<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های الف.حمیدآبادی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_47174605</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 02:27:29</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/518765/avatar/vakQdv.jpeg</url><title>الف.حمیدآبادی</title><link>https://virgool.ir/@m_47174605</link></image><item><title>فاصله ای نیست... از هم دوریم</title><link>https://virgool.ir/@m_47174605/فاصله-ای-نیست-سامسونگ-هست-lqlqlw3hjpjz</link><description>زندگی عجیب در رویای امروز#روایتگرباشاز: الف.حمیدآبادی (ابراهیم باقری حمیدآبادی)این روزها از شدت سر درد، حالت جنون به من دست می دهد.از خانه فرار می کنم تا به کسی آسیب نزنم.آنقدر می گردم تا یک جای دنج و خلوت توی خودم پیدا کنم.بعد از جیبم یک مشت قرص ژله ای بدبوی اینستاگرام در میاورم و یک جا می ریزم توی مغزم؛ مگر افاقه می کند؟!درد تنهایی مدام توی سرم و دور سرم می پیچید و زخمه می زند. اگر دلداری های بر خط تو در واتساب نبود، مطمئنم که تا الان دوام نمی آوردم.شک ندارم تنها راه درمان من این است که من و تو یک گروه مخفی در تلگرام راه بیاندازیم و با هم داخل آن زندگی کنیم.زودتر به دادم برس تا کارم به کشیدن ته مانده های گرد توییت و یوتویوب نکشیده.نمی دانم چه مرگم شده که تا گوشم را می گذارم توی این هندزفری لعنتی که اصلا اندازه گوشم نیست، همه دنیا می خواهد یک جا و با فشار از معده ام تهوع کند.صد بار به تو گفتم که نزدیک ترین راه برای دیدار و با هم بودن ما، همین گوشی است، من با همین هندزفری صدای تو را واضح می شنوم، آن هم فقط من؛ اما به کت تو نرفت که نرفت. سماجت می کنی که: باید کنار تو باشم، دستم توی دستت باشد، این دوری عذابم می دهد.تو هنوز به خاصیت عجیب این خانه جدید پی نبردی. برو داخلش ببین چه غوغایی است! دیوانه می شوی! بی آن که پیشم باشی، یا لمسم کنی، می توانی لحظه های زندگی را به دلخواهت با من رقم بزنی.الان اوضاع ما بهتر شد، یک خانه داریم به اندازه کف دستت ولی راحت و وسیع در آن، جا می گیریم و زندگی می کنیم. نگران نباش هیچ فاصله ای نیست، سامسونگ هست. به نظرت این یک معجزه نیست؟!ما به هم نزدیکیم. کنار هم هستیم. همدیگر را می بینیم. تو در خانه منی، من در خانه تو ام. معاشقه می کنیم. هر وقت که خلوت باشیم. اگرچه راهی را برای نزدیک شدن به هم طی نکرده ایم و پیش هم نیستیم.باز سرم درد می گیرد. می ترسم کار دست خودم و بچه های کوچکم بدهم. باید از خانه بیرن بزنم و یک جای دنج در خودم پیدا کنم. یکراست می آیم در کف دستان  لطیف و نازکت جا خوش کنم تا مرا در آغوش بگیری به رویایی دور ببری. خوب می دانم که این سردرد را از کف دست تو گرفتم و فقط دستان تو این دردهای جنون آمیز را خوب می کند.چقدر این سردردها خوب است. . .   !!چقدر به آغوش تو . . .   .</description><category>الف.حمیدآبادی</category><author>الف.حمیدآبادی</author><pubDate>Wed, 30 Dec 2020 21:35:43 +0330</pubDate></item></channel></rss>