آتش و آب، مرا بشنو

مَه؛ — Fri, 01 Aug 2025 22:18:16 +0330

درونم آتشیست که برافروختن می‌خواهددرونم سیلیست که جاری شدن می‌خواهدنه این آتشم خاموشی دارد و نه این سیلِ عظیمم آرام و قراری داردآه! درونم می‌سوزد و کاری ز دست این سیل بر نمی‌آیدآه این سیل می‌خواهد که دنیا را بردارد و هنوز در سینه زندانیست و زندانبانش زا می‌آزارداین آتش و این آب در جنگند و درونم رو به نابودیستهیهات!کاش میشد، کاش میشد این وجودم بی وجود میشد، نیست میشد، هیچ میشدبار دگرم خدا آب و گلی می‌سرشتشاید، شاید این غمم خاموش میشدشاید این اشکم خشک میشدمرداد ۴۰۴مهدیه

مرا بخوان

مَه؛ — Fri, 18 Jul 2025 16:22:20 +0330

ناامیدی هم به جسمت چنگ می‌زند و بر زمین سخت می‌کوباندش و هم به روحت؛ برای قیچی کردنِ بال‌هایش. سخت است در مقابل این کنه‌ی سیاه قد علم کردن اما دیگر چاره‌ای نمانده، هر آنچه تنیده بودیم پنبه شد، هربار که با جسم کوچک و نحیفمان برخاستیم و خواستیم انقلابی را رقم بزنیم در درون خودمان، تحولی ایجاد کنیم، رشد کنیم، با پتک چنان بر سرمان زد که پخش شدیم. پخش شدیم روی تخت‌هایمان، روی مبل‌ها، روی قالی‌ها، پخش زمین شدیم و نگذاشت بفهمیم که آن طرف‌ها خبری هم هست، اگر به‌خودت بیایی، اگر نَعشت را از روی تخت جمع کنی می‌فهمی که آن‌طرف‌ها خبری هست؛ می‌شود زندگی را جست و قلپ قلپ خورد یا یک جا سرش کشید.بکن این لکه‌ی ننگ را از تنت، از سرت در بیاور این تومور بدخیمِ ناامیدی را! من را ببین، می‌خواهی با زندگیت چه‌ کار کنی، تا کجا می‌خواهی بروی و نرسی؟تولد طبیعت، بهار 404هیهات آقا برخیز، مگر خدای نکرده زمین‌گیر شده‌ای؟مَه؛>این نوشته خطاب به من و هر کسی که به زمین گیر کرده<

نوشته های مَه؛

آتش و آب، مرا بشنو

مرا بخوان