https://virgool.ir/feed/@m_47028623fa2026-11-11 10:10:53https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_47028623https://virgool.ir/@m_47028623/اقلیم-دیگر-rzvdjrz21awgمبادانامِ مرادر صحیفه‌ی عاشقان بنویسند.مناز تبارِ آنان نیستمکه قلب رادر انحنای دو بازوبه پایان می‌رسانند.عشق،رَجفه‌ای‌ستکه استخوان‌های جهانسال‌هاصدای آن رادر سکوت حمل می‌کنند.تو آمدی.نه.جهاناندکیبه جانبِ توجابه‌جا شد.چنان‌کهفاصله‌ی میانِ نانو دهانِ کودکیک آهکوتاه‌تر شد.چنان‌که خوناز حافظه‌ی بیرق‌هاگریخت.مندر روزگاری زیسته‌امکه کلاغ‌هااز شانه‌ی مترسک‌هاگندم می‌چیدند،و آسیاب‌هاآردِ استخوانِ پدران رانانِ فردامی‌نامیدند.در آن سال‌ها،بارانپیش از رسیدن به زمینبازجویی می‌شد.آنگاه تو،بی‌آنکه سخنی بگویی،جهتِ وزیدنِ باد رااز حافظه‌ی درختانپس گرفتی.و ناگهانتمامِ ریشه‌هابه جایِ فرورفتن،آموختندکه می‌توانبه سویِ آسمانفرو رفت.اکنونهرگاهدستِ تو رادر دست می‌گیرم،دو انسانبه هم نمی‌رسند.دو تبعیدمرزهای یکدیگر رالغو می‌کنند.بگذار تاریخدوبارهبر شانه‌ی سربازانطلوع کند.مانامِ خود رابر هیچ پیروزینخواهیم نوشت.زیرافاتحانهمیشهچیزی راویران کرده‌اند.و ما آمده‌ایمتا حتی ویرانه‌ها رااز خاطره‌ی خویشنجات دهیم.اگر روزیآخرین خورشیدروشنایِ خویش راخاموش کند،اگر دریاتمامِ موج‌هایش رابه گور بسپارد،اگر نوربرای لحظه‌ایراهِ خویش راگم کند،مناز صدای قدم‌های توآفتاب خواهم ساخت.نه برای آنکهشب را شکست دهم.برای آن‌کهتاریکیبرای نخستین بارخویش رادر آینه‌ی انسانتماشا کند.عارف_اخوان@koyerendanm_47028623m_47028623Sun, 20 Sep 2026 13:26:17 +0330