https://virgool.ir/feed/@m_50068644fa2026-11-11 14:15:27https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_50068644https://virgool.ir/@m_50068644/خسته-از-روزگاران-nvrn7we6z5kzسلام الان که دارم این به اصطلاح دلنوشته را مینویسم ۳۰ آذر ۱۳۹۹ است بله امشب شب یلداست بلند ترین شب سال تنها یک دقیقه بیشتر زمینی بودن را جشن میگیریم می خواهم بگویم از این روز هایم آری ۱۷ سال دارم به قول مادرم جوانی شده ام کله شق جوش های غرور نو جوانیم تنها رد پایی از خود بر جای گذاشته اند بر روی بوست سفید رنگ پریده ام کنکوریم میخواهم خانم دکتر شوم روزگارم بد نیست اری سهراب زیاد میخوانم شده است همدم تنهایی هایم حافظ را دوست دارم میخوانمش نه در دیوان در این دنیای عجیب بی پایانی که در دست دارم روز ها قبل از بیداری خورشید در صفحه ی مشکی با قاب سفیدش معلم پیر نگران از آینده ام را میبینم که نا امیدانه به من مینگرد استرس دارم انقدر که روانشناس میگوید وی تبدیلی دادی راست میگوید تبدیل شده ام به دختری بیتاب صدای خنده هایم را در کوله بار زندگی گم کرده ام میترسم از باختن از پایمال شدن امید های مادرم گاهی تنها میخواهم نمیرم در جنگ با ویروس تاجدار .ظهر ها هوا سنگین است همچون کوهی اوار میشود بر سر روز و تا به خود میآیی غبارش حوالی را قلمرو شب کرده است موسیقی را دوست دارم مینوازم اما دیگر دست هایم توان در آغوش گرفتن گیتارم را ندارد به جایش هندزفری جدیدی که پدرم برای همدردی با گریه های دخترش را خریده در گوش میگذارم اهنگ را پلی میکنم و غرق میشوم در حس رهایی بال در میآورم با هر نتی که نواخته میشود پر میکشم به حس آغوش پدر بزرگ ان زمان که با صورت پر چینش، نگاه لطیفش ، و نوازش همچون شیرینی اب نبات هایش به من مینگریست عاشق شعر های پروین بود میگفت بخوان برایم از اشک یتیم و دختری خرد که شکایت سر داد اما بی دادی سرنوشت نفیرش را همچون شمعی در اقیانوس تنهایی غرق کرد .این روزها از او دورم میترسم نفس های گرمش سرد شود از بیماری هنوز هم با هم پروین میخوانیم تکنولوژی دست مهربان کدام عاشق رنج کشیده از فراق بود نمیدانم اما هر چه هست هر روز چهرهای پدر بزرگ را برایم نمایان میکند که چگونه در بحر بی پایان جسارات این شیر زنه شاعر غرق میشود در کنار تمام ناخوشی های روز هایم حالم خوب است سامسونگ با دوربین گوشی هایش سیرابم میکند از دیدار عزیزانم با هندفون هایش نت ها را به عمق جانم میبرد تا غم را تباه کنند شاید او همان هوشِ مرحم درد بی هوش است..........دوست دارم حتی بیشتر از ان سیب نصفه نیمه .....#روایتگرباشنگین رحیمینگین رحیمیSun, 20 Dec 2020 18:46:35 +0330