https://virgool.ir/feed/@m_52330084fa2026-11-12 02:29:11https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_52330084https://virgool.ir/@m_52330084/جاده-شماره-۳۲-jjv2rzqnhft9اون روز صبح، هوا یه جور خاصی بود. نه سرد، نه گرم. انگار جاده خودش تصمیم گرفته بود که مهربون باشه. من و سامان، با یه کوله‌پشتی پر از خوراکی و یه لیست آهنگ که شب قبل با وسواس چیده بودیم، راه افتادیم سمت شمال. مقصد خاصی نداشتیم. فقط می‌خواستیم بریم، دور بشیم، شاید یه کم فراموش کنیم.ماشین بابامو قرض گرفته بودم. یه پژو ۴۰۵ قدیمی که صدای موتورشو باید با صدای ضبط تنظیم می‌کردی تا اذیتت نکنه. سامان گفت: «اگه این ماشین وسط جاده خاموش بشه، منو با خودش می‌بره!» خندیدم. چون می‌دونستم ته دلش عاشق همین ماشینای قدیمیه.جاده‌ی شماره ۳۲، همون جاده‌ای که از کنار رود ارس رد می‌شه، همیشه یه حس خاصی بهم می‌داد. انگار هر پیچش یه خاطره‌ی قدیمی بود. یه بار با مامانم رفته بودم اونجا، یه بار با دختری که دیگه نیست، و حالا با سامان، که همیشه هست ولی هیچ‌وقت نمی‌مونه.وسطای راه، یه پیرمرد دیدیم کنار جاده، با یه کیسه‌ی سفید و یه عصای چوبی. ایستادیم. گفت می‌خواد بره تا روستای «قشلاق‌لو». سوارش کردیم. توی ماشین، از خاطراتش گفت. از زمستونای قدیم، از نون تنوری، از عشقی که توی جوانی گم کرده بود. سامان فقط گوش می‌داد. منم گه‌گاهی یه سوال می‌پرسیدم، بیشتر برای اینکه حرفش قطع نشه.وقتی پیاده شد، گفت: «جاده‌ها آدمو نمی‌برن، آدمو برمی‌گردونن.» این جمله‌ش تا خود شب توی ذهنم چرخید. انگار یه چیزی رو که فراموش کرده بودم، دوباره یادم آورد.رسیدیم به یه قهوه‌خونه‌ی کوچیک کنار جاده. یه پیرزن با روسری گل‌دار برامون چای آورد. سامان گفت: «اگه یه روز فرار کنیم، بیایم همین‌جا زندگی کنیم؟» گفتم: «تو فقط بلدی فرار کنی، من دنبال موندنم.» خندید، ولی ته خنده‌ش یه غم بود.شب، وقتی برگشتیم، جاده تاریک بود. چراغای ماشین مثل دو تا چشم خسته، راهو پیدا می‌کردن. سامان خوابش برده بود. من مونده بودم با صدای موتور، با فکرای درهم، با جمله‌ی پیرمرد.و درست همون‌جا، یه لحظه پامو گذاشتم روی ترمز، بعد دنده عقب. نه برای اینکه چیزی جا مونده باشه، بلکه برای اینکه یه پیچو اشتباه رد کرده بودم. ولی اون لحظه، حس کردم دارم برمی‌گردم به یه چیزی که نمی‌دونستم چیه. شاید یه خاطره، شاید یه حس، شاید فقط یه فرصت برای دوباره دیدن.اون سفر، هیچ اتفاق خاصی نداشت. نه گم شدیم، نه عاشق شدیم، نه دعوا کردیم. ولی یه چیزی توی اون جاده جا گذاشتیم. شاید یه تکه از خودمون، شاید یه خاطره‌ی تازه، شاید فقط یه حس خوب.حالا هر وقت از جاده‌ی شماره ۳۲ رد می‌شم، دنبال اون پیچ خاص می‌گردم. همون‌که پیرمردو سوار کردیم. همون‌که سامان گفت فرار کنیم. همون‌که من دنده عقب گرفتم، بی‌دلیل، ولی با دل .اگه دوست داشتی، می‌تونم چی می‌خواد.m_52330084m_52330084Tue, 11 Nov 2025 21:05:14 +0330