https://virgool.ir/feed/@m_45984689علاقه مند به توسعه فردیfa2026-11-12 23:00:13https://files.virgool.ir/upload/users/1027877/avatar/po1Mhf.jpeghttps://virgool.ir/@m_45984689https://virgool.ir/@m_45984689/رَنجَت-را-گرامی-دار-nerfg33lr4miهیچ طبیبی ندهد بی مرضی، حَبّ و دوامن همگی درد شوم تا که به درمان برسمکسی رو فرض کنید که باید مسافتی رو طی کنه تا به مقصدی برسه، اما خاری تو پاش رفته که آزارش میده و راه رفتن رو براش دشوار کرده.رویکرد این آدم در قبال این مسئله میتونه این باشه که اون خار رو نادیده بگیره و سعی کنه به نحوی راه بره که درد کمتری تحمل کنه. یا اینکه متوجه خار بشه اما بهش دست نزنه. چون از درد بیرون کشیدن خار هراس داره، ترجیح بده وضعیت ممکن رو تغییر نده. رویکرد سوم اما اینه که محل آسیب رو ورانداز کنه و سعی کنه خار رو از پاش دربیاره."رنج قدرت است" از Eliran Kantorاین داستان ما آدمها در مواجهه با رنجه.در دنیای واقعی اکثریت رویکرد اول و دوم رو انتخاب میکنن.رویکرد اول یعنی پاک کردن صورت مسئله. به مشکلاتت فکر نکن.بخند تا دنیا به روت بخنده.سخت نگیر، میگذره. این میشه که ما یه سری آدم رو می‌بینیم که دارن از مشکلاتشون فرار میکنن. ادا حال خوبا رو درمیارن در حالیکه شاید خودشون هم نمیدونن چقدر حالشون بده.رویکرد دوم هم مختص آدمای بدبینه. اینکه دنیا همینه و همیشه هم همین بوده و برای این موضوع کاری نمیشه کرد و باید درد رو پذیرفت و باهاش کنار اومد. این دسته هم باید به نحوی خودشون رو سرگرم کنن تا متوجه دردی که تحمل میکنن نشن.رویکرد سوم اما راه دشواریه. باید درد بیرون کشیدن خار رو ازپات تحمل کنی که شاید دردش به مراتب از درد تحمل خار تو کل مسیر بیشتر باشه. اما این درد، درد شریفیه. درد معناداریه. درد لذتبخشیه. درد برای تغییر، برای بهبود. این رنج رو تحمل میکنی که بتونی بقیه مسیر رو آزادانه بدویی و از سر شوق فریاد بزنی.در تجلیل این رنج یونگ میگه رنجت را تحمل نکن، رنجت را درک کن. این فرصتی است برای بیداری. وقتی آگاه شوی رنجت متوقف می شود.علی محبانعلی محبانWed, 27 Jul 2022 00:49:49 +0430https://virgool.ir/@m_45984689/گذشته-یا-حال-شادی-کجاست-kpvv48vmyxpeنشریه گاردین به تازگی گزیده‌ای از پاسخ خوانندگانش به این سوال رو منتشر کرده که آیا مردم در گذشته شادتر بودند یا زمان حال شادی بیشتری برای آنها به همراه دارد.برخی از جواب‌های منتشر شده جالب و قابل تامل بودند.- مردم رنج را به خاطر نمی‌آورند. آنها در مورد وقایع ترسناک مانند جنگ هم احساس نوستالژیک دارند حتی اگر خود نیز در جنگ آسیب دیده باشند.- ما در عکسهایمان لبخند می‌زنیم چون به ما اینطور گفته شده. صنعت فیلم و عکاسی اینطور القا میکند که فقط خاطرات خوب ارزش ثبت کردن دارند.- شادتر برای که؟ مشکل این سوال این است که برای یک مرد معمولی سفید طراحی شده است. سیاهان، بومی‌ها، اقلیت‌های خاص، مهاجران، پناهندگان ، مردم فقیر، زنان و معلولان و افراد همجنس‌باز چطور؟- در در اوایل دهه 50 میلادی متولد شدم.درباره شادی نمی‌دانم اما فکر می‌کنم قبل از اینکه همه چیز جهانی شود ما کمتر نگران بودیم. به این خاطر که کمتر در جریان وقایع وحشتناک جهان قرار می‌گرفتیم. فکر میکنم کاپیتالیسم کنترل نشده تنها می‌تواند مردم را ناشاد، کارگر و مصرف کننده کند. به نظر می‌رسد ما نگرانی درباره رفاه دیگران و محیط زیست را به فراموشی سپرده‌ایم.- در گذشته مردم انتظارات کمتری داشتند و کمتر در معرض تصاویر زندگی‌هایی که آرزوی آن را دارند قرار می گرفتند.- در گذشته وقتی ما در غار زندگی می‌کردیم اوضاع خیلی بهتر بود. غذای فراوان همه جا بود. ساعت شماطه‌داری نبود و وقت کافی برای نقاشی روی غار، اختراع تکنولوژی‌های جدید و گشت و گذار در دنیا بود. بله قطعا، ممکن بود به یک بیماری عفونی مبتلا شوید و به آرامی بمیرید، یا توسط یک حیوان وحشی خورده شوید. اما این احتمال هم بود که این اتفاق نیفتد.- مردم در گذشته شادتر نبودند، تنها کمتر تمایل به ابراز احساسات خود داشتند. آنها، خصوصا زنان، سرنوشت خود را می‌پذیرفتند. وظیفه در اولویت قرار داشت و ترس از خدا آنها را از پرسش در مورد شرایطشان باز می‌داشت.- من به خاطر دارم که در دهه 50 و 60 میلادی قبل از ظهور رسانه اجتماعی از زندگی راضی‌تر بودم چون آرام‌تر و کم تر قاعده‌مند بودم. کمتر در دسترس بودم و زمان بیشتری برای خیالبافی داشتم.مقایسه زندگی زمان حال و زندگی در گذشته به عقیده من از چند جهت حائز اهمیت است.از یک سو، مردم در گذشته خیلی بیشتر از مردم زمان حال به سرنوشت، بخت و طالع اعتقاد داشتند و لذا اگر هم در شرایط بدی بودند آن را می‌پذیرفتند و تلاشی برای تغییر شرایط خود نمی‌کردند. در زندگی کنونی اما نقش اراده چشمگیر است و رسانه‌های اجتماعی در اشاعه این تفکر بسیار پررنگ عمل کرده‌اند. انبوه متن‌ها و ویدئوهای انگیزشی موجود در رسانه‌های اجتماعی گواهی بر این مدعاست. این مفهوم که انسان محکوم به پذیرفتن شرایط کنونی زندگی خود نیست و قادر است سرنوشت خود را خود رقم بزند تاثیر زیادی بر میزان شادی انسان امروز دارد چرا که دیگر او مسئول است و مسئولیت می‌تواند بر رنج او بیفزاید.از سوی دیگر در گذشته، مردم کمتر این امکان را داشتند که زندگی و داشته‌های خود را با دیگران مقایسه کنند. ورود تلویزیون و رسانه‌های اجتماعی به زندگی‌های ما آغازی بود بر فراهم آمدن این بستر. در زمان حال ما گریزی از مقایسه خود با سایرین نداریم. کافیست سری به دنیای مجازی بزنیم و با بمبارانی از عکس‌ها و ویدئوهای خصوصی کسانی روبرو شویم که شاید کیلومترها آن طرف‌تر در شرایطی کاملا متفاوت از ما زیست می‌کنند. اما ذهن ما مقایسه‌گر است و دیدن این تصاویر و ویدئو‌ها متر و معیار آمال و آرزوهای را تغییر می‌دهد و به این ترتیب اهداف و خواسته‌های ما ممکن است بر پایه‌ای بنا شود که اصلا امکان دستیابی به آن برایمان نه در حال و نه در آینده فراهم نیست. نتیجه چیست؟ سرخوردگی و نارضایتی از شرایط زندگی.با این وجود این مسئله را هم باید در نظر گرفت که پیشرفت‌های پزشکی و روانشناسی ما را از بسیاری از رنج‌های فیزیکی و روانی دنیای گذشته رهانده است و برای بسیاری از دردها اکنون پاسخی موجود است. این بدین معناست که اگرچه دنیای امروز رنج‌ها و دردهای جدیدی برای زندگی‌های ما آفریده است، با این حال بسیاری از معضلات گذشته را از پیش پای ما برداشته است.با تمام این اوصاف نمی‌توان به این سوال جواب جامع و همه‌گیری داد. تجربیات هر فرد با فرد دیگر متفاوت است و اوست که به تنهایی بر اساس تجربیات شخصی خود می‌تواند به این مقایسه جوابی کاملا شخصی دهد.علی محبانعلی محبانFri, 16 Jul 2021 00:09:58 +0430https://virgool.ir/@m_45984689/هرم-مازلو-و-رنجی-که-می-بریم-vmo2nvvvas08تصویر زیر نمایی از هرم مازلو است که توسط آبراهام مازلو در سال 1943 پیشنهاد شده است و نیازهای انسان را طبقه بندی می‌کند. بر اساس این هرم نیازهای انسان از بنیادی‌ترین و ابتدایی‌ترین تا والاترین نیازها دسته‌بندی شده است. نکته‌ی مورد اهمیت درباره این هرم این است که بدون برآورده شدن نیازهای یک طبقه، نیازهای طبقه دیگر برای انسان اهمیت پیدا نمی‌کند. به کمک این نظریه می‌توان بسیاری از رفتارهای فردی و اجتماعی را شرح داد. به طور مثال کسی که درگیری ذهنی‌اش سیر کردن شکم خود و خانواده‌اش است، نمی‌تواند به سلامت، امنیت مالی و روابط اجتماعی خود فکر کند، چون اصلا اینها مسئله اساسی زندگی او نیست.در بالاترین قسمت این هرم خودشکوفایی قرار دارد. جایی که فرد می‌تواند پتانسیل‌ها و ظرفیت‌های وجودی خود را کشف کرده و شکوفا کند و به نظر من کسی که بتواند به این مرحله برسد محتملا انسان خوشبختی خواهد بود. در جوامعی مانند جامعه ما که قشر قابل توجهی از مردم درگیر برآورده کردن نیازهای سطح اول و دوم خود هستند، امکان رسیدن به خودشکوفایی برای آنها وجود ندارد. اینکه می‌بینیم فضای مجازی پر شده از مسائل شکمی و زیر شکمی دلیلش همین است. عمده مردم ما در برآورده کردن نیازهای فیزیولوژیک خود (چه به دلیل شرایط اقتصادی، چه به دلیل باورهای اجتماعی و دینی) مانده‌اند و از آن عبور نکرده‌اند.نکته دیگری که در این هرم به نظرم می‌رسد نقش پول است. به کمک پول حداقل دوطبقه از این نیازها به سادگی قابل برآورده شدن است و به همین دلیل است که افرادی که تمکن مالی بالاتری دارند شانس بیشتری دارند که زندگی را در ابعاد وسیع‌تری تجربه کند و شانس بیشتری برای رشد فردی و شخصی خود در زندگی دارند.اما با توجه به شرایطی که ما درآن حضور داریم احساس می‌کنم حکومت هم مایل است ما بیشتر در نیازهای اولیه خود دست و پا بزنیم تا نتوانیم به مسائل پر اهمیت دیگر مثل حق و حقوق انسانی خود و آزادی فکر کنیم و بتوانیم به سمت خودشکوفایی حرکت کنیم. چون پیش نیاز خودشکوفایی آگاهی است و آگاهی طبقه ضعیف چیزی است که صاحبان قدرت از آن ترس دارند. زیرا آگاهی منجر به مطالبه‌گری می‌شود. وقتی تمام دغدغه و مطالبه‌گری ما واکسن، قطعی برق، عدم امنیت جاده‌ها، قیمت مرغ و گوشت و شیر و بنزین، نادیده گرفته شدن حقوق زنان، ... باشد، ظرفیت ذهنی ما پر می‌شود و دیگر فرصتی نداریم به خودمان فکر کنیم که اصلا اینجا چه کار می‌کنیم و قرار است چه کنیم.با تمام این اوصاف چه می‌توان کرد؟علی محبانعلی محبانSat, 10 Jul 2021 00:29:30 +0430