https://virgool.ir/feed/@m_51498508fa2026-11-11 08:56:11https://files.virgool.ir/upload/users/2107914/avatar/SZ7ThY.jpghttps://virgool.ir/@m_51498508https://virgool.ir/@m_51498508/ملاقات-cemi3ewfi6oa درخت کریسمس،کلاه‌ها و لباس‌های زمستانی،برفی که تمام خیابان‌ها رو سفیدپوش کرده بود و بچه‌هایی که منتظر کادو بابانوئل بودن،خبر از سال نو میدادن.صدای پاشنه کفش‌های مردونش توجه تمام حضار رو به خودش جلب کرد.کت و شلوار مشکی،پیراهن سفید،کراوات مشکی،کفش‌های براق و موهای حالت دار و صورتی اصلاح شده،فقط وقتی قرار ملاقات خیلی مهمی داشت تا این حد به خودش میرسید،براش مهم بود تو مهمترین‌ها،بهترین خودش باشه.سرش رو چرخوند و خیلی سریع میز شماره هشت رو پیدا کرد و به سمت میز حرکت کرد.طبق معمول زودتر از دونیا رسیده بود.وقتی پشت میز نشست با خودش گفت تا سیگارش تموم بشه احتمالا دونیا هم میرسه.عادت داشت فضای اطرافش رو بررسی کنه و مردم رو قضاوت کنه و درموردشون فکر کنه.از در شیشه‌ای کافه به بیرون نگاه کرد و اتفاق جالبی،نظرش رو جلب کرد:مادری که با صدای خیلی بلندی،بچه خودش رو برای بی‌توجهی به حرف پدربزرگش تنبیه میکرد.صدای وجدانش از اعماق وجودش باهاش صحبت کرد:خب شاید اون بچه فقط دوست نداشته به حرف‌هایی که هیچ علاقه‌ای بهشون نداره گوش کنه.عرق تو افکار خودش بود که بوی عطر آشنایی نظرش رو جلب کرد و صدای کشیده شدن پایه صندلی روی زمین باعث شد گردنش رو بچرخونه.یه خانم،با قدی متوسط،لباس زمستانی نسبتا بلند و بزرگی که با کلاهش ست بود.به نشونه احترام بلند شد و بعد همزمان نشستن.برای اولین بار بعد از سال‌ها با دقت به صورت دونیا نگاه کرد و متوجه تغییرات خیلی زیادی شد،خط اخمی که کاملا مشخص بود،یه شکستگی کاملا قابل لمس و موهایی که دیگه بلندی سابق رو نداشتن.هر دفعه که میخواست صحبت کنه،میترسید از کلمات مناسبی استفاده نکنه و حرفش رو قورت میداد.یه بغض سنگین گلوش رو فشار میداد،یه خشم سرکوب شده که حالا دوباره بیدار شده بود ته چشماش مشخص بود و لرزش دلش از احساساتش که تو لرزش دستاش معکوس شده بود،خبر از آشوبی که درونش جریان داشت میداد.دونیا بالاخره سکوت رو شکست و شروع کرد:میدونم که صدها و شاید هزاران سوال تو ذهنت داری،میدونم که سال‌ها عذاب کشیدی،میدونم که سال‌ها احساسات خودت رو سرکوب کردی و می‌خوام بدونی تمام این تجربه‌ها رو منم داشتم و میدونم چقدر سخت بوده.من مجبور شدم که برم.من هرروز دلتنگ شیرینی‌های مامان،بغل کردن بابا و حرفام با تو میشدم و تمام احساساتی که تجربه کرده بودیم گلوم رو فشار میدادن ولی مجبور بودم،مجبور...ولادیمیر خواست جواب بده ولی خشم و عصبانیتش،شدیدتر از کنجکاوی و دلتنگیش بود و غرورش نمیذاشت صحبت کنه.با چشمان گریون دلتنگیش رو نشون میداد و با دستای مشت شده خشمش رو.ته دلش همیشه میدونست روزی میرسه که به تمام جواب‌هایی که میخواد،فقط چند قدم فاصله داره ولی هرگز فکرش رو نمی‌کرد که اون روز،تنها قربانیه تمام اتفاقات باشه و دونستن جواب‌ها فقط نمکی رو زخمای عمیقش باشه.یه نخ دیگه روشن کرد،ترکیب بوی وُدکا و سیگار به قدری غلیظ بود که عطر خودش حس نشه.بعد از فکر کردن به تک تک حروف تک تک کلمات تک تک جملات دونیا،شروع به صحبت کرد:وقتی خونه رو ترک کردی،تنهایی،تنها حس حاکم به دنیام شد،مامان فروریخت و بابا شکست.خونه،دیگه خونه نبود،فقط جایی بود که میخوابیدم و غذا می‌خوردم.تقریبا چند ماه بعد از رفتنت،دلیلی برام نموند که تو خونه بمونم و خونه رو برای همیشه ترک کردم ولی تفاوتم با تو این بود که من گفتم دارم کجا میرم چون میدونستم خانوادم ممکنه بهم نیاز پیدا کنن ولی تو اینو درک نکردی...همه چی میتونست متفاوت باشه اگه تو فقط درک میکردی خانوادت چقدر دوست دارن و براشون مهمی،هرچند الان خیلی دیره!اگه دلت برای بابا تنگ شده،میتونی تو خونه پیداش کنی،البته خیلی عوض شده!یه پیرمرد دائم‌الخمر که کل زندگیش تو چند تا عکس خانوادگی خلاصه میشهواگه دلت برای مامان تنگ شد،کنار مادرش دفن شده واگه دلت برای من تنگ شد،کافیه به این آلبوم عکس نگاه کنی و تو خاطرات غرق بشی چون این آدمی که الان جلوت نشسته خیلی وقته دیگه برادر کوچولو تو نیست.آلبوم عکس رو،رو میز گذاشت و دونیا رو غرق تو افکار و اشک‌های سرازیرش،سر میز شماره هشت رها کرد،تا شاید بتونه دقیق‌تر ببینه و فکر کنه و درک کنه.صیاوشصیاوشSun, 16 Jul 2023 23:53:54 +0330https://virgool.ir/@m_51498508/باد-و-بارون-x9fupwrbcfse ناراحت و عصبی از همه چی،وارد اتاق شد.یه تخت خواب ساده با پتو سفید،یه میز مطالعه قدیمی،کتابای خط خطی شده تو کتابخونه قدیمی که هدیه پدربزرگش بود،یه اتاق کوچیک ولی مرتب. صدای برخورد قطره‌های بارون به شیشه و آوازِ شاخه درختا وقتی باد بینشون میرقصید،اونو به سمت پنجره برد.یه منظره پر از جزییات جلوش بود:شهری که چراغاش،تاریکی خیابونارو از بین میبرد ولی تو دل مردمش روشنایی ایجاد نمیکرد،مردمی که بر اساس مدل ماشین،برند لباس،مدل مو و....به شکل غیر منطقی و نادرستی،دسته بندی میشدن!مردمی که ظاهر بهتری داشتن،احتمالا تو دسته بهتری قرار می‌گرفتن و برعکس.این شهر جایی بود که هرچقدر خیابوناش روشن و خوشگل بود،درونش تاریک و خشن بود،یه ماهیت خشک با ظاهری فریبنده.... دست تو جیبش کرد،هنوز نامه مچاله‌ای که باعث شده بود کل روز با همه درگیر بشه رو نگه داشته بود.هضم این مسئله که یه تیکه کاغذ باعث شده تا این حد روز بدی داشته باشه براش واقعا سخت بود.با وجود اینکه تمام کلمات نامه رو حفظ شده بود ولی بازم تصمیم گرفت برای بار آخر نامه رو بخونه: سلام،امیدوارم حالت خوب باشه،میدونم که تو این دوره و زمونه کسی نامه نمی‌نویسه ولی با خودم گفتم شاید اگه ببینی که کلمات رو با دست خودم نوشتم،تاثیر بیشتری داشته باشه.از همون روزی که از اینجا رفتم تا الان،هرروز داشتم لحظه شماری میکردم که چنین روزی برسه و من این نامه رو بنویسم.حس میکنم الان دیگه هر دو ما آمادگی لازم برای صحبت کردن درموردش رو داشته باشیم،پس،آخرین روزِ ماه،وقتی آخرین خورشیدِ سال غروب میکنه،تو همون جای همیشگی ولی با ظاهری متفاوت،منتطرتم.دوست‌دار تو،دونیااز جیبش کبریتش رو درآورد و روشن کرد،اول باهاش نامه رو سوزوند و بعدش با آتیش نامه،سیگارش رو روشن کرد و درحالی که داشت منظره ظالم مقابلش رو با دقت غیر قابل توصیفی نگاه میکرد زیر لب گفت،باید تمومش کنم.... صیاوشصیاوشTue, 31 Jan 2023 17:56:52 +0330