https://virgool.ir/feed/@m_45401148fa2026-11-11 16:26:59https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_45401148https://virgool.ir/@m_45401148/مردی-که-میخندد-شاهکار-ویکتور-هوگو-quzevrwurlqc https://taaghche.com/book/19352/%D9%85%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D8%AE%D9%86%D8%AF%D8%AF مردی که میخنددشاهکار ویکتور هوگوبنظر من بهترین راه شناخت تاریخ، خواندن کتاب است. میتوانی سوار بر قطار کتاب شوی و به قلب تاریخ بزنی، در هر ایستگاهی که تمایل داری پیاده شوی و به گشت و گذار بپردازی: اشراف را در عمارتهای اعیانی ببینی و با طرز تفکرشان آشنا شوی، اگر دوست داشتی در کوچه پس کوچه های شهرها سرک بکشی و از بطن زندگی مردم سردرآوری، ستمگران را ببینی که چگونه همنوعان خود را زیر یوغ اسارت میکشند تا کسب درآمد کنند و هزاران واقعه دیگر را میتوانی از نزدیک مشاهده کنی.من امروز سوار بر قطار کتاب شدم و به قرن 18 در انگلستان سفر کردم. در کنار ساحل دورافتاده­ایی کودکی را دیدم که در جستجوی هویت گمشده خویش به دل تاریکی شب زد و در عمق شب سرد و یخ زده، نوزاد نابینا شده­ایی از برف را پیدا کرد و تا یافتن کورسویی از روشنایی وامید، او را در آغوش کشید وحمل کرد. گروهی دزد را مشاهده کردم که چون خشم روزگار را دیدند به درگاه خداوند طلب مغفرت کردند تا شاید خداوند آنها را از نابودی رهانده و یا مورد عفو قرار دهد. اگرچه که آنها در روزگار قدرت خویش بسیار ظلم کرده و در حق همنوعان خود جفا نموده بودند. این گروه کودکان را دزدیده و بطرز عجیبی ناقص الخلقه نموده و به سیرک­ها میفروختند. بیشتر مراجعان آن­ها سیاست­مردانی بودند که رقبای خانوادگی خویش را بدین شکل از گردونه هستی خارج میکردند.جوئین پلین یکی از این کودکان بود. او که فرزند یکی از معروفترین و ثروتنمدترین لردهای انگلیس بود در کودکی توسط این گروه ربوده شده و تحت یک جراحی نادر قرار گرفته بود . این جراحی به او لبخند جاودانه­ایی عطا کرد که نه تنها نشانه لطافت روزگار نبود بلکه حاصل خشم آن محسوب میشد. دزدان کودک را در ساحل دوری تک و تنها رها کردند تا شاید از خشم خداوند رهایی یابند. کشتی دزدان غرق شد و سند هویت کودک در شیشه ایی به دست امواج خروشان دریا سپرده شد تا سالها بعد روزگار بازی دیگری را رقم بزند.جویین پلین و دئا، دخترک نابینا، از بیابان تاریک گذشتند و به ارابه سیاری رسید که پیرمردی به همراه سگی در آن سکنا گزیده بود. پیرمرد آن دو را پذیرفت .بدین سان یک اصیل­زاده واقعی از چرخه قدرت خلع و سر از ارابه شعبده بازی اورسوس درآورده بود. آنها طی سالها از شهری به شهر دیگر می­رفتند، برنامه اجرا میکردند، مردم را میخنداند و گذران زندگی میکردند. که ناگهان روزگار برگه دیگری را رو کرد.شیشه هویت کودک یاقته شد و یک شبه جویین­پلین دلقک، با آن لبخند جاودانه خود، لرد چارلی صاحب قصرها، اموال و مسندهایی شد که برای خودش نیز غیرقابل باور بود. و عجیب آن که کودک اصیل­زاده که به کسوت فقیران درآمده بود در جامعه فقرا پذیرفته شد اما زمانی که به اصل خویش برگشت جامعه لردان انگلیس او را طرد کردند. جویین­پلین آزادیخواه و عاشق بود: زمانی که به مجلس اعیان دعوت شد پشت به ولینعمتان دوران طفولیت خویش نکرد و همچنان هوادار فقرا بود.او در تمام عمر کوتاه خود عاشق بود: عاشق دئا دخترک زیبای نابینا. لرد چارلی همانگونه دئا را دوست داشت که جویین­پلین دلقک. او با دئا زندگی کرد و با دئا مردزرینزرینMon, 05 Dec 2022 10:29:12 +0330https://virgool.ir/@m_45401148/عشق-شکنجه-یا-آرامش-dtv99chevsko https://taaghche.com/book/17652/%D9%85%D9%86%D8%8C-%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D9%88 ویلیام ترنر جوان خوش پوش، موفق و ثروتمندی بود. تعلق او به یکی از سرشناس­ترین خانواده های انگلستان، تردیدی برای هیچ­کس باقی نمی­گذاشت که آینده روشنی پیش رو دارد. اما هم چیز در صبح مه­­آلوده یکی از روزهای بارانی لندن به پایان رسید. ویل ویلچر­نشین شد. زندگی سرنوشت دیگری برایش درنظر گرفته بود.ویل روح ماجرا جویی داشت. با نامزدش آلیسیا و دوستش روپرت، به نقاط هیجان انگیزی در سرتاسر دنیا سفر کرده بودند: از قایق سواری در آب­های خروشان تا قله بلندترین کوه­های جهان. معلوم بود چنین کسی نمی­توانست با سرنوشت جدید خود کنار بیاید. تصمیم گرفت به جای تسلیم شدن در برابر سرنوشت ، زندگی را آنگونه که دوست دارد خودش به پایان برساند. عشق به سراغ­اش آمد، زندگی تغییر کرد اما در تصمیم او خللی وارد نشد. عشق آن مدت کوتاه زندگی را از شکنجه و تحمل ثانیه­ها به دنیای زیبایی تبدیل کرد.لوئیزا، نه زیبا نبود نه جذاب. با پدر، مادر، خواهر، خواهرزاده و پدربزرگ خود در خانه کوچکی زندگی میکرد. مجبور بود برای تامین مخارج خانواده خود کار کند. زمانی که فهمید در قبال پرستاری از مرد جوانی ، حقوق خوبی دریافت میکند تصمیم اش را گرفت که هرطوری هست آن شغل وحشتناک و آن مرد جوان سنگدل را تحمل نماید. زندگی اندک، اندک بدون آن­که احساس کند تغییر کرد. عشق به سراغ­اش آمد و درک کرد آنچه قبلا بنام عشق میشناخت، حتی یک دوستی ساده هم نبود. چرا که عشق تو را به مخلوق نابتری تبدیل میکند که در راه معشوق نه ثروت، نه سلامتی و نه هیچ چیز نمیتواند جلوی حرکت تو را بگیرد. در راه تغییر عقیده معشوق­اش شکنجه شد به عشق­اش نرسید. اما عشق به او زندگی دیگری بخشید.ققنوس عشق آن دو که از بین خاکسترهای دو عشق کهنه زاده شده بود، هر روز قوی­تر و عمیق­تر شد و تا ابدیت پرواز کرد. در مسیر این عشق نه ثروت ، نه فقر، نه سلامتی و نه بیماری و نه هیچ چیز دیگری نتوانست خللی ایجاد نماید. یکی از صحنه های زیبای این کتاب کادوی تولد لوئیزا از طرف ویل بود. آنچه کادو را خاص میکرد، هدیه نقدی قابل توجه آن نبود. بلکه جوراب شلواری زنبوری مورد علاقه لوئیزا بود که ویل علیرغم محدودیت­های فراوان و ناتوانی اش در حرکت، بطور غیر قابل باوری تهیه و شادی غیر قابل توصیفی را به لوئیزا هدیه داد.و اما علاقه لوئیزا به ویل در تک تک کلمات کتاب جلوه­گراست: از تلاش فراوان برای شرکت در مسابقه اسب دوانی- عدم علاقه ویل به آن و ناامید نشدن لوئیزا برای ادامه برنامه های هیجان­انگیزخود، شرکت در جشن عروسی آلیسیا علیرغم تفاوت در سطح طبقات مهمانان آن جشن با لوئیزا، فراهم نمودن برنامه های مختلف برای شاد شدن ویل و در نهایت آخرین سفر.آخرین سفر، سفر عجیبی است. تو عازم سفر بشوی که بدانی عشق زندگی­ات را در آنجا از دست میدهی. در ابتدای سفر لوئیزا قهر میکند و اصلاً حاضر نیست همراه باشد و در انتها به گونه­ایی رفتار میکند که انگار نه تا ابد، بلکه برای چند روز از ویل جدا میشود . این کتاب بسیار دلنشین و دوست داشتنی بود.زرینزرینMon, 14 Nov 2022 11:09:58 +0330https://virgool.ir/@m_45401148/ماه-مهر-ماه-آموزش-و-یادگیری-با-استاد-موری-شوارتزر-rlkd4xxgk2tdباز هم پاییز آمد. برگ ریز و هزار رنگ. پاییز همیشه بوی ماه مهر میدهد. بوی قلم ، بوی کتاب، دفتر و کیف. مخصوصاً امسال که یک جورایی پاییزی تر ازپاییز سالهای قبل بود: باز شدن مدارس بعد از دو ، سه سال از ظهور کرونا.پاییز صدا هم دارد. صدای زنگ مدرسه، صدای دلنشین هیاهوی شاد دانش آموزان در زنگ تفریح، صدای معلم و استاد، صدای آموزش، عشق و بالندگی. یکی از این صداها که واضح­تر از همه صداها به گوش میرسد صدای درس زندگی "دکتر موری شوارتزر"به دانشجوی قدیمی­اش "میچ آلبوم" در کتاب " سه­شنبه­ها با موری " است. صدای عاشقانه و پدرانه استادی فرزانه که در بستر مرگ، حتی بعد از 15 سال از پایان تحصیلات دانشجوی­اش، همچنان آخرین مشق زندگی را به او آموزش میدهد تا نشان دهد که استاد و معلم هیچ­وقت از آموزش باز نمی­ماند.موری در این کتاب سخنان حکیمانه و پندآموزی در خصوص بخشش، عشق، ازدواج، پیری و مرگ ارائه میدهد. این استاد جامعه شناس در بخشی از این کتاب میگوید: همه انسانها میدانند که می­میرند اما هیچکس واقعاً اعتقادی به آن ندارد. اگر ما به مرگ اعتقاد داشتیم، اعمالمان را به گونه ایی بهتر انجام میدادیم. بهتر است قبل از آنکه بمیریم یاد بگیریم چگونه زندگی کنیم. لازم است گاهی از خودت بپرسی آیا تو واقعاً همان شخصی هستی که آرزو داشتی باشی؟.موری اعتقاد داشت از پیرشدن نهراسید. جوانان خیلی عاقل نیستند و درک صحیحی از زندگی ندارند. به بیانی دیگر پیرشدن زوال و تنزل نیست، نوعی رشد و دانایی در آن دیده میشود. پیرشدن با افزایش تجربه همراه است.یکی از مهمترین مباحث کتاب در خصوص بخشش است: اطرافیانت را ببخش و با خودت به صلح برس. برای همه کارهایی، که باید انجام میدادی و ندادی خودت را عفو کن. هیچ نکته مثبتی در کینه و انتقام وجود ندارد. موری میگوید که در جوانی بعلت رنجیده شدن از یکی از دوستانش با او ترک مراوده نموده و اینک بعد از گذشت سال­ها هنوز از مرگ او غمگین است.دکتر موری شوارتزرمعتقد بود ازدواج مسئله مهمی است که باید انجام داد و اگر در انجام آن کاهلی نمایی تجربیات زیادی را از دست میدهی. به همسرت احترام بگذار. اگر زن و مرد ندانند چگونه با هم سازش داشته باشند دچار مشکل خواهند شد. اگر نتوانند در مورد آنچه بین آنها اتفاق میافتد به روشنی صحبت کنند، قطعاً دچار مشکل خواهند شد. برای زندگی سالم باید دارای ارزش مشترک باشید.ما بیش از آنچه فکر میکنیم به هم شبیه هستیم. نقطه شروع زندگی همه ما تولد است و نقطه پایان زندگی همه ما مرگ است. ما در این دو نقطه نیازمند کمک سایرین هستیم. پس چرا در فاصله بین این دو مکان خود را مستقل از کمک فرض کرده و مغرور و متکبر مسیر را طی مینماییم. ما همه نیازمند عشق و دوست داشتن هستیم. اگر عشق را دریابیم نیازی نیست که جای خالی آن را با چیزهای مادی پر کنیم. ما در دنیای سرمایه داری زندگی میکنیم. تبلیغات مختلف برای کسب و دست یافتن به چیزهای مادی فقط روح آنهایی را ارضا میکند که عاشق نیستند و گرنه عشق همه چیز است.من این کتاب را بسیار دوست داشتم چرا که منجر به تغییر دیدگاه من شد. به کلیه عزیزان خواندن آن را توصیه میکنم. https://taaghche.com/book/63931/%D8%B3%D9%87-%D8%B4%D9%86%D8%A8%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D9%88%D8%B1%DB%8C زرینزرینSun, 16 Oct 2022 14:22:33 +0330https://virgool.ir/@m_45401148/درسی-که-میتوان-از-کتاب-بابا-لنگ-دراز-آموخت-yeq2obvjg54a https://taaghche.com/book/97405/%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%A7-%D9%84%D9%86%DA%AF-%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D8%B2 جودی ابوت دختر زیبا یی نبود. ثروتمند هم نبود. در حقیقت، یتیمی بود که از نواخانه "جان گریر" به بالاترین محافل اشرافی نیویورک راه پیدا کرد. شاید فکر کنید معجزه­ایی اتفاق افتاد. هیچ معجزه­ایی در کار نبود، شاید تنها اعجازی که وجود داشت روحیه شاد، سرزنده و جنگجوی او بود که در خط به خط نامه­ایی که به جان اسمیت" پشتیبان مالی­اش می­نوشت جلوه­گر می­شد. عشق، صفا و صمیمیت شخصیت جودی " جان اسمیت" مرموز را بر آن داشت که جودی را از نزدیک ملاقات کند و این آغاز عشقی عمیق و آتشین بین آنها بود. پاداش "جرویس پندلتون" همسری دلخواه و ایده­ال بود که شاید خداوند بخاطر قلب مهربان­ و کمک به همنوعانش نصیب او کرد وسهم جودی خانواده­ایی بود که هیچوقت نداشت و در تب و تاب بدست آوردن آن می­سوخت. سادگی و صمیمیت جودی حتی روی شخصیت مغرور "جولیا پندلتون" تاثیر گذاشت و جواهر وجود او را از لایه­های کاذب غرور خارج کرد و تلالو بخشید.تصور کن دختر نوجوانی را که از یک یتیم خانه به یک مدرسه اشرافی منتقل میشود و در بین دختران طبقه اشراف قرار میگردد. دخترانی که هر وقت اراده کنند بهترین­ها برایشان مهیا میشود و او مجبور است راز بی­خانمان بودن خود را نه تنها تحمل، که پنهان نماید. هیچ وقت کسی به دیدار او نمی­آید. هیچ وقت به مهمانی نمیرود. آیا تحمل چنین شرایطی برای یک دختر نوجوان سخت نیست؟ جودی فقط یک قیم دارد که باید به او نامه بنویسد، بدون آنکه انتظار جوابی داشته باشد. سوال این است ما بزرگسالان چند سال میتوانیم این وضعیت را تحمل کنیم و ادامه دهیم؟پس دوست من،. معجزه چیزی نیست که در بیرون وجود تو اتفاق بیفتد. معجزه اتفاق خواهد افتاد اما نه آنطوری که تو تصور میکنی. تصور بیشتر ما از معجزه آن است که بخوابیم و صبح آنچه را که در انتظارش بودیم به ما هدیه دهند. ما مردمان عادی، معجزه را امری میدانیم شگفت­آور، که بر خلاف قوانین عادی و طبیعی که ما می­شناسیم اتفاق بیفتد. در حالیکه معجزه به رویدادی اطلاق میشودکه قدرت الهی در روند منظم و عادی طبیعی دخالت کرده و آن را به ظهور برساند. برای معجزه لازم است صبور باشی، مصایب را تحمل کنی، سعی، تلاش و همت عالی داشته باشی. فضائل اخلاقی نیکو کسب کنی و برای رسیدن به اهدافت سختی­های زیادی را تحمل نمایی.پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) می­فرمایند :امْنُنْ عَلَیْنَا بِالنَّشَاطِ وَ أَعِذْنَا مِنَ الْفَشَلِ وَ الْکَوَ الْعَجْزِ وَ الْعِلَلِ وَ الضَّرَرِ وَ الضَّجَرِ وَ الْمَلَلِ؛ سَلِ (خدایا) نعمت سرزندگی و کوشایی را به ما ارزانی دار و از سستی، تنبلی، ناتوانی، بهانه آوری، زیان، دل مردگی و ملال، محفوظمان دار.اگر بدنبال معجزه­ایی در زندگی هستی بدون شک این کتاب می­تواند دید تو را تغییر دهد. رمانی است که میتوان از آن لذت برد و آموخت https://taaghche.com/book/97405/%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%A7-%D9%84%D9%86%DA%AF-%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D8%B2 زرینزرینSun, 11 Sep 2022 22:04:58 +0430https://virgool.ir/@m_45401148/مردی-بنام-اُوه-و-ملاقات-در-گورستان-zzbd2dt73etv https://taaghche.com/audiobook/29003/%D9%85%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D9%88%D9%87 چالش کتاب­خوانی در طاقچه ویژه مرداد ماهمردی بنام اُوه و ملاقات در گورستانبر اسا رمان " مردی بنام اُوه "نویسنده: زرینگورستان آرام بود، باد زوزه کشان لابلای درختان می­پیچید و گیسوهای بلند یک بید مجنون را، که بالای سر قبر اُوه بود، پریشان­تر از قبل میکرد. اُوه در کنار سونیا آرام خفته بود، سال­ها از مرگ او می­گذشت. روی قبر هر دو، دسته گل سفید تازه­ایی دیده میشد. بنظر می­رسید روز قبل پروانه و پاتریک با دخترها اینجا بودند. کمی آن­طرفتر قبر رونه بود. نمیدانم دعواهای بی­پایان بین او و اُوه پایان یافته بود یا هنوز هم ادامه داشت. هرچه باشد هنوز کارخانه­های ولو و ساب کار میکرد و مدل جدید ماشین را تولید میکردند. به اُوه سلام کردم و کنار قبرش نشستم. بدون آن­که بخواهم سیلاب حرف­هام طوفانی شروع شد و من را با خود برد- من داستان زندگی تو را خواندم و باز هم خواندم. آنچه بیش ازشخصیت تو، من را تحت تاثیر قرار داد پروانه بود. آخ که چقدر دلم یک پروانه میخواست: یک پروانه رنگی و شاد. می­دانی چرا این حرف را می­گویم، چون خودم دقیقاً مثل تو هستم سیاه و سفید. برای من هم قوانین، قوانین است که باید تحت هر شرایطی از آنها تبعیت کرد. کار یا نباید انجام شود و یا بطور کامل و دقیق انجام گیرد. بیش از اینکه تابع دل باشم تابع عقل­ام . از نظر من هرکاری باید به یک درد بخورد و گرنه اصلا ارزش انجام دادن ندارد. هیچ کاری را هیچوقت برای دل خودم انجام ندادم و این جنبه از شخصیت خودم و تو را اصلاً دوست ندارم. فکر میکنم هیچکس چنین خصلت اخلاقی را نپسندد.- اما با همه اینها من تو را ستایش میکنم که یک انسان به تمام معنا و با شرف بودی: وقتی دیدی تصادف تو با قطار، باعث نابودی زندگی راننده جوان آن میشود، با وجود تمایل زیاد خودت به خودکشی، منصرف شدی تا تو زجر بکشی اما او آسیبی نبیند. دگربار از خواست خودتی گذشتی تا رونه راهی خانه خدمات اجتماعی نشود و آنیتا آسیب نبیند. پناه زنی شدی که حتی هموطن تو نبود و برای او بدون اینکه حتی خودت بدانی نقش پدر مهربانی را ایفا کردی که عاشق نوه­هایش است. البته از نوجوانی که علیرغم فقر، نیاز مالی شدید و تنهایی خود، میخواست اضافه حقوق پدر را به مسئول­اش برگرداند اینها چیز غریبی نبود. من تو را ستایش میکنم چون به عقاید دیگران احترام میگذاشتی و حتی به قول خودت هوای آن بچه مزلف را داشتی و راه آشتی او و پدرش را هموار کردی. تو اینقدر مهربان بودی که حتی در زمان خودکشی با هفت تیر، صدای رادیو را بلند کردی مبادا که گربه بیدار شود و بترسد.- بخاطر همین اخلاقیاتت بود که سونیای مهربان دل بتو باخت. البته که تو لایق عشق سونیا بودی. هر کس دیگری جای تو بود وقتی سونیا فلج و ویلچر نشین شد کم کم از او فاصله میگرفت. شاید در جند سال اول نه، اما مطمئناً 40 سال بعد همچنان عاشق­اش نبود. تو خوشبخت بودی که سونیا را داشتی و سونیا خوشبخت بود که تو را داشت. فقط خدا میدانست بعد مرگ سونیا به تو چه گذشت. ?زرینزرینTue, 09 Aug 2022 12:12:16 +0430https://virgool.ir/@m_45401148/مردی-بنام-اُوه-و-ملاقات-در-گورستان-nulcl5oxhdnrمردی بنام اُوه و ملاقات در گورستانچالش کتاب­خوانی در طاقچه ویژه مرداد ماهمردی بنام اُوه و ملاقات در گورستانبر اسا رمان " مردی بنام اُوه "نویسنده: زرینگورستان آرام بود، باد زوزه کشان لابلای درختان می­پیچید و گیسوهای بلند یک بید مجنون را، که بالای سر قبر اُوه بود، پریشان­تر از قبل میکرد. اُوه در کنار سونیا آرام خفته بود، سال­ها از مرگ او می­گذشت. روی قبر هر دو، دسته گل سفید تازه­ایی دیده میشد. بنظر می­رسید روز قبل پروانه و پاتریک با دخترها اینجا بودند. کمی آن­طرفتر قبر رونه بود. نمیدانم دعواهای بی­پایان بین او و اُوه پایان یافته بود یا هنوز هم ادامه داشت. هرچه باشد هنوز کارخانه­های ولو و ساب کار میکرد و مدل جدید ماشین را تولید میکردند. به اُوه سلام کردم و کنار قبرش نشستم. بدون آن­که بخواهم سیلاب حرف­هام طوفانی شروع شد و من را با خود برد- من داستان زندگی تو را خواندم و باز هم خواندم. آنچه بیش ازشخصیت تو، من را تحت تاثیر قرار داد پروانه بود. آخ که چقدر دلم یک پروانه میخواست: یک پروانه رنگی و شاد. می­دانی چرا این حرف را می­گویم، چون خودم دقیقاً مثل تو هستم سیاه و سفید. برای من هم قوانین، قوانین است که باید تحت هر شرایطی از آنها تبعیت کرد. کار یا نباید انجام شود و یا بطور کامل و دقیق انجام گیرد. بیش از اینکه تابع دل باشم تابع عقل­ام . از نظر من هرکاری باید به یک درد بخورد و گرنه اصلا ارزش انجام دادن ندارد. هیچ کاری را هیچوقت برای دل خودم انجام ندادم و این جنبه از شخصیت خودم و تو را اصلاً دوست ندارم. فکر میکنم هیچکس چنین خصلت اخلاقی را نپسندد.- اما با همه اینها من تو را ستایش میکنم که یک انسان به تمام معنا و با شرف بودی: وقتی دیدی تصادف تو با قطار، باعث نابودی زندگی راننده جوان آن میشود، با وجود تمایل زیاد خودت به خودکشی، منصرف شدی تا تو زجر بکشی اما او آسیبی نبیند. دگربار از خواست خودتی گذشتی تا رونه راهی خانه خدمات اجتماعی نشود و آنیتا آسیب نبیند. پناه زنی شدی که حتی هموطن تو نبود و برای او بدون اینکه حتی خودت بدانی نقش پدر مهربانی را ایفا کردی که عاشق نوه­هایش است. البته از نوجوانی که علیرغم فقر، نیاز مالی شدید و تنهایی خود، میخواست اضافه حقوق پدر را به مسئول­اش برگرداند اینها چیز غریبی نبود. من تو را ستایش میکنم چون به عقاید دیگران احترام میگذاشتی و حتی به قول خودت هوای آن بچه مزلف را داشتی و راه آشتی او و پدرش را هموار کردی. تو اینقدر مهربان بودی که حتی در زمان خودکشی با هفت تیر، صدای رادیو را بلند کردی مبادا که گربه بیدار شود و بترسد.- بخاطر همین اخلاقیاتت بود که سونیای مهربان دل بتو باخت. البته که تو لایق عشق سونیا بودی. هر کس دیگری جای تو بود وقتی سونیا فلج و ویلچر نشین شد کم کم از او فاصله میگرفت. شاید در جند سال اول نه، اما مطمئناً 40 سال بعد همچنان عاشق­اش نبود. تو خوشبخت بودی که سونیا را داشتی و سونیا خوشبخت بود که تو را داشت. فقط خدا میدانست بعد مرگ سونیا به تو چه گذشت.زرینزرینTue, 02 Aug 2022 10:30:18 +0430