https://virgool.ir/feed/@m_44372519fa2026-11-11 18:45:32https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_44372519https://virgool.ir/@m_44372519/با-من-دوست-می‌شی؟-(قسمت-دوم)-zopmumtn7odcتقریباً حدود بیست و چند ساله پیش بود که مامانم دختری به‌دنیا آورد.‌ این دختر روز که می‌شد حاضری می‌زد و به‌مدت ۸ ساعت بازی‌های مختلف رو امتحان می‌کرد و این ‌بازی‌ها تا دم دم‌های غروب ادامه داشت. این دختر،در آستانه‌ی دوسال و نیم سابقه کاری به سر می‌برد که مادرش(مامان من) دختر دومش که من باشم رو به‌دنیا آورد و بی شک یکی از رمانتیک‌ترین آشنایی‌های تاریخ،در تاریخ ۱۱ اسفند سال ۷۵ رخ داد. رابطه من و خواهرم به مثابه دو قطب ناهمنام بود؛ و با وجود تفاوت‌هایی که داشتیم،بسیار هم‌رو دوست داشتیم و جذب هم‌دیگه شده بودیم.اون، جذبه‌ی فوق العاده‌ای داشت و من،دختر سر و ساده‌ای بودم و در کل خیلی سر خوش و خوشحال بودم؛ انگار که توی این دنیا زندگی نمیکردم.روزها گذشت و ما دوتا اونقدری قد کشیدیم که دیگه توی تخت بچگیمون جا نمی‌شدیم و مامان با همفکری بابا تصمیم گرفت که دو تا تخت دو متری از آقا مرتضی (نجاری محل) بخره و خودشو معاف کنه از خرید هر گونه تختی به مدت تقریبا یک قرن.وقتی به سنی رسیدیم که دیگه بازی کردن جزو سابقه کاری‌مون حساب نمی‌شد، تصمیم گرفتیم که هر کدوم به تنهایی بریم و دنبال شغل آبرومند و رشته مورد علاقه خود باشیم و دنیارو کشف کنیم.اینجوری شد که من کامپیوتر خوندم و تبدیل به ناموفق‌ترین فردی شدم که در رشته‌ی کامپیوتر تحصیل می‌کرد امّا خواهرم مسیر متفاوت‌تری رو انتخاب کرد و مشغول به کار شد و به معنایِ واقعی کلمه زندگی خودش رو ساخت.بعد از این،منم تصمیم گرفتم مسیر‌های متفاوتی رو تجربه کنم،روزی نبود که تغییر کاربری ندم.یه روز روانشناس می‌شدم،روز دیگه باریستایی موفق و امروز رسیدم به تولیدات کره بادوم زمینی...دقیقا همین امروز!به قول خیام که میگه:"برخیز و مخور غم جهان گذرانبنشین و دمی به شادمانی گذران"،منم تا چند وقت نیم خیز بودم ببینم کدوم‌رو دوست دارم و منتظر دست‌های کسی بودم تا من رو بکشونه به سمت راه راست.شاید این‌ها تاثیرات حرف‌های خواهرم بود بود که از روی محبّت بهم می‌گفت:"تو بهترین قهوه‌های توی دنیا رو درست می‌کنی"، و یا می‌گفت:"تو تک بادوم زمینیِ قلبمی". لازم به دکزه که که بگم من از بدو تولد نقش مغزی جات (برگرفته از سبزیجات) رو برای خانوادم ایفا می‌کردم.یه روز بابام بهم می‌گفت:"بادوم" و روز دیگه فندوق بعضی روزها هم برای مامانم کلوچه گردویی بودم.(نمیدونم چرا اسمم رو گذاشتن فاطمه)خلاصه هر‌ نوعی از آجیل که بودم امروز باعث شد که بفهمم پیوندی عمیق و نفوذ ناپذیری بین من و بادوم زمینی رخ داد و بلاخره دوست سومم رو در دوران کرونا پیدا کنم. اگه به یاد ندارید باید خدمتتون عرض کنم که لیست دوست‌های جدیدم به این شکل هست:قهوه، یوتیوب، کره بادوم زمینی.راستی مامانم هم گوشی خرید همین دیروز و امروز تصمیم گرفت که بیاد و با هم پیج آشپزی ایرونی بزنیم و منم برم دنبال کشف دنیایِ کره بادوم زمینی.فکر می‌کنم اولین غذایی که مامانم درست می‌کنه غذایی هست بنام "یتیم چه". وقتی امروز ازش پرسیدم:چرا کنار یتیم چه کوکو سیب زمینی گذاشتی برای خوردن؟ گفت که:"مکملِ غذاییه"! فکر کنم که چندین سال طول بکشه که من و مامان با شنیدن حرفای هم تعجب نکنیم.خلاصه جونم براتون بگه که تعجب نکنید اگه چند وقت دیگه ولاگی تولید شد که دختری با موهای بیسکوییتی رنگ کنار مامانش مشغول پخت و پز هستن و تبلیغ تولیدی بادوم زمینیِ خانواده رحیمی و آشنایان رو گرفتن.?فاطمه رحیمیفاطمه رحیمیSun, 03 Jan 2021 20:49:46 +0330https://virgool.ir/@m_44372519/با-من-دوست-میشی؟-(ورژن-2020)-mnoyfcm7ynbh- مامان فکر کنم S20FE گزینه بهتری باشه برات از A71.- مامان فکر کنم باید یه note 20 ultra بخرم که بتونم ولاگ تولید کنم توی یوتیوب!روزایِ من پر شده از نقد و بررسی گوشی‌های مختلف؛ تقریبا به طورهمزمان همه خانوادم درگیر خرید گوشی شدن و فیلمی نمونده که من از نقد و بررسی و آنباکس گوشی‌های جدید ندیده باشم. روز به روز گوشی‌هایی میاد که باعث میشه به آپشن‌های جدیدتری که میتونه به زندگیم اضافه کنه فکر کنم و خواستارش باشم.همین چند وقت پیش از یوتیوب به عنوان مربی شخصی برای آرت زدن روی قهوه استفاده می‌کردم و هر کس خونه ما میومد، بدون استثنا باید شنونده منوی اختصاصی من می‌بود؛ کاپوچینو، لاته، ماکیاتو، آمریکانو، اسپرسو کن پانو، کدومو بدم؟قیافه فرد مقابل بعد از منوی پیشنهادی من:Iیه قهوه نرمال لطفا!سرد باشه، گرم باشه، ولرم باشه، بزرگ، کوچیک و....قیافه فرد مقابل: :`(بنظرمن دوستی فراتر از یک احوال پرسی ساده‌ست. از اونجایی که در سن ۲۴ سالگی تبدیل به آدم درونگراتری شدم، شاید بهترین دوست من توی دوران کرونا یوتیوب بود و هست. حداقل جز "سلام چه خبر" حرفای بیشتری برای گفتن داره.توی این دوران کرونا مادر و پدر من، رسماً روزی نیست که صدام نکنن و نگن: " مریم یه تراکنش بزن توی ۷۲۴، مریم اسنپ بگیر، مریم این چیه اومده رو گوشیم؟" انقد صدای خودمو شنیدم، دعا دعا می‌کردم کاش اسمم زودپز بود، حداقل مادربزرگم هر‌ازگاهی صدام میزد دیگ پز! (اسم ابداعیِ دهه ۲۰ ه.ش و تصورشون از زودپز)بعضی وقتا هم که خونه در سکوت کامله و یهو صدای گوشی مامان میاد "به پیچ آشپز ایرونی خوش اومدید" و اون موقع است که باز صدای مامان به گوش میرسه که میگه "مریم بیا این طرز تهیه رو ببین."بعضی وقتا هم بهم میگه :" مریم بالاخره گوشی چی بخرم؟" و من دوساعت از چیپست و اسنپداگون و تفاوت گوشی‌های مختلف و ظرفیت باتری‌هاشون براش توضیح میدم و آخرش میگم: نظرت چیه؟میگه :"مادر، من چه می‌دونم چی میگی هرچی خودت میدونی!از حق نگذریم به این فکر کرده بودم که برای مامانم یه آیفون SE بگیرم، ولی بعدش گفتم حالا سه سال باید آموزش های پس از خرید داشته باشم…تقریبا ۹ یا ۱۰ ساله بودم که اولین گوشیم رو خریدم. هیچ‌کس هیچ آموزشی بهم نداد و خودم یاد گرفتم با هر اَپی کار کنم، بعد از چند وقت میتونم به اصطلاح "تهشو دربیارم".یوتیوب باعث شد من هر روز قهوه های خوشمزه‌تری بخورم و حرف های مشترک بیشتری برای گفتن با بقیه داشته باشم. حتی دوستایی داشته باشم که بدون اینکه خودشون خبر داشته باشن دوستای من باشن.کرونا و قرنطینه باعث شد هر شهروندی، توی هر سن و هر شخصیتی که هست و هرجا که ساکنِ، فقط با داشتن یه گوشی، با اجتماع در تماس باشه و کلی دنبال کننده داشته باشه و یا خیلی‌هارو دنبال کنه، باهاشون فکر کنه، بخنده، گریه کنه، حرف بزنه.شاید مفهوم "دوست" در دنیای من آموزش و یادگیری باشه، آدم‌هایی که مایل ها از هم دور هستن ولی می‌تونن به هم یاد بدن و کیفیت زندگی رو برای هم مطلوب تر کنن‌.فاطمه رحیمیفاطمه رحیمیThu, 31 Dec 2020 22:28:09 +0330