https://virgool.ir/feed/@m_50913578fa2026-11-11 17:22:33https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_50913578https://virgool.ir/@m_50913578/یکسالی-که-گذشت-m2ffqhcdg0yqروزها میگذشت وما از تکراری بودنشان گلایه داشتیم،نمیدانستیم روزی میاید که دلمان هوای همین روزهای تکراری را میکند،روزهایی که اگرچه پدر نبود،مادر نبود ولی هروقت دلتنگ دیدنشان میشدم میرفتم میدیدمشان...وقتی زمزمهای ورود کرونا راشنیدم نمیدانستم چه روزهایی در انتظارم است...وقتی دکتر پدرم گفت:لطفا پدر را در جایی به دور ازهمه،به دور ازرفت وآمد قرنطینه کنید که مبادا دچار شود نمیدانستم چه روزهایی در انتظارم است...وقتی دلتنگ بودن ودیدن پدر ومادر بودم دیگر به راحتی چندماه قبل نمیتوانستم بروم وببینمشان مگر پشت صفحه گوشی عزیزم...من تمام این یکسال را از پدر ومادرم ک عزیزترین های زندگیم هستند دور بودم فقط همین گوشی ای که الان درهمین لحظه باهاش داستانم را مینویسم به فریادم رسید،به واسطه همین تکنولوژی از راه دور وباکیلومترها فاصله توانستم پدرم را ببوسم بدون اینکه نگران باشم نکند بیمارشود،باهمین گوشی توانستم مادرم را ببینم واز پشت صفحه گوشی ببوسمش بدون اینکه نگران باشم...گاهی فکر میکنم اگر کرونا ۱۰سال قبل سروکله اش پیدا شده بود،چه باید میکردم؟؟؟؟لابد باید دلتنگ ودرحسرت میماندم تا روزی که برود...#روایتگرباشفاطمه السادات موسویفاطمه السادات موسویSun, 20 Dec 2020 18:21:03 +0330