https://virgool.ir/feed/@m_51619709fa2026-11-12 02:29:59https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_51619709https://virgool.ir/@m_51619709/شب-یلدای-جوجه-سرباز-lywmtdvs3wblیلدا واسه من یعنی خونه. یعنی مامانجون که اناردون میکنه، بابام که با خنده میگه: بچه‌ها فال بگیریم ببینیم حافظ چی میگه! یعنی اون سفره‌ی پروپیمونی که جدا از هرچی که توش باشه یا نباشه یه عالمه صفا و صمیمیت روشه. ولی سال 94 فرق داشت چون من خونه نبودم. وسط یه پادگان سرد و بی روح بودم دور از هر چیزی که یلدا رو قشنگ بکنه.هوا سرد بود و باد از هر سوراخی که پیدا میکرد تو آسایشگاه میپیچید و انگار میخواست بگه: پسر امشب همینه خبری از گرماوخونه نیست! بچه‌ها خسته بودن هر کی یه گوشه ولو شده بود. یکی کتاب میخوند یکی سرش تو جدول بود و یکی هم بیحال پتو رو کشیده بود رو سرش. کسی حرفی نمیزد ولی تو نگاه همه میشد خستگی و دلتنگی رو دید.من نشسته بودم کنار تخت پتو رو دور خودم پیچیده بودم و تو فکر خونه بودم. فکر اون بوی فسنجون مامان اون صدای خنده‌های فامیل اون انارهای سرخ و شیرینی که با گلپر مزه‌دار شده بودن. اینجا اما چی؟ یه چای سرد داشتیم و یه لقمه نون خشک که تو گلوم گیر میکرد.یه دفعه یکی از بچه‌ها بلند شد. اسمش کاظم بود بچه‌ی تهرون همیشه شلوغ و بامرام. گفت: داداشا بیاید یه کاری کنیم. اینجا پادگانه ولی دلی که هست نه؟ بعد از کمدش یه انار کوچیک درآورد. گفت: این تنها چیزی بود که تونستم از خونه بیارم. بیاید یلدای خودمونو راه بندازیم!خنده‌ام گرفت. با خودم گفتم این انار کوچیک قراره چی کار کنه؟ ولی نمیدونم چرا دلم نمیومد بگم نه. همه دورش جمع شدیم. انار رو قاچ کرد دون‌هاشو ریخت رو یه تیکه روزنامه. یکی دیگه هم یه بسته بیسکویت از تو کمدش درآورد و گفت خب اینم شیرینی یلداهمونجا نشستیم تو اون سرما کنار هم. هر کسی یه دونه انار برداشت و یه لقمه نون یا بیسکویت خورد. طعمش؟ عجب چیزی بود! انگار شیرین‌ترین انار دنیا بود چون تو اون لحظه هر چی بود از دل بود.کاظم بعدش شروع کرد ابی و داریوش خوندن. صدای کلفت و داغونش تو اون آسایشگاه خالی پیچید. بچه‌ها گوش میکردن بعضی ها می خندیدن بعضیا هم خونی میکردن و بعضی ها هم زل زده بودن به یه گوشه معلوم بود دلشون پیش خونه و خونواده‌شونه.اون شب یلدا یه شب دیگه شد. خبری از آجیل و هندونه نبود ولی یه چیزی بود که شاید بیشتر از همه اینا ارزش داشت: رفاقت. اینکه بفهمی حتی تو دورترین جاها حتی وقتی دلت واسه خونه پر میکشه اگه یکی هست که کنارت بشینه یه انار دون کنه و باهات بخنده باید بدونی که خوشبختی.حالا هر سال که یلدا میرسه یاد اون شب میفتم. یاد انار کوچیک کاظم یاد اون صدای نکره اش و یاد اینکه زندگی با همه‌ی سختیاش یه جاهایی اینجوری بهمون حال میده. m_51619709m_51619709Mon, 16 Dec 2024 21:23:38 +0330