https://virgool.ir/feed/@m_49401938fa2026-11-12 02:32:57https://files.virgool.ir/upload/users/2699191/avatar/D65D2H.jpghttps://virgool.ir/@m_49401938https://virgool.ir/@m_49401938/شاید-بیش-از-چهارصد-سال-rak7grf0vbhpبه نام تواناترینشاید بیش از چهارصد سالدوچرخه را به پیشانی سنگی که از آب رود بیرون زده تکیه می‌دهم. خودم هم از شدت گرما میان آب می‌نشینم و آرنجم را روی همان سنگ می‌گذارم.کلاه را برمی‌دارم و صورت گرمازده‌ام را با خنکای آب آشنا می‌کنم. چند نفری بالاتر نشسته‌اند و صدای خنده‌هاشان آرامش رود را به هم زده است. به سال‌های کودکی می‌اندیشم. آن زمان که پدران ما از هر نوع آلودن آب پرهیز می‌کردند و ما بی هیچ دلواپسی از بیماری، مشت مشت از آب همین رود می‌خوردیم. آهی می‌کشم. بطری آب را از کیف دوچرخه بیرون می‌کشم. شدت گرما امان نمی‌دهد که حتی یک قطره آب هم در بطری بماند. ناگهان پرواز یک بطری آب توجه مرا به خود جلب می‌کند، و صدای ضعیف برخوردش در انعکاس خروش رود گم می‌شود. با تعجب نگاه می‌کنم. فرد پرتاب‌کننده دستی می‌افشاند و خنده‌ای سر می‌دهد.راستش نمی‌دانم پرتاب زباله به رود، چه حسی دارد. شاید حس خوبی باشد. به بطری نگاه می‌کنم. اسیر سنگی شده و از ادامه مسیر درمانده و رقصان به دور خود می‌چرخد. تیری از ذهنم می‌گذرد. چرا من نتوانم لذت شیرین پرتاب زباله به رود را تجربه کنم. بطری پلاستیکی را پرواز می‌دهم. به فرودش در میانه رود نگاه می‌کنم و به سر خوردنش در سینه کش امواج خیره می‌شوم. خنده آن فرد می‌خشکد و دستش به سوی من دراز می‌شود. شاید مرا در خور کشف این لذت نمی‌بیند. لذتی که هیچ حسی ندارد. بطری من هم اسیر همان سنگ می‌شود. می‌رقصد و از ادامه مسیر در می‌ماند. پدران ما طوری در کنار این رود زیستند، که بی‌خیال از آبش می‌نوشیدیم. اما ما برای فرزندان خود چه ارمغان خواهیم داشت. از فکر اینکه این بطری حتی پس از پوسیدن استخوان‌هایم، باز هم در طبیعت سرگردان خواهد بود، ناراحت می‌شوم. حس شرم بر وجودم چیره می‌شود. برمی‌خیزم. آب را می‌شکافم. دو بطری را برمی‌دارم. هوای آنها را خالی می‌کنم و در کیف دوچرخه می‌گذارم. باز هم مثل دنیای خوش کودکی، دوچرخه‌سواری با لباس خیس را تجربه می‌کنم و برای یافتن سطل زباله چشم می‌گردانم. علی محقق بهار ۱۴۰۳علی محققعلی محققMon, 10 Jun 2024 16:06:21 +0330