https://virgool.ir/feed/@m_45012093fa2026-11-12 04:18:49https://files.virgool.ir/upload/users/1099186/avatar/YbjSIV.jpeghttps://virgool.ir/@m_45012093https://virgool.ir/@m_45012093/نامه-ی-دوم-js2eb4w213bf.«و گر -صد- نامه بنویسم، حکایت بیش از آن آید»|سعدی|.دلکوی جانم؛سلام.مدت زیادی‌ست که دهان‌بسته، دست‌بسته، گوشه‌ای نشسته و تلاش مذبوحانه‌‌ی حروفی را نظاره میکنم که مایلند بسم‌الشما واژه شوند، اما انگار تاب آرام گرفتن روی کاغذهای بی‌اعتبار من را ندارند.مشکل چیست؟ مشکل چیست که در بزنگاه‌ها قلمم بند می‌آید؟ نمیدانم. دهانم خالی می‌شود و ذهنم پُر و سکوت میکنم؛ گاهی غافل از آنکه با این سکوت بذر چه حسرت‌هایی را در زبانم، گوشم، چشمم و قلبم می‌کارم.نه اینکه نخواسته‌باشم برای شما بنویسم... نمیتوانستم. گویی که نوشتن مرقومه، قاتلِ امیدِ دیدنتان باشد، از آن میگریختم.گریختن که... چه بگویم؟راستش هربار، به محض آنکه مغزم روی‌ش را به سمت دست‌ها برمیگرداند تا به نوشتن کلمه‌ای فرمانشان دهد، دلِ فرصت‌جوی بی‌چاره‌ام از غفلتش سواستفاده میکرد، بی‌اجازه تنگ‌تر میشد و این، تازه اول ماجرا بود!دلتنگی روح‌آزار است دلکو جان... روح‌آزار و عجیب.اول قلب را نشانه میگیرد و بی‌آنکه لبریزش کند، از گلوگاه بالا میرود، بغض‌آلودش میکند، به دهان میرسد، آه میشود، از چشم‌ها گذر میکند، خیسشان میکند، و آن زمان که به مسیرش در مغز خاتمه میدهد، آنچنان او را که سردرگم شده و کاری به‌جز تماشای این بَلبَشو از دستش برنمی‌آید در خود مستغرق میسازد، که میپنداری هرگز وجود نداشته‌است...به چه میماند؟به آن لحظه‌ای که صادق هدایت در نامه‌ای خطاب به حسن شهیدنورایی نوشت:«عجالتاً وضعیت بسیار درهم و برهم است و بطور صریح نمی‌شود گفت که از این میان چه بیرون خواهد آمد».به چه می‌ماند؟به آن حسِ مغمومی که ترک‌زبان‌ها با اصطلاح "گیزلین‌درد" توصیفش می‌کنند: آن درد نهانی که نمیتوان پیش هیچ دوست و طبیبی بازگو کرد.بی‌قراری‌ام را ببخش. من عادت ندارم کسی را اینطور دوست داشته‌باشم... دوری از شما صبوری بیشتری میطلبد... میدانم. اما چه می‌شود کرد؟ چه میشود کرد آن هم وقتی «دل موضع صبر بود و بردی»؟کاش برای رهایی از این وضعیت، راهی میشناختم... کاش پیشوایی برای پیمودنش داشتم... کاش شما را داشتم دلکو جان. انگار جایی از زندگی‌م، کمت دارد و کاش میدانستی که برای ادامه دادن، چقدر محتاج یک نشانه‌ام از تو.برایت سلامتی آرزو میکنم و خوشی؛ آنچنان که دنیا، تاب ربودنش را نداشته‌باشد. و میبوسمت؛ آنچنان که حست میکنم.رها حلم‌زادهرها حلم‌زادهWed, 06 Apr 2022 03:19:29 +0430https://virgool.ir/@m_45012093/نامه-ی-اول-c2hiimwnnwukدلکوی عزیزم؛سلام.مدتی پیش در پی اتفاقی، تمام نوشته‌هایی را که گمان میکردم روزی مجالی می‌یابم تا به دست صاحبانشان برسانم، از دست دادم... هنوز شبِ غم‌آلودِ به سرانجام نرسیدنشان سحر نشده‌بود که قصد کردم نوشته‌هایم را خطاب به شما و اینجا ثبت کنم، که سرنوشت این کلمات، نشوند بسان آنها که در لابه‌لای کاغذهایم یتیم مانده‌اند؛ که معتقدم فرصت ما کمتر از آن است که حرفی را، حسی را، فرو بخوریم.راستی عجیب نیست؟ اینکه کنار دیگری‌ای کاشته شوی، یا بهتر بگویم؛ خودت را بکاری، ریشه بدوانی، رشد کنی، گاه روی دیگری سایه بیندازی و گاه زیر سایه‌ی او خستگی در کنی، میوه بدهی، گذر روزها و آدم‌ها را ببینی، کنده شوی، بروی به دورترین نقطه‌ای که میشود تصور کرد، بروی تا در جهانی دیگر زیست کنی، اما هنوز عطر آن دیگری را از فرسنگ‌ها فاصله تشخیص دهی و گرمای نفسش را حس کنی؟لکن هربار که از فاصله‌ای که بینمان افتاده آزرده میشوم، می‌اندیشم که زندگی هرگز آنطور که ما تصور میکنیم و انتظارش را داریم پیش نمیرود و ما، مدام توسط قطار بدون توقفی که گویی هر طرفش را به غم و شادیِ ما گره زده‌اند، شگفت‌زده میشویم.قطار زندگی حرکت میکند، بی‌آنکه برایش مهم باشد که واگن محبوب ما کدام واگن است و بی‌آنکه حتی خودمان این را بدانیم!ما اما، انگار همان بچه‌های کوچکی بودیم که پیش از حرکت قطار، میان ریل‌ها خاک‌بازی میکنند و به قطار مخروبه‌ی کناری سنگ میزنند و با هر صدای سوتی که میشنوند، دست‌های هم را محکم میگیرند و فرار میکنند و میخندند، که دنیا برای آنها همان فاصله‌ی بین دو میله‌ی فلزی ست.نمیدانم قطار ما کِی و کجا شروع به حرکت کرد و نمیدانم عبور کدام واگن دست‌هایمان را از هم جدا کرد، اما میدانم که برای من، همین که هنوز دستانم گرمای دستانت را میان هزاران مسافر غریبه‌ی این قطار میشناسند، کافی‌ست.نه اینکه حسرت نبودنم بر دلم نمانده‌باشد... نه اینکه حسرت نبودنت بر دلم نمانده‌باشد... مانده‌است.اما پذیرفته‌ام که همه‌ی ما روزی در زندگی هم متولد میشویم، روزی زبان باز میکنیم، یاد میگیریم که قدم برداریم، روزی اوج میگیریم و میدرخشیم و روزی افول میکنیم و احتمالاً، روزی هم میمیریم.خواستم بدانی که مهم نیست اگر دنیاها و سبک‌های متفاوتمان، زبان مشترکمان را از ما گرفته‌است، که ما هنوز فهم مشترکمان را داریم. که مهم نیست اگر به نامبارکیِ دنیا مجبوریم، بودن تو، -و نه فقط داشتنت- هنوز هم یکی از مبارک‌ترین‌هاست.که در من هنوز، جایی از قلبم، به نام تو میتپد.نمی‌دانم عاقبتِ کارمان به کجا می‌رسد... اما بدان که همیشه دوستت خواهم داشت.رها حلم‌زادهرها حلم‌زادهWed, 23 Feb 2022 11:12:01 +0330https://virgool.ir/@m_45012093/پیرمرد-همسایه-xte928q1sau0صبح‌‌ها با صدای ساز پیرمرد همسایه از خواب بیدار میشوم. کار هرروزش است... صبح، ظهر، شب روی ایوان مینشیند؛ یا سنتور میزند یا سه‌تار. صبح‌ها که صدایش بلند میشود فکر میکنم:«چه حوصله‌ای دارد این مرد!»و شب‌ها از ذهنم میگذرد:«از کجا می‌آورد این آرامش ریخته‌شده در صدای سازش را؟»انگار حالا که من با تمام خونسردی و مثبت‌نگری‌ام از زندگی‌کردن در آرمان‌شهر بی‌عیب‌و‌نقصم دست‌کشیده‌ام، دیدن آرامش و حوصله‌‌اش را برنمیتابم. منی که قبل‌ترها میشناختم، احتمالاً مدت‌ها چشم‌هایش برق میزند با دیدن این پیرمرد. منِ امروز را اما، نمیشناسمش.پونه‌ مقیمی جایی در کتابش نوشته است:«تاریخ پر است از آدم‌هایی که هیچ نداشته‌اند اما تصمیم گرفته‌اند ادامه دهند». میخوانم و عمیقاً حسادت میکنم، به آن‌ها که هیچ نداشته‌اند، اما میتوانستند -تصمیم بگیرند-.عجیب نیست؟ عجیب نیست که نشسته‌ایم، بی‌آنکه تصمیمی بگیریم یا در تصمیمِ تصمیم‌گیرندگان نقشی داشته‌باشیم، گذر عمر میبینیم و غم زمانه میخوریم و بی‌توجه به اینکه چند بهار از عمرمان گذشته است منتظریم که کِی پرده‌نشینیِ سوگ نصیب ما می‌شود؟در برشی از نامه‌ی حسین دریابند به معشوقه‌اش، گلاویژ، خواندم:«من که پروازی هم نمیدانستم بال‌هایم شکست. مداوایی هم اگر باشد، دیگر طاقتی برای پرواز نیست». او در نامه‌ای دیگر وضعیت را اینچنین تشریح میکرد:«اوضاع جاری دنیای پیرامون بسیار آشفته است. آینده آبستن اتفاقات بی‌شماری‌ست گلاویژ. من بسیار خسته‌ام. باید بروم. دوست ندارم به سرنوشت یا آینده فکر کنم. کجا بروم جز زیر سبزترین درختان بلوط چشم‌های تو؟ ای کاش می‌شد، ای کاش...».فکر کردم چقدر حال امروز ما، حال دریابند است، چهل‌وچهار سال پیش-آن زمان که عاشقانه‌هایشان را اسلحه‌به‌دست تحریر میکردند، حال آنکه برای ما نه اسلحه‌ای مانده‌است، نه عاشقانه‌ای، نه درخت بلوط سبزی که حسرت نشستن زیر آن را بخوریم.دریابند در مرقومه‌ای دیگر نوشته بود:«امیدوارم این جنگ تمام شود. ما به آزادی برای سوگواری نیاز داریم...». به این قسمت از نامه که رسیدم چشمِ سرم کور شد و زبانش لال. از اینجا به بعدش را با چشمِ دلم خواندم و با زبانِ قلبم زمزمه کردم:«...برای بیرون کشیدن تیغ‌هایی که در گلو‌یمان مانده‌اند، التیام زخم‌هایی که داروی‌شان در آرامش مرهم است و در این احوال زهر...».عجیب نیست که احوالات این مرد گمشده در گیرودارِ جنگ‌های چریکی، انقدر وصفِ امروز ماست؟ انگار شب‌های ما نیز، هوای شب‌های کردستانِ آن سالها را دارد... یلدایی‌ست برای خودش و کاش سحر اگر نمیشود، دست کم شبیه به شب‌های پیرمرد همسایه باشد؛ آهنگین و آرام.رها حلم‌زادهرها حلم‌زادهThu, 13 Jan 2022 16:43:07 +0330