https://virgool.ir/feed/@m_49855276fa2026-11-11 06:19:47https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_49855276https://virgool.ir/@m_49855276/رویای-سگی-v0d0pkv3eerkسگ سیاه و سفید که من دوست دارم اسمش رو غمزذه بزارم از اولش متفاوت بود. حتی رنگش هم متفاوت از ما بود ما همه یه رنگ داشتیم مثلا رنگ خود من قهوه ای بود ولی اون دو رنگی بود. از اون موقع توله ای بیش نبود با ماها زیاد نمی جوشید و تو عالم خودش بود. خیلی دوست نداشت رو زمین پرسه بزنه و ارتفاع و بلندی رو دوست داشت. نگاهش همیشه بالا رو به آسمون بود. اون موقع مثل الان قیافه غمزده نداشت و تو عالم تنهایی خودش شاد بود. کمی که بزرگتر شد مجبور بودیم مستقل بشیم و دیگه خودمون دنبال غذا اینور اونور خیابونها راه بیفتیم. ته مانده غذاهای دم رستورانها، خوراکی هایی که آدمها توی پارکها بهمون میدادن و چیزایی از این دست میشد روزی روزانه مون. غمزده اگر چه تنهایی رو دوست داشت، ولی یه مقدار ترسو هم بود این بود که ماها به عنوان توله های همزادش موقع پرسه زدن دنبال غذا دورادور هواشو داشتیم و حواسمون بهش بود که اگه خطری متوجهش شد به کمکش بریم. زیاد حرف نمی زد ولی بزرگترین آرزوش پرواز بود. یه سگ بخواد پرواز کنه؟ همه بهش می خندیدن. کدوم سگی تا حالا تونسته بود پرواز کنه که غمزده دومیش باشه. خیلی تو نخ پرنده ها می رفت و نگاهش اغلب به گنجشک ها و کبوترانی بود که سبکبال توی آسمون چرخ می زدن و بجز برای ضرورت روی زمین نمیومدن. تو همین گیر ودار با یه کبوتر دوست شده بود. اونجوری که من دورادور متوجه شده بودم کبوتر با آب و تاب از لذت پرواز براش حرف می زد و غمزده هم غرق در جادوی کلام کبوتر توی خلسه رویایی خودش می رفت، شاید خودشو جای اون تصور می کرد که داره توی آسمون چرخ می زنه و می خواست حدس بزنه چه لذتی می تونه توی این کار باشه. حتی دیده بودم بعد از دوست شدن با کبوتر گاهی می رفت روی یه بلندی و سعی می کرد پایین بپره، کسی چه می دونست شاید می خواست امتحان کنه آیا بدون بال هم میشه پرواز کرد. عمر این دوستی خیلی طولانی نبود و دیری نپایید که دنیای شیرین غمزده به تلخی گرایید. یه روز که کبوتر مشغول چرخش مستانه توی هوا بود ناغافل به سنگی از تیر و کمانی دچار میشه و در دم از اون بالا می افته پایین. کبوترهای دیگه دور جمع شده بودن که اگه هنوز فرصتی هست کمکش کنن اما سنگ به جای حساسی خورده بود و کبوتر در دم جون داده بود. غمزده که از فاصله دور صحنه رو دیده بود دوان دوان خودشو رسونده بود بالای جنازه دوستش و فقط پارس می کرده تا فشاری رو که بهش وارد می شد رو شاید کمی تخفیف بده. از اون به بعد کارش شده چمباتمه زدن گوشه چمنهای پیاده رو و از صبح تا شب غمگینانه رهگذران رو تماشا کردن. حتی برای غذا پیدا کردن هم دیگه تلاشی نمی کنه و از ته مانده خوراکیهایی که آدمها بهش میدن روزگار می گذرونه. کسی چه می دونه آیا عزای دوست براش سخت تره یا پایان تلخ رویاش.پروانه اسکندریپروانه اسکندریSat, 05 Dec 2020 12:37:47 +0330