<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های محمد اکبری</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_48759400</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 09:15:07</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/609761/avatar/yfAoST.jpeg</url><title>محمد اکبری</title><link>https://virgool.ir/@m_48759400</link></image><item><title>امروز عاشقت می شوم</title><link>https://virgool.ir/@m_48759400/امروز-عاشقت-می-شوم-mwwowwhq9ysv</link><description>     زهره آخرین بشقابی  را که شسته بود در جا ظرفی بالای سینک با دقت بین  ظرفها جاداد شیر آب را کمی دیگر چرخاند صدای چکه های آب کاملا قطع شد.با  دستمالی به آرامی لکه های خیس بجا مانده روی شیر آب را پاک کرد.دستهایش را  به پهلوهایش گذاشت و به زحمت کمی روی پاهایش بلند شد . در حالی که سرش را  رو به بالا کاملا به عقب داده بود با صدای شکستن فولنجهایش کمی احساس آرامش  کرد.نظری کدبانوگونه به آشپزخانه انداخت  همه چیز مرتب بود.نگاهش به شوهرش  که در گوشه ای روی مبل لم داده و چیزی جز گوشیش را نمی دید افتاد.برگشت  لیوانی دم نوش ریخت و آرام کنار ش گذاشت.زودتر بخور که سرد می شه  برای  قندت خوبه . روبروی تلویزیون نشست و مشغول تماشای سریال مورد علاقه اش  شد.فرهاد گوشیش را روی عسلی گذاشت درحالی که جرعه های دمنوش را مزمزه می  کرد به زهره خیره شد.تمام صورتش را نمی دید ولی همینقدر هم کافی بود تا   معصومیت و صداقت خاصی  را زیر چروکهایی که با غباری از خستگی پوشیده شده  بودن و  گویا  تازه متوجه اش گردیده ببیند.اولین بار بود که اینگونه  در  نظرش زیبا جلوه می کرد .     گویا امروز همه چیز را برای اولین بار می بیند و برای اولین بار حس میکند .  صبح را یادش آمد که مثل همیشه به محض  شنیدن  صدای در  دویده  و ماسکش را  که فراموش کرده بود به او داده بطوریکه  هنوز صدای توصیه هایش برای مراقب  بودن در گوشش بجا مانده . روزهایی که دیروقت از خواب بیدار می شد و می دید  زهره خیلی آرام و بی صیدا به پیاده روی رفته ولی روی میز, صبحانه اش آماده  است. موقع برگشت تختخواب درهم ریخته را مرتب می کرد و اعتراضی هم در کار  نبود.یادش می آمد که اگر کمی  دیر می شد یادآوری می کرد تا به مادرش زنگ  بزند و از حالش جویا شود.  فرهاد فهمیده بود زمانی که زهره حس کرد او  پنهانی به دیگری نظر دارد.به روی خودش هم نیاورده و  فقط در گوشه تنهایش  اشک ریخته .     زمانی که پدرش زنده بود و برای مداوا به خانه اشان آورده بود او بود که چه  مهربانانه پذریرای اش می کرد.حتی اوایل ازدواجش از خواهر و برادرش نگهداری  کرده و از  لذت آزادی های آن دوران چشم پوشیده بود.این ماجراها ناخودآگاه  سلسله وار از ذهنش می گذشتند.چشمش به کتاب نیمه باز رمان عاشقانه ای که در  حال خواندنش بود افتاد .به دیالوگهایی از این کتاب و کتابهای دیگری فکر می  کرد که هوس عاشقی را در او برمی انگیختند و حتی در نوشه هایی از خودش با  عبارات رمانتیک معشوقه ای هم خلق می کرد.چیزی را که دربدر به دنبالش بود  سالها بود درکنارش زندگی می کرد.چطور تابحال نه دیده  و نه حسش کرده  بود.کتاب را بست آخرین جرعه دمنوشش را سرکشید نگاهی به زهره انداخت که در  لابلای خستگی اش به خوابی عمیق فرو رفته شاید در خواب می دید که برای شام  امشب  چه باید درست کند.تیتراز پایانی سریال در حال پخش بود:به تو دل ندهم به که دل بدهم.نه کنار توام نه قرار توام .نه برای خودم می جنگم...     آرام آرام  کنترل را از دستش کشید .تلویزیون را خاموش کرد. آهسته چادر  نماز تا کرده کنار سجاده اش را باز کرد و رویش انداخت. و در حالی که  از او  دور می شد .مرتب زیر لب زمزه می کرد .امروز عاشقت می شوم. امروز عاشقت می  شوم..</description><category>محمد اکبری</category><author>محمد اکبری</author><pubDate>Tue, 02 Feb 2021 00:10:50 +0330</pubDate></item><item><title>ترس از مرگ</title><link>https://virgool.ir/@m_48759400/ترس-از-مرگ-k4at1mknitzr</link><description>      معمولا  پیاده روی های روزانه من همراه با گوش کردن فایل صوتی از کتاب ,سخنرانی  و...همراهه.امروز هم در میانه های راه یه پادکست سخنرانی را داشتم گوش می  دادم. تموم که شد. بنا بر پیکره تنظیم فایل موزیک رفت به تراک بعدی.یه دفعه  دیدم فضا عوض شد و این ترانه پخش شد:بشنُف دلوُم؛ چی سیت میگم… ●♪♫شد شد؛ نشد نشد… ولش کن! ●♪♫گاهی تو هیچ فکری نباش… ●♪♫شد شد؛ نشد نشد… ولش کن! ●♪♫دنبال هیچ قلبی؛ نرو… ●♪♫شد شد؛ نشد نشد… ولش کن! ●♪♫هر چی، بلد هستی… بگو… ●♪♫شد شد؛ نشد نشد… ولش کن! ●♪♫هر چی، دلت می خوا بشه ●♪♫اگه نشد؛ ولش کن! ●♪♫خیلی توو فکرت نباشه ●♪♫یه کمی کمترش کن… ●♪♫خیر اگه باشه توش؛ میشد… ●♪♫اگر نمی خواد، نمیشد ●♪♫     تو گوشیم یه سری آهنگها که بنا به وضعیتی لازم شده ذخیره کردم .مثلا چند  روز پیش نوه ام گوشیم را که دید ملتمسانه نگاهی به من کرد و گفت بابایی  نانای نای.من که چیزی نداشتم به برکت اینترنت فوری یه آهنگ بندری شاد که  نانای را به حد اعلای کیفت برسونه سرچ و دانلود کردم . در بینابینش تا  آماده شدن آهنگ یه جوری نوه عزیز را با شیوه های مختلف سرگرم کردم . بدنبال  پخشش حرکات موزون بچگانه نشات گرفته از آموزش بزرگسالانه چشمهای تماشگر را  نوازش داد.(در پرانتز عرض کنم از شما چه پنهون یه زمانی برای عروسی دخترم  یواشکی دور از چشم  تمرینک هایی هم در این باب کردم که در کشان کشانی که  حتما در عروسی برای دعوت رقص پیش میاد خیلی آبروریزی نکنم.ولی بدن چغر من  گویا برای این کار ساخته نشده و از طرفی خداوند عالم هم صلاح ندیده در این  زمینه استعدادی در وجودم تعبیه کند.بگذریم تو عروسی به همون شیوه من درآری  خودم در وقت مقرر با دخترم رقصیدم و چه خوب هم به دل خودم نشست بقیه را کار  ندارم.)اما از پرانتز بیرون بیام و ماجرای آهنگ شد شد نشد نشد ولش کن:     پیرزن  همسایه مون که خیلی هم همسایه ایم بطوریکه تا در را باز می کنیم از خونه  بیرون نیومده زنگ میزنیم و گاهی اوقات با دادن و گرفتن غدا و چیزهای دیگه  این روزا که از صله رحم محرومیم  صله رحم همسایگی را بجا میاریم .دیشب وقتی  زنگید و درش را باز کردیم هراسان از اینکه فشارش خیلی بالا رفته و علیرغم  اینکه دختر خانمش خیلی زحمت کشیده و تلفنی بهش توصیه کرده دوتا قرص فشار  بخوره!  ولی هنوز م خیلی بالاست.وقتی فشارش را گرفتم دیدم  هفده روی هفت  ونیمه.گفتم ناراحت نباش لااقل فشار مینیممت بالا نیس.عیال یه چای سرخ یا  همان چای مکه ای را براش آماده کرد تا حق همسایگی را کامل بجا آورده  باشه.خلاصه معلوم بود خیلی ترسیده است آخه شوهرش هم چند ماه پیش مرحوم شده  بود.برای اینکه از ناراحتی در بیاد و یه کمی بی خیال بشه بازهم به برکت  اینترنت اینبار این آهنگ را دانلود کردم و براش گذاشتم .خنده ای رو لباش  نشست و شاید کمی آروم شد.     به نظرم آدمها هرچه رو به پیری پیش برن بیشتر به فکر مرگ می افتن و بیشتر  ازش میترسن.یادمه سالها پیش در راه خونه  یک پیرزنی را سوار کردم .که صریحا  میگف مامان جون من نمی خوام بمیرم .البته که همه نمی خوان بمیرن ولی اون  جوری جمله را اَدا که انگار هر روز مرگ را دیده و می خواد ازش فرار کنه  .یاد شعر عقاب پرویز ناتل خانلری افتادم:...زار و افسرده چنین گفت عقاب                                  که مرا عمر حبابیست بر آبراست است اینکه مرا تیز پر است                             لیک پرواز زمان تیزتر استمن گذشتم به شتاب از در و دشت                            به شتاب ایام از من بگذشتگرچه از عمر دل سیری نیست                                 مرگ می آید و تدبیری نیست</description><category>محمد اکبری</category><author>محمد اکبری</author><pubDate>Mon, 01 Feb 2021 12:09:54 +0330</pubDate></item></channel></rss>