https://virgool.ir/feed/@m_50566420fa2026-11-12 07:50:15https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_50566420https://virgool.ir/@m_50566420/ماسماسک-ikoymr7bidzsقبل از این ماسماسک بود. همان که با دعوا خطابش می کردند یا بهتر بگویم صاحبش را خطاب می کردند که «یه چند دقیقه اون ماسماسک رو بذار کنار حرف بزنیم.» یا با کنجکاوی توام با حرص می گفتند «اون تو چی هست که انقد جذابه.» یا اینکه میگفتند چشم را ضعیف می کند، تمرکز بچه های زیر یک سال را کم می کند، روابط خانوادگی را ضعیف می کند، استرس ایجاد می کند، ولی باز هم رفیق بود. رفیق روزهایی که هیچ کس نمی خواستمان. بی صدا می نشست رو به رویمان و هرچه می گفتیم می کرد. گوش می داد، نگاه می کرد و اجرا می کرد.بزرگترها ولی دوستش نداشتند. هرچند در دانلود کل ویدیوهای ارسالی و ارسال مجددش به گروه های دوستانه و خانوادگی دست و دلباز بودند ولی در جمع دوست داشتند چشمان و دماغ و دهان دختر و پسرشان را ببینند تا یک توده ی موی خم شده روی یک جسم نورانی. انگار این وسیله مفید همه کاره مقصر همه کمکاری ها و درس نخواندن ها و حرف نزدن های ما بود. بی خوابیهایمان بخاطر نور آبیش بود و هیچکس نمی دانست دلیل بی خوابیهایمان نور آبی شاید نبود...دنیا چرخید و یک نیمچه ژنومِ نیمچه زنده ی لعنتی خزید و خزید تا کل دنیا را در مشتانش گرفت. برای هرکسی بد بود، این گوشیهای مورد لعن و نفرتمان بدجور محبوب شدند. انقدر که خودشان هم نفهمیدند چه شد که مادربزرگ هم ماسماسک را دستش گرفت تا از پشت عینک ته استکانی و با گوش سنگینش با نوه ها تماس تصویری بگیرد. گوشی هایمان دیگر فقط گوشی نبود، کلاس درس بود، کلاس موسیقی بود، کلاس آشپزی بود. باشگاه ورزشی بود، جعبه موسیقی بود، کتابخانه بود، حتی خانه مادربزرگ بود... راستش دیگر اسم «گوشی» برایش کم بود، دیگر «دیدنی» بود، «لمس کردنی» بود، «حس کردنی» بود.حالا دیگر حتی من هم دوستش دارم، منی که نه قد پدر مادرها بزرگ بودم نه مثل نوجوان ها کوچک. گوشی وقتم را می گرفت. با این حال همیشه با عذاب وجدان محدودیت زمانی کار روزانه با گوشی را که خودم گذاشته بود، رد می کردم. ولی همین گوشی عذاب وجدان آورِ جذاب، ۱۰ ماه است هرشب یادم می اندازد زبان آلمانی بخوانم. صبح ها یادم می اندازد حالا که باشگاه تعطیل است وقت ورزش است،حتی می گوید بیا این هم ورزش امروز. وقتی حوصله ام سر می رود، قصه گوی پادکستها سرگرمم می کند. حالا فهمیدم خیلی چیزها رامی توان اینترنتی خرید و پرو احتیاج ندارد. بعد از سالها که آرزو داشتم خوانندگی یاد بگیرم کلاس مجازی خوانندگی پیدا کردم. حالا عکسهای خانوادگیمان اسکرین شات چت تصویری شده است. حالا روزی چند مقاله در مورد کووید می خوانم و اطلاعاتم را در موردش به روز نگه می دارم، حالا به مراجعین مطبم اینترنتی مشاوره می دهم.پیشرفت چند ماهه در زبان آلمانی از شروع پاندمی کووید-19کلاس های موسیقی ام مجازی و با این ماسماسک برگزار می شود!حالا به جای دید و بازدیدها و روابط اجتماعی روزمره، گوشیهایمان روایتگر روز و شبمان شده اند. صبح تا شب یادمان می اندازند که این لحظه را هم #روایتگرباش. با همه محبوبیت و عشق یکطرفه بینمان، آرزو می کنم قبل از این که این گوشیِ دیدنیِ حس کردنی‌‌ِ لمس کردنی همه چیز عاشقش را از او نگرفته، این نمیچه ویروس زودتر برود و گم بشود از روی کره ی زمینمان. ما هم برگردیم به همان دنیای واقعی غیر مجازیمان.سپیده سهیلی فرسپیده سهیلی فرThu, 31 Dec 2020 15:15:33 +0330