https://virgool.ir/feed/@m_483457fa2026-11-11 16:26:46https://files.virgool.ir/upload/users/314783/avatar/vsJEUT.pnghttps://virgool.ir/@m_483457https://virgool.ir/@m_483457/به-مناسبت-روز-جهانی-منع-خشونت-علیه-زنان-zpzq294gdsjyخشونت فقط ضرب و شتم یک جسم نیست؛خشونت، زخم‌هایی‌ست که یک کلام، یک نگاه یا یک رفتار به روح زن وارد می‌کند.خشونت، استیصال زنی‌ست که برای سیر کردن فرزندانش، برای خرج مواد شوهر معتادش ناچار به انجام کارهای سخت با دستمزد ناچیز است، او ناگزیر از ادامه‌ی این زندگی‌ست چون حمایت‌گری ندارد. قانون، اجتماع و خانواده پشتش را خالی کرده‌اند.خشونت، کودکیِ دخترک دستفروشی‌ست که در واگن‌های مترو نادیده گرفته می‌شود، دخترکی که ناچار است کمک خرج خانواده باشد و اگر لازم شد در همان سن، تن به ازدواجی ناخواسته بدهد تا وارد چرخه‌ی معیوبی شود که والدینش قربانی آن بوده‌اند.خشونت علیه زنان، ریشه‌های عمیقی در فرهنگ مردسالار ما دارد. اگر قانون و اجتماع، اهتمامی در اصلاح این آموزه‌ها نشان نمی‌دهند چرا خودمان آغازگر تغییر نباشیم؛با آموزش درست به پسران و دخترانمان که بدانند جنسیت، برتری نمی‌آورد و تنها انسانیت و مهرورزی‌ست که به زندگی معنا می‌بخشد.اینکه فرد آسیب‌دیده را ببینیم و صدایش را بشنویم، همراه و حامی او باشیم و برای تاباندن نور به دنیای تاریکش تلاش کنیم، حق او را به رسمیت بشناسیم و در صورت امکان یاری‌اش کنیم تا حقوق پایمال شده‌اش را بازیابد.خشونت را در هر شکل و لباسی تقبیح کنیم و هرگز هرگز هرگز در صدد توجیه و تطهیر آن برنیاییم.امید که قدم‌های کوچک اما موثر ما دنیا را به جای بهتری برای زندگی تبدیل کنند.سی برگانسی برگانThu, 26 Nov 2020 01:07:42 +0330https://virgool.ir/@m_483457/دختر-شایسته-iafzfrklx4iwدر هفته‌ای که گذشت دو روایت تاثیرگذار از زندگی دخترانی با دو جغرافیا و دو دنیای متفاوت، که در جایی به اشتراک می‌رسیدند روح و روان من را مشغول کرد.یک«دنیلا آلوارز»، ۳۲ ساله، ملکه‌ی زیبایی کلمبیا در سال ۲۰۱۱، به دلیل بیماری پای چپ خود را از دست می‌دهد.او مدت کوتاهی بعد از عمل جراحی قطع پا، ویدیویی از رقص خود در صفحه‌ی اینستاگرامش منتشر می‌کند و می‌نویسد:«مشکلات مهم نیستند، ما باید در زندگی منعطف باشیم.»وجود خانواده‌ی حمایت‌گر، مشاوره و درمان‌های جانبی، دوستان و هواداران پر و پا قرص و... اگرچه تاثیرات چشمگیری در این روحیه‌ی تحسین‌برانگیز دارند ولی قدرت و توانایی او را در چیرگی بر اثرات مخرب روحی و جسمی نقص عضو، تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهند.از نظر من شخصیت او ستودنی‌ست.دو«فاطمه محمد زعیمی»، ۱۶ ساله، از سنین پایین همپای پدر و مادر در دامداری‌ای در مردآباد کار می‌کند. در ۹ سالگی هنگام کار کردن با دستگاه خرد کن علوفه، دست چپ خود را از دست می‌دهد. این اتفاق اثر ویرانگری بر روحیه‌ی او می‌گذارد. کودک، منزوی و گوشه‌گیر می‌شود. بعد از مدتی محل کار پدر از دامداری به گلخانه تغییر می‌کند.این‌بار در حادثه‌ای پدر قطع نخاع و خانه‌نشین می‌شود.فاطمه که تا آن روز به مدرسه نرفته، با کمک بچه‌های جمعیت امام علی در خانه‌ی ایرانی ملک‌آباد تا کلاس پنجم را می‌خواند و بعد از آن با دریافت اوراق هویت که در این سال‌ها از داشتن آن محروم بوده، در مدرسه ثبت نام می‌شود.او در مدرسه از بهترین‌هاست.در کنار درس، ورزش می‌کند؛ در مسابقات پرتاب وزنه و نیزه و دو میدانی مدال می‌گیرد.در هنر ویترای سررشته دارد،، یادگیری زبان انگلیسی را تا دریافت مدرک پی می‌گیرد، به نویسندگی علاقه‌مند است و دوست دارد پزشک شود.فاطمه هفته‌ی پیش در اوج شکفتگی از دنیا رفت.او در عصر حکمرانی قهرمان‌های پوشالی، ناجی واژه‌ی «قهرمان» است.دخترکی که یک‌تنه برای باز کردن راه‌های جدید از بین سنگلاخ‌های زندگی جنگید و در این پیکار دائمی چنان زیست که زندگی را شرمسار خود کرد.سی برگانسی برگانFri, 20 Nov 2020 22:58:58 +0330https://virgool.ir/@m_483457/جنگِ-بدون-اعلان-mqwgth5eywrd«اورست آسفالت شد!»خب! همه چیزمان تکمیل بود که این خبر از تنور درآمد.کم طبیعت را چپاول کرده‌ایم؟ کم نسل حیوانات را منقرض کرده‌ایم؟ چقدر درخت را کاغذ توالت کرده باشیم خوب است؟ چقدر مار و روباه و سمور را رخت و لباس کرده‌ باشیم؟ به عاج فیل و بیضه‌ی ببر و قلوه‌ی درنا هم رحم نکردیم.مگر آدمیزاد چه تاجی به سر دنیا گذاشته که خودش را صاحب اختیار زمین و زمان می‌داند؟ این آدمیزادِ تبهکارِ همیشه طلبکار؟خاک را می‌فروشیم، آب را هرز می‌دهیم، دریا را شخم میزنیم، هوا را به انواع کثافت‌ها آلوده می‌کنیم، درختان را درختان را درختان را قطع می‌کنیم تا به جایشان ساختمان‌های بدقواره‌مان را عَلَم کنیم، جنگل‌ها را قربانی جهل و حماقتمان می‌کنیم تا جان سبزشان در لهیب سرخ آتش بسوزد.پرنده و چرنده و درنده و خزنده از شر ما ایمن نیستند،قوانین طبیعت را به پشیزی نمی‌گیریم و سخت غافلیم از اینکه همین طبیعت، مهیب‌ترین انتقام‌ها را از ما - آدمیزادگان کوه‌خوارِ زمین‌خوارِ جنگل‌خوارِ خونخوار- خواهد گرفت.سی برگانسی برگانFri, 13 Nov 2020 21:35:36 +0330https://virgool.ir/@m_483457/زندگی-پیش-رو-xlf6i3ty7z6xدلم برای زندگی معمولی تنگ شده است. همان زندگی تکراری با وقایع پیش‌ پا افتاده و گاهی کسل‌کننده.برای قرارهای ناهار باغ نگارستان و کافه تهرون که هر بار به یک بهانه‌ی بیخودی کنسل میشد تا بالاخره قرار جور بشود و جمعمان جمع.برای روزهایی که خارج شدن از خانه، تمهیدات پیچیده‌ای نمی‌خواست و رفتن تا دم در و گرفتن بسته‌ای از پستچی حکم اعزام به میدان جنگ را نداشت.وقت‌هایی که مسافرت رفتن یک پدیده‌ی دور از ذهن و دست نیافتنی نبود.روزهایی که سوار مترو و تاکسی و اتوبوس شدن دل شیر نمی‌خواست و خرید رفتن همان نوشدارویی بود که به وقت ضرورت چاره‌ی احوالات ناخوشایندمان میشد.وقت‌هایی که برای تازه کردن دیدار با مادربزرگ نیازی نبود شماره‌ی روزهایی که از نانوایی رفتن میگذرد را بی‌کم و کاست از بر کرد.وقت‌هایی که ترس مهلک «از دست دادن» اینقدر از نزدیک توی صورتمان نفس نمی‌کشید.روزگاری که دستگیره‌ها و صندلی‌ها و زنگ‌ها حکم نارنجک بدون چاشنی را نداشتند و بوی الکل آدم را یاد تزریقاتی و آمپول می‌انداخت.وقتی آمار مرگ و میر چند صد نفری در روز، خیلی عادی، پای ثابت اخبار روزانه نشده بود و آدم‌ها و عددها هنوز معنای خود را داشتند.وقتی برای دیدن آدمها نیازی به وساطت اپلیکیشن‌های جورواجور نبود و زندگی شبیه به فیلم‌های عجیب و غریبی که آینده را پیشگویی می‌کنند نشده بود، وقتی زندگی هنوز عطر و بو داشت، راه و رسم داشت، مرگ، قاعده و قانون داشت، کوچک و بزرگ داشت، پیر و جوان داشت.سی برگانسی برگانSat, 07 Nov 2020 19:02:13 +0330https://virgool.ir/@m_483457/خفگی-gbx9mdvfnkejعکست میخکوبم کردانگار همه‌ی معصومیت‌ها و قشنگی‌های دنیا رو یکجا ریختن توو وجودت.لابد چشم و چراغ خانواده‌ت بودی.وقتی اسمهاشون رو با زبون شیرین پونزده‌ماهگی‌ت صدا می‌زدی قند توو دلشون آب میشد.هر دندونی که درمیاوردی، هر قاشق غذایی که میخوردی، هر قدمی که برمیداشتی، هر کلمه‌ای که میگفتی، هر لبخندت، هر نگاهت، نق و نوق‌هات، شیطونی‌هات، حتی گریه‌هات، مامانت توو همشون دنبال نشونه‌هایی از سلامتی‌ت بوده و با هرکدومشون یه نفس راحت می‌کشیده.وقتی موهای روشن و لَختت رو نوازش می‌کرده، وقتی بوی تنت مدهوشش می‌کرده، وقتی یاد گرفتی محبتت رو نشون بدی و با اون انگشت‌های کوچیک و نرم موهاشو لمس می‌کردی یا گردنشو با حلقه‌ی دستات که به سختی به هم می‌رسیدن در آغوش می‌گرفتی، در تمام اون لحظات بی‌بدیل درخشان، تو رو در آینده‌ای نه چندان دور می‌دیده که قد کشیدی و بالیدی.وقتی فکرشو می‌کنم می‌بینم همین که همتون با هم رفتین می‌تونه تنها نکته‌ی مثبت ماجرای تو و خانواده‌ت باشه.برای ماهایی که مرز دلخوشی‌هامون به چهار دیواری خونه و روابط خانوادگی محدود شده، دیگه جایی برای فقدان وجود نداره.«آرتین»! تو برای من نمادی،نمادی از همه‌ی «ایران‌نژاد» هایی که قرار نیست هیچ‌وقت به مقصد برسن.«ایران‌نژاد» هایی که آرزوهاشون بر باد رفته، زندگی‌هاشون تباه شده، شور و شوقشون با سر به بن‌بست خورده، امیدهاشون خفه شده؛«ایران‌نژاد» هایی که ما هستیم.سی برگانسی برگانFri, 30 Oct 2020 04:04:03 +0330https://virgool.ir/@m_483457/حرمان-tphntzbyffibخدا كند انگورها برسندجهان مست شود تلوتلو بخورند خیابان‌ها به شانه‌ی هم بزنند رئیس‌جمهورها و گداها مرزها مست شوند و محمّد علی بعد از 17 سال مادرش را ببیند و آمنه بعد از 17 سال، كودكش را لمس كند .خدا كند انگورها برسند آمو زیباترین پسرانش را بالا بیاورد هندوكش دخترانش را آزاد كند .برای لحظه‌ای تفنگ‌ها یادشان برود دریدن را كاردها یادشان برود بریدن را قلم‌ها آتش را آتش‌بس بنویسند .خدا كند كوهها به هم برسند دریا چنگ بزند به آسمان ماهش را بدزدد به میخانه‌ شوند پلنگ‌ها با آهوها .خدا كند مستی به اشیاء سرایت كند پنجره‌‌ها دیوارها را بشكنند و تو همچنانكه یارت را تنگ می‌بوسی مرا نیز به یاد بیاوری .محبوب من محبوب دور افتاده‌ی من با من بزن پیاله‌ای دیگر به سلامتی باغ‌های معلق انگورالیاس علویسی برگانسی برگانWed, 14 Oct 2020 13:31:21 +0330