https://virgool.ir/feed/@m_49519081نیاز دارم برگردم به روزی که دوتا غریبه بودیم و زخمت روی تنم نبود ، میدونی اونموقع هم آدم غمگینی بودم ولی انقدر زخمی و غمگین نهfa2026-11-11 23:58:35https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_49519081https://virgool.ir/@m_49519081/قسمت-اول-همان-نیمکت-همیشگی-phkntmrpm2iaاولین بار که دیدمش،هیچ اتفاق خاصی نیفتاد. نه موسیقی‌ای در ذهنم شروع شد،نه جهان برای چند ثانیه ایستاد،نه حتی حسی شبیه آن‌چه در داستان‌ها می‌نویسند از دلم گذشت.فقط یک صندلی خالی بود…و او آمد و بی‌هیچ مقدمه‌ایروی آن نشست.دانشگاه همیشه بوی خستگی می‌داد.بوی روزهای تکراری،کلاس‌های کش‌دار،جزوه‌هایی که با بی‌حوصلگی ورق می‌خوردند،و آدم‌هایی که بیشتر از فهمیدن،منتظر تمام شدن بودند.تمام شدن کلاس،تمام شدن روز،تمام شدن این اجبارِ بی‌پایان.اما او… فرق داشت . حداقل برای من.«این درس رو فهمیدی؟»اولین جمله‌ای بود که از او شنیدم.کلاس معادلات دیفرانسیل بود،درسی که هر دوی مایک‌بار در آن شکست خورده بودیم.سرم را از روی جزوه‌هایی که با وسواس و دقت نوشته بودم بلند کردم.چشم‌هایم به نگاهش گره خوردنگاهی که چیزی میان درماندگی و امید در آن بود.آدم معمولی‌ای بود.خیلی معمولی.اما ُیک «چیز» در نگاهش بودکه نمی‌شد ساده از کنار آن گذشت.گفتم:«نه… تو فهمیدی؟»لبخند زد.لبخندی ساده، بی‌تکلف.«نه، ولی وانمود می‌کنم فهمیدم.»همین.همین گفت‌وگوی کوتاه،بی‌اهمیت،و حتی کمی خنده‌دار،شد آغاز چیزی که بعدهاتمامِ راه‌های فرار را از من گرفت.کم‌کم شدیم هم‌گروه.بعد، هم‌مسیر.و بعد…بی‌آنکه بفهمیم،تبدیل شدیم به عادتِ هم.در میان آن‌همه آدم،همیشه—تقریباً همیشه—کنار هم می‌نشستیم.همان نیمکتِ ته کلاس،نزدیک پنجره،جایی که نور عصرگاهیبی‌اجازه روی دفترهایمان می‌ریخت.او بیشتر حرف می‌زد،من بیشتر گوش می‌دادم.او از چیزهایی دفاع می‌کردکه من حتی حاضر نبودم به آن‌ها فکر کنم.اختلاف‌هایمان از همان ابتداواضح بود.بی‌پرده، بی‌تعارف.اما نمی‌دانم چراهیچ‌کدام‌مانآن‌ها را جدی نگرفتیم.شاید چون هنوزهیچ‌کدام‌مان نفهمیده بودیمبعضی تفاوت‌هاقرار نیست حل شوند…قرار استیک روزهمه‌چیز را از هم بپاشند.یک روز، وسط یکی از همان بحث‌های نیمه‌جدی، گفت:«تو زیادی سخت می‌گیری.»اخم کردم.گفتم:«و تو زیادی ساده‌ای…زود گول می‌خوری،و خیلی راحت می‌شه پیچوندت.»چند ثانیه فقط نگاهم کرد.نگاهی که انگار داشت مرا می‌سنجید…یا شاید فقط از لج‌بازی‌ام لذت می‌برد.بعد خندید.نه از آن خنده‌های تمسخرآمیز،نه آن‌هایی که آدم را کوچک می‌کنند…یک خنده‌ی سبک،بی‌دفاع،شبیه کسی که از تفاوت‌ها نمی‌ترسد.یا شاید…فقط بلد بود آن‌ها را جدی نگیرد.او همیشه همین‌طور بود.می‌خندید،کل‌کل می‌کرد،لجبازی می‌کرد،و بی‌آنکه بداندآرام‌آرامبه یکی از دلایل لبخند زدن من تبدیل می‌شد.و همان‌جا بود…دقیقاً همان‌جا،که یک حسِ ناشناختهدر دلم نشست.چیزی میانآرامشو خطر.باید همان موقع می‌فهمیدم.باید می‌فهمیدمبعضی آدم‌هاوارد زندگی‌ات می‌شوند…نه برای ماندن،بلکه برای تغییر دادنت.اما نفهمیدم.یا شاید…نخواستم بفهمم.حالا که به آن روزها فکر می‌کنم،می‌بینم همه‌چیزاز همان نیمکت شروع شد.از همان فاصله‌ی کوتاهمیان دو نفرکه هیچ‌چیز از آینده نمی‌دانستند.و عجیب اینجاست که هنوز هم،بعد از این‌همه وقت،هر بار از جلوی آن کلاس رد می‌شوم،نگاهم—بی‌اختیار—به همان صندلی خالی برمی‌گردد.انگار هنوزیک بخش از منمنتظر است.منتظر اینکه بیاید،کنارم بنشیند،و با همان لحن ساده بگوید:«فهمیدی اینو؟»و من…با همان ندانستنِ همیشگی،آرام جواب بدهم:«نه…»منِ اومنِ اوSat, 08 Aug 2026 14:02:51 +0330