https://virgool.ir/feed/@m_45747705نذار خاموشی جون بگیره.fa2026-11-11 06:40:54https://files.virgool.ir/upload/users/806183/avatar/sUP399.jpeghttps://virgool.ir/@m_45747705https://virgool.ir/@m_45747705/بدرقه-و-بخشش-xm1asuawcqpeامروز دوچرخه بچگیم رفت. بدون اینکه من آمادگیش رو داشته باشم. بدون اینکه برای اخرین بار نگاهش کنم. برای آخرین بار پام رو روی رکابش فشار بدم و برای آخرین بار زنگ صورتیش رو به صدا دربیارم.دوچرخه من سفید و سرخابی بود. وقتی گرفتمش برای قدم بزرگ بود و حتی هنوز بلد نبودم کامل بدون چرخ کمکی برونمش. خیلی باهاش زمین خوردم. رفتم تو دیوار و سبد سفید جلوش رو کج کردم. باهاش مسابقه دادم، بازی کردم، خندیدم و گریه کردم.و حالا رفته و من فراموش کردم خاطراتم رو از سبدش بردارم و خود ۹ ساله‌م رو از صندلی پشتش بلند کنم.خیلی چیزهای دیگه قراره بدون اینکه من فرصت خداحافظی داشته باشم برن.باید یاد بگیرم دست تکون بدم برای من‌های قدیمی که رکاب می‌زنن و دور می‌شن. دست تکون بدم، خداحافظی کنم باهاشون و مهم‌تر ازهمه، ببخشم‌شون.من باید یاد بگیرم خودم رو ببخشم.باید ببخشم اگر می‌خورم تو دیوار و سبد جلوی دوچرخه کج میشه. صبوری کنم اگر هنوز بلد نیستم بدون چرخ کمکی برونم و دوچرخه کجمیشه. مهربون باشم وقتی می‌خورم‌ زمین و زانوم زخم میشه.باید ببخشم.SolSolTue, 11 May 2021 01:29:09 +0430https://virgool.ir/@m_45747705/چرا-اینجام-wlb8vzwnr3xnتقریباً همیشه از نوشتن می‌ترسیدم و قلم در دستم می‌لرزید. تقریباً همیشه نوشتم و پاک کردم؛ نوشتم و خط زدم. تقریباً همیشه صدای سرزنش‌گر اعظم ذهنم مانع دوستی من و کلمات می‌شد. تقریباً همیشه فرار کردم.از کلمات فرار کردم. از جمله‌ها، از نوشتن، از ابراز‌ خودم. فرار کردم از خلق کردن.نپرسید چه باعث می‌شد انقدر جان و توان دویدن داشته باشم، دلایل بسیارند. ولی برایتان می‌گویم چرا حالا تصمیم گرفته‌ام بمانم. بمانم و بنویسم و بگویم، شاید هم خوانده شوم.چون به‌دنبال خودم می‌گردم. به‌دنبال معنا. امیدوارم که جایی میان کلمات آن‌را بیابم. جایی میان سطر‌ها، خودم را بیابم و او را بشناسم و درک کنم.چون خسته‌ام از صدای سرزنش‌گر اعظم. چون نباید تاریکی جان بگیرد. چون وقتی می‌نویسیم، این ما هستیم که قوی‌تریم. چون نوشتن حق من است.چون د‌یگر نمی‌خواهم فرار کنم.فروردین ۱۴۰۰خورشیدSolSolSat, 17 Apr 2021 20:15:13 +0430