https://virgool.ir/feed/@m_50463902fa2026-11-12 07:13:11https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_50463902https://virgool.ir/@m_50463902/از-سیاهی-تا-معجزه-عشق-qmo0hnvohbmt((به نام خداوند رنگین کمانخداوند عشق و زمین و زمان))در سرزمین سیاهی روزنه‌ای نبود.هیچ‌نوری هیچ صدایی و هیچ امیدی نبود.همه غرق خواب بودند و خواب.همه جا تاریک بود و تاریک.سقفی نبود اما کسی هم نبود!آری!جز غریبی و ناراحتی چیزی نبود.دانه ماهم خواب بود.ارام همچو ابری در ابی آسمان خوابیده بود.یک روز دانه ما از خوابیدن خسته شد.آرام آرام‌ چشمانش را باز کرد.جز تاریکی چیزی نصیبش نشد.اطرافش را نگاه کردباز چیزی نبود.هر چه هرکجارا نگاه کرد چشمانش چیزی ندید.نا امید شده بود از یافتن یک همدم.ناامیدتر از قبل.ناگاه صدایی همچون ندای آسمانی امد:انقد تکان نخور.دانه ترسید.اخر کسی آنجا نبود.پس این صدا چه بود؟!دوباره نگاه کرد و باز صدا تکرار شد.(تکان نخور)دانه مطمئن شد که کسی آنجاست.اما دقیقا کجا کسی نمیداند؟دانه آرام پرسید:تو کی هستی؟صدا جواب داد:من نیازم.نیاز هر چه که هست و نیست.دانه پرسید:یعنی چه؟صدا گفت:مثلا تو به من نیاز داری تا بزرگ شوی زیبا شوی و وارد دنیا شوی!!دانه با تعجب گفت:دنیا؟آنجا کجاست؟صدا گفت:دنیا جاییست پر از زیبایی.پراز نوا و صدا.پر از شادی و سرسبزی.پر از طراوت و شادابی!میخواهی آنجا بروی؟دانه آرام گفت:من؟چگونه؟مگر میشود از اینجا بیرون رفت؟مگر میشود از سیاهی جدا شد؟نه نشدنی است.صدا گفت:چه کسی گفته نشدنی است؟دانه جواب داد:چیزهایی که دارم میبینم میگویند،تاریکی میگوید،غریبی میگوید.صدا خنده‌ی آرامی کرد و گفت:تو هیچ نمیدانی بچه.هیچ..نمیدانی انجایی که تو هستی خود سرآغاز همین دنیاست.همه ابتدا از سیاهی شروع کردند و به نور رسیدند.دانه یکهو گفت:نور؟او کیست؟صدا با ملایمت گفت:نور زیباترین چیزیست که میتوانی ببینی.نور زیباست همچو شفافیت اب.نور زیباست همچو قطرات باران روی برگ...نور تعریف نشدنی است.دانه گفت: من هیچکدام از اینهارا که گفتی نمیشناسم ..صدا گفت:اگر بخواهم همچو‌ دنیای تو توصیفش کنم باید بگویم همان اندازه که تاریکی ترسناک است نور زیباست و آرام بخش.همان اندازه که تاریکی غریبی دارد نور جز محبت چیزی ندارد.دانه در فکر فرو رفته بود.به نور فکر میکرد.به نوری که تا بحال اورا ندیده بود اما حس عجیبی داشت.انگار میخواست اورا همان لحظه ببیند.بعد کمی فکر کردن گفت:نور کجاست؟چگونه میتوانم اورا ببینم؟خاک‌ گفت:نور در دنیاست.دیدن او سخت نیست اما اسان هم نیست.باید تلاش کنی،امید داشته باشی و رشد کنیدانه گفت:امید؟خاک‌گفت:اری!همانی که تو الان از دستش داده‌ای.دانه دوباره به فکر فرو رفت و دیگر حرفی نزد.از فردای آن روز خاک شده بود هم صحبت دانه.دانه دیگر زیاد نمیخوابید.ناخوداگاه از خاک درمورد نور میپرسیدشوق دیدار نور هر لحظه در وجود دانه بیشتر و بیشتر میشد.و دانه بی خبر از آنکه همان شوق دارد اورا رشد میدهد.یک روز که دانه چشمانش را باز کرد.چیز عجیبی دید.چیزی که تا بحال ندیده بود.دیگر جایی سیاه نبود.دیگر تنها نبود.اما این ها چه بودند؟دانه با ترس گفت:خاک؟خاک کجایی؟اینجا کجاست؟صدای ارامی جوابش را داد سلام عزیزم.صبحت بخیردانه آرام به سمت صدا برگشتچیزی را که می دید باور نمیکرد.یک چیز بسیار بزرگ و بسیار بسیار زیبا با او حرف میزددانه پرسید:تو که هستی؟صدا گفت:من نورم.روشنی زمین و زمان.دانه با تعجب و شوقی گفت:نور؟نور تویی؟واقعا؟صدا با خنده ارامی‌گفت:اری من نورم.همانیکه مدت هاست چشم انتظار توست.همانیکه به شوق دیدن تو مدت هاست که چشم به خاک دوخته استدانه باورش نمیشدبلاخره توانسته بودبلاخره نور را دیده بودهم نور را دیده بود و هم بلاخره پا در دنیا گذاشته بوددنیای زیبایی ها و آرزوهااو همه چیز را مدیون نور بود.مدیون عشقیکه از نامش در دلش ایجاد شد و امیدی شد در دل تاریکی ها...نویسنده:نوراحق کپی‌رایت محفوظ است | انتشار تنها با ذکر نام نویسنده مجاز می‌باشد.m_50463902m_50463902Sun, 13 Sep 2026 00:24:48 +0330