https://virgool.ir/feed/@m_50635800fa2026-11-12 07:45:59https://files.virgool.ir/upload/users/2974741/avatar/5kJtsC.pnghttps://virgool.ir/@m_50635800https://virgool.ir/@m_50635800/روی-خطِ-مرز-zniw2zzue0woاز همه‌ی مال و اموال حاج نصرت فتوحی، همین کامیون به من رسید. تازه آن را هم قبل از اینکه دستش از دنیا کوتاه شود، به نامم زده بود؛ والا این قومِ یأجوج و مأجوج، اصلاً در ذاتشان این نبود که چیزی را به کسی بدهند؛ حتی اگر حقش هم باشد.من پسر زنِ دوم نصرت خان بودم. چند باری هم بیشتر ندیده بودمش. اما مادرم گفته بود که کلی ملک و املاک دارد، اما شرط کرده که حتی بعد از مرگش هم نباید سراغ حقمان برویم! اینکه مادرم چرا قبول کرد و چرا وقتی می‌خواستم بروم و حقمان را بگیرم، جلویم را گرفت، واقعاً نمی‌دانم. فکر می‌کنم یکی از همان رازهای مگویِ مادرم باشد.کامیون را روشن می‌کنم. تا قندهار، بیست ساعتی راه است؛ تازه درگیری‌های باربری و تفتیش‌های لب مرز را هم باید حساب کنم. نزدیک ساعت ۵ صبح است که می‌رسم دمِ درِ باربری. چند تا سگِ ولگرد جلوی در ایستاده‌اند. یک جا همان کنار، پارک می‌کنم و صبر می‌کنم تا اسد بیاید و درِ باربری را باز کند. اسد نگهبانِ باربری بود. صبح ساعت ۶ درِ باربری را باز می‌کرد تا پشت در مانده‌هایی که نصفه شب رسیده بودند، بتوانند بیایند تو و کنارِ آتش، خودی گرم کنند و استخوان‌هایشان نرم شود.چند دقیقه به ساعت ۶ مانده بود که کرکره با ناله‌ای که نشان می‌داد سال‌هاست روغن به خودش ندیده، رفت بالا. اسد را دیدم که پشت کفش‌هایش را خوابانده و آستین‌های لباسش را هم تا آرنج بالا زده. از داخل کامیون دستی تکان دادم؛ دستی تکان داد و برگشت به سمت باربری. معلوم بود خواب مانده و نمازش دارد قضا می‌شود.کامیون را روشن می‌کنم. دود سیاهی که از اگزوزش بیرون می‌آید را از توی آینه می‌بینم. کامیون را به سمتِ در می‌کشانم. سگ‌ها پارس کنان می‌آیند سمتم. اگر این بالا نبودم، معلوم نبود چه بلایی سرم می‌آوردند. سگ‌های ولگردِ قلعه گنج، توی کل کرمان حرف برای گفتن دارند!چند ساعتی گرفتارِ بار زدنِ نخودها و امضای برگه‌ها بودم. ساعت از ۹ گذشته بود که کار تمام شد و توانستم بروم بیرون. آفتاب خورده بود توی اتاق کامیون و حسابی گرمش کرده بود. شیشه را قدری می‌کشم پایین تا هوا عوض شود. اولین باری نبود که بار برای افغانستان می‌بردم؛ اما بارهای قبل، طالبانی در کار نبود!از توماج پرسیده بودم که الان افغانستان امنیت دارد؟ همان‌طور که بارنامه را مُهر می‌کرد و به دستم می‌داد، گفت که هر روز هم کامیون می‌رود و هم می‌آید. اما بالاخره باید مراقب بود. همین اما بالاخره باید مراقب بود، یعنی خیلی هم امن نیست. یعنی خبرهایی هست که احتمالاً من ازشان خبر ندارم! مهم‌ترین بدی‌اش هم این بود که آنجا دیگر موبایل کار نمی‌کرد و این یعنی خودت هستی و خودت.طوری برنامه‌ریزی کرده بودم که صبح فردا از مرز میلک بگذرم و بعدش هم از پل ابریشم رد شوم و هر چه سریع‌تر بار را تحویل بدهم. اگر همه چیز خوب پیش می‌رفت، حدود ساعت ۲ ظهر می‌رسیدم به قندهار. اگر بارها را سریع تحویل می‌گرفتند و بعد هم سریع برمی‌گشتم، حدود ساعت دوازده یا یک شب، می‌توانستم از مرز رد شوم.بدی جاده‌های کرمان به سیستان، ایست و بازرسی‌های زیادش است. خصوصاً برای کامیون‌ها که تا تمام سوراخ‌های کامیون را نگردند، ول کن ماجرا نیستند. ضمن اینکه مسیر، خیلی هم خسته کننده است. صحرایی که تا چشم کار می‌کند، برهوت است.نزدیکی‌های مرز بود که مادر زنگ زد. نگفته بودم که می‌خواهم بروم قندهار. جواب دادم. مثل همیشه از اینکه کجا هستم و نگرانی از بابتِ اینکه خوابم نبرد و این‌طور چیزها گفت و البته یادآوری هم کرد که فردا موعد پرداخت قسط‌ خانه است. بهش اطمینان دادم که اگر خوابم بیاید، حتماً گوشه‌ کناری می‌خوابم. قضیه‌ی پیمان را هم دوباره برایش گفتم؛ که دیگر حواسش به پرداخت سر موعد قسط‌ها هست. بعد هم گفتم که جایی که می‌روم احتمالاً خیلی خوب آنتن نمی‌دهد.خوشبختانه مرز خلوت‌تر از همیشه بود. خیلی طول نکشید تا کارم را انجام بدهم و برگردم. مسیر تا قندهار، البته خیلی خوب نبود. جاده‌هایِ خاکی و خراب از یک طرف و از طرف دیگر، ایست و بازرسی‌های شدید طالب‌هایی که حتی لباس یک دست‌ هم نداشتند که بتوانی آنها را از راهزن‌ها تفکیک کنی؛ همه‌شان فقط اسلحه داشتند!ساعت حدود ۵ بود که رسیدم به قندهار. ماهر خان، مسؤلِ باربری قندهار، سریع‌تر از کامیون‌های افغانی کارم را راه انداخت تا زودتر از افغانستان خارج شوم. قبل از خارج شدن هم قهوه‌ی سیاهی که طعم زهر میداد را ریخت تویِ لیوان پلاستیکی یک بار مصرف و گفت:چشمانَت سرخ است... بخور تا خوابَت نگیردتشکر کردم و زدم به جاده. دیر وقت بود که رسیدم به پل ابریشم. به سربازِ لب مرز گفتم:میشه من یه چرت کوچیک اینجا بزنم؟گفت که جلوی پاسگاه پارک نکنم. رفتم کمی دورتر، درها را قفل کردم و سرم را بعد از حدود دو روز گذاشتم روی بالش. چند لحظه بعد، صدای اس ام اس‌ها شروع شد. گوشی‌ام را درآوردم. پیمان، قبض‌ها را سر موقع پرداخت کرده بود. گوشی را سایلنت می‌کنم و دوباره سرم را می‌گذارم روی بالش.آواآواMon, 25 Nov 2024 12:17:00 +0330https://virgool.ir/@m_50635800/ماخولیای-تنهایی-انسان-مدرن-usz6arxfxeyyانسان مدرن، اولین اصولی که فرا می‌گیرد، شامل راه‌ها، مسیرها و روش‌های تنها زیستن است. به زعم من، بشر در دنیای جدید، وضعیت‌های پیرامون خود را ناامن می‌یابد، و یا خود، ناآگاهانه یا آگاهانه، وضعیت‌های مختلفی را که در آنها می‌زید، به صورت ناامن تولید و بازتولید می‌کند. برای همین، تمنای امنیت به عنوان نیازی بنیادین، یکی از قوی‌ترین تکانه‌های روانی است. اما نسبت ناامنی با تنهایی چیست؟ گویا ساده‌ترین جواب این است که بشر، بیش از هر چیز دیگری، از بشر می‌ترسد و میل به تنهایی و فاصله گرفتن از دیگران، احساس امنیت را تقویت می‌کند. با این حال، انسان در جایگاه موجودی اجتماعی، در صورت عدم حضور در کنش‌های اجتماعی، بار دیگر احساس ناامنی را در خود بازمی‌یابد. پس، تنهایی، بازی دو سر باخت است. کنش‌های اجتماعی نیز، بازی‌هایی دو سر باخت‌اند. باز هم شاید به همین دلیل است که بشر به دامان هنر و زیبایی‌شناسی پناه برده است. اما نهادهای اجتماعی نیز، کار را تا حدودی برایمان تسهیل کرده‌اند و با شکل‌ها و فرم‌های مختلف، حدود امنی را ترسیم می‌کنند.همه‌ی این‌ها اندیشه‌هایی بودند که در سر او جریان داشتند، در حالی که برای رسیدن به محل کارش قدم می‌زد و مطابق معمول با هندزفری موسیقی گوش می‌داد. اگر درست به یاد بیاورم، طبق آنچه که خود از آن روز به یاد می‌آورد و برایم تعریف کرد، در حین سیر و سلوک در اندیشه‌های فوق، قطعه‌ی کنسرتوی ماخولیایی چایکوفسکی را گوش می‌داد. الان که به آن فکر می‌کنم، منطقی به نظر می‌رسد. این قطعه، اندیشه‌های متنوعی را در سر برمی‌انگیزاند و می‌پروراند. اما تجربه‌ی دوست من درباره‌ی تلاش او برای بستن قرارداد و بیمه شدن در محل کارش بود. با خود می‌اندیشید که بیمه، یکی از نهادهایی است که امنیت به ارمغان می‌آورد و حال ناجورش شاید پس از تأمین امنیت مالی و بیمه به خوشی گراید. در حالی که هیجان‌زده و امیدوار قدم می‌زد، چهره‌ی دختر جوانی در سمت دیگر خیابان توجهش را جلب کرد و در حالی که رویش را برگرداند تا دختر را برای آخرین بار ببیند، هندزفری گوش سمت راستش افتاد. دقیقاً در همین لحظه بود که صدایی بم و کم‌رمق از داخل کوچه‌ی کناری به گوشش رسید که می‌گفت: «همه‌ی مردمان تنهایند مگر او به هنگام پنج صبح.» در حالی که ابروانش در هم شدند و کنجکاوانه به داخل کوچه قدم برداشت، هیچ کس را ندید. با دقت گوشه و کنار را بررسی کرد و باز هم کسی را ندید. صدای ضربه‌های پتک پی‌در‌پی در ساختمان نیمه‌سازی کنار خیابان، حال ماخولیایی موسیقی را برایش تشدید می‌کرد. انگار ندایی از چهار سوی جهان او را به خود فرا می‌خواند، ندایی که اصرار می‌کرد از خواب بیدار شود.وقتی به محل کارش رسید، همراه با دو نفر دیگر سوار آسانسور شد. اولین اتفاق عجیب دقیقاً در اینجا رخ داد: در حالی که به آینه‌ی آسانسور نگاه می‌کرد، تنها خودش را می‌دید و گویی از دو نفر دیگر خبری نبود. مبهوت و گیج، به طبقه‌ی پنجم رسیدند و هر سه در همان طبقه از آسانسور خارج شدند. دفتر محل کارش آن روز بسیار شلوغ بود و خبر خوشی نیز در راه بود. آن روز بود که قراردادش با شرکت رسمی شد و از آن پس مشمول حق بیمه می‌شد. این خبر، با وجود اتفاقات مبهوت‌کننده‌ی آن روز، جوری روحیه‌اش را بالا برد که ماجرای کوچه و آسانسور را به کلی فراموش کرد. سپس در وسط سالن شرکت ایستاد و چندین سلفی برای استوری اینستاگرام به مناسبت موفقیت جدیدش گرفت. در کمال تعجب، وقتی عکس‌ها را در گالری‌اش باز کرد، به جز خودش، کس دیگری را در عکس نیافت، با اینکه، همانطور که قبلاً اشاره کردم، آن روز محل کارش به شدت شلوغ بود. چندین بار دیگر سلفی گرفت، اما هر بار از دیدن بقیه در عکس ناکام ماند. جرأت نداشت که مسئله را با هیچ‌کس دیگری در میان بگذارد، چرا که می‌ترسید مورد تمسخر قرار گیرد و به صحت عقلش شک کنند. به هر حال، پس از تمام شدن ساعت کاری به خانه بازگشت و در مسیر برگشت از گوش دادن به موسیقی و چشم دوختن به اطراف امتناع می‌کرد و با دقتی وسواس‌گونه گوش‌هایش را برای شنیدن هر چیزی تیز کرده بود. پس از رسیدن به خانه، بلافاصله در رخت‌خوابش دراز کشید، به فکر فرو رفت و بدون آنکه متوجه شود به خواب رفت.ساعت پنج دقیقه مانده به پنج صبح بود که از خواب پرید و شروع به نگاه کردن به اطراف خود کرد، گویی به دنبال کسی می‌گشت. اما در همان حال، پس از ناامید شدن از جستجو، دوباره به خواب رفت. در حالی که احساس می‌کرد ساعت‌ها خواب بوده، دقیقاً پنج دقیقه بعد، یعنی سر ساعت پنج صبح، با حس سنگینی آغوش کسی از خواب بیدار شد. سراسیمه و خوف‌زده، بیدار شد و از کسی که به آغوشش کشیده شده بود، به سرعت فاصله گرفت. چراغ اتاقش را روشن کرد و با ترسی که هر لحظه بیشتر چیرگی می‌یافت، به آن موجود خیره شد. ترسش به اضطرابی هولناک بدل شد، تا جایی که دیگر طاقت وجود خود را از دست داد و در آن لحظه آرزو می‌کرد که هیچ‌کس نباشد، کلاً وجود نداشته باشد. تصویری که به آن خیره شده بود، تصویر خودش بود و آن کس که به آغوشش کشیده شده بود نیز خودش بود. در حالی که دوست من با نشانه‌های متعددی از ترس، دلهره و اضطراب به آن نگاه می‌کرد، او با لبخندی ملیح و آرام و با چهره‌ای که نه سوء‌نیت و نه حسن‌نیت در آن مشخص بود، به دوستم نگاه می‌کرد.آواآواSun, 03 Dec 2023 14:44:23 +0330