https://virgool.ir/feed/@m_51042274fa2026-11-12 01:36:06https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_51042274https://virgool.ir/@m_51042274/پیکان-استیشن-jd54sbykv61vماشین‌ها برای من فقط وسیله رفت وآمد نیستن‌، یادآور لحظات قشنگ وخاطرات خوش زندگی‌اند.مثل وقت‌هایی که با اتوبوس دایی با پدربزرگ و مادربزرگ، خاله ها وخاله زاده‌ها و خلاصه کل فامیل به عروسی می‌رفتیم و تمام راه خاله دایره می‌زد و ما بچه‌ها وسط‌ ماشین می‌رقصیدیم، یا زمان‌هایی که از میدان انقلاب سوار اتوبوس یا سواری‌ می‌شدیم و به خانه ی خاله در کرج می‌رفتیم و من‌ از شوق دیدن دخترخاله‌ها قند در دلم‌ آب می‌شد.اما میان تمام این لحظات، خاطره‌ی شیرینی هست که هرگز مزه‌اش از یادم نمی رود. یازده،دوازده ساله بودم که به اصرار مرجان، دخترخاله‌‌ام قرارشد پانزده روز آخر تابستان راخانه‌شان بمانم.ظهریکی‌ از روزها شوهرخاله‌‌ام که‌ عمو صدایش‌می‌زدم، باهیکل درشتش وارد خانه شد و چند جعبه کلوچه‌‌ را داد دست خاله و گفت: «سوغات شماله، داداش مصطفی آورده.» با اسم شمال چرخیدم و چشمم دوخته شد به جعبه‌های کلوچه، باخودم گفتم: «خوش به‌حالشون،حتما بهشون خیلی خوش گذشته.»من تا آن‌ موقع شمال نرفته بودم و دریا را از نزدیک ندیده بودم. دریا را‌ بیشتر در عکس‌هایی دیده بودم که مرجان با ژست‌های مختلف مقابلش گرفته بود، در این فکرها بودم که خاله گفت: « خوب می‌شد ما هم چندروزی می‌رفتیم، توهم که فعلا مرغداری نمیری، بچه هام یه هوایی می‌خوردن، مدرسه هاکه بازشن دیگه نمی‌تونیم جایی بریم.»با حرف خاله قلبم شروع کرد به تند زدن، خدا خدا می‌کردم عمو قبول کند، مرجان هم جلو رفت و گفت: «بریم بابا؟ مینارو هم ببریم،خیلی دوست داره دریاروببینه.»کمی خجالت کشیدم چون ماشین نداشتیم و بابام اصلا‌ رانندگی‌ بلد نبود. عمو نگاهی بهم انداخت وگفت: « چرا كه نه، ما هم می‌ریم.»ازخوشحالی‌ انگار بال درآورده بودم، پاهایم از زمین جدا شد و رفتم روی ابرها، مرجان پرید هوا، محکم بغلم کرد و با هیجان گفت: «آخ جون، باهم میریم شمال، میریم دریا.»فردا صبح وقتی عمو درِ پیکان استیشن سبز رنگ‌اش را باز کرد و گفت : «بپرید بالا راه بیفتیم. » انگار در بهشت‌ به رویم باز شده بود، دستی شبیه نوازش روی ماشین کشیدم و با مرجان و مریم پریدیم صندلی عقب، مرجان با لبخندگفت: « مینا تو کنار پنجره بشین.»خوشحال شدم و شیشه را تا آخر دادم پایین و چانه‌ام‌ را گذاشتم پشت دستم روی لبه‌ی پنجره، از فکر شمال و دیدن دریا قلبم تندتند می‌زد. درپیچ وخم های جاده چالوس پیش می‌رفتیم، موهایم با باد می‌رقصید و من از نگاه کردن به رودخانه غران پایین جاده، کوه‌های بلند و درختان سرسبز سیر نمی‌شدم.مرجان داد زد: «بابا نوار بزار.» خاله از داشبورد یک نوار بیرون‌ آورد و درضبط گذاشت، صدای خواننده پیچید درماشین «دلم میخواد پربگیره‌ زغصه آزادبشه،...وای دلم » عمو با انگشتان روی فرمان ریتم می گرفت، خاله دست میزد و گاهی یک تکه هلو می‌گذاشت دردهان عمو و ما، ما بچه‌ها خودمان‌ را شبیه گهواره تکان می‌دادیم به این سو وآن سو و با صدای بلند تکرارمی‌کردیم: «وای دلم، وای وای وای دلم» پسرخاله کوچکم درفضای پشت استیشن می‌رقصید و برای ماشین‌های دیگر دست تکان می‌داد وآنها هم برایش بوق‌ می‌زدن.کنار سد ایستادیم، با تعجب به سد نگاه می‌کردم‌ به مرجان گفتم: « چقدربزرگه،...اینهمه آب چطوری اینجا جمع شده؟» مرجان خندید وگفت : «دریارو ببینی چی میگی، ایناهمش‌ ازدریا اومده. »باحرفش اشتیاقم برای رسیدن به دریا بیشتر شد، برای مسافران روی لنج دست‌ تکان‌‌ دادیم، صبحانه خوردیم و دوباره راه افتادیم. نزدیک تونل، ماشین‌ها صف کشیده بودند، فروشنده‌ها کنارجاده درشیشه های بزرگ گردوی فال شده و آلبالو خشکه می‌فروختن. مرجان تندتند از کیسه‌ خوراکی‌ها را بیرون آورد. برگه‌ی زردآلو هنوز تمام نشده بود که آلبالو خشک را کف دستم‌ ریخت‌ و پفک را باز کرد. خیلی‌ خوشحال بود، گاهی محکم بغلم می‌کرد و می‌گفت: «چه خوب شد اومدی.» اما خبر نداشت من چقدرخوشحالترم که هم کنار او بودم وهم به زودی دریا را می دیدم.من باعکس‌های‌ مرجان عاشق‌ دریا شده بودم، موجهای بلندش و رنگ آبی‌اش وقتی با آسمان یکی شده بود چقدر حیرت‌انگیز بود..عمو از ترافیک کلافه شده بود. گاهی پیاده می‌شد، می‌رفت نزدیک‌ تونل سرک می کشید و برمیگشت، اما برای من آن صف طولانی و فروشنده های کنار جاده همه جالب بودن، بعدِ نیم ساعت یا شاید بیشتر نوبت ما شد، وارد تونل شدیم، مرجان گفت: « هروقت گفتم سه، سرتون رو بیارید بیرون و جیغ بزنید،...یک،دو،سه. » فریادمان درتونل پیچید و قطره‌های درشت آب از سقف‌ روی سر و دستمان چکید، خندیدیم و دوباره جیغ زدیم.کم کم از جاده زیبای چالوس گذشتیم و به شهر چالوس رسیدیم ، مرجان با هیجان داد زد: «دریا...دریا..مینا اینورو ببین دریاس، رسیدیم» سرم را به سمت شیشه آنطرف چرخاندم. دریا را دیدم از دوردست‌ از لابلای درخت‌ها و خانه ها، آرام جلو می‌آمد، سرک می‌کشید و عقب می‌رفت، گاهی بالا و پایین می‌پرید. انگار او هم‌ ذوق دیدن من را داشت.باالتماس گفتم: « عمو بریم کناردریا. » عمو چشمی گفت و پیچید در کوچه‌ای گلی و درانتهای آن‌ ماشین رانگه داشت.چند ثانیه فقط دریا را نگاه کردم، دهانم بازمانده بود، ازچیزی که فکرمی‌کردم خیلی بزرگتربود، بوی نم می‌آمد و صدای موج، کفش‌هایم را درآوردم وقبل از همه پریدم روی شنهای ساحل. چقدر نرم بودن. دستهایم را باز کردم و دویدم به سمتش و با ذوق فریادزدم:« سلام دریا،.... من اومدم. »پایان.معصومه مایلیمعصومه مایلیMon, 24 Nov 2025 14:27:52 +0330