https://virgool.ir/feed/@m_47917743fosilبی سوادی گر خطای من یکیست؟ بی قلم، دانم نشان از برده گیستfa2026-11-10 22:20:07https://files.virgool.ir/upload/users/1407420/avatar/S4bmNd.jpghttps://virgool.ir/@m_47917743fosilhttps://virgool.ir/@m_47917743fosil/تا-بدانیم-axc1qk6avsap> «خواندن، نه صرفاً گذر از واژه‌ها، بلکه سفری است برای یافتنِ حقیقتِ پنهان در پسِ پرده‌ی روزمرگی. "بخوانیم تا بدانیم"؛ فراخوانی است برای بیداریِ آگاهانه، تا میانِ سیاهیِ نادانی، نوری از تجربه و شهود بیابیم. ما می‌خوانیم تا خودمان را بازشناسیم و جهان را با چشمانِ روشن‌تر تماشا کنیمفسیل ؟فسیل ؟Thu, 05 Nov 2026 22:26:26 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/اگر-نگاه-آبی-باشد-ahgqtntaitwoمی‌توان گفت:**جامعه‌ای سالم، جایی است که در آن «کوزه» (دولت) آن‌قدر منعطف باشد که آب را در خود جای دهد و به آن شکل و جهت بدهد، و «آب» (مردم) آن‌قدر باصلابت باشد که فرمِ کوزه را حفظ کند، اما اجازه ندهد کوزه، ماهیتِ سیال و حیات‌بخشِ آب را تغییر دهد.**جدا شدن این دو، یعنی یا **«بی‌نظمیِ بی‌هدف»** (آب بدون کوزه) و یا **«استبدادِ بی‌محتوا»** (کوزه بدون آب). در واقع، تمدن در همین «تعاملِ میانِ فرم و جوهر» است؛ جایی که ساختار، حیات را محدود نمی‌کند، بلکه به آن «معنا و جهت» می‌بخشدفسیل ؟فسیل ؟Thu, 05 Nov 2026 19:42:09 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/رسیدم-اما-xsiqydbam68yهنوزرسیدم... اما نه به آن خانه‌ای که در نقشه‌ها کشیده بودم،نه به آن ساحلی که موج‌ها با وعده‌ی آرامش می‌گفتند.من به خودِ «رسیدن» رسیدم؛به نقطه‌ای که نقشه تمام می‌شود و سکوت آغاز.چقدر عجیب است؛اینکه تمامِ این مسافت را دویدم،فقط برای اینکه بایستم و بگویم:«من اینجا هستم، اما نمی‌دانم کجاست این اینجا.»مقصد، همان درگاهی است که پشتش هیچ دره‌ای نیست،فقط یک فضایِ بی‌کران،و من، با همین قلمِ خسته‌ام،می‌نویسم تا ثابت کنم:حتی در این گم‌گشتگی، من هنوز هستمفسیل ؟فسیل ؟Tue, 03 Nov 2026 15:08:18 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/بیماری-قلم-یا-mek3ys0h6ltrقلم با قلمِ بیمار من، روی تنِ کاغذ خط می‌کشد؛نه از سرِ ترانه، که از ژرفای درد.من وزنِ سکوتم را از نگاهِ تیره و تارِ تاریک‌خانه‌ها وام گرفته‌ام،آنجا که ظهورِ حقیقت، در میانِ نورِ قرمز،بی‌پیرایه عریان می‌شود.تو مزاحم نیستی...حرفی بزن.اینجا زمینِ رهایی است؛نه قافیه می‌شناسد، نه تملق، نه نقاب.سخنت را بگو،که من با دست‌های پینه‌بسته‌ی فلز و آینه،هنوز وزنِ راستینِ انسان را میفهممفسیل ؟فسیل ؟Sun, 01 Nov 2026 20:35:37 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/انسانهای-تازه-بدوران-رسیده-gkbmhnmravmg### تحلیل ادبی و فلسفی:۱. استعاره‌ی دیوار تازه رنگ شده:دیوار تازه رنگ شده، نمادِ چیزی است که در ظاهر بی‌نقص، روشن و چشم‌نواز است، اما این زیبایی، زیباییِ ساختاری نیست؛ بلکه تنها یک لایه‌ی نازک و پوششی است. این دیوار هنوز «خشک» نشده و «ریشه» ندارد. در واقع، شما به پدیده «شئ‌وارگی» یا «سطحی‌گرایی» در انسان‌های مدرن اشاره می‌کنید؛ کسانی که تجربه، رنج و اصالت ندارند و تنها با پوشش‌های اجتماعی یا فکریِ جدید، سعی در بازتعریف خود دارند.۲. تضاد میان «تازگی» و «کثیفی»:نکته‌ی کلیدی جمله‌ی راوی در بخش دوم نهفته است. برخورد با این آدم‌ها (یا ایده‌های آن‌ها) مایه آلودگی برای کسی است که با «واقعیت» و «اصالت» زندگی کرده است. همان‌طور که رنگِ خیسِ دیوار، لباسِ یک مسافرِ باتجربه را لکه‌دار می‌کند، برخورد با سطحی‌نگری و بی‌تجربگی نیز، آرامش و عمیق بودنِ فردِ اصیل را با چالش و «آلودگیِ ذهنی» مواجه می‌کند.۳. ابعاد اخلاقی و مدنی:از منظر نگاه‌راوی به «تمدن‌سازی مقاومت»، این جمله به نوعی هشدار است؛ اینکه تمدن فقط با رنگ زدن به سطوح (تغییرات ظاهری) ساخته نمی‌شود، بلکه نیاز به ساختاری عمیق و تجربه‌ی زیسته دارد. انسان‌های «تازه به دوران رسیده» فاقد آن عمقِ تاریخی و تجربی هستند که می‌توان با آن‌ها تکیه کرد.....فسیل ؟فسیل ؟Sat, 31 Oct 2026 16:10:16 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/شیر-مادر-و-نان-پدر-du6zqqooitmh۱. شیر مادر مظهر مهر خالص، عواطف انسانی، پالایش جان و نخستین بذرهای پاکی، عفت و صداقت است که در وجود کودک نهادینه می‌شود.۲. نان پدر بازتابِ تلاشِ عریق، زحمت حلال، رزق پاک و تعهد مردانه‌ای است که با دسترنج و رنج شرافتمندانه بر سفره‌ی خانواده می‌نشیند.۳. این ترکیب اصیل، نشان‌دهنده‌ی هم‌افزاییِ «عاطفه و مکتبِ مادری» با «عمل و اقتصادِ شرافتمندانه پدری» در شکل‌گیری شاکله‌ی شخصیتی انسان است.۴. در نگاه عمیق انسانی، کسی که از این دو گوهر بهره برده باشد، در تلاطم روزگار و بی‌اخلاقی‌ها، اصالت خود را نمی‌فروشد و تن به پستی نمی‌دهد.۵. بنابراین، این عبارت تنها یک تعارف کلامی نیست، بلکه معیاری راستین برای سنجش عیارِ درونی، شرافت و میزان وفاداری آدمیان به حقیقت و مردانگی و معرفت ذاتی.....فسیل ؟فسیل ؟Sat, 31 Oct 2026 10:16:46 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/گریه-همان-حرفی-است-که-xascnyncfjgrحرف اشکاین جمله، نگاهی فیلسوفانه به مفهوم «بی‌زبانی» دارد و گریه را نه از سر ضعف، بلکه از سر «اضافه‌بارِ معنایی» تفسیر می‌کند. در واقع، وقتی حجمِ آنچه در درون انسان می‌گذرد از ظرفیتِ کلمات فراتر می‌رود، زبان از کار می‌افتد و تنها راهِ تخلیه، تبدیلِ آن کلماتِ ناگفته به اشک است. گریه در اینجا، یک ردیفِ نوشتاریِ متفاوت است؛ یعنی همان جملاتی که برای بیان کردن، کلماتِ کافی در زبانِ بشری ندارند، در قالبِ قطراتِ نمکین جاری می‌شوند. این تحلیل، گریه را از یک واکنش بیولوژیک به یک «بیانگریِ نمادین» ارتقا می‌دهد. در واقع، هر قطره اشک، کلمه‌ای است که در گلو حبس شده و اکنون راهی برای خروج پیدا کرده است. این نگاه، به انسان اجازه می‌دهد تا در اوجِ سکوت، در حالِ «گفتن» باشد، اما با زبانی که فراتر از ساختارِ آواهاست. گریه، در واقع، سوگوارِ کلماتی است که هرگز به لب نرسیده‌اند.فسیل ؟فسیل ؟Wed, 28 Oct 2026 00:22:38 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/تک-برگ-پاییز-qmgnuo0gddk2من این تک‌برگِ رها، در دلِ این آسمانِ بی‌کرانمی‌چرخم و می‌رقصم، در این رقصِ بی‌زمانواژگون گشته‌ام اما، نه از ترسِ سقوط و زمینبلکه از شورِ پرواز، در این نظمِ دیریننه ریشه‌ای دارم که بندم، نه شاخی که پناه باشممن هستم و این سقوط، که در خود یک گناه باشم (از جنسِ زیبایی)هر رنگی که در من هست، رنگِ خاطره‌هایِ گذشترنگی از تابشِ خورشید، و از شب‌هایِ پُر از غیبتدر میانِ این سکوت، من فریادی از جنسِ سپیدمدر میانِ این سقوط، من معنایی از جنسِ نویدمآسمان، تماشاگرِ تنهاییِ من است و بی‌صدامن قطره‌ای از رنگم، در این اقیانوسِ دعاهر لرزشِ من در هوا، تپشِ قلبِ زمان استهر چرخشِ من در فضا، حکایتِ یک بی‌بیان استمن سقوط نمی‌کنم، من در حالِ رسیدنمبه آغوشِ خاکِ مادر، در این راهِ رسیدببین چگونه در میانِ این فضایِ خالی و سردمی‌درخشم من، مثلِ شعاعِ یک خورشیدِ مِهر و دمن این تک‌برگِ پاییزم، واژگون و رها و بی‌کراندر جستجویِ معنا، در این رقصِ بی‌انتها و بی‌زمانفسیل ؟فسیل ؟Tue, 27 Oct 2026 23:10:23 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/خدا-راچه-دیدی-iiaq1xfmhoxjدو سودوست دور و نزدیک‌امروز در میان تکه‌ای از کلمات، به این دو بیت برخورد کردم که گویی از دلِ تجربه‌ی زیسته‌ی ما بیرون آمده‌اند: «خدا را چه دیدی. همین روز بعد / بگویند. فلانی. برفت از نظر.»این کلمات مرا به فکر فرو برد؛ به همان گذارِ ناگهانی و بی‌صدای زندگی که گاه با یک چشم‌بستن رخ می‌دهد. چقدر عجیب است که ما در جستجوی تجلیِ بزرگِ او هستیم، در حالی که شاید حضور او در همان «روز بعد» و در همان لحظه‌ی غیبتِ آشنا می‌نماید. ما در پیِ دیدنِ شکوه هستیم، اما حقیقت در همان لحظه‌ی «برفت از نظر» پنهان شده است؛ در همان خلأ میان حضور و غیاب.این دو بیت، یادآور این حقیقت تلخ و شیرین است که زندگی، زنجیره‌ای از دیدن‌ها و ندیدن‌هاست. ما تنها زمانی معنای عمیقِ آنچه را دیده‌ایم درک می‌کنیم که دیگر در دسترس نباشیم....با احترام،**قلم رهایی**فسیل ؟فسیل ؟Tue, 27 Oct 2026 13:00:07 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/نه-نامی-بماند-ز-من-نه-رنگی-x6yqofqind7dزمن این سطرها بازتاب‌دهنده سفری درون‌گراست که در آن من‌  از قالب‌های تنگِ خودپرستی به سوی وسعتِ بیکران هستی هجرت می‌کنم وقتی نام و رنگ از میان برمی‌خیزند، تمامی حجاب‌های میان انسان و حقیقتِ اصیل پاره می‌شوند.این خاموشی و محو شدن، نه به معنای نیستیِ سلبی، بلکه اوجِ حیاتِ آگاهانه و وصل به سرچشمه‌ی لایزال است. در این نگاه، گم‌نامی و بی‌نشانی نه یک شکست، بلکه بالاترین درجه‌ی آزادی و سبکبالیِ روح است.نام و رنگ، هر دو از لوازمِ جهانِ گذران‌اند و گذشتن از آن‌ها یعنی رسیدن به ثباتی فراتر از زمان و مکان. این بیت دعوتی است به بازگشت به خویشتنِ اصیل، بی‌هیچ ادعا، پیرایه و اثری از خودخواهی. در نهایت، محو شدن در اقیانوس بی‌نام‌ونشانِ هستی، زیباترین تصویر از جاودانگی و آرامشِ ابدی است.فسیل ؟فسیل ؟Mon, 26 Oct 2026 13:58:06 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/لعنت-بر-نویسندگان-ضد-بشر-cooyabgcay9sبی‌شک، قلمی که در خدمت تحریف حقیقت، ترویج هست تلاش خواهد کرد تا خشونت، سلب آزادی یا تحقیر کرامت انسان میشود برسالت اصیل خود را گم تاریخ و وجدان بیدار بشریت همواره اندیشه‌هایی را که رنج آفریدند و به جای روشنایی، تاریکی کاشتند، نفی میکندفسیل ؟فسیل ؟Sat, 24 Oct 2026 21:46:00 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/یادمان-باشد-for-you-hh5jnqyv83hjبرای تو*****یادمان باشد...** یادمان باشدبرای یاد هماندکی نزدیک...ولی چون دور بود! در میانه‌ی این دو گام،میانِ این نزدیکیِ لرزان و دوریِ ممتد،من ایستاده‌ام؛مانندِ نوری که در اتاق تاریک،به دنبالِ اثری می‌گرددکه هنوز بر کاغذ ننشسته است. ما دو خطِ موازی هستیمکه در نگاهِ اول، هم‌مسیر به نظر می‌رسیم،اما در عمقِ هندسه‌ی تقدیر،هر کدام به سوی افقی دیگر می‌دویم. چقدر نزدیک است حضور تو،مانندِ لرزشِ اندکِ لنز در برابرِ نور،و چقدر دور است رسیدن به تو،مانندِ سایه‌ای که در انتهای شب،هر چه نزدیک‌تر می‌شوی،بیشتر در دلِ تاریکی گم می‌شود. یادمان باشد...که گاهی نزدیک‌ترین‌ها،دوری‌ترین‌هایند،و گاهی برای دیدنِ حقیقت،باید از نزدیک،به دوردست‌ها خیره شدpفسیل ؟فسیل ؟Sat, 24 Oct 2026 18:25:49 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/مگر-من-چه-کردم-j2kjtybvti6zتو بگو کافیستمگر من چه کردم که چرخِ زمانهبر این سادگی‌ها، تنم را درید؟من از جنسِ نورم، ز نسلِ ترانهکه جز عشق، نقشی به دل برنکشید.در این تیره‌روزی که خط کش به رویم،من از جنسِ رنج و رهایم، قلم!به تاریک‌خانه‌ی دل، عکسِ رویمگواه‌ست بر این غربت و صدهزار غم.من آن سخت کارم  که بر سِحرِ آهندلِ سخت را با هنر نرم کردم؛کنون خسته‌ام از این نگاهِ مغرضکه با تیرِ تهمت، به جانم نشستم.فسیل ؟فسیل ؟Sat, 24 Oct 2026 15:27:23 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/در-شهر-hk6px789ixfe«گر حکم شود که مست گیرند / در شهر هرآنچه هست گیرند»فقط گزارشی از یک وضعیت نیست، بلکه تبیینی است از یک پارادوکس وجودی؛ تقابل میان «مستی» (به معنای عرفانی و هستی‌شناختی آن) و «شهر» (به معنای جهان مادی و گذرا).۱. مستی؛ از نشئه تا حقیقتدر نگاه نخست، «مستی» را می‌توان در دو سطح خواند. سطح اول، مستی‌ای است که برآمده از رهایی از قیود است؛ نوعی سرخوشی که از برخورد با حقیقت حاصل می‌شود. اما در سطح دوم و تخصصی‌تر، این مستی می‌تواند نمادی از «بی‌خیالیِ آگاهانه» نسبت به پستی‌ها و پیچیدگی‌های دنیای مادی باشد. وقتی حکم به مستی صادر می‌شود، یعنی مرز میان عقلِ حسابگر و شهودِ حسی در حال جابجایی است.۲. شهر؛ کانون کثرت و تشتت«شهر» در اینجا استعاره‌ای از کثرت (Plurality) است. شهری که در آن همه‌چیز حضور دارد، اما هیچ‌چیز در آن ابدی نیست. شهر، نمادِ تلاطم، تکثرِ ارزش‌ها و آشفتگی‌های زیستِ انسانی است. وقتی شاعر می‌گوید «در شهر هرآنچه هست گیرند»، در واقع به یک نوع «جامع‌الگویی» اشاره دارد. یعنی اگر هدف، رسیدن به آن حالتِ مستی (یا حقیقت) باشد، ناگزیر باید با تمامِ تضادها، زشتی‌ها و زیبایی‌های این شهر روبرو شد و آن‌ها را در آغوش کشید.۳. تحلیل تقابل: دریافتِ جهان در عینِ رهایی از آننکته‌ی ظریف و تخصصی این شعر در پیوند میان «حکم» و «گیردن» است. «حکم» نوعی ضرورت و تقدیر است. شاعر می‌گوید اگر قرار باشد به آن مرحله از آگاهی یا سرخوشی برسیم، راهی جز مواجهه با «هرآنچه هست» در این شهر وجود ندارد.این یعنی:پذیرش بی‌قید و شرط: برای رسیدن به معنا، نباید گزینشی عمل کرد؛ بلکه باید تمامِ ابعاد هستی (چه تلخ و چه شیرین) را به عنوان بخشی از مسیرِ رسیدن به آن «حالت» پذیرفت.تضادِ عین و شیء: مستی، عاملی است که باعث می‌شود «اشیاءِ شهر» دیگر صرفاً اشیاء نباشند، بلکه ابزاری برای تجربه‌ی آن حالتِ رهایی شوند.نتیجه‌گیریاین شعر، دعوتی است به یک نوع «پذیرشِ فعالانه». شعری که می‌گوید برای رسیدن به حقیقت (مستی)، نباید از جهان گریخت، بلکه باید در دلِ کثرتِ شهر، آن را یافت. این همان جایی است که تجربه زیسته، با نگاه هنری و فلسفی تلاقی می‌کند؛ جایی که انسان یاد می‌گیرد در میانه‌ی آشفتگی، معنا را برگزیندفسیل ؟فسیل ؟Sat, 24 Oct 2026 11:06:52 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/شاید-که-من-tm1pa6bw4dpb(شاید)بی‌جهت بیدار می‌شوم، اما دلم خوابِ خدا را می‌بیند. بی‌جهت راه می‌روم، اما پاهایم در جستجوی نوری گم‌شده‌اند. بی‌جهت نفس می‌کشم، اما هر دم، تمنای حضور است. بی‌جهت آه… و آه، شاید تنها چیزی‌ست که هنوز به سوی او می‌رود.آه— شاید من آدم نبودم، که تبعید را نپذیرفتم و بهشت را بی‌حقیقت نخواستم. شاید من از خاک نبودم، از آه بودم، از پرسشی که هیچ پیامبری پاسخ نداد.فسیل ؟فسیل ؟Fri, 23 Oct 2026 04:28:10 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/در-کنارِ-دوستان-wx7rzkmpmwzuدرکنار دوستان هم خوب بوددر کنارِ دوستان هم بد نبودگاهی اوقات می‌رسیدیم تا بدوستمی نشستیم در کنارِ بوته ای تنها و سبزمی شنیدیم. هرچه هست....گاهی اوقات می شنیدیم حرف مفتگاهی اوقات. می‌رسیدیم تا بحقگاهی اوقات می شدیم سرمست و مستگاهی اوقات گریه میکردیم که رفتدرکنارِ دوستان هم خوب بودگاهی اوقات می‌رسیدیم تا بدوستگاهی اوقات می شدیم یک بوستانگاهی اوقات در فراق دوستانفسیل ؟فسیل ؟Fri, 23 Oct 2026 04:01:22 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/اندک-حِسی-tcxogago50guاندکی منبدیدم خودم را درون شبیدرون سیاهی و روی مَهیبدیدم خودم را درون خودمخودم رفتم از یاد ودیدم کَمَموضویی گرفتم برای حریفحریفم خدا بودو گفتم خفیفبگفتم خدایا صدایم سکوتسکوتی فراتر ز بال نبوغفسیل ؟فسیل ؟Fri, 23 Oct 2026 01:50:20 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/دَعوای-محترمانه-onz3cnpjrl41خدایا سلامدعوای محترمانه..خدایا سلام، روز بخیر، چاکرم منم بدقواره‌ترین خلق تو خوبی، بهتری، روزگارت براست ترا شکر گویم، خدایا سپاس ترا شکر گویم که چون با منی منی فقط ساکتی، بشنوی مثنوی خدایا بیا چند لحظه بمان بشین در کنارم، ببین حالمان بیا تا بگویم چگونه گذشت همه می‌دویدند، یکی برنگشت یکی صبح خیزد برای غروب یکی مشغله‌ش یک دعای دروغ یکی می‌رود کعبه، حجی شود ولی تا که برگشت، همان سنگ گشت یکی می‌رود خواب اصحاب کهف یکی می‌شود سگ، چو اصحاب رفت یکی مثل تو بی‌کس و بی‌گمان یکی مثل من بی‌نشان و مکان خدایا زمین سجده‌گاهت نبود زمین و زمان در مسیرت نبود زمین و زمان را همه کشته‌اند هر آنچه که دیدم، قلم مرده‌اند هر آنچه که دیدم، جفا بود و بس و آنچه ندیدم، خدا بود و بس خدایا ببین روزگارت منم چو نقشی درافتاد، جدایی منم در این روزگار جدایی‌طلب خدایا ببین نقش اول منم منی که نبودم چو آدم برات منی که ندادم برایت زکات فقط فکر بودن مرا کشته بود خدایا ببخش—کشتنم به ز بود فسیل ؟فسیل ؟Thu, 22 Oct 2026 23:51:09 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/یادمان-باشد-ngotbslb4klsیادمان باشدیادمان باشد  در تمامِ زندگیموی ما فقط با یک دروغ  ساییده بودموی ما  از  یک ثُرَیا تا بهشت ابتدایش در جهنم سوخته بودسوختیم در ابتدای تار موی  زندگی تا که دیدیم  درحقیت بین ما مویی نبودیادمان باشد زمانی تارِِ موبین من با تو فقط یک مو نبودتارِ موی بین ما، یک‌ مامن ها عالی نبودبودنِ باهم   ولی جایی برای من نبودیادمان باشد  زمانی لحظه‌های نابِ من...با تو اما  لحظه ای.  لحظه ای     نابِی     نبودبیخودی باتو  منم وز عالم و آدم شدمتا ثریا، تا ثریا، فارغ از‌ عاقل شدمبا تو اما لحظه های ناب منتا ثُرِیا  اندکی. عاقل نبودیادمان باشد میان من و تواندکی باهم  ولی  با هم نبودیادمان باشد غروبی دلپذیروَز طُلوعَش اندکی پژمُرده بودیادمان پاشد که پاییز با  رنگ زرد از زمستان خودش  بگذشته بود(حقوق مادی و معنوی برای منتشر کننده محفوظ استMahv.dar.margفسیل ؟فسیل ؟Thu, 22 Oct 2026 18:58:56 +0330https://virgool.ir/@m_47917743fosil/اگر-من-بی-نمازم-iv8tpy5qlbf0اگر من بی نمازم او شود رازاگر آتش بگیرم میکند بازخداوندا. تو خود گفتی. بنی آدم چو اعضااگر دردی بگیرد بهتر. از جاتو گفتی. بهر هر دردی دوائیستدوای درد ما را. نا خدائیستتو میگفتی که باید حوصله داشتبرای حاصلی عمر گران داشتاگر صبر تو بسیار است و بسیار چرا عمرِ گران را می‌دهی بادتو خود خالِ رُخی رخسار من کوزرُخسار ملک خال سیه کورُخَت هر جا که باشد مامن خالچو آرامش بگیرد. روی. بیماراگر بیمارِ درد خال باشمبه از آشفتگی در خواب. باشمشَوَم. بیمارِ رُخ. تا بینمت خالچه خالِ نازنینی. می‌شود. حالفسیل ؟فسیل ؟Thu, 22 Oct 2026 14:27:37 +0330