https://virgool.ir/feed/@m_50010164fa2026-11-11 15:20:28https://files.virgool.ir/upload/users/3499434/avatar/q97lIV.pnghttps://virgool.ir/@m_50010164https://virgool.ir/@m_50010164/من-بی-استعدادم-devjx9mdin0rاینارو یه جا کامنت کردم بعد انقدر از کامنت خودم خوشم اومد که میخوام پست کنم اینجا:مجتبی شکوری یه پادکست داره درباره استعداد که واقعا دیدگاه آدم رو تغییر میده. برپایه یه تحقیق علمی و جامع هست که ده ها هزار نفر رو بررسی کردن از نظر استعداد. چند تا نتیجه حاصل شد:حدود سی و خورده ای استعداد داریم تو آدم ها (یادگیری زبان جدید یکیشه)هیچ آدمی نیست که حداقل توی دو سه تا از اینها نابغه نباشه (هرکسی به سبک خودش نابغه س)هیچ آدمی نیست که بیشتر از پنج شش تا استعداد داشته باشه (هرکسی به سبک خودش در بعضی چیزها خنگه)حالا سیستم آموزش پرورش ما از بچگی فقط دو تا استعداد رو بهشون ارزش میده و به بقیه میگه خنگ و این باعث میشه نود درصد ما فکر کنیم خنگیم درحالیکه واقعا نابغه ایم!یه جا نوشته بود ایلان ماسک و بیل گیتس و زاکربرگ اگه تو ایران بودن حتی نمیتونستن یه کافی نت باز کنن چون مدرک لیسانس ندارن!شاید سخت باشه از این ماتریکس لجن که حکومت و سیستم آموزش پرورش ایران برای ما ساخته بیرون بزنیم (حتی اگه مهاجرت کرده باشیم) ولی من دوست دارم حسن ریوندی باشم، علی یاسینی باشم یا شادمهر باشم که به تمام "نه" هایی که سیستم بهشون گفت، یه "نه" بزرگ گفتن!بهتره هرجا که خنگیم صراحتا بگیم خنگیم، و راحت و بدون عذاب وجدان از کنارش رد بشیم، و اون نقاطی که توش نابغه ایم رو پیدا کنیم و توی همون دایره تا ابد بمونیم (دایره شایستگی)من خودم شخصا توی پیدا کردن مسیر خنگم، توی آشپزی، پول جمع کردن، تصمیم گیری و خیلی چیزای دیگه واقعا کودنم. اما دوسه تا چیز هست که توشون بالاتر از حد متوسطم و همین کافیه.آیا کسی یک ماهی رو سرزنش میکنه چون از درخت نمیتونه بالا بره؟ (مثال انشتین!)توت فرهنگیتوت فرهنگیWed, 18 Sep 2024 08:21:25 +0330https://virgool.ir/@m_50010164/من-می-ترسم-xgzfu0n1xxbeمن از شغلی که دارم هر روز و هر ساعت حالت تهوع میگیرم، اما می ترسم که برم به رییسم بگم دیگه نمیام...من دلم میخواد کسب و کار خودم رو راه بندازم، اما می ترسم که نتونم پول در بیارم و بدبخت شم...من تحمل زندگی با همسرم رو دیگه ندارم اما می ترسم فرزندم نتونه با طلاق ما کنار بیاد و بدبخت شه...من اعتقادی به خدا و دین ندارم اما می ترسم بمیرم و بفهمم همه اینا درست بوده و توی جهنم بیچاره شم...من از مامان و بابام متنفرم اما باهاشون قطع رابطه نمیکنم چون می ترسم بعد که مردن بهم ارث نرسه...من از زندگی بدم میاد اما می ترسم که خودم رو بکشم...من میخوام یه مک بوک بخرم اما می ترسم نتونم باهاش کار کنم و کلی ضرر کنم...من میخوام یه آیفون 15 پرومکس بخرم اما... نه این بار نمی ترسم پولش رو ندارم!من میخوام مهاجرت کنم اما می ترسم توی یه کشور دیگه بدبخت تر بشم تا توی ایران...من می ترسم... من خیلی می ترسم... نمی دونم زندگی ترسناکه یا من بزدلم... من دوست دارم این زندگی ترسناک که توش بزدلانه نفس می کشم هرچه زودتر تموم شه، اما می ترسم که خودم تمومش کنم...توت فرهنگیتوت فرهنگیTue, 17 Sep 2024 08:41:33 +0330https://virgool.ir/@m_50010164/نسبی-یا-مطلق-sb7nhikrdicsاول یه تعریف خلاصه بکنم بعد برم سراغ چرندیات خودم.مطلق یعنی چیزی که در تمام شرایط درسته. نسبی یعنی نسبت به یه چیزی درسته نسبت به یه چیزی غلط.یعنی چی..توی کلاس زبان یه دختری بود به اسم مریم. مریم قد بلند بود و نسبتا خوش تیپ با چهره ای معمولی نه خوشگل بود نه زشت. جذاب نبود ولی نمک داشت قیافه ش. استایل بدنش هم خوب بود، خوش اندام بود و قد بلند. یه بار موضوع یکی از جلسات این بود که چه ویژگی از خودتون رو دوست ندارید. من گفتم دماغم رو دوست ندارم. هرکی یه چیزی گفت و مریم در کمال تعجب همگان گفت قد خودم رو دوست ندارم. ما فکر کردیم اینکه قد بلنده خوشش نمیاد. ولی مریم گفت دوست داره قد بلند باشه! همه ی بچه های کلاس و معلم متفق القول عقیده داشتیم که مریم اتفاقا قد بلنده! اما خودش اعتقاد داشت قدش کوتاهه. سرانجام کاشف به عمل اومد که مریم در خانواده ای بزرگ شده که همه شون غول پیکرن! مثلا برادرش دو متر و ده سانت قد داره. به همین دلیل مریم همیشه حس میکرده قد کوتاهی داره! در حالیکه در جامعه، مریم یه دختر قدبلند و خوش تیپ به حساب میومد.با این داستان واقعی، خواستم بگم مسائل نسبی چه بلایی سر ما میارن. خیلی وقت ها که افسرده میشم از اینکه چقدر بی پولم، فورا به این فکر می کنم که پولدار بودن چقدر نسبیه. من نسبت به همسایه کناری واقعا بی پولم، ولی نسبت به همسایه اونطرفی واقعا مرفه به حساب میام. وقتی بین سه تا همسایه کنار هم اینقدر تفاوت هست، حساب کن بین آدم های یک شهر، یک کشور و حتی بین چند کشور چقدر تفاوت هست. وقتی یه چیزی نسبیه، به نظرم اصلا نمیشه گفت هست یا نیست. اصلا وجود نداره. مثلا پولدار بودن وجود نداره. یکم فهمش سخته، ولی میشه بهش فکر کرد. مریم رو در نظر بگیرید، آیا قد کوتاه بودن یا قد بلند بودن اصلا وجود داره؟؟؟؟ولی خبر بد اینکه ما آدم ها اصلا نمیتونیم به چیزهای نسبی فکر نکنیم. روانشناس های زرد کثافت همش میگن مقایسه نکن، اما وقتی تو ایستگاه اتوبوس منتظر یه لگن گثیف ایستادی که بتونی یک ساعت به میله آویزون بشی و برسی سر کاری که ازش متنفری، نمیتونی زندگی لجنت رو با اونی که توی بی ام دبلیو نشسته و داره میره برای کفش های جدیدش تیشرت ست کنه مقایسه نکنی. تو هیچوقت نمیتونی به چیزهای نسبی توجه نکنی و نمیتونی خودت رو با بقیه مقایسه نکنی. حتی اگه تلاش کنی مقایسه نکنی، ذهن و مغز و ناخودآگاهت خودشون زحمتش رو می کشن. حتی توی خواب هم این مقایسه ها ادامه داره. خواب می بینی با کسی هستی که دوسش داری یا خونه ای رو داری که آرزوش رو داری. حالا وقتی بیدار شدی ببینم میتونی کل روز دپ نباشی؟پس چه کنیم؟ چاره چیه؟شاید بعضی ها بگن راه حل اینه که به چیزهای مطلق بیشتر توجه کنیم و بهشون اهمیت بدیم. خب، بیاین چند تا چیز مطلق اسم ببریم. چیزهایی که در هر شرایطی درست و خوب هستن.خب، اگه اجازه بدید اسم ببریم چند تایی...خب...اسم ببریم دیگه...معطل چی هستم؟چی؟واقعیت اینه که من هرچی فکر میکنم چیز مطلقی به ذهنم نمیرسه.شاید بشه گفت مثلا خدا!خدا یه چیز مطلقه. این یعنی چی؟ اتفاقا نیست! خدا برای یه نفر خوبه برای یکی بد. حتی برای یک آدم مشخص، روزی که جایزه بانک براش واریز شده خدا خوبه... روزی که ماشینش توی بارون پنچر شده و زاپاس هم پنچره خدا بده. خدا توی اماکن زیارتی خیلی خوبه (دقت کردید؟؟) و خدا توی پاساژها اصلا موجود خوبی نیست. حتی ممکنه خدا اول یه فیلم سینمایی خوب باشه، وسطش بد باشه و آخرش اصلا نباشه. وقتی خدا اینهمه نسبت به شرایط متفاوته، پس مطلق نیست!شاید بگید خب خودِ خدا مطلقه، ولی برداشتی که ما ازش میکنیم نسبیه. خب این رو میشه گسترش داد به همه چی. واقعا چه چیزی هست که خودش مطلق نباشه؟ همه ی موضوعات عالم خودشون مطلق هستن و برداشت ماست که نسبیه.اصلا یه چیزی بگم؟بجز برداشت های ما، چه چیزی اصلا وجود داره؟تمام چیزی که ما میدونیم و می فهمیم و می بینیم و حتی لمس میکنیم، برداشت های ما هستن و نه واقعیت!!!دارک شد نه؟همه چیز برداشتِ ماست!!!پس وقتی میگیم خودِ خدا، در واقع خود خدا چی هست اصلا؟ آیا وجود داره؟ آیا خودِ یه چیزی اصلا وجود داره؟خب بله واقعا وجود داره. ولی اون خودِ یه چیزی رو چه کسی میخواد درک کنه که بگه وجود داره؟ اگه درک میکنه که خب پس بازم با برداشتِ یه نفر مواجهیم (حتی اگه اون یه نفر پیامبر، جبرئیل یا روحِ جهان باشه!) و اگه درک نمیکنه که خب پس خودِ یه چیزی هم وجود نداره!سخت شد؟برای خودم هم سخت شد!اما همینجوری دارم مینویسم و میرم جلو حتی نگاه نمیکنم که چقدر طولانی شد یا چقدر دارک شد... اینا چیزایی هست که واقعا میشه بهشون فکر کرد و دیوانه شد، یا میشه اصلا بهشون توجه نکرد و رفت سر کار و زندگی رو ادامه داد.توی فیلم ماتریکس1 (که اگه قرار باشه یه دونه فیلم دیده باشید اینه) یه پلان هست که کاراکتر داره استیک میخوره... بعد دیالوگش خیلی خوبه. میگه من میدونم این استیک واقعی نیست... ولی میخورم و لذت می برم ازش...و این کاراکتر یکی از رذل ترین کاراکتر های فیلمه. کاراکتری که یه آگاهی ای داره، ولی میخواد این آگاهی رو عمدا به دست فراموشی بسپاره. جالبه در اصطلاح دینی هم وقتی میگن کافر، کفر یعنی پوشاندن. و کافر یعنی می دونه یه حقیقتی هست، ولی عمدا روی اون حقیقت رو می پوشونه. مثل کسی که میدونه فرش کثیف و آلوده شده، ولی روش یه رو انداز میندازه که کسی نفهمه. یا مثلا کسی که میبینه آژیر خطر روشن شده، ولی بجای رفع عیب، آژیر رو میشکونه (قسمتی از انیمیشن معرکه ی ماداگاسکار)خلاصه که خیلی حرف زدم باید ببخشید. یادداشت برای خودم:تو پست بعدی از زندگی لجن خودت بنویستو پست بعدترش راجع به خدا بنویستوت فرهنگیتوت فرهنگیMon, 16 Sep 2024 09:46:37 +0330https://virgool.ir/@m_50010164/چرا-می-نویسم-w5qjit0xkk4nاولا که نوشتن رو خیلی دوست دارمدوما که فکر کردن و عمیق شدن رو خیلی دوست دارمو سوما که اصلا با نوشتن خیلی وقت ها فکر می کنم!یعنی همینجوری ذهنی که به چیزی فکر می کنم، گیج میشم و همه چی رو باهم قاطی میکنم. ولی روی کاغذ که میارم، ذهنم نظم میگیره و میتونم از نقطه آ به ب برسم. خیلی وقت ها برای اینکه بتونم فکر کنم، شروع به نوشتن میکنم.در آخر، دلیل مهمی که برای نوشتن دارم علاقه به انتشار و دریافت بازخورده. اینکه یه نفر بیاد نوشته های تورو بخونه، و راجع بهش نظر بده، اینکه بدونی یه نفر دیگه حسی که تو داری رو داره یا داشته، این باعث میشه احساس کنی تنها نیستی. حتی شاید علاقه ی شدید من به ابراز وجود باعث میشه بنویسم.در هر صورت، من می نویسم و نوشتن رو دوست دارم، و دوست دارم دیده بشم، خونده بشم و فهمیده بشم.یادداشت برای خودم:تو پست بعدی راجع به نسبی بودن همه چیز بنویس!توت فرهنگیتوت فرهنگیSun, 15 Sep 2024 08:57:12 +0330https://virgool.ir/@m_50010164/دیوانه-باش-و-بگذار-غمِ-تو-دیگران-خورند-rth9rj1filkvگفته میشه این سوال های فلسفی درباره چیستی جهان و وجود خدا و زندگی و این چیزها، اصولا وقتی به ذهن ما میاد و برامون مهم میشه که حال روحی خوبی نداریم.در واقع وقت هایی که افسرده میشیم به این فکر میکنیم که اصلا چرا ما به این دنیای مزخرف اومدیم؟وقتی شادیم و نشاط داریم و کلا داره بهمون خوش میگذره، کاری نداریم که جبر داریم یا اختیار یا کاری نداریم که خدا چرا مارو آفرید. هرچی هست خوبه دیگه و ما داریم کیفش رو می بریم!اما وقتی دلتنگیم یا غم غربت داریم یا تنهاییم، آسمون رو زخم می کنیم با سوال های فلسفی خودمون. پس چاره اینه که بجای تلاش برای پیدا کردن جواب سوال هامون، سعی کنیم شادتر باشیم. نه؟یکمی صبر کنین. شاید نه!فرض کنید با ماشین دارین میرین جایی. همه چی اوکیه و شما هم خوشحالین. بعد یهو بوی سوختنی میاد. یه بوی افتضاح. شما شروع می کنید به پرسیدن سوال های فلسفی:این بو چیه؟ از کجا میاد؟ اصلا چرا باید بو بیاد؟ فرض کنید که مشکل بو حل نمیشه و مجبور میشید تحملش کنید. الان دیگه سوال های فلسفی عمیق تری می پرسید:تا کی باید این بو رو تحمل کنم؟ کی میرسم؟ اصلا من چرا سوار این ماشین شدم؟ چرا با اتوبوس و قطار نیومدم؟ اصلا من چرا باید به این سفر میومدم؟ چی باعث شد تصمیم بگیرم سفر کنم؟بعد یهو متوجه میشید که خودتون نبودید که به این سفر اومدید. بلکه شمارو به اجبار توی این سفر فرستادن. و ماشین هم ترمز نداره و اگه بخواین به سفر ادامه ندین، حتما باید از ماشین بپرین پایین. اینجاست که سوال های فلسفی شما تبدیل میشن به خشم، به شکایت، به اعتراض.خب.... این سفر شبیه به زندگی نبود؟بله تا وقتی همه چی اوکی بود شما هم سوالی نمی پرسیدین. اما در این حالت حتی فکر هم نمی کردید که این سفر اصلا چیه و به کجا دارین میرین و برای چی اصلا. یعنی اون بو (سختی های زندگی) باعث شد اصلا به این فکر کنید که چرا به سفر اومدید. چیزی که در حالت عادی اصلا بهش فکر هم نمی کردید.حالا اون بی فکری و بی خبری رو ترجیح میدید؟ یا دردسر های فکر کردن و رنجیدن رو؟یه بار یکی اومد پیش دوستش و با وحشت گفت که عاره، توی مجله خوندم که سیگار چقدر ضرر داره و خیلی ترسیده م. دوستش گفت خب حالا دیگه سیگار نمی کشی؟ گفت نه! دیگه مجله نمی خونم!سوال اینجاست که کسی که با شاد بودن سعی میکنه تلخیِ سوال های فلسفی رو بگیره، در جایگاه کسی نیست که دیگه مجله نمی خونه؟و از اونطرف هم میشه پرسید: آیا کسی که با پرسیدن و توجه کردن به سوال های فلسفی، لذت زندگی رو از خودش میگیره، آیا خودآزار نیست؟من خودم از دوره نوجوانی برام سوال بود که جهان چیست و خدا چیست و اینها. اما کسی جوابی براش نداشت. گاهی به این نتیجه رسیدم که اصولا این جور چیزها رو نمیشه با پرسیدن به جواب رسید. تعداد پین های پورت پرینتر نیست که سرچ کنی و گوگل جوابت رو بده. به گفته ی حافظ این چیزها رو باید با شهود تجربه کنی نه با فلسفه و حکمت و اینها (بیتش یادم نیست ولی شدیدا دلم میخواد یادم بیاد چون خیلی قشنگه)عرفا هم گفته ن که عاره باید قدم در راه سلوک بذاری و خود راه بگویدت که چون باید رفت. حتی توی قرآن هم گفته شده که الذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبیلا... یعنی کسی پا توی راه بذاره خودمون بهش میگیم چیکار کنه. امیدوارم نوشتن من توی این وبلاگ خودش پا توی راه گذاشتن به حساب بیاد. کلا مشکل من با قرآن و دین و اینها اینه که خیلی چیز مشخصی نیست. مثلا همین آیه بالا، نگفته راه چیه. جهاد چیه اصلا. چیکار کنیم که جاهدو فینا حساب شیم. پیامبر هم گفته ن که کسی که چهل روز گناه نکنه هرچی من میبینم می بینه. اما کسی که یه ذره فکر کرده باشه بهش میدونه چهل روز که هیچی، چهل ساعت گناه نکردن ینی چی.تازه گناه هم خودش بحث مفصلی داره. گناه چیه اصلا؟ همین چیزایی که توی رساله نوشته؟ از کجا معلوم اینا درست باشه؟ بعد مثلا یکی از گناه ها مال حرامه و دوری از مال حرام توی مملکتی که سرتاپاش رباست واقعا ناممکن به نظر میرسه. خیلی وقت ها واقعا حق انتخاب نداری بین گناه کردن و نکردن فقط میتونی بین دوتا گناه یکیش که کمتر اذیتت میکنه رو انتخاب کنی.بعدم تازه از کجا معلوم که بعد چهل روز اون اتفاق بیفته؟ ممکنه خیلی راحت گفته بشه که خب اگه نتیجه نگرفتی حتما نیتت خالص نبوده!کلا از خیلی سال پیش من یه دعاهایی میدیدم توی کتاب های دعا که میگفت مثلا فلان کار رو بکنی قطعا دعا استحابت میشه و فلان امام ضمانت کرده. بعد انجام میدادی و نتیجه نمی گرفتی. این باعث شد من به هیچ دعایی اعتماد نکنم کلا به دین و خدا هم بی اعتماد بشم. از کجا معلوم ما اینهمه سختی بکشیم بعد اون دنیا خدا بیاد بگه خب نیتت خالص نبود قبول نیست؟ چیزی که اتفاقا در کتاب های مربوط به معاد یا مثلا برنامه های زندگی پس از زندگی خیلی گفته میشه که مثلا اعمالمون پودر شد چون ناخالص بود یا مثلا فلان عارف به خواب کسی اومده گفته همه کارهام هیچ شد گفتن به هیچ دردی نمیخوره!اصولا دین خیلی چیز پیچیده ایه در حدی که شاید بشه بلاک چین رو درک کرد اما دین رو نه!و لازمه ی این درک گفته ن که ترک گناهه.و ترک گناه هم اولا که آسون نیست دوما معلوم نیست که نتیجه بده!خیلی از هر دری حرف زدم امروز...یادداشت برای خودم:توی پست بعدی بنویس که اصلا چرا می نویسیتوت فرهنگیتوت فرهنگیWed, 11 Sep 2024 09:36:36 +0330https://virgool.ir/@m_50010164/چه-فرقی-میکنه-q0vbqqigco6rدیروز تا حالا هرچی فکر کردم به نتیجه خاصی نرسیدم. پس تصمیم گرفتم بنویسم و در حین نوشتن فکر کنم.حالت اول اینه که کاملا اختیار داریم و هر تصمیم ما آینده مون رو می سازه. چیزی که در ادبیات دینی شدیدا بهش تاکید میشه و سعی میشه انسان رو متوجه مسوولیت انتخاب هاش بکنه. یعنی هر لحظه باید حواست باشه چیکار میکنی چون مسوولیت عواقب بعدیش با توه.اما بیاین حالتی رو در نظر بگیریم که شبیه ربات های کد گذاری شده، فقط داریم کد ها رو اجرا می کنیم و هیچ اختیاری نداریم. من همین الان یه خرما برداشتم و با چایی خوردم. اگه این کار من بی اختیار بوده، پس چرا بهش فکر کردم؟ اصلا کاری که بی اختیار باشه، آدم بهش فکر میکنه؟ بد تر از اون، من شک کردم که آیا خرما خوردن من درست بوده یا غلط. آیا کاری که بی اختیار باشه بهش شک می کنیم؟ شاید اون فیلسوف معروف به اینجا رسید که گفت شک میکنم پس هستم. (دکارت بود؟)اما من میخوام یکم جلوتر برم. به نظرم واقعا انسان پیچیده تر از این حرف هاست. مثلا اگر خود شک کردن هم یک کد باشه چی؟ یک کد که میگه این شخص هر کاری کرد بعدش شک کنه. یک کد که میگه جوری شک کنه، که از روی همین شک فکر کنه که هست و اختیار داره و اینجوری ردِ بی اختیار بودنش گم بشه. دقیقا مث قاتل هایی که هیچ ردی از خودشون باقی نمیذارن، اون برنامه نویس های خفن هم هیچ ردی از خودشون باقی نمی ذارن. در واقع میدونن که یک آدم ممکنه به این چیزها فکر کنه، و یک قدم جلوتر از اون حرکت میکنن.حتی اینکه ما خواب می بینیم و از روی این نتیجه میگیریم که روح داریم، ممکنه یه ردگم کنی باشه. نه؟برگردیم به حالت دوم که اختیار نداریم. حالا من خرما رو برداشتم و خوردم و اختیار هم نداشتم. این چه تاثیری در تصمیمات بعدی من داره؟ آیا دیگه تصمیم نمی گیرم و انتخاب نمی کنم؟ چرا می کنم ولی میدونم تمام فرآیند تصمیم گیری و انتخاب یه کده. خب که چی؟ این که همون شد! یعنی حالت اول با حالت دوم یکی شد! در هر دو حالت من تصمیم می گیرم و انتخاب می کنم، با این تفاوت که در حالت اول این منم که دارم تصمیم میگیرم و انتخاب میکنم، و در حالت دوم این کد ها هستن.خب...اسم اون کدها رو نمیشه "من" گذاشت؟یعنی وقتی دارم میگم کد ها دارن تصمیم میگیرن، در واقع این منم که دارم تصمیم میگیرم. مگه کدها من نیستن و من کدها نیستم؟ چیزی جز اینه؟و یه چیز دیگه که الان به فکرم رسید... فرض کنیم که اونی که کد نوشته، برای من اینطوری نوشته که بین خطوط رانندگی نکنم. حالا من میشینم پشت فرمون، و بین خطوط رانندگی می کنم، و با این کار به برنامه نویس عوضی می فهمونم کت تن کیه!شاید همین کار من هم کدگذاری شده باشه، ولی لعنت بهش، من کد هستم و کد منم!حالا سوالی که هست اینه که آیا این کد ها میتونن خودشون رو تغییر بدن؟شاید بله، و شاید اصلا کل فرآیند زندگی همین تغییر کد ها باشه. شاید اصلا کار اصلی ما توی دنیا این باشه که کدهارو اصلاح کنیم. و این کد های اصلاح شده رو به نسل بعدی منتقل کنیم و همینطور به مرور به نسل های پیشرفته تری از ربات های انسانی برسیم. یعنی بچه هامون از خودمون پیشرفته تر، باهوش تر و درست تر باشن. خطاهاشون کمتر باشه.شاید ما همون سی هستیم که بعدش شدیم پلاس پلاس و بعدترش شارپ شدیم و در نهایت به پایتون و آر و اینها رسیدیم. شاید ما واقعا واقعا واقعا کد هستیم. کدهای DNA...توت فرهنگیتوت فرهنگیTue, 10 Sep 2024 09:06:13 +0330https://virgool.ir/@m_50010164/اختیار-f2dzle3q7onmحالا که وجود دارم میخوام باهاش چیکار کنم؟خب سوال اینه که اصلا میتونم کاری کنم؟منظورم این نیست که توانایی دارم یا نه. البته که توانایی دارم. الان یه لیوان چایی کنار منه و من توانایی این رو دارم که این چایی رو با خرما بخورم یا با قند یا با شیرینی. من این توانایی رو دارم، بله، ولی منظورم اینه که این توانایی که دارم واقعا دارمش؟ یا به من تحمیل شده؟آیا من از روی اختیار دارم بجای قند و شیرینی، خرما میخورم؟ یا از روی اجبار؟ظاهرا کسی منو مجبور نکرده و خودم این تصمیم رو گرفته م. اما بیاین یکمی دقیق تر بشیم.حالتی رو در نظر بگیرید که یه عده برنامه نویس حرفه ای به محض تولد من بدون اینکه کسی بفهمه، یک کد در مغز من نوشته باشن که وقتی پنجاه سالم شد، یهو به خودم بیام و بترسم از اینکه دیابت بگیرم و با یه اراده ی ظاهری (که خود اون اراده هم کد نویسی شده از قبل) تصمیم بگیرم قند و شیرینی رو کنار بذارم و بجاش خرما بخورم، در این حالت باز هم اراده و اختیاری داشته م؟ یا به اجبار قند رو ترک کرده م؟حالا نه به این شکل، ولی به نظرم الگوهایی که جامعه، خانواده، مدرسه و ... از بچگی توی ذهن ما میکارن، دست کمی از اون کد نویسی نداره. ما شاید فکر کنیم که مثلا شغل کارمندی رو به شغل آزاد ترجیح میدیم، یا مثلا داشتن یه سرخ کن رو بیشتر از سفر رفتن ترجیح میدیم، اما شاید واقعا این ما نیستیم که داریم تصمیم می گیریم. شاید همون کد ها هستن که دارن از طریق ناخودآگاه، یه جوری که حتی متوجهشون نمیشیم، دارن کار خودشون رو می کنن و ما فقط فکر می کنیم که اراده و اختیار داریم.شاید ما هیچ کاره ایم.و این هیچ کاره بودن چه تغییری ایجاد میکنه؟یادداشت برای خودمتو پست بعدی بنویس که چه فرقی می کنه ما اختیار داشته باشیم یا نه.توت فرهنگیتوت فرهنگیMon, 09 Sep 2024 12:31:38 +0330https://virgool.ir/@m_50010164/وجود-isb6aly10njqحالا بالاخره زندگی هدیه هست یا نیست؟اگر هست بابتش از کی سپاسگزار باشیم؟اگر نیست از کی شاکی باشیم؟اینها سوالات مهمی هستن. اما بالاخره زندگی هست دیگه. خوب یا بد. زندگی وجود داره و ما وجود داریم و جهان وجود داره. الان میخوایم باهاش چیکار کنیم؟ با زندگی چیکار کنیم؟ با خودمون چیکار کنیم؟میدونم که خیلی ها ممکنه همین وجود رو زیر سوال ببرند. مثلا بگن مثل فیلم ماتریکس، همین بودنِ ما و جهان یه توهمه و واقعیت نداره. باید بگم من خودم جزء همین دسته هستم. منم معتقدم جهان پیرامون ما و حتی خود ما اونی نیستن که ما درک می کنیم. این از نظر علمی هم ثابت شده. مثلا دیگه ثابت شده که رنگ اصلا وجود نداره، صدا وجود نداره و تمام اینها فقط یه سری فرکانس و موج هستن.یا مثلا حجم و هر چیزی که حجم داره در واقع 99.99 درصدش فضای خالی هست. یا حتی ثابت شده که یک جسم در یک مکان خاص میتونه هم باشه هم نباشه. و تمام این یافته های علمی داره تمام باورهای هزاران ساله ی ما رو زیر سوال می بره.اما من میگم حتی اگه وجودِ همه چی یه توهم باشه، این توهم خودش وجود داره. اگه من یه خواب باشم تو مغز یک نفر، در حد همون خواب وجود دارم. در حد یه توهم بالاخره وجود دارم. در حد یه فرکانس یا نمیدونم یه خیال وجود دارم. بالاخره هستم حالا به هر شکلی و به هر تفسیری.حالا که وجود دارم، میخوام با این وجود چیکار کنم؟اصلا میتونم که کاری کنم؟یادداشت برای خودم:پست بعدی راجع به جبر و اختیار بنویستوت فرهنگیتوت فرهنگیSun, 08 Sep 2024 10:13:32 +0330https://virgool.ir/@m_50010164/زنده-گی-pizlwg1h1yxmگفته می‌شه که زندگی یه هدیه‌س از جانب خدا که باید بابتش سپاس‌گزار باشیم.خب!اولا که کی گفته زندگی اصلا یه هدیه‌س؟دوما اگر این هدیه رو نخوایم چیکار باید بکنیم؟شاید بگید می‌شه خودکشی کرد و این هدیه رو پس فرستاد.ولی من حالتِ خودکشی رو نمی‌خوام...من اون حالتی رو می‌خوام که اصلا آفریده نشده‌م.و این دوتا حالت خیلی متفاوته.خیلی...توت فرهنگیتوت فرهنگیSat, 07 Sep 2024 13:32:17 +0330