https://virgool.ir/feed/@m_48580713نقطه صفر.fa2026-11-11 21:07:01https://files.virgool.ir/upload/users/4012756/avatar/KZ6NMJ.jpghttps://virgool.ir/@m_48580713https://virgool.ir/@m_48580713/the-story-of-an-hour-ixwkwjs2x0t3داستان یک ساعت بخش آخر.با این وجود او را دوست داشت. گاهی اوقات_ اغلب نه!اما چه اهمیتی داشت؟ عشق_ این معمای حل نشدنی_ در برابر جایگاه تازه‌ای از خودباوری که ناگهان آن را به عنوان قدرتمندترین نیروی وجودش شناخت، چه ارزشی می‌توانست داشته باشد؟مدام زمزمه می‌کرد: آزاد، روح و کالبد آزاد.در همان حال خواهرش جوزفین مقابل در بسته زانو زده بود. در حالی که لب‌هایش را به سوراخ کلید نزدیک کرده بود با التماس می‌گفت:" لوئیز در رو باز کن. خواهش می‌کنم در رو باز کن. خودت رو مریض می‌کنی! چیکار می‌کنی لوئیس؟ به خاطر خدا در باز کن!"" برو پی کارت. من خودمو مریض نمی‌کنم."نه. او داشت از آن پنجره باز اکسیر زندگی را می‌نوشید. ذهنش پر از غوغای روزهای پیش رو بود. روزهای بهاری، روزهای تابستانی و تمام روزهای این چنینی که فقط برای خودش می‌شد.او با اشتیاق دعا کرد که زندگیش طولانی باشد. درست همین دیروز بود که از فکر طولانی بودن زندگیش می‌لرزید.او بالاخره بلند شد و در را با اصرارهای خواهرش باز کرد. تب و تاب پیروزی در چشمان خواهرش موج می‌زد و ناخواسته خودش را الهه پیروزی پنداشت.او کمر خواهرش را گرفت و با هم از پله‌ها پایین آمدند. ریچاردز پایین پله‌ها منتظر آنها ایستاده بود. ناگهان کسی قفل در اصلی را با کلید باز کرد.این برنتلی مالرد بود که داخل شد. کمی خسته سفر، در حال حمل کردن کوله پشتی و چترش. او از محل تصادف بسیار دور بوده و حتی نمی‌دانست که در آن محل تصادفی رخ داده است.او ایستاد و متعجب به گریه‌های سوزناک جوزفین و حرکت سریع ریچارد برای مخفی کردن او از دید همسرش خیره شد.اما ریچارد به موقع نرسید.وقتی دکترها آمدند گفتند که او به علت حمله قلبی فوت شده است_ از شادی کشنده!پایان.نویسنده: کیت شوپنپ.ن: خیلی جالب بود...a77a77Mon, 28 Jul 2025 14:00:21 +0330https://virgool.ir/@m_48580713/داستان-یک-ساعت-قسمت-دوم-rikkshniugd7Te story of an hour part 2حالا سینه اش با آشفتگی بالا و پایین میرفت. داشت شروع به شناختن این چیز که میخواست وجودش را در بربگیرد میکرد. داشتت تلاشش را میکرد که با اراده اش آن را عقب بزند. تلاشی به ناتوانی دو دست سفید و باریکش.هنگامی که خودش را رها کرد کلمه ای زمزمه مانند از میان لب های نیمه بازش ییرون آمد. بار ها و بار ها زیر لب تکرارش کرد: آزاد، آزاد، آزاد.نگاه تو خالی و وحشتی که به دنبالش آمده بود از چشم های گذشت. آنها درخشان و تیزبین ماندند. نبضش تند میزد و خون جاری ذره ذره بدنش را گرم و آرام کرداو حتی لحظه ای درنگ نکرد تا بپرسد آیا واقعا این شادیست که او را در برگرفته یا نه. روشن بینی و ادراک والایش به او این قدرت را داد که تا میشنهاد را بی هیچ تردیدی، مثل امری پیش پا افتاده رد کند.او میدانست که با دیدن دستان لطیف و مهربان که حالا در مرک فرو رفته اند، چهره ای که هیچ وقت به جز با عشق به او نگاه نکرده بود و حالا بی حرکت، خاکستری و مرده است دوباره خواهد گریست. اما او در ورای این لحظه تلخ روندی طولانی از سال های آینده را دید که کاملا به او تعلق داشت. آغوشش را گوشید که به آنها خوش آمد بگوید.در آن سال های پیش رو هیچ کس نبود که برایش زندگی کند. او برای خودش زندگی خواهد کرد. دیگر هیچ اراده قدرتمندی وجود نداشت که آن سماجت کورکورانه ای را که مردان و زنان گمان میکنند حق دارند اراده اشان را بر دیگران تحمیل کنند، بر او اعمال کند.چه با نیت خیرخواهانه و چه با نیت ظالمانه، چنین کاری در هر دو حالت به یک اندازه جنایت محسوب میشود.نویسنده: کیت شوپنa77a77Fri, 25 Jul 2025 15:28:12 +0330https://virgool.ir/@m_48580713/the-story-of-an-hour-part-1-lxrg2exiwwpoبا توجه به اینکه خانم مالرد به بیماری قلبی مبتلاست، دقت زیادی به خرج آمد که خبر مرگ همسرش را با ملایمت هرچه تمام تر به او برسانند.این خواهرش جوزفین بود که در جملاتی بریده بریده و اشاراتی پوشیده، که نیمی را پنهان و نیمی را آشکار میکرد، این خبر ناگوار را به گوش او رسانید.دوست همسرش ریچاردز هم همانجا در کنار او بود. او کسی بود که هنگام دریافت اطلاعات مربوط به فاجعه راه آهن در دفتر روزنامه حضور داشت، جایی که نام برنتلی مالرد در صدر فهرست کشته شدگان این حادثه به چشم میخورد‌.ریچاردز تنها کمی زمان صرف کرد تا با تلگرام دوم از صحت این خبر مطمئن شود‌، سپس شتابان راهی شد تا پیش از آنکه این خبر اندوه بار توسط دوستی بی ملاحظه و بی احتیاط به خانم مالرد گفته شود خودش مسئولیت این کار را به عهده بگیرد.خانم مالرد خبر را درست مانند بسیاری از زنان دیگر نشنید؛ نه با آن ناتوانی فلج کننده در درک حقیقت و معنایش. هنگامی که طوفان غم و اندوم از حرکت باز ایستاد او تنها به سمت اتاقش رفت و نمیخواست کسی به دنبالش برود.چیزی داشت به سویش می آمد و او با ترس به انتظارش نشسته بود‌.چه بود؟نمیدانست.آنقدر ظریف و گریزان بود که نتوان نامی برایش برگزید. اما آن را حس میکرد، که از دل آسمان بیرون میخزید و از میان عطر ها، صدا ها و رنگ هایی که فضا را پر کرده بودند به سویش دست دراز میکرد.تکه های آسمان آبی اینجا و آنجا از میان ابرهایی که در غرب، رو به روی پنجره اش، به هم رسیده و روی هم انباشته شده بودند، نمایان بود.او نشسته بود، با سری که به پشتی صندلی تکیه داشت، کاملا بی حرکت و آرام به جز زمانی که بغض از گلویش بالا می آمد و می خزید و تنش را به لرزه می انداخت. درست همانند کودکی که پس از گریه تا هنگام خواب، همچنان در رویایش هق هق میکند.نویسنده: kate chopinمترجم: ayda.aبه امید خدا اولین ترجمه بنده حقیر :)a77a77Fri, 11 Jul 2025 23:23:45 +0330