https://virgool.ir/feed/@m_43274084fa2026-11-11 07:16:33https://files.virgool.ir/upload/users/381381/avatar/rw0LeQ.pnghttps://virgool.ir/@m_43274084https://virgool.ir/@m_43274084/آیا-تمایلاتتان-واقعا-مال-خودتان-است-izu8n7c1s8p7امتحان کنترل خطی دارم و کلافه ام. مدلسازی سیستم های کوفتی الکترومکانیکی هیچ جای زندگیم به دردم نمی خوره. احتمالا بعد اینکه امتحان بدم یک راست میره به زباله دونی مغزم. اینجوری بخوام فکر کنم هیچ کدوم از درسای برق به دردم نمی خوره. نمی دونم چی شد که اینجوری شدم. من که عاشق ریاضی بودم، آرزوم بود تو یه دانشگاه خوب برق یا کامپیوتر بخونم چرا الان معادله دیفرانسیل می بینم دلم می خواد جیغ بزنم؟ یعنی در آینده میشم مثل همونایی که همیشه تلاش می کردم مثلشون نباشم؟ آدمای بی اشتیاقی که کارشونو دوست ندارن و توش خوب نیستن اما هیچ کاری دیگری هم نمی کنن؟ اصلا چی شد که اینجوری شد؟ من بر خلاف خیلی از دوستام همه ی مسیر رو خودم انتخاب کرده بودم. خودم انتخاب کردم زیاد درس بخونم. خودم انتخاب کردم برق بخونم. این خودم بودم که اوج موفقیتم رو تو این می دیدم که یک روز یک مهندس خیلی موفق توی سیلیکون ولی باشم. اما آیا واقعا این ها همه تمایلات خودم بود؟ قبلا فکر می کردم آره، امروز اما فکر می کنم تمایلات منی بود که تحت تاثیر جامعه و فرهنگ و چارچوب های از پیش ساخته بود. وقتی می بینم سخنران های تد، بلاگر ها و خیلی های دیگه به مردم میگن برید دنبال علاقتون برام سوال میشه که چرا جوری رفتار می کنند که انگار علاقه یک فاکتور کاملا درونی و ژنتیکیه که در وجود هر آدمی نهادینه شده؟ چطور میشه تشخیص داد که علایق واقعا برای ماست یا تحت تاثیر عوامل بیرون؟ وقتی کنکوری های بی شمار تجربی رو می بینم که همگی سودای پزشکی دارن، فکر می کنم واقعا این چیزیه که خودشون میخوان؟آیا اصلا علاقه واقعی آدم ها پایداره؟ در طول زمان عوض نمیشه؟ پس چرا این قدر بهش بها داده میشه؟ آیا اصلا درسته در جامعه ای که تحصیل تضمین شده ترین راه موفقیته، چه برای خروج از کشور، چه برای گذران زندگی داخل کشور، آدم علاقشو ملاک انتخاب رشتش بذاره؟آیا اصلا علاقه وجود داره؟نمی دونم، شاید هم صرفا امتحان سختی دارم و خسته شدم و مغزم ناگهان تصمیم گرفته به جای فکر کردن به گراف گذر سیگنال سیستم، به مسائل بی اهمیت بپردازه.MariposaMariposaSun, 15 Nov 2020 14:24:15 +0330