https://virgool.ir/feed/@m_47678030آرکا | Arca پناهی میانِ امواجِ واژه‌ها؛ و احساساتی که هرگز بیان نمی‌شوند، اما ردّشان بر گونه‌ها باقی می‌ماند... 🌊🪉fa2026-11-12 03:28:13https://files.virgool.ir/upload/users/4906918/avatar/lTmiSn.pnghttps://virgool.ir/@m_47678030https://virgool.ir/@m_47678030/پیامی-که-هیچ-وقت-نیومد-vy7yvymfrywrاون شب خیلی دلم گرفته بود.نه اتفاق خاصی افتاده بود، نه دعوایی کرده بودیم، نه حرف بدی بینمون رد و بدل شده بود...فقط چند روز بود که ازش خبری نداشتم.گوشیمو برداشتم تلگرام رو باز کردم.صفحه چت‌مون پین شده بود.آخرین پیام، مال من بود. «مواظب خودت باش...🤍» پیام رو دوباره خوندم. بعد  رفتم بالاتر.عکسایی که برام فرستاده بود...ویس‌هایی که نصفه‌ش با خنده تموم می‌شد...پیام هامون... پرفایلاشو نگاه کردم،  اون موقع حس کردم چقد دلم براش تنگ شده...، نمیدونستم آخرین بار کی آن شده... تایپ کردم: «خوبی؟»چند ثانیه به صفحه نگاه کردم...بعد پاکش کردم.به خودم گفتم:«نه... اگه دلش بخواد، خودش پیام می ده.»گوشیو کنار گذاشتم. دو دقیقه هم نگذشته بود که دوباره برداشتمش.انگار مغزم قبول کرده بود که نباید پیام بدم... ولی دلم هنوز منتظر یه نوتیف بود.هر بار که صدای گوشی می‌اومد، با عجله برش می‌داشتم.ولی یا تبلیغ بود،یا پیام گروه، یا یکی دیگه بود...هوای بیرون خنک و خوب بود.یه لیوان چای ریختم و همون‌طور که بخارش بالا می‌رفت، با خودم فکر می‌کردم...چرا؟ چقد عجیبه...یه زمانی بود که روزی چند بار زنگ می‌زد.اگه دو ساعت ازم خبر نداشت، خودش پیام می‌داد.می‌گفت:«کجایی؟.»اما الان...چند روزه یه «خوبی؟» ساده‌ام برام نفرستاده چه برسه به زنگ...درافکارم غرق شده بودم ...به خودم می گفتم دلتنگی که همیشه از دوری نیست. بعضی وقتا یکی هست،اما انگار نیست.اسمش توی گوشیت هست، اما خبری ازش نیست.هنوز دوستش داری...اما نمی‌دونی اونم مثل قبل دوستت داره یا نه.اون شب بیشتر از اینکه دلم براش تنگ بشه...دلم برای خودمون تنگ شده بود.برای روزایی که لازم نبود منتظر یه پیام بمونم.برای وقتایی که حرف زدن باهاش برام سخت نبود.برای وقتایی که حس نمی‌کردم دارم مزاحم زندگیش می‌شم.برای وقتایی که انقد سوال بی جواب توی ذهنم نبود...هی...ساعت از دوازده گذشته بود.آخرین بار گوشی رو نگاه کردم.هیچ پیامی نیومده بود.چراغ اتاق رو خاموش کردم و دراز کشیدم.اما خوابم نمی‌برد.بعضی اتفاقات، سوالات، بدجوری بیدار نگهت می‌دارن.اینکه...آدم‌ها واقعاً انقدر عوض می‌شن؟یا فقط وقتی مطمئن می‌شن از دستت نمی‌دن، کم‌کم رفتاراشون تغییر می کنه ...اون شب نه گریه کردم، نه پیام دادم...فقط حس کردم  یه چیزی آروم آروم داشت از دلم کم می شد...🌫__🐋___خوشحال می‌شم توی تلگرام هم کنارم باشی.آرکا | Arcawave@ArcaArcaMon, 20 Jul 2026 20:38:47 +0330https://virgool.ir/@m_47678030/یه-قرار-معمولی-یا-نه-ovqacrn3krszصدای نوتیف گوشیم اومد.وقتی پیامش رو دیدم، چشمام گرد شد و یه لبخند رو صورتم نشست.نوشته بود:«عصر میام دنبالت، بریم بیرون.»هم تعجب کردم، هم خوشحال شدم. سریع نوشتم:«باشه عزیزم، کجا می‌ریم؟»چند دقیقه بعد جواب داد:«وقتی رسیدیم، خودت می‌فهمی.»هنوز داشتم فکر می‌کردم چه لباسی بپوشم که دوباره پیام داد:«من می‌دونم این "کجا می‌ریمی؟"که می‌پرسی یعنی می‌خوای بدونی چی بپوشی! هر استایلی بزن، فقط مجلسی نباشه. 😁»با خودم گفتم: «پس یه خبری هست...»حدود ساعت یک پیام داده بود و می‌دونست امروز خونه‌ام. یه ناهار سرسری درست کردم؛ طبق معمول نیمرو! 😅 بعد رفتم دوش گرفتم.تا از حموم اومدم بیرون، دیدم ساعت سه و نیمه. موهامو سریع خشک کردم، یه اتو مو کشیدم و رسیدم به سخت‌ترین قسمت ماجرا...جلوی کمد وایستادم.با خودم گفتم:«خب... حالا چی بپوشم؟»هوا حسابی پاییزی شده بود. آخرش یه بافت یقه‌اسکی زرشکی، دامن مشکی، بارونی مشکی، شالمم  که زرشکی انتخاب کردم، برداشتمشون از داخل کمد و گذاشتمشون روی تخت... داشتم آرایش می‌کردم که زنگ زد.- «سلام جانم.»- «عزیزم، پنج دقیقه دیگه اونجام.»تو دلم گفتم:«پنج دقیقه؟!  عزیزم، من هنوز دارم آرایش میکنم تا آماده بشم باید یه پنجاه دقیقه‌ای منتظر بمونی😁.»ولی فقط گفتم:«باشه، عزیزم.»البته خودش هم پنج دقیقه‌ای نرسید و شد حدود ده دقیقه. اما بازم من آماده نبودم.دوباره زنگ زد:«بیرون منتظرتم.»گفتم:«الان میام.»لباسامو پوشیدم، اکسسوری‌هامو انداختم، در خونه رو باز کردم که یهو یادم افتاد، ادکلن نزدم! و باز برگشتم تو خونه...وقتی سوار ماشین شدم، مثل همیشه خوش‌استایل بود. یه نیم‌زیپ مشکی روی پیراهن سورمه‌ای پوشیده بود، با شلوار پارچه‌ای و نیم‌بوت مشکی. ساعت و دستبند کارتیرش هم مثل همیشه سر جاش بود.بعد از سلام و احوالپرسی گفتم:«خب... کجا می‌ریم؟»خندید و گفت:«تو واقعاً صبر نداری.»گفتم:«نه، فقط کنجکاوم.»یه خنده بلند کرد که منم باهاش خندیدم.یه موزیک آروم پخش کردم. بیرون هم بارون قشنگی می‌بارید؛ از اون بارونایی که آدم دلش نمی‌خواد زود تموم بشن.بعد از حدود پونزده دقیقه گفت:«رسیدیم.»اطراف رو نگاه کردم. خیابون پر از کافه و فروشگاه بود و هنوز نفهمیده بودم مقصد کجاست.رفتیم سمت همون کافه‌رستورانی که فضای بیرونش رو خیلی دوست داشتم؛ همون که حتی تو پاییز و زمستون هم می‌شد تو حیاط سرپوشیده‌ش نشست.وقتی رسیدیم، فهمیدم از قبل میز رزرو کرده.کنجکاوی‌م هر لحظه بیشتر می‌شد.طبق معمول منو رو برداشتیم. گفت:«امشب هرچی دوست داری سفارش بده.»منم گفتم:«با کمال میل.»من چای با باقلوا سفارش دادم و اون قهوه. تو این مورد هیچ‌وقت شبیه هم نبودیم؛ من عاشق چای، اون عاشق قهوه.تا غذا بیاد، از سفر کاریش گفت؛ همون سفری که یه هفته خارج از استان بود.برای شام هر دومون سالاد سزار سفارش دادیم، با ماکتل.تمام مدت منتظر بودم بالاخره بگه دلیل این قرار چیه، ولی خبری نشد.با خودم گفتم:«شاید اصلاً دلیل خاصی نداره...»غذا هم تموم شد.گفتم:«بریم یه قدمی بزنیم؟ هوا عالیه.»گفت:«قدم هم می‌زنیم، یکم بیشتر بشینیم.»چشمامو ریز کردم و گفتم:«مشکوکی‌هاا...»فقط لبخند زد.همون موقع آهنگ مورد علاقه‌مون توی کافه پخش شد.چند ثانیه بعد، گارسون با یه مینی‌کیک خوشگل و یه دسته گل رز مینیاتوری قرمز اومد سمت میزمون.بهم نگاه کرد و گفت:«می‌دونم سالگرد آشناییمون هفته پیش بود و من سفر بودم. نمی‌خواستم بدون جشن از کنارش رد بشیم... سالگردمون مبارک. خیلی خوشحالم که دارمت.»برای چند لحظه فقط نگاهش کردم.اشک توی چشمام جمع شده بود.بلند شدم، بغلش کردم و آروم گفتم:«دوستت دارم...»فکر می‌کردم غافلگیری تموم شده، اما اون حتی برام یه کادو هم گرفته بود... مسیر برگشت، دسته‌گل توی بغلم بود و هر بار که نگاش می‌کردم،تو دلم قند آب میشد و ناخودآگاه لبخند می زدم...بعضی قرارها رو با یه پیام ساده شروع می‌کنی...اما سال‌ها بعد، هنوز با یادآوریشون لبخند می‌زنی.قرار امشب، برای من یکی از همون خاطره‌ها شد... 🍂🌧ArcaArcaMon, 06 Jul 2026 18:48:03 +0330https://virgool.ir/@m_47678030/arca-yusdwtntmjoxساعت هشت شب بود. مثل هر روز که از سر کار برمی‌گشتم خونه. از جلوی مغازه‌ها و کافه‌های همون خیابون همیشگی رد شدم، اما این بار یه چیزی وسط پیاده‌رو نگهم داشت.چشمام رو بستم و یه نفس عمیق کشیدم. هوای اطراف پر از بوی یه عطر آشنا بود؛ عطری که انگار تمام ریه‌هام رو پر کرد و یه‌راست منو برد به گذشته.چشمام رو که باز کردم، بی‌اختیار دور و برم رو نگاه کردم. بعد با خودم گفتم:«خب که چی؟ این عطر رو فقط اون که نمی‌زد. شاید یکی دیگه باشه...»اما انگار دلم یه چیز دیگه می‌گفت. با اینکه سعی می‌کردم خودم رو قانع کنم، نگاهم ناخودآگاه بین آدم‌ها دنبالش می‌گشت. نمی‌دونم از روی دلتنگی بود یا فقط کنجکاو بودم ببینم بعد از این همه مدت چه شکلی شده...ولی هیچ چهره آشنایی ندیدم.یه آه عمیق کشیدم، آهنگ رو دوباره پلی کردم و به راهم ادامه دادم. اما آهنگ فقط پخش می‌شد. نه چیزی ازش می‌شنیدم، نه حتی فهمیدم مسیر خونه رو چطوری طی کردم. انگار تمام اون مسیر رو توی گذشته راه رفتم، نه توی خیابون.تمام راه، بوی عطرش همرام بود. عجیبه که یه بو می‌تونه این‌قدر حافظه قوی‌ای داشته باشه؛ انگار دست خاطره‌ها رو می‌گیره و یکی‌یکی میارتشون جلوی چشمت.خاطره‌های خوب لبخند روی لبم می‌آوردن و خاطره‌های تلخ، یه بغض آروم توی گلوم.دلم براش تنگ شده بود؛ برای حضورش، برای قدم زدن‌های دونفره، برای شب‌هایی که تا دم خونه همراهم می‌اومد، برای خنده‌هایی که اون روزها فکر می‌کردم هیچ‌وقت تموم نمی‌شن.بعضی آدم‌ها رو فراموش می‌کنی.کم‌کم به نبودنشون عادت می‌کنی.و خاطره‌هاشون یه گوشه از ذهنت خاک می‌خوره.اما کافیه یه عطر، یه آهنگ یا حتی یه خیابون قدیمی سر راهت قرار بگیره؛ اون وقته که می‌فهمی بعضی آدم‌ها هیچ‌وقت واقعاً از دلت نمی‌رن. فقط یه جایی پشت شلوغی‌های زندگی پنهان می‌شن و منتظر یه بهونه می‌مونن تا دوباره خودشون رو یادت بندازن.اون شب، بهونه من فقط یه عطر بود...و من موندم با یه دنیا خاطره و دلی که فکر می‌کردم دیگه براش تنگ نمی‌شه... 🐋🌫ArcaArcaSun, 05 Jul 2026 19:44:32 +0330