https://virgool.ir/feed/@m_44475935آخر با جیب خالی که نمی‌شود قمار کرد. آدم باید پولی داشته باشد که ببازد.fa2026-11-11 16:51:59https://files.virgool.ir/upload/users/3988545/avatar/XqGWEy.jpghttps://virgool.ir/@m_44475935https://virgool.ir/@m_44475935/آکواریوم-ماهی-ak3qvosoasdfعکسش زیادی برای این متن قشنگهیه روز روی نقطه‌ای می‌ایستی که حتی برگشتِ زمان هم تو را نجات نخواهد داد.امروز که سعی کردم پدرم را صدا بزنم، او بین شوهر خاله‌ام و پسرش نشسته بود و به صحبت های آن ها گوش می‌داد. می‌دانم که سه بار صدا زدم بابا.. بابا... بابا! شاید فکر کنید من لحن آرامی دارم اما در اشتباه هستید. حنجره من از جنس بلند گوی ماشینی سر کوچه است که هر پنجشنبه از کنار خونه‌مان رد می‌شود. همان‌قدر بلند... قبول دارم او حواس‌اش نبود اما بقیه چی؟ آیا آن ها هم تظاهر می‌کردن نشنیدند؟ چقدر نسبت به یک‌دیگر بی تفاوت شدیم. شاید هم من هیچ‌وقت اون جا حضور نداشتم، اره این هم یکی دیگر از خیال های احمقانه من است. دیدن خودم بین فامیل هایی که دارم، حتی دور از تصور من است. هیچ وقت آب هایمان در یک جوب نخواهد رفت. با نشستن پلک هایم روی هم چهار ستون خونه دور تر می‌شد و با خودش خانواده‌ام را به نقطه‌ای نا معلوم می‌کشید. آه... همه خانواده ها این‌طور هستند؟ وقتی در یه جمعی قرار می‌گیرند از اشتیاق هم صحبتی و به اصطلاح غیبت، فراموش می‌کنند اصلا خانواده‌ای هم دارند. البته باز هم تقصیر افکار پوچ من است. همانطور که پدرم همیشه می‌گوید "همه چیز تقصیر توست!"همیشه ذات شوخ طبع خودش را دارد. نه تنها خوانواده بلکه تمام اطرافیان‌ام صدای من را فراموش کرده اند. وقت هایی هست که فکر می‌کنم آن ها اصلا نمی‌دانند من کی هستم.پس دوستانم چی؟ آن‌ها تنها گنجینه باقی مانده من هستند. بذر گل رزی که کنارشان در دل خاک پنهان کردم، قد کشید و به جای سرخی رز، تیزی خار هایش در گلویم فرو رفت. خط اول هم گفته‌ام، برگشت زمان کمکی به من نمی‌کند. می‌خواستم به همین جا برسم،با روضه خوانی‌ام سرتان را به درد نیاورم. از آن‌ها گله‌ای ندارم به هر حال حق داشتند بروند. حتی یه استاد فلسفه هم با دیدن من نیش‌خند متمسخری می‌زند و با دیالوگ تو حتی لایق فلسفه هم نیستی راه‌اش را می‌کشد و می‌رود. چه‌گونه بعضی آدم ها روابطی را می‌سازند که بعد از سال ها باز هم کنار هم می‌ماند، حتی در یک مدرسه مشترک. شگفت انگیز است مگر نه؟ خب شایدم نه... مهم نیست... درست در نقطه‌ای که فکر می‌کردم بازی را برده‌ام، با غرور سرم را بالا گرفته و به ریش زندگی خندیدم که چگونه بازی‌ام داد. باز هم بعد از آن اتفاقات، با آدم هایی آشنا شدم که به سوال چندین ساله‌ام پاسخ دادن. هرکدام‌شان داستانی دردل داشتن که نشان می‌داد، همه چیز یک چیز ثابت نیست. در کل این بار خاری در گلویم فرو نرفت، بلکه تازه متوجه سوزش زخم هایم شدم. پنهان کردن خون، زیر پیراهن سفید عاقبت‌اش همین است، فکر میکنی فریب‌کار قهاری هستی اما در حقیقت... خودت را درون آتش سکوت سوزاندی. او در طبقه بالا بود و من گیر افتاده کنارِ اکواریوم ماهی ها. به آن هایی که با دم های طلایی و گل قرمزی خودشان را به نمایش می‌ذاشتند اهمیتی نمی‌دادم، به هرحال آن نمایش برای من نبود. چشم هایم قفل تنها لجن خوار آن‌جا شد، آخر هم نفهمیدم باید چی صدای‌شان کنم، لجن خوار یا کت؟ به قول عزیزی، دیابلو به معنای شیطان! نمیدانم در هر صورت آن ها زیبا هستند. دهن چسبیده‌اش به شیشه انقد بامزست که می‌توانم تا ابد یه گوشه بنشینم و به قلوپ قلوپ کردن‌اش نگاه کنم، ولی انگار او میلی به دیدن من ندارد روی‌اش را برگرداند و پشت تکه سنگی پنهان شد. خواستم صبر کنم تا دوباره برگردد، اماحیف که وقت تنگ است و خداحافظی نزدیک؛ دیگر فرصتی برای ماندن نداشتم، او نیز چاره‌ای به جز رفتن... خیسی گونه‌ام رد خون جا مانده از خار ها را نشان میداد. روی صورتم دست نکشیدم، نمی‌خواستم رد پای خاطرات از چهره‌ام پاک شود. من مانند آن ماهی ترسو نبودم که خودم را از واقعیت پنهان کنم.به خوبی مشهود بود، هر ثانیه‌ای که در آن‌جا می‌ماندم، بیشتر به سرم می‌زد تا همه آن آدم های مزاحم را کنار بزنم و او را در آغوش بگیرم، تا از تمام دنیا محفوظ باشد، این دنیای لجن لیاقت روح سبز دختر زیبایی مثل او را ندارد. . . . خلوتی اینجا باعث میشه احساس راحتی بیشتری داشته باشمگـلایل؛گـلایل؛Fri, 26 Sep 2025 21:43:22 +0330