https://virgool.ir/feed/@m_45526814fa2026-11-12 05:13:05https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_45526814https://virgool.ir/@m_45526814/خاطره-بازی-باماشین-x9luv83gjt4eبعضی خاطره‌ها هر چقدر هم بخواهی فراموششان کنی، مثل رد لاستیک روی آسفالت دلت می‌مانند؛ کم‌رنگ می‌شوند، اما هیچ‌وقت پاک نه. یکی از آن خاطره‌ها برای من، روزی بود که از جلسه‌ی معلمان در روستا برمی‌گشتم.آن روز هوا نیمه‌ابری بود، از آن روزهایی که بوی باران در هوا پیچیده و دل آدم را آرام می‌کند. جلسه طولانی و خسته‌کننده بود، ولی من از بودن در کنار همکارانم حس خوبی داشتم. موقع برگشت، همه با هم سوار ماشین شدیم و به سمت شهر راه افتادیم. وقتی به خیابان اصلی نزدیک شدیم، پیاده شدم تا به خانه بروم. چند قدم بیشتر برنداشته بودم که ناگهان صدای موتور ماشینی از پشت سر آمد. قبل از اینکه حتی فرصت کنم برگردم، یک ماشین دنده‌عقب زد و با من برخورد کرد!همه‌چیز در یک لحظه اتفاق افتاد. برگه‌های امتحان دانش‌آموزان که در دستم بود، از شدت ضربه پخش شدند و مثل پرنده‌هایی سفید در هوا چرخیدند و روی آسفالت افتادند. صدای بوق ماشین‌ها، جیغ همکارم و ترمز ماشین‌ها در گوشم می‌پیچید. پایم درد می‌کرد و نفسم بالا نمی‌آمد. همکارم که جلوتر می‌رفت، وقتی صدای فریاد مردم را شنید، برگشت و با عجله به سمتم دوید.چند دقیقه بعد، آمبولانس رسید. مردم دورم جمع شده بودند. راننده‌ی همان ماشینی که به من زده بود، با چهره‌ای پریشان نزدیک شد. مدام می‌گفت: «ببخشید خانم، حواسم نبود، ببخشید!» اما من دردی درونم حس می‌کردم که از خودِ ضربه هم سنگین‌تر بود — دردِ ترس، دردِ بی‌دقتی دیگران.چند روز گذشت. پایم بهتر شده بود و برگه‌های امتحان را دوباره جمع کردم، هرچند بعضی‌شان خیس شده یا گم شده بودند. فکر می‌کردم ماجرا تمام شده، اما اشتباه می‌کردم.مدتی بعد، همان راننده از طریق یکی از آشنایان، برای خواستگاری از من پیغام فرستاد! از شنیدن این خبر شوکه شدم. اول باورم نمی‌شد. با خودم گفتم شاید سرِ شوخی دارد، اما جدی بود. با اینکه هنوز دل خوشی ازش نداشتم، به احترام خانواده‌اش، اجازه دادم یک‌بار صحبت کنیم.در دیدار اول، خودش را مؤدب و محترم نشان می‌داد، حرف‌های قشنگ می‌زد، از آینده و زندگی حرف می‌زد. اما ته دلم هنوز حس خوبی نداشتم. نمی‌دانم چرا، ولی یک چیزی در چشمانش بود که آرامم نمی‌کرد.مدتی گذشت تا اینکه یک روز قرار گذاشتیم بیرون همدیگر را ببینیم. هوا خوب بود و کافه‌ای آرام انتخاب کرده بودیم. من کیفم را کنار صندلی گذاشته بودم و برای لحظه‌ای رفتم تا سفارش بدهم. وقتی برگشتم، صحنه‌ای دیدم که تا امروز از یادم نرفته است. او سرش را داخل کیف من کرده بود و مشغول گشتن بود!یخ کردم. دلم لرزید. به او نگاه کردم و گفتم: «داری چیکار می‌کنی؟» با خونسردی گفت: «هیچی، فقط کنجکاو شدم ببینم چی داری!» همان لحظه همه‌ی آن لبخندها و حرف‌های قشنگ در ذهنم فرو ریختند. فهمیدم که پشت آن ظاهر آرام، آدمی بددل و بی‌اعتماد پنهان است.از همان‌جا تصمیمم را گرفتم. با خودم گفتم: خدا را شکر که قبل از دیر شدن، چهره‌ی واقعی‌اش را دیدم. به خواستگاری‌اش جواب منفی دادم و هرگز دیگر ندیدمش.حالا هر وقت یاد آن روز می‌افتم — روزی که ماشین دنده‌عقب زد، برگه‌های امتحان بچه‌ها در هوا پخش شد و بعد ماجرای آن خواستگاری عجیب پیش آمد — لبخند تلخی روی لبم می‌نشیند. زندگی پر از حادثه است؛ گاهی یک تصادف ساده، چشمانت را به واقعیت‌هایی باز می‌کند که هیچ‌وقت فکرش را نمی‌کردی.شاید آن ماشین فقط بدنم را زخمی کرد، اما آدمی که پشت فرمانش بود، درسی به من داد که تا آخر عمر فراموش نمی‌کنم: هر ظاهر آرامی، نشانه‌ی قلب آرام نیست.معصومه امیریمعصومه امیریSun, 26 Oct 2025 15:42:59 +0330