https://virgool.ir/feed/@m_48666945من هر از گاهی مینویسم ولی اینجا شاید بیشتر بنویسم از روزهایمfa2026-11-11 15:44:56https://files.virgool.ir/upload/users/1722109/avatar/mu5g3C.jpeghttps://virgool.ir/@m_48666945https://virgool.ir/@m_48666945/اولین-آخر-هفته-ی-مرداد-a1lkafunmsruخیلی عجیبه که با این که این همه گرونی اومده و من خیلی استرس دارم برای مدیریت مخارج، بازم داریم هزینه های بیخودی میکنیم. مثلا رفتیم عینک دودی گرون گرفتیم. به نظرم همیشه این هزینه ها اضافی بود. نظر شما چیه؟ بعد هی این لیست خرید و اینها تموم نمیشه که. دلم میخواد اوکولِ لِ هم بخرم. این دوتا ل رو خواستم بهم بچسبونم هی تبدیل میشه به کلمه‌ی الله نمیدونم چرا :) ولی هی دارم به گذشته ی سیاهم فکر میکنم، که نه کلاس سازدهنیمو رفتم، نه کلاس آوازم رو خوب رفتم و ادامه هم ندادم. تو کلاس آواز یه قسمتی این بود که باید نت میزدیم با پیانو من اونم نمیزدم. خوب، برم ساز بخرم آوازم بخونم؟ مگه میکنم؟ نمیدونم. گاهی فکر میکنم به خودم باید فرصت هم بدم. خیلی 5شنبه و جمعه شبهای خوبی داشتم. شام خوردن با دوستا و گردش و زیر بارون بودن عالی بود. قشنگ خستگی یه هفته ی سخت رو از تنم گرفت. فکر میکنم زندگی شاید همین باشه که ادمی روزهای هفته رو مثل سگ کار کنه و اخر هفته ی خوبی داشته باشه. با شوعرک خیلی داریم سر این حرف میزنیم که این چه وضعه زندگیه؟ ما داریم هی کار میکنیم که هزینه خونه و خورد و خوراک و اینها بدیم. خوب چرا نریم خارج و با کار داوطلبانه سر کنیم؟ موضوعیه که بارها مطرح شده، عمدتا از سمت اون و منو هوایی کرده ولی انجام ندادیمش. این بده این خیلی بده :) اما نه، واقعا دوست دارم امتخان کنم. چیزی که میترسم اینه که اون یکی برنامه مهاجرت ما اوکی نشه و بعد ما ندونیم چیکار باید بکنیم بعد از یه مدتی. امروز قشنگ احساس کردم زنم! از خواب پاشدم یه راست رفتم سر زدودن برفک های یخچالمون. نزدیک 5ساعت اینا روش کار کردم. ولی الان خوشحالم که یخچال درست شده. امروز رفتیم پیش شکسته بند، ببینیم این دیسک کمری که ده ساله همرامه، خوب میشه یا نه. میمِ قصه‌گومیمِ قصه‌گوSat, 30 Jul 2022 02:23:26 +0430https://virgool.ir/@m_48666945/دوشنبه-3-مرداد-nqsw1egtdbjrخیلی زود بیدار شدم و از صبح همینطوری یه کله کلاس داشتم. کلا امروز ساعت کار کردنم خیلی بالا بود. آخر شب حالم داشت از خودم بهم میخورد و به شوعرک گفتم بیا بریم بیرون. میدونی؟ دو سه روزه هی میخوام ورزش کنم و هی چون وقت ندارم نمیتونم. اینکه چیزی نیست. حموم رو وصل کردم به ورزش، چون ورزش نمیکنم حموم هم به دنبالش نمیرم. خیلی وحشتناک شده. یک دوره ای داشتیم میرفتیم که امروز روز آخرش بود و میخواستنند گواهی نامه بدهند. یک نفر انگار کل کلاس رو شرکت نکرده بود. دوره در مورد افراد دارای معلولیت بود و ما در طول دوره چقدر بحث کردیم که آقا چرا عبارت افراد دارای معلولیت درسته و چرا نباید بگیم روشن دل و نمیدونم توان یاب و توان خواه. جواب رو اینجا مینویسم چون اینجا پابلیکه، دونفر آدم میخونن یاد بگیرند. اوکی داشتم میگفتم، نمیگیم توان یاب و توان خواه و توان جو چون همه ی انسان ها با هر ویژگی ای قطعا به دنبال توان بیشتر هستند و توان جویی میکنند، نه فقط افراد دارای معلولیت. افراد نابینا رو نمیگیم روشن دل چون لازم نیست حالت روحانی و مقدس طور به این افراد بدیم اینها هم مثل بقیه خوب و بد دارند. همچنین لازمه که روی فردیت آدمها تمرکز بشه قبل از اینکه خود ویژگی بُلد باشه اصلا. بعد تو فکر کن در طول 4 روز جلسه این موضوعات بحث شد و این داستان ها. حتی افراد غیر معلول هم اومدن گفتن که آره شما الکی حساسید روی واژه ها و اینها همه بازی با کلماته و چرا به اصل موضوع که ما میخوایم به شما کمک کنیم نمیچسبین؟ بعد هی گفتیم حاجی کلمات بار داره. کلمات نشان دهنده تفکر و فلسفه ی ادم هاست. یعنی چی بازی با کلماته. خیلی عجیبه ها. فکر کن به جای اینکه ازت بپرسن چی صدا کنیم تو رو؟ خودشون یه اسمی بذارن روت و اگه اسمت اون نباشه حق هم نداری اعتراض کنی. وگرنه محکوم میشی به اینکه حساسی! خلاصه فکر کن بعد از این 4 جلسه بحث ها، موقع اعطای گواهینامه یکی اومد عرض اندام کنه و تشکر و یهو گفت که آره من خیلی تشکر میکنم بابت برنامه خیلی خوبتون. چقدر توانمندن این معلولا. حیفه بگیم به اینها افراد دارای معلولیت، به خدا به افراد کوته فکر که به ظاهر جسم و ذهن سالمی دارن، باید گفت معلول. یعنی خوبه مدیر جلسه حرفش رو قطع کرد گفت اصلا جاش اینجا نیست. اصرار هم داشت ادامه بده. من حس میکنم این حرف رو هزار بار از مدیرای بهزیستی تو جشن هفته جهانی ناشنوا شنیدم. هزار بار گفته شد که اره اون مسئولانی که حرف نمیشنون ناشنوا هستن. بشین سرجات بابا. الان مثلا ما خوشحال میشیم تو تایید میکنی ما ناشنوا نیستیم؟!خلاصه که گل منگلی های من! کاش اگه مطمئن نیستیم کمتر حرف بزنیم و بیشتر یاد بگیریم. بیشتر گوش بدیم. گوش دادنه عجب چیزیه ها. از امشب بگم برات که رفتیم آب و آتش و من از فکر به اینکه کینگ رام باهام مصاحبه کنه ذوق مرگ شدم. دلم میخواد وقت کنم و این کمپین کوفتیمم بزنم. جایزه برای خودم طراحی کنم؟ این هفته تینت لب :)میمِ قصه‌گومیمِ قصه‌گوTue, 26 Jul 2022 03:22:28 +0430https://virgool.ir/@m_48666945/یکشنبه-2-مرداد-uf3k57gb7dogهیچ باورم نمیشود که دیشب و احتمالا پریشب یادم رفته باشد بنویسم. دیشب که سر درد تخمی داشتم که سر منشاش آبدوغ خیار با سیر فراوانی بود که بعدازظهری نوش جان کردم. خودم کردم و بد کردم. راستش وقتی سر درد ناشی از سیر که برای کم شدن فشار است، میگیرم. حس میکنم دارم اعظمِ پیر میشوم. اعظم نامِ مادرم است. یک جورهایی این دردها، قیافه‌ی مامان را میاورد جلوی چشمم با آن پیراهنِ بلند و آستین کوتاهِ گل بهی اش با گل‌های بزرگ، که از من میخواهد روسری نخی را برایش ببرم تا سرش را با آن سفت ببندد که نکند منفجر شود. خیلی جالب است. فقط اون صحنه ها رو بازسازی میکنم ولی کار خاصی هم برایش نمیکنم. مثلا اینکه بخواهم روسری ای ببندم یا قرصی بخورم. بعدش شب هم نوشیدنی الکلی خوردیم الکی دور هم. دیدم سرم که داشت تازه خوب میشد، دوباره دیوانه شد. درد گرفت و قبل از اینکه اجازه بدهم بترکد، چشمامو بستم. اینطوری شد که اصلا یادم رفت چیزکی بنویسم. دیروز بالاخره اول مرداد بود و من میخواستم رژیمی که 4 ماه پیش پول پایش داده بودم رو اجرا کنم. اما دوست توپولی به خانه ما آمده بود و ما اینطور بودیم که زشته اینطوری. البته به اون هم ربط نداشت. خیلی هم غذا نخوردیما. امروز بیشتر خوردیم. لوبیا پلو درست کردم و مثل چی خوردیمش. امروز از دست شوعرکم کمی عصبانیم. ساعت خوابمون باهم فرق داره. اون دم دمای سحر میخوابه تا بعد ازظهر. من شب میخوابم تا صبح. و چیزی که باقی میمونه دیدارهای تو اتاق کارمونه. ظرف هم به موقع نمیشوره. آی آر سی سی هم زنگ نمیزنه. هی عیییی اگه الان میبینی نمیتونم خوب بنویسم به این دلیله که دقیقا خط اول که بودم اومد گفت بیا باهم صحبت کنیم. حرف زدیم و بهتر شدم و یه برنامه توچال چیدیم که خوشحالم :)امروز الکی خیلی کار کردم. ساعت کار رو ترک میکنم پشمام میریزه از ساعتهای پشت لپ تاپ بودنم. پس من چی میشم این وسط؟!میمِ قصه‌گومیمِ قصه‌گوMon, 25 Jul 2022 00:07:59 +0430https://virgool.ir/@m_48666945/جمعه-31-تیر-prsgwftisanlامروز تخمی بود. شبیه جمعه نبود. از یه نظرهایی جمعه غروب بود. دیشب بد خوابیده بودم. هرچند میدونستم که قراره کسی به خونمون بیاد، باز هی خوابم نبرد. امروز اومد و ازم تست گرفت 1000 تا فاکینگ نقاشی رو نشونم داد و سوالاش این بود دوستش داری یا نه و چقدر ملموس یا انتزاعیه. 1000 فاکینگ نقاشی تا حالا یه جا ندیده بودم. قشنگ 4 ساعت وقت برد. بعدش که رفت مثل چی خوابیدیم. بعد امدم کارهای عقب مانده ام را بکنم. انگار هیچ وقت تمام نمیشود. لیست بلند. همه اش از دستم در میرود. همه اش. نمیدونم چقدر دیگر بگذارم شوعرکم بخوابد. باید برویم هایپر خرید بکنیم. یخچال خانه شده صحرای کربلا. هیچی چی توش پیدا نمیشه. پول هم کم داریم. نمیدانم :)نیاز دارم یه اپلیکیشنی داشته باشم. همه چی توش داشته باشه. همه کارهای زندگی ام رو بتونم توش ترک کنم. انگار نوشن خیلی خوبه. خیلی ور رفتم باهاش و حال نکردم. دیگه رهاش کردم. ترلو هم همینطور. هی رهاش میکنم. هی وقت زیادی میذارم و کارهای زیادی توش مینویسم و اخرش هم همیشه رها میشه. دوستم اومده، دوست قدیمی. اینجور وقتها همیشه استرس دارم. چون من کاملا تغییر کردم. از یه آدم پرجنب و جوش برون‌گرا شدم برعکسش. انگار هم من هم اون میدونیم این برعکس شدنه بده. همش استرس دارم چه طوری منو میبینه. چی قضاوتم میکنه؟ بعد فقط اونم نیست. جلوی خیلی از دوستای قدیمیم احساس میکنم که اونها فکر میکنن من یه از دست رفته هستم. جلوی دوستای جدیدم این حس رو ندارن. اونا منو همیشه اینطوری میبینن. خیلی اوضاع مسخره ایه. رفتیم فروشگاه شهروند بیهقی. خوشم میاد که شبانه روزیه. خریدهای اولیه رو کردیم و دوتومن رو تقدیم کردیم و برگشتیم. این قضیه گرونی داره مثل سگ منو میترسونه و این دوستم که همش از افزایش درآمدش میگه، همش از وام گرفتنهاش به واسطه روابطش میگه و میخواد خونه بخره رو نمیدونم کجای دلم بذارم. حس میکنم قشنگ از دنیا عقب افتادم به واسطه کارمند نشدنم.کاش امشب بتونم زود بخوابم که فردا روز و هفته و ماه خوبی شروع کنم. میمِ قصه‌گومیمِ قصه‌گوSat, 23 Jul 2022 04:03:52 +0430https://virgool.ir/@m_48666945/پنج-شنبه-30-تیر-a8ghvxbyoxd7واقعا حافظه‌ی ماهی طوری دارم. آخر شب است و هیچ یادم نبود که اینجا را ساخته ام که هرروز بیایم اینجا بنویسم. داشتم میخوابیدم که یادم افتاد. البته دروغ گفتم، داشتم نمیخوابیدم. بلکه داشتم از خشم منفجر میشدم. چون چند صباحی بود که به شوعرکم میگفتم که خانه را جارو بکشد. اما نمیکشید. فرش اتاق پر شده بود از موهای فِرَش و کمی از فِرَم و تقریبا نامحسوساََ موهای گربه و دانه‌های سفیدی که خاک ریدن گربه بود. کثافت محض. به هرحال خودم دست به کار شدم و او هم خجالت کشید و رفت ظرف‌ها را شست. اینجور وقتها آدم باید بیاید همان جارو را از دستم بگیرد. چون من دیسک کمر دارم، قاعدتاََ جارو چیزی نیست که بخواهید من را باهاش تنها بگذارید. بذار از صبحم بگویم. به جز آنجایش که بازم به اداره پست نرفتم، بقیه‌ی چیزهایش خیلی خوب بود. میم را دیدم که فعالِ حوزهِ‌ی اتیسمه. در مورد زندگی اش و سفرهایش و .... صحبت کردیم. از ریسکهایش گفت. از اینکه حجاب را اختیاری انتخاب کرده، از اینکه الان هم تا 37 سالگی اش به فکر ادامه تحصیله. به این فکر کردم آیا من همه‌ی تلاشم را برای گرفتن وقت از سفارت کرده‌ام؟ آیا نمیبایست همزمان از حداقل دو سفارت وقت می‌گرفتم؟ احساس می‌کنم راحت و مفت از دستش دارم می‌دهم. دیشب ایمیل آمد که به به فلان روز، روزِ ارینتیشن است و بیایید و بیینیم هم را. قلبم خیلی بد درد گرفت. امروز هم ایمیل زدن که بگو ناموسا نمیای که ما این دکمه‌ی اینتر را بزنیم که واقعاََ نمیایی؟ بابا مگر به همین راحتی است؟ بحثِ کنار گذاشتنِ شبهای زیادی رویا و خیالبافیِ، چه می‌گویی تو؟ به جایش پاسخ دادم: دیرترین وقتی که میشه بیام کی هست؟ گفتند 5 سپتامبر دیگه آخره آخره آخرشه. ایمیل زدم به سفارت که ناموسا یه وقتی به ما بده حتی بعد از آگوست. نمیدانم چه بشود. شاید باید بروم پاکستان!راننده‌ی اسنپی که به سمت خانه می‌آوردتم، یک مردی بود با سمعک. اول ذوق کردم که ناشنوا باشد، نبود. خدایا! چرا قسمت نمیکنی؟ همه اش کم شنواهایی که بلند حرف میزنند گیرم میاید. بدو بدو کلاسم را برگزار کردم و بعد هم یک جلسه ی ترجمه داشتم که نصفه نیمه رسیدم. لینک را یکیشان اشتباهی داده بود و من همینطور منتظر الکی نشسته بودم. امروز کلاس اضطراب زیاد داشتم. به این شکل بود که اصرار داشتم پشت سیستم باشم ولی کاری هم نمیتوانستم بکنم. کار خاصی نداشتم در واقع. داشتم، تمرکز نداشتم. رزومه مینوشتم، بعد میپریدم اسکرول میکردم پرسشنامه رو، بعد واتساپ را، بعد همینطور اینستا را. اصلا یه وضعی. اه ساعت شد 2 باید بروم بخوابم. هی دیر و دیرتر میشه ساعت خوابم. میمِ قصه‌گومیمِ قصه‌گوFri, 22 Jul 2022 03:02:16 +0430https://virgool.ir/@m_48666945/چهارشنبه-29-تیر-pd7fkqw3d1qc شوعرکِ من،عزیزم خیلی دلم میخواست برات بنویسم از صبحم و ماوقع آنچه شد. هی کار پشت کار. من ساعت 10.15 با احساس خیسی در ناحیه کس بیدار شدم. فکر کردم جیش کردم. به سختی بیدار شده و به توالت زیبایی که اخیرا آن را شسته ام رفتم. متاسفانه مقادیر زیادی خون در شورت من دیده شد. یاد حرف دیروزت افتادم گفتی پریودت کی هست؟ من اصلا نفهمیدم این یه ماه رو. عجب تیر ...ری ای بود. به هرحال خوشحالم دارد تمام میشود و پایانش هم با این خون ریزی حسن ختام شد. به فال نیک گرفتم. به گربه مان اندک غذایی دادم. گوشت را دراوردم. ماشین لباسشویی را روشن کردم و به حمام رفتم. دلم میخواست قبل حمام ورزش میکردم ولی خیلی کثیف بودم. بعد حمام هم ورزش نکردم. یادم ماند که شانه را ببرم که در حمام شانه کنم و خیلی موهایم ریخت. میترسم یه روزی موهایم تمام شود. لباسها را پهن کردم. گربه مان هی گاز میگیرد دعوایش کردم و او را پرتاب کردم. فکر میکنم مادر خوبی نیستم. شاید او بازی میخواسته ولی من همچننان پای لپ تاپ نشسته بودم. اوضاع کاری جالب نیست همچین. باید بیرون بروم. این را از ساعت 11 میدانم. میخواهم به اداره پست و سپس به بانک بروم. شاید اول همان اداره پست بروم. قضیه اداره پست را میدانی؟ همان سی دی ها ه قرار بود برای یکی بفرستم. خیلی طولانی شد. خیلی شرمنده اش شدم. به هرحال الان که لقمه ای خوردم و چایی خوردم بازهم پا نمیشوم برم. برایم سخت است به مولا. احساس میکنم اگر به میدان ولیعصر بروم که میروم اسیر مغازه هایش میشوم. عطش خرید هم دارم. یک آن خیال کردم پیرزنی میاید و میگوید بیا درخانه ام رایگان بشین. قلبم رقیق میشود. فکر کردن به این چیزها هنوز بوی مخصوص خودش را دارد. بویی شبیه به بهارنارنج با عطر به. احساس میکنم، رانِر هایش را به من میدهد تا روی میزم بگذارد. شاید چون آخرین استوری ای که دیدم استوری زهرا از روی میز خانه ی جدیدشان است. یک رانر خوشگل دارد با یه سبز خاصی که مخصوص خانواده‌ی رضایی در انزلی است. زهرا میگوید که مادرش دوخته.راستی بذار برایت از خوابم بگویم. خواب دوستم را دیدم که فوت کرده. حسن را میگویم. با برادر دوقلویش در خوابم بودند. انگار قرار بود بریم سر پروژه ای چیزی و من قرار بود مدلش باشم. حسن مثل قبل شوخ و شیطون نبود. خیلی متین طور و آقاطور مینمود. حسین برعکس، خیلی شیطونی و شوخی کرد. جلوی پاساژی بودیم و یه بنر بزرگ تبلیغات قهوه بود. تو خواب حواسم بود که باید برایت قهوه بگیرم و تو را خوشحال کنم. آگاه شدم که خواب است و نمیتونم این قهوه رو بدستت برسونم. خواب عجیبی بود.ساعت 14:08 / شاید باورت نشود، من خیلی احمق هستم. نه تنها کلید برنداشته بودم که سی دی ها رو هم برنداشته بودم. از سوپر سرکوچه که خواستم سیگار بخرم و چه خوب شد که خریدم، توی کیفم را نگاه کردم و دیدم سی دی ها را برنداشتم. دارم کجا میروم، کلید هم نداشتم که برگردم سرکوچه و کلید بخرم. به هرحال مجبور شوم مسیر را برعکس به جنوب بروم تا از محل کار شوعرم کلید بگیرم. روز اول کارش بود، دوست نداشت بماند، گفت بیا باهم برویم خانه چیزی بخوریم. آمدیم خانه و من بیخیال رفتن به اداره پست شدم. سوسیسی درست کرد دورهم خوردیم. گربه هی گازم گرفت و من باهاش انقد بازی کردم که وسطش خوابید. شاید مادر خوبی هستم. من در حال پختن و گربه ای که بازی اش گرفته.حالا باید بشینم یه خورده کار کنم. کارهای هماهنگی و ریزطور. بعدش کلاس دارم و بعدش جلسه دارم و بعدش 4 ساعت نان استاپ کار باید بکنم. یکی از کارهایم، ترجمه است، ترجمه به زبان های مادری ام. روزها از پی هم میگذرن خیلی عجیب طور.میمِ قصه‌گومیمِ قصه‌گوWed, 20 Jul 2022 15:16:07 +0430