https://virgool.ir/feed/@m_47498777fa2026-11-12 01:34:15https://files.virgool.ir/upload/users/3921153/avatar/e4a9MP.jpghttps://virgool.ir/@m_47498777https://virgool.ir/@m_47498777/خُبث-وقتی-پنهان-است-آزادتر-است-yqeqjpd6eruoوقتی حواست رو روی نقطه‌ی درخشانِ خوب بودن‌هات متمرکز نگه‌داری... و فقط اون خوبی رو ببینی، به این معنی نیست که تاریکی‌ای وجود نداره.اتفاقا که تاریکی (خبث) در تاریکی (پنهان بودن) راحت‌تره :)))وقتی چیزی می‌تونه درون ما کار کنه و در چشم ما دیده نشه، هیچوقت هم در موقعیتی که پاسخگو باشه قرار نمی‌گیره؛ چون دیده نمیشه.وچه لذتی می‌بره اون بخش پنهان روان ما وقتی کاری که می‌خواد رو انجام می‌ده، در حالی که سر ما به خوب بودن‌هامون گرمه...شاید فکر کنیم یه آدم خوب و اخلاق‌مدار هیچ بدی‌ای درش وجود نداره، پس ما هم زمانی خوب هستیم که هیچ تمایل تاریکی درمون شکل نگیره. اما این انکار بخشی از انسانیت و مسئولیت‌هاشه.انسان دشواری وظیفه است.و وظیفه اینجاست که با اون امیال تاریک مواجه بشیم، با زانوهایی که شاید از ترس بلرزن، اما همچنان استوارن، تو چشم‌هاش نگاه کنیم و بگیم:«من از وجودت باخبرم، می‌دونم هستی و چی‌میخوای... می‌فهممت اما من «تو» نیستم. من اجازه می‌دم درونم باشی، صدات رو می‌شنوم اما انتخاب می‌کنم کار دیگه‌ای که فکر می‌کنم درسته رو انجام بدم.»و این یعنی بلوغ؛ دیدن، نه پاک کردن.دونستن، نه زیر فرش زدن.انتخاب کردن و نه قربانی میل بی‌حد و حصر شدن...پ.ن: در این متن «خبث» نه به عنوان شر مطلق، بلکه به عنوان اپن بخش‌هایی از روان که ناآگاهانه و خودمحورانه عمل می‌کنن، اومده. «خبث» اینجا نماد اون بخش‌هایی از روان ماست که نمی‌خوایم ببینیم، اما اگر نبینیم، ما رو از پشت پرده هدایت می‌کنن.Meme_about_TherapyMeme_about_TherapyMon, 31 Mar 2025 18:32:10 +0330https://virgool.ir/@m_47498777/کار-کردن-یا-نکردن-مسئله-ی-دانشجوهای-کارشناسی-روانشناسی-zbfg5296qsfnپرسید:« من دانشجوی کارشناسی روانشناسی‌ام، خیلی دوست دارم از الآن کار کنم و بتونم هزینه‌هام رو خودم بدم. به نظر شما تصمیم درستیه؟»دلیل تو برای کار کردن در دوران دانشجویی چیه؟به نظر من یک پاسخ برای این سوال وجود داره: چرا؟ این چرایی خیلی مهمه. چرایی‌ها می‌تونن خیلی متفاوت باشن:یکی در همون دوران دانشجویی کار می‌کنه، چون راه دیگری برای تامین کردن پروسه درمان شخصی و کلاس‌هایی که می‌خواد شرکت کنه رو نداره و نمی‌تونه انتظار ساپورت مالی از خانواده‌اش داشته باشه.یکی دیگه کار می‌کنه چون پویایی محیط کار و اعتباری که بین گروه همکارا، دوستا و خانواده‌اش پیدا می‌کنه رو می‌خواد.یکی کار می‌کنه چون اگه نکنه خانواده‌اش به خاطر هربار پول دادن بهش اونقدر بهش فشار میارن که ترجیح می‌ده کل روز رو کار کنه ولی درخواستی از خانواده‌اش نداشته باشه.یکی دیگه کار می‌کنه چون می‌بینه اطرافیانش (حتی با رشته و اهداف مختلف) دارن کار می‌کنن و اگه اون این کار رو نکنه به نظرش اینطور میاد که موفق نیست.تصمیم درست کدومه؟ کار کردن یا نکردن به عنوان دانشجوی روانشناسی؟تصمیمات ما بر اساس ترکیبی از این نیات انجام می‌گیرن. نه این نیات اشتباهن، نه تصمیماتی که ازشون صورت می‌گیرن. بلکه فقط مهمه نسبت به دلیل و قصدمون از این تصمیم ناآگاه نباشیم، تا حدی که میسره، بدونیم چرا انجام دادن یا ندادن این کار برای ما مهمه. همینطور لازمه بدونیم و از تجربه‌ی دیگران کمک بگیریم که با هر تصمیم چه چیزی رو به دست میاریم و چه چیزهایی رو از دست می‌دیم.راهی که روانشناس‌های «موفق» رفتن..!خیلی مهمه یادمون باشه چون کسی از یک راه رفته و در اون راه از نظر ما موفق به نظر میاد، قرار نیست راهش برای ما هم بهترین راه باشه. اگه اون شخص شرایط دیگه‌ای داشت و یه مسیر دیگه رو انتخاب می‌کرد، از کجا می‌شه مطمئن بود از اینی که هست به قول ما «موفق‌تر» نمی‌شد؟بیشتر از هرچیز، علایق، شرایط و امکانات شما برای این تصمیم مهمهچی باعث می‌شه شرایط خودمون و ظرفیت‌ها و پتانسیل‌هامون رو حتی قابل و ارزشمند برای ارزیابی ندونیم و صرفا دنبال یه الگوی از پیش آماده برای زندگیمون بگردیم؟ استفاده از تجربه‌ی دیگران خیلی خوبه، اما در نهایت ما به اون شجاعت مواجه شدن با زندگی خودمون نیاز داریم. تله‌ی دانشجوی مستقل و قهرمان!در عین حال که خیلی‌ها در دوران دانشجویی کار کردند، هستند دانشجوهایی که خانواده‌‌هاشون تونستن ساپورت خوبی ازشون داشته باشن، حتی با غر یا یکم خم ابرو. اما اون دانشجو این بدخلقیه رو به جون خریده و تونسته در عین این شرایط، ثبات ذهنیش رو حفظ کنه از تایمش برای مطالعه استفاده کرده. یا حتی دانشجویی که اگر کار کرده تمام تایم و انرژیش رو نذاشته رو کار و در عین حال از خانواده هم ساپورت گرفته.این سبک چه مشکلی داره؟ شاید تو ذهن کسی که دنبال قهرمانانگیه، به اندازه کافی قهرمانانه نیاد.شاید اونقدری که ما می‌خوایم قهرمان و مستقل نیست. شاید مسیری که در زندگی برای ما به صرفه و رشد دهنده‌است هم اونقدر «قهرمانانه» و «با استقلال» نباشه. آیا ما به خاطر این که حس می‌کنیم مستقل نیستیم، ممکنه ازش خجالت بکشیم یا انتخابش نکنیم؟استفاده از تجربه‌ی دیگران به معنی اغوا شدن به وسیله اون تجربه نیست.ما وقتی از کسی که به نظرمون معتبر میاد، مسیرش رو می‌پرسیم و می‌خوایم از تجربه‌اش یاد بگیریم، ممکنه این امکان رو برای اون شخص معتبر فراهم کنیم که به شکل خودشیفته‌وارانه‌ای از نیاز ما استفاده کنه. که«حرف من رو گوش کن.مثل من باش.مسیر ارزشمندی که من رفتم رو برو، حتی اگر موقیعت تو متفاوت از موقعیتیه که من توش بودم.تا من احساس کنم بهترینم و ارزش الگو بودن رو دارم.»چیز عجیب و خیلی بزرگی نیستا!... آدمیزاده دیگه، یه وقتایی دلش میخواد قهرمان و مورد تایید باشه. من هم چنین موقعیتی رو تجربه کردم، هم به عنوان کسی که در دلش این وسوسه رو حس کرده که دیگری رو به راه خودش ببره و هم به عنوان کسی که داشت به راه دیگری که برای خودش مناسب‌ترین انتخاب نبود، اغوا می‌شد.پ.ن: دوستانی که اعتباری بین دانشجوها دارید، مراقب باشید در راهنمایی کردن آدم‌ها نیاز به تایید و دیده شدن خودتون در محوریت قرار نگیره که آدمیزاد خیلی مستعد این دامه.حالا دوست دارم تجربه و نظر شما رو بشنوم.Meme_about_TherapyMeme_about_TherapySat, 29 Mar 2025 17:02:28 +0330