https://virgool.ir/feed/@m_49398129fa2026-11-11 20:00:18https://files.virgool.ir/upload/users/453851/avatar/mcOaWY.jpeghttps://virgool.ir/@m_49398129https://virgool.ir/@m_49398129/شکارچی-خاموش-vp7mdnpkyefa( زندگی من روزی خراب شد که تصمیم گرفتم یک مادر فوق العاده باشم.«من برات یک مادر فوق العاده می شم. قول می دم کوچولو.»قولی که همه ی زندگیم را به فنا داد. یک مادر فوق العاده در ازای هیچ )انگشت هایش دوباره سرگردان شده بودند. هر کدام فراموشکار از رسالت خود به هر گوشه سرک می کشیدند. از انگشت هایش پرسید:«کی می تونم این کتابو شروع کنم؟»انگشت ها اعتنایی نکردند.بر خلاف آن داستان بد قِلق داستان های دیگر با ریتم های مختلف انگشتانش را به رقص در می آوردند. قطرات باران برای جلب توجه تماشاچی با ضربت بیشتر خود را به شیشه می کوبیدند. البته که آنها را قضاوت نمی کرد. او فقط خود را شایسته ی قضاوت می دانست.نفس عمیقش با مانعی بُتنی از بغض گلاویز شد. البته که پیروزی لباس براقی بر تن بغض نشد. یک داستان تکراری. لب تاپش را روی تخت پرت کرد. راهی نمانده بود. دست از لجبازی با قوی ترین آدم دنیایش کشید و سرانجام با خود صلح کرد.رو به روی اتاقی که سالها درِ آن را به روی خودش بسته بود ایستاد. اتاقی که در آن هیچ و همه چیز در انتظارش هزاران بار حاشیه های فرش را طی کردند. زمانی که صدایی خاموش از آن اتاق در جستجویش بود را به یاد آورد. درست همان موقع که زیبایی های شهرت گوش هایش پر از موم کرده بود. پس از اتمام گوش گرفتگی اش دوباره دنیا را برای یافتن زیباترین صدا پیمود. اما پیدا نکرد.کلید راه خود را سرانجام پیدا کرد. خاک فرش به افتخار غریبه ی آشنا از جایش بلند شد و کف زد اما دیوار ها، پنجره و اندک وسایل آن اتاق از او رو برگرداندند. فقط یک عضو از انجمن اتاق به او روی خوش نشان داد و او را با مهربانی در آغوش کشید.هنوز بوی عطرش همه جای اتاق پهن بود. انگار سهم الارث اتاق از دارایی های او، آرامش و خونسردی اش بود. میان درگیری خاک، عطر محمدی و روزنه های آفتاب ِنو خود را در گودی تشک تخت جا داد.سقف. دیوار. میز. چیز زیادی برای سرگرم شدن پیدا نکرد. کشوی میز را باز کرد. آلبومی که با لبخند زیبای خودش تزئین شده بود را پیدا کرد. آلبومی که سالها پیش دیگر پیدا نشده بود پیش رویش رونمایی شد.عکس ها به ترتیب زمانی چیده شده بودند. از چند روزگی هایش تا هجده سالگی هایش. بازیگر اصلی همه ی آنها او بود. چه شاد چه غمگین.آن عکس ها تکی نبودند. انعکاس عکاس در آیینه پشت سرش دیده می شد. حتی از پشت دوربین لبخند بزرگش دیده می شد. از هجده سالگی به بعد عکسی نبود، اما حرف هایی بود.حرف های مهربانانه ای که از هر تیغی تیزتر بودند. هر کلمه و جمله را مانند یک قحطی زده که از جزیره ای بدون کتاب فرار کرده باشد خواند. دوباره و سه باره. اینبار هیچ بهانه ای پیروز بر بغض رام نشده اش نشد. او مانده بود و خودش که هیچ راه برگشتی پشت سرش دیده نمی شد.آفتاب جایش را به مهتاب داده بود. لبتاپش مهمان دیگر آن اتاق افسانه ای بود. روی ملافه های خیس و شور نشست و با چشمهایی که شفافیت همیشه را نداشتند به صفحه ی لبتاپ خیره شد. اینبار انگشت ها روی صفحه کلید سر به راه شده بودند.نوشتن را از سر گرفت:( زندگی من روزی شروع شد که تصمیم گرفتم یک مادر فوق العاده باشم.«من برات یک مادر فوق العاده می شم. قول می دم کوچولو.»قولی که همه ی زندگیم را زیباتر کرد. یک مادر فوق العاده در ازای همه چیز.)لیلیلیلیTue, 15 Dec 2020 22:08:50 +0330https://virgool.ir/@m_49398129/شانزدهمین-سال-twcr1ljlubuvیک سال تحصیلی دیگر. سیزدهمین سال از زندگی که قرار بود درس بخوانیم.سیزدهمین سال البته با کمی تفاوت.این بار خداروشکر خبری از فرم مدرسه نبود. اجازه داشتیم هرچه که دوست داریم بپوشیم. هر لباسی که با آن خوشتیپ‌تر جلوه می‌کنیم. تمام بچگی‌های‌مان را در کیف‌هایی که بوی نویی می‌داد جا دادیم و با نگاه کردن به چشم‌های پر مهر مادر و دعای خیر پدر از زیر قرآن رد شدیم و راه افتادیم به سمت دانشگاه.همه با لباس های بزرگان و صورت های خجالتی و شیطنت های پنهان، در سکوت کامل به درس گوش دادیم.هربار که در باز می‌شد همه نگاه‌ها به سمت در خیره می‌شد برای بررسی نفر بعد. ترم اول به جشن ورودی و دانشگاه گردی و مخصوصا در راهروهای دانشکده با غرور راه رفتیم تا مثلا بگوییم ما بزرگ شدیم، دریغ از این که تازه به درجه‌ی ترمکی رسیده بودیم.کم کم یخ‌ها آب شد، دوستی ها آغاز شد،جزوه دادیم و جزوه گرفتیم، البته بی منظور. دوست های خوب و خوب‌تر پیدا کردیم. اکیپ شدیم و صد البته گروه هایی مجازی. چندباری هم لفت دادیم رفیق‌هامون باز با سلام و صلوات ما را برگرداندند. کم کم وقت آن رسیده بود که جدی‌تر شویم. مثل یک دانشجوی واقعی. از آن دانشجوهایی که آینده‌ی کشور را به دوش خواهند کشید. قشر تحصیلکرده‌ای که چشم همه‌ی ملت به آنهاست. اما با این اوضاعِ افزایش بی‌رویه ی دانشگاه‌ها، تعداد تحصیلکرده ها از تماشاگرها روزبه روز بیشتر شده بود و به همین خاطر برای تنوع هم که بود چشم دانشجوها به ملت گره خورد تا بلکه بتوانیم راه حل مشکلات جامعه رو از آن گوشه‌های پنهان پیدا کنیم. یک سال گذشت.خیلی چیزهایی که تجربه کردیم با تصورهایمان فرق داشت و از آن جایی که واقعیت را نمی ‌شد تغییر داد تصورات رو ویرایش کردیم. سال دوم آرام‌تر گذشت. در کل ماهیت خاصی نداشت. نه اول دانشگاه بود که بخاطراش ذوق کنیم و نه آخرش که درگیر برنامه‌ریزی باشیم. فقط داشتیم پاس می‌کردیم. اما حداقل دیگه ترمک نبودیم. سال سوم کمی پرسروصداتر و سال چهارم یعنی شانزدهمین سال تحصیلی‌مان کمی سختتر گذشت. از طرفی درک بهتر خرابی اوضاع اقتصادی و بیکاری و از طرفی بدرقه‌ای که در نگاه همه دیده می‌شد حتی کسانی که ما را نمی‌شناختند. ترمک‌هایی که با سینه‌ی سپر و خوشتیپ تر از اکثر سال بالایی‌ها رژه می‌رفتند و تک تک کلاس‌ها را صاحب می‌شدند. اما درگیری اصلی جای دیگری بود. نگرانی‌ای که در نگاه همه‌ی هم‌دوره‌ای ها پیدا بود. چهار سال گذشت، از همه ی استادها گذشتیم. با تمام قهر و آشتی هایش، با تمام پاس شدن و نشدن هایش ووبا تمام شیرینی‌هایی که از عروس دامادهای کلاس گرفتییم، 4 سال خاطره‌انگیز و مهم تمام شد. اینجا بود که وقت پرسش و پاسخ رسید: ارشد بخوانم با کار؟ ارشد بخوانم بی کار؟کار خالی؟ارشد خالی؟ اصلا کار کجاست؟ فکرها بزرگتر شد نگرانی‌ها هم بزرگتر. بعضی‌ها تصمیم شان را گرفتند و تکلیف‌شان مشخص شد، بعضی هاهم در صف یک دونه‌ای‌ها و بعضی‌ها هم در صف چندتایی ها منتظر ماندند. قطعا فکرکردن به این مسائل ضروری بود اما نه آن قدر که همه‌ی خاطرات خوش را فدای‌شان کنیم. ما در یک دوره‌ی چهارساله از زندگی در کنار هم درس خواندیم، امتحان ها را پیچاندیم، تقلب کردیم و سرانجام وقت آن رسید تا مسیرهایمان را از هم جدا کنیم. انتهایِ یک مسیر قدیمی و روبه روی کلی جاده‌ی جدید با آسفالت‌های نوایستادیم و با خود گفتیم این جمع از هم جدا می‌شود اما بعضی چیزها روی دیوار دل‌مان به یادگار می‌ماند. مانند آن‌هایی که بین این همه آدم از بقیه برای‌مان خاص‌تر شدند. همان‌هایی که اسم رفیق را به دوش می‌کشند. رفیق های همیشگی. در آخرین روزهای شانزدهمین سال تحصیلی‌مان، دوباره در لباس‌های فارغ‌التحصیلی یک رنگ دور هم جمع شدیم تا با صدای‌ بلند و رسا به هم بگوییم:کارت عالی بود، خسته نباشید و تبریک هم اکنون شما یک لیسانسه هستید. و کلاه‌هایمان را به امید فردایی بهتر به آسمان پرتاب کردیم.لیلیلیلیWed, 09 Dec 2020 19:24:17 +0330