https://virgool.ir/feed/@m_44216005یک من ساده ..fa2026-11-11 21:25:26https://files.virgool.ir/upload/users/487346/avatar/ozGz9l.jpeghttps://virgool.ir/@m_44216005https://virgool.ir/@m_44216005/تنهایی-اخر-xb2yu8rajimoسه ماه قبلبا صدای الارم گوشی از خواب پریدم ،پشت چشمانم می سوخت ، هوا هنوز گرگ و میش بود ،کش و قوسی به بدنم دادم و از جای برخواستم. پاورچین پاورچین محدوده ی اتاق خوابم را به سمت آشپزخانه طی کردم که مبادا سکوت نازک خانه برای عزیزانم که خواب بودند ، ترک بردارد شاید چون خوابیدن فرو رفتن در دنیای بی وزنی و آرام زندگیست ، دنیایی مجزا و در عین حال وابسته به کالبد وجودی انسان که برای برخی عادت و برای بعضی ها آرزوست ... پس از شستن دست وصورتم ،صبحانه ی مختصری خوردم و برای رفتن به سر کار آماده شدم ...تقریبا به محل کارم رسیده بودم ، هنوز هم بدنم سست بود و به سختی راه می رفتم با این حال چاره ای به جز ادامه دادن نداشتم ،نگاهی گذرا به اطراف انداختم ، تمام صندلی های بیمارستان از مراجعین پر شده بود ....پس از تعویض لباس و پوشیدن ماسک و دستکش ، حالا نوبت رسیدگی به بیمارانی بود که به امید بهبود پا به بیمارستان گذاشته بودند ...عقربه های ساعت پشت سر هم در دوران بودند ، هرچقدر طاقت فرسا آن شیفت کاری هم به اتمام رسید ، اگرچه دیگر توان راه رفتن برآیم باقی نمانده بود و تپش های نامنظم قلبم به این ضعف دامن میزد .... به سختی و ارام آرام به طرف اتاق پزشک به راه افتادم و بعد از معاینه و انجام چند آزمایش روانه ی منزل شدم . به محض ورود به خانه و تعویض لباس هایم ،مستقیم به سوی تختخوابم رفتم و بر روی آن دراز کشیدم و بعد از آن ، تنها چیزی که به یاد دارم این است که چشمانم دیگر مرا یاری نکرد ...تمام سه روز بعدی را اسیر چهار ضلعی سرد و تنهای اتاقم بودم تا اینکه جواب ازمایشاتم قطعیت ابتلا مرا به covid 19 تایید کرد و من مجبور به پذیرفتن یکماه تبعید شدم . اوایل از شدت تب و درد عضلانی قادر به قدم برداشتن نبودم و کم کم تنگی نفس هم به سراغم آمد ،دنیای من به اندازه ی تختخوابم محدود شده بود و تنها راه ارتباطی من با عزیزانم تلفن همراهی بود که آنرا هفت سال پیش به عنوان کادوی تولد از پدرم گرفته بودم . بعضی از روز ها نمیتوانستم به خوبی صحبت کنم و تنها امیدم به بر قراری تماس تصویری و حرف زدن با نشانه های ساده بود . در شب ها با گوش کردن موسیقی و ورق زدن آلبوم های قدیمی گوشی ام به خواب می رفتم ...شاید استوار ترین قانون زندگی این باشد که هیچ چیز در آن پایدار نیست ، در آخر نه سختی می ماند و نه غم و این گونه بود که روز های سخت زندگی من هم به پایان رسید ...هیچ کس نمی داند کی و کجا اخرین ها را پشت سر می گذارد ، آخرین حرف ها را می شنود ،آخرین ها را می بیند و آخرین ها را زندگی میکند ، اما چه خوب می شود اگر بتوان بهترین لحظه ها را زندگی کرد ، حتی برای آخرین بار ....Baran.nsyBaran.nsyMon, 21 Dec 2020 16:15:00 +0330https://virgool.ir/@m_44216005/تنهایی-اخر-روایتگرباش-mezfujei2q7gسه ماه قبل با صدای الارم گوشی از خواب پریدم ،پشت چشمانم می سوخت ، هوا هنوز گرگ و میش بود ،کش و قوسی به بدنم دادم و از جای برخواستم. پاورچین پاورچین محدوده ی اتاق خوابم را به سمت آشپزخانه طی کردم که مبادا سکوت نازک خانه برای عزیزانم که خواب بودند ، ترک بردارد شاید چون خوابیدن فرو رفتن در دنیای بی وزنی و آرام زندگیست ، دنیایی مجزا و در عین حال وابسته به کالبد وجودی انسان که برای برخی عادت و برای بعضی ها آرزوست ... پس از شستن دست وصورتم ،صبحانه ی مختصری خوردم و برای رفتن به سر کار آماده شدم ... تقریبا به محل کارم رسیده بودم ، هنوز هم بدنم سست بود و به سختی راه می رفتم با این حال چاره ای به جز ادامه دادن نداشتم ،نگاهی گذرا به اطراف انداختم ، تمام صندلی های بیمارستان از مراجعین پر شده بود ....پس از تعویض لباس و پوشیدن ماسک و دستکش ، حالا نوبت رسیدگی به بیمارانی بود که به امید بهبود پا به بیمارستان گذاشته بودند ...عقربه های ساعت پشت سر هم در دوران بودند ، هرچقدر طاقت فرسا آن شیفت کاری هم به اتمام رسید ، اگرچه دیگر توان راه رفتن برآیم باقی نمانده بود و تپش های نامنظم قلبم به این ضعف دامن میزد .... به سختی و ارام آرام به طرف اتاق پزشک اورژانس به راه افتادم و بعد از معاینه و انجام چند آزمایش روانه ی منزل شدم . به محض ورود به خانه و تعویض لباس هایم ،مستقیم به سوی تختخوابم رفتم و بر روی آن دراز کشیدم و بعد از آن ، تنها چیزی که به یاد دارم این است که چشمانم دیگر مرا یاری نکرد ... تمام سه روز بعدی را اسیر چهار ضلعی سرد و تنهای اتاقم بودم تا اینکه جواب ازمایشاتم قطعیت ابتلا مرا به covid 19 تایید کرد و من مجبور به پذیرفتن یکماه تبعید شدم . اوایل از شدت تب و درد عضلانی قادر به قدم برداشتن نبودم و کم کم تنگی نفس هم به سراغم آمد ،دنیای من به اندازه ی تختخوابم محدود شده بود و تنها راه ارتباطی من با عزیزانم تلفن همراهی بود که آنرا هفت سال پیش به عنوان کادوی تولد از پدرم گرفته بودم . بعضی از روز ها نمیتوانستم به خوبی صحبت کنم و تنها امیدم به بر قراری تماس تصویری و حرف زدن با نشانه های ساده بود . در شب ها با گوش کردن موسیقی و ورق زدن آلبوم های قدیمی گوشی ام به خواب می رفتم ... شاید استوار ترین قانون زندگی این باشد که هیچ چیز در آن پایدار نیست ، در آخر نه سختی می ماند و نه غم و این گونه بود که روز های سخت زندگی من هم به پایان رسید ...هیچ کس نمی داند کی و کجا اخرین ها را پشت سر می گذارد ، آخرین حرف ها را می شنود ،آخرین ها را می بیند و آخرین ها را زندگی میکند ، اما چه خوب می شود اگر بتوان بهترین لحظه ها را زندگی کرد ، حتی برای آخرین بار .... Baran.nsyBaran.nsySun, 20 Dec 2020 21:25:56 +0330