https://virgool.ir/feed/@m_49230202fa2026-11-12 04:13:20https://files.virgool.ir/upload/users/2974739/avatar/FazknR.jpghttps://virgool.ir/@m_49230202https://virgool.ir/@m_49230202/بدنم-زودتر-از-من-فهمیده-بود-m2ttghxt1fdgدوسال پیش، یه پیشنهاد کاری عالی بهم شد. حقوق بالا، دفتر شیک توی برج معروف، تیم حرفه‌ای. از همون پیشنهادهایی که همه می‌گن: رد کردنش دیوونگیه! همه‌چی منطقی بود. ذهنم مدام لیست مزایای این کارو مرور می‌کرد. ولی یه چیز اشتباه بود… بدنم.از همون جلسه‌ی اول مصاحبه، کف دست‌هام عرق کرده بود، قلبم سریع می‌زد و حتی بعدش یه سردرد عجیب گرفتم. به خودم گفتم: «استرسه، طبیعیه!» ولی نشونه‌ها ادامه داشتن. هر بار که باهاشون تماس می‌گرفتم یا حتی به اون محیط فکر می‌کردم، یه سنگینی خاص می‌نشست وسط سینه‌م. انگار بدنم می‌خواست یه چیزی بگه، ولی من هی با منطق روش خط می‌کشیدم.با وجود همه‌ی این‌ها، پیشنهاد رو قبول کردم.هفته‌ی اول؟ سردرد هر روزه. هفته‌ی دوم؟ دل‌دردهای عصبی. هفته‌ی سوم؟ بی‌خوابی. دو ماه بعد، بدنم رسمن فریاد می‌زد. دیگه نمی‌تونستم انکار کنم.یک شب وقتی با خودم تنها بودمنشستم و گفتم: «چی باعث میشه این‌قدر بهم بریزم؟ من که عاشق این موقعیت بودم!» و اون لحظه بود که فهمیدم: ذهنم عاشق پول و ظاهر ماجرا بود، ولی بدنم؟ اون خیلی قبل‌تر از من فهمیده بود که اینجا جای من نیست.تصمیم گرفتم استعفا بدم.اون روزی که از اون ساختمان بیرون اومدم، اولین باری بود که بعد از مدت‌ها سبک شدم. هوا رو عمیق نفس کشیدم و انگار بدنم با لبخند گفت: «بالاخره شنیدیم حرف منو.»از اون تجربه به بعد، وقتی قراره تصمیم مهمی بگیرم، فقط به عقل و لیست مزایا نگاه نمی‌کنم... تصمیم دارم چه این مسابقه رو برنده شم و چه نه آرمایش ژنتیکی مای اسمارت ژن رو بدم. انگار خیلی وقته دنبال چنین چیزی برای تحول زندگیمم. شاید وقتشه هر چه زودتر اقدام کنم، چون مطمئنم جواب‌هاش دقیق‌تر از هزار تا جلسه‌ی مشاوره‌ست...#مای اسمارت ژنمهرانمهرانSat, 19 Apr 2025 22:53:41 +0330https://virgool.ir/@m_49230202/بازگشتی-ناممکن-مسرتی-فروریخته-wtdzsne00fnzیکی از بزرگترین افسوسهایی که در زندگیام با آن مواجه بودهام مربوط به دو سال پیش است که در یک آنسامبل زهی عضو بودم. در میان اعضای این گروه با دختری آشنا شدم که برای وصفش ناگزیرم که احساساتم را رها کنم که به جای من سخن بگویند. اسمش آیدا بود و او برای من تمنایی ناممکن بود. میدانید؟ بگذارید شرح این تمنا را اینگونه بگویم.هنگامی که خواستی عمیق جای جای وجود را تصرف می‌کند. کسی را می‌طلبی، بودنش را در کنارت با تمام وجود می‌خواهی. نگاهش، نگاهش چقدر زیبا بود. چشمانی که وجودم را می‌لرزاندند. ترس در هر نقطه از تنم خود را می‌نمایاند زمانی که چشمانش را می‌جستم و می‌یافتم. چشمانش، چه راز عظیمی در آن‌ دو چشم نهان بود؟ معمایی که هنوز تعین نیافته بود. صورت مسئله کجا بود؟ چه بود؟ چگونه بود؟ می‌دانم که در حالی که تمنایم را شرح می‌دهم هنوز در چشمانش سیر و سلوک می‌کنم. چشمانش! می‌خواهی درباره‌ لبخندش نیز بگویم؟ بگذار این‌طور بگویم که وضعیت من در نسبت با او تنها در این دو معین می‌شد: چشمانش و لبخندش. و اما لبخندش! آن دو لب بی‌نقص و دلنشین که در نگاه اول بلافاصله گمان می‌بردی طعمی بدیع را در خود نهفته دارند. طعمی که تاکنون درنیافته‌ای. طعمی که نامعلوم است، اما اطمینان داری که این‌جهانی نیست، فرازمینی‌ست. می‌دانی؟ چشمه‌ی کوثر است. هیچ‌کس تاکنون از چشمه‌ی کوثر جرعه‌ای ننوشیده‌، اما همگان گمان بر این دارند که جرعه‌ای از کوثر برای ابدیت انسان را سیراب می‌کند. نه، چشمه‌ی کوثر نیست. می‌دانم که آن‌ لب‌ها هیچ‌گاه مرا سیراب نخواهند کرد. تنها بوسه‌ای کافی‌ست تا ابدیت را در پناه آن‌ لب‌ها بطلبم. مگر می‌شود از آن‌ لب‌ها سیراب شد؟ اما ورای این نیز امر دیگری پرمعنا و پررنگ حضور داشت. آن گونه که آن‌ لب‌ها به محجوب‌ترین حالت ممکن بر هم‌می‌نشستند و ناگهان با ملایمت در دو سوی چهره‌اش کشیده می‌شدند و دلنشین‌ترین لبخند را پدید می‌آوردند. لبخندش. حال این لبخند را با نگاهش تصور کنید. کاش می‌دانست که نگاهش به تنهایی چه دلرباست و لبخندش به تنهایی تن هر جنبنده‌ای را به لرزه درمی‌آورد. اما نگاهش همگام با لبخندش طوفان به پا می‌کرد. او گمان می‌برد که آرام و کم‌صحبت است. اگر می‌دانست که آن چشمان آرام و لبان محجوب چه ‌بی‌قراری‌ای در درون من برانگیخته بودند. عقل و هوش از سر آدم می‌بُرد. خب، می‌گویید چه میکردم؟ جهان را به آتش میکشیدم چون درونم فوران آتش بود؟ سنگ‌های سرد و بی‌روح درونم با یک نگاه او گداخته می‌شدند و من آبستن آتش‌فشانی پرجوش‌و‌خروش می‌شدم. به هرحال من ‌ماندم و تمنای او. تمنایی بی‌قرار، بی‌سرانجام. امید را نیز عقل برد، همانگونه که خرده‌سنگ‌ها را آب می‌برد.آن روز را که برای اجرای قطعه‌ای از پاخلبل به شهری دیگر عزیمت کردیم، من رانندگی میکردم و استادم و آیدا با من همسفر شدند. آیدا با من همسفر شده بود و من از هیجان و خوشحالی در پوست خودم نمیگنجیدم. میتوانید باور کنید که تمام آن روز را تمام و کمال در هیجان زیستم؟ با همۀ حاضران آن اجرا شوخی میکردم، صحبت میکردم، قهقهه سرمیدادم و برای خنداندن آیدا و دیدن لبخندش و قاپیدن نگاهش خاک و باد و آب و آتش را میجباندم. با وجود اینکه اجرای خوبی نداشتیم، باز هم اجازه ندادم که صدای خنده‌های آیدا متوقف شود. خدای من، آن روز کوه‌ها را نیز برای خنداندنش جابجا میکردم. موقعی که میخواستیم برگردیم، دقیقا همان زمانی که احساس خشنودی سراسر وجودم را لبریز کرده بود و از حضور آیدا در کنارم عمیقا خوشحال بودم و مسرت سلول به سلول تنم را به خروش درآورده بود، تصادف کردم. هیچکس آسیب ندید اما دو درب سمت راست ماشینم به شدت ویران شدند و متحمل خسارت زیادی شدم. و اما خسارت بزرگتر بدگمانی آیدا بود به من به خاطر ترسی که تصادف در دلش انداخته بود. انگار دیگر از حرفهایم استقبال نمیکرد و پس از آن دیگر به من اعتنایی نکرد.برای درست کردن ماشین هزینۀ زیادی را پرداختم. ماهها بعد نیز که به دلیل اضطرار مالی مجبور به فروختن ماشین شدم به خاطر همان تصادف، ماشین را با قیمت خیلی کمتری از من خریداری کردند. آنجا بود که به این فکر کردم که اگر میتوانستم به عقب برگردم، بیمۀ بدنه را تمدید میکردم که حداقل بخشی از خسارتم جبران میشد. اما اگر این امکان وجود میداشت که قلب آیدا را بیمه کنم که بعد از آن اتفاق، آن بی‌اعتنایی را به من روا نمیداشت بسیار خرسندتر میشدم.زمان می‌گذرد و تمنا می‌ماند. او می‌گذرد و من تنها می‌مانم. هزار کاش و ای کاش که همه‌چیز جور دیگری می‌بود. آن شب رنجیده خاطر‌شدن او تنها چیزی بود که مرا به ‌بی‌انتها‌ترین وجه ممکن رنجاند. مگر می‌توانستم تحمل کنم که کوچک‌ترین آسیبی به او برسد؟ دستانش! از دستانش هم بگویم؟ نه دیگر بس است.مهرانمهرانSat, 25 Nov 2023 15:09:46 +0330