https://virgool.ir/feed/@m_44003393من تهی خواهم شد از فریاد درد آه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهندfa2026-11-11 16:41:06https://files.virgool.ir/upload/users/4549316/avatar/4nHXOB.jpghttps://virgool.ir/@m_44003393https://virgool.ir/@m_44003393/وقتی-کور-می-شوی-تا-ببینی-xqzkxlcmgzxzاز خواب بیدار شده بودم، نه به‌واسطه صدایی یا حرکتی، بلکه چون حس گذر زمان همچون موجی آرام اما پیوسته بر ذهنم می‌کوبید. همیشه بیداری‌ام با آگاهی از عبور ثانیه‌ها همراه بود؛ گویی هر تیک تاک ساعت ، سیلی‌ای بود بر صورتم. شاید برای همین، از عقربه‌های ثانیه‌شمار می‌ترسیدم. چشم‌هایم را می‌بستم، می‌خوابیدم، و در سیاهی گم می‌شدم. آن تاریکی، پناهگاهی شده بود برای گریز از شتاب بی‌رحم زندگی.این بار، هفتمین بار بود که چشم‌هایم را می‌گشودم. اما گشوده یا بسته، فرقی نمی‌کرد؛ سیاهی مطلق را می‌دیدم. همانند بزرگ‌سالانی که با آگاهی چشم‌هایشان را بر مشکلات می‌بندند. کور نبودم، اما همه‌چیز را در تاریکی محض می‌دیدم. با این حال، هنوز از گذر زمان گریزی نبود. هنوز با آگاهی، ضربان ساعت را درک می‌کردم؛ می‌دانستم عقربه‌ها برای بار صد و هفتاد و نهم چرخشی کامل زده‌اند.دیگر سیاهی، پناهگاه نبود؛ شکنجه‌گاهی شده بود که در آن باید بیداری را در دل خواب می‌یافتم.بدنم از کنجکاوی و کلافگی در تب‌وتاب بود. پلک‌هایم برای چهل‌وهشتمین بار سنگین شدند، و در همان لحظه‌ای که شک داشتم آیا هنوز توان سخن گفتن دارم یا نه، صدایی گوش‌هایم را قلقلک داد. تا آن زمان، هرگز از صدایی چنین هم‌زمان نترسیده و خوشحال نشده بودم.• پاهاتو جمع کن.بی‌درنگ فرمان را اجرا کردم. قلبم تندتر از عقربه‌های ثانیه‌شمار می‌کوبید، و دستانم در لرزشی آشنا و غریب می‌رقصیدند. برای نخستین بار، بدون آن‌که آن‌ها را ببینم، حسشان می‌کردم. انگار بیداری تازه‌ای بود.زبانم ناتوان از جمله‌سازی بود، اما کلمات، بی‌اجازه، از دهانم جَستند:• نمی‌تونم… ببینم… کور شدم؟صدایی، بی‌ذره‌ای تعجب، پاسخ داد:• به‌نظر میاد تازه متوجه شدی.لحنش عجیب بود. نه طعنه داشت، نه دلسوزی. همین آرامشم داد، آن‌قدر که توانستم دوباره فکر کنم، واژه‌ها را بچینم، مسیر را پیدا کنم و بگویم:• آره، من فقط یه چرت نیم‌ساعته می‌خواستم… اما حالا فکر می‌کنم هنوز خوابم. خوابم، ولی گذر زمان رو حس می‌کنم. پس یعنی…حرفم نیمه‌تمام ماند. چون او، با لحنی بی‌تفاوت و شاید کمی خسته، گفت:• شما آدما وقتی می‌خوابید، فکر هم می‌کنید؟گفتم:• نه… پس یعنی کور شدم؟ از کی؟گفت:• همه باید کور بشن.پرسیدم:• چرا؟بی‌مکث، واژه‌هایی گفت که باید سال‌ها برای درکش وقت می‌گذاشتم. جمله‌هایی که مثل خنجرهای لطیف، هم می‌بُریدند و هم شفا می‌دادند:• باید کور بشی تا بوییدن، شنیدن، لمس کردن و حس کردن رو فراموش نکنی. باید شکست بخوری تا طعم موفقیت از یادت نره. باید از دست بدی تا قدر داشتن رو بدونی.کلماتش، قلبم را فشردند. جریان خون را تندتر کردند؛ آن‌قدر که انگار می‌خواست از سینه‌ام بیرون بپرد. هنوز نمی‌دانستم با چه کسی حرف می‌زنم. نمی‌دانستم کجا ایستاده، یا حتی در کدام سوی من است. اما همان لحظه بود که فهمیدم تاریکی چقدر می‌تواند عمیق باشد، و کلمات چقدر می‌توانند روشنی بیاورند.با صدایی لرزان پرسیدم:• تو… از کی کور شدی؟سکوت کرد. این‌بار، سکوتش سنگین بود، طولانی. برای نخستین‌بار در مکالمه‌مان این‌قدر مکث می‌کرد. حتی شک داشتم هنوز آن‌جا باشد. اما هنوز بوی وانیلِ آشنا در هوا می‌پیچید، حضوری نامرئی اما واقعی.سرانجام، صدایش در تاریکی پیچید:• از زمانی که فهمیدم دست‌وپا زدن بی‌فایدست.پرسیدم:• پس چرا دست‌وپاتو از دست ندادی؟گفت:• وقتی کور بشی، دیگه نوری نمی‌بینی که راهت رو ادامه بدی. کم‌کم راه رو فراموش می‌کنی… بعد راه رفتن رو.گفتم:• اما من هنوز می‌تونم راه برم.و با لحنی نرم، شبیه لبخند، گفت:• چون تو خودت نوری.چشم‌هایم را باز کردم،اما این‌بار نه برای گریز از تاریکی، بلکه برای پذیرفتن نوری که از درونم می‌تابید.دیگر نمی‌ترسیدم؛ چون آموختمگاهی، روشن‌ترین دیدن‌ها در دل سیاه‌ترین لحظه‌ها اتفاق می‌افتد.-Sæساره|Sarea hzriساره|Sarea hzriSat, 09 May 2026 23:21:43 +0330