<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های فروغ صمدي</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_47974935</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 12:40:39</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/824155/avatar/LwcXvf.jpeg</url><title>فروغ صمدي</title><link>https://virgool.ir/@m_47974935</link></image><item><title>ترس از فروپاشی یا زندگی نزیسته</title><link>https://virgool.ir/@m_47974935/ترس-از-فروپاشی-یا-زندگی-نزیسته-fjudc8hfhkzt</link><description>یکی از بهترین مقاله هایی که در حوزه ی روانشناسی خوندم مقاله ای بود با عنوان “ fear of breakdown and unlived life” ترس از فروپاشی و زندگی نزیسته، در واقع نقد تامس آگدن به آخرین نوشته های دانلد وینیکات، مهم‌ترین ادعای وینیکات این طوری مطرح می شه که ترس از فروپاشی که در آینده تجربه خواهد شد در حقیقت ترس از فروپاشی است که خیلی قبل تر تجربه شده یا به عبارتی اتفاق افتاده اما آنچنان تروماتیک بوده و هضم و درک اون برای فرد مشکل بوده که حتی ساز و کارهای دفاعی هم کاری از دستشون برنیومده و به قول خودش به unthinkable تبدیل شده، آگدن یه نمونه بالینی معرفی می کنه به عنوان خانم ال که بارها و بارها به یه رستوران رفته بوده اما وقتی ازش می پرسن غذای اونجا چطوره جواب می ده تا حالا اونجا رو امتحان نکرده! آگدن معتقده در واقع اون در هیچ کدوم از اون اپیزودها زنده نبوده و اضافه می کنه به نظر میاد افرادی که با وحشت شدید فروپاشی زندگی می کنند تجربه ی حس زندگی براشون خیلی دردناکه حتی حس کردن لذت گرمای خورشید روی پوستشون بهشون یادآوری می کنه که چقدر از عمرشون رو زندگی نکردن و معمولا تجربه ی این درد برای اونها ترکیبی از درد جسمی و روحیه، و به قول بیان در حالت protomental state قرار می گیرند. در واقع فروپاشی اصلی در رابطه ی میان مادر و نوزاد شکل گرفته و اونقدر غیرقابل تحمل بوده که نوزاد حالتی ایجاد کرده که خودش رو متقاعد کرده چنین چیزی اصلا تجربه نشده و در حقیقت زندگی نزیسته از همین جا آغاز شده .یک جفت کفشچند جفت جوراب با رنگ های نارنجی و بنفشیک جفت گوشواره ی آبییک جفت ...کشتی نوح استاین چمدان که تو می بندی !بعدصدای دراز پیراهنم گذشتاز سینه ام گذشتاز دیوار اتاقم گذشتاز محله های قدیمی گذشتو کودکی ام را غمگین کرد.کودک بلند شدو قایق کاغذی اش را بر آب انداختاو جفت را نمی فهمیدتنها سوار شدآب ها به آینده می رفتند.همین جا دست بردم به شعرو زمان رامثل نخی نازکبیرون کشیدم از آندانه های تسبیح ریختند :من                      ...                                توکودکی                              ......                      قایق کاغذینوح                                                                            ......                   آینده...تو رابا کودکی امبر قایق کاغذی سوار کردم  وبه دوردست فرستادمبعد با نوحدر انتظار طوفان قدم زدیمشعر از گروس عبدالملکیان</description><category>فروغ صمدي</category><author>فروغ صمدي</author><pubDate>Thu, 05 Aug 2021 19:41:16 +0430</pubDate></item></channel></rss>