<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های نیوشا ایزدیار</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_43263184</link><description>شاید نویسنده. ..&#xA;مینویسیم تا زنده بمانیم ✍🏻</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-13 00:43:43</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4077750/avatar/FsGSJb.jpg</url><title>نیوشا ایزدیار</title><link>https://virgool.ir/@m_43263184</link></image><item><title>کی عاشق تر بود من یا تو :)؟</title><link>https://virgool.ir/@m_43263184/کی-عاشق-تر-بود-من-یا-تو-vwsnxesodtlx</link><description>کی عاشق‌تر بود؟ من یا تو؟من که از دستت دادم، یا تو که دیگه مثل قبل، حتی نگاهی از دل نداشتی؟می‌دونی... ما هیچ‌وقت قرار نبود به هم برسیم.فاصله گرفتم نه از بی‌مهری، از ترسِ ساختنِ خاطره‌هایی که بعد، ویرانم می‌کردند.حالا من مانده‌ام و تویی که مرا مقصر می‌دانی...فکر می‌کنی فقط دلت را شکستم؟نه، من خودم را هم شکستم.هنوز هم هر شب، بی‌آن‌که بخواهم، به تو فکر می‌کنم.هنوز هم برای آرامشت دعا می‌کنم، هنوز هم دوستت دارم و در رویاهایم کنارت قدم می‌زنم.اما تو... تو توانستی مرا فراموش کنی،شاید چون از من دلگیر شدی، شاید چون نفرت آسان‌تر از دلتنگی‌ست.کسی جایی نوشته بود:&#34;آن‌که می‌رود، هیچ‌وقت خداحافظی نمی‌کند.&#34;اما من خداحافظی کردم، چون نمی‌خواستم رفتنم ابدی باشد.هر لحظه‌ی نبودنم، دلم پیش تو بود؛ هنوز هم هست.نمی‌توانم به هیچ‌کس دیگر فکر کنم.می‌دانم، حتی اگر تا ابد منتظرت بمانم،تقدیر ما این بود که در دو مسیر جدا، یک دل باشیم.حالا بگو...کی عاشق‌تر است؟من؟یا تو؟و بگو چه کنم، که هر آهنگ عاشقانه نامت را تکرار نکند؟چه کنم که هر بار واژه‌ی خانه می‌آید، تو در ذهنم نباشی؟نمی‌دانم... شاید تنها راهش، پذیرفتن این باشد، همیشه با ماندن معنا نمی‌شود.</description><category>نیوشا ایزدیار</category><author>نیوشا ایزدیار</author><pubDate>Fri, 24 Oct 2025 00:10:36 +0330</pubDate></item><item><title>شبدر چهار برگ🍀</title><link>https://virgool.ir/@m_43263184/شبدر-چهار-برگ🍀-jbrn1secm2s9</link><description>می‌خوام با تو از ۱۰ سال پیش حرف بزنم زمانی که نه تو در زندگی من بودی نه من در زندگی تو... خب اون موقع فقط ده سالم بود ولی به این معنی نبود که چیزی نمی‌فهمم اون سالها آرزوهای زیادی داشتم رویاپردازی های زیادی میکردم و در دریای خیالات غرق میشدم میگن ما هیچ آدمی رو اتفاقی ملاقات نمی‌کنیم و هر آدمی که در زندگی ما میاد از قبل تو ناخودآگاه ما بوده و می‌خوام بگم راست میگفتن:)من اون سالها همیشه تو رو آرزو میکردم پسرِ زیست شناسِ عینکی..با همون ویژگی ها و همون رفتار که تو چقدر منی چقدر همونی که میخواستم با هر بار شنیدن اسمت نور از قلبم رد میشه و احساس زنده بودن میکنم و خوشحال از بابت اینکه تو بهم میگی هم روحِ من🪽🪞:)نمی‌دونم بقیه چی صدات میکنن ولی تو شبدر چهار برگ منی:) چون تو رو ده سال پیش دقیقا وقتی آرزو کردم که یه شبدر دیدم همون قدر نزدیک به آرزوم همون قدر دوست داشتنی :)پس آرزو کنید و مراقب باشید چی آرزو میکنید چون قراره یه روز واقعی بشه البته اگه بهش ایمان داشته باشید و یادتون نره😄آخه آرزویی که فراموش بشه ، دیگه آرزو نیستش که:)مهر و عشق براتون 🩷</description><category>نیوشا ایزدیار</category><author>نیوشا ایزدیار</author><pubDate>Tue, 24 Jun 2025 01:03:04 +0330</pubDate></item><item><title>بدرود تا مونیخ</title><link>https://virgool.ir/@m_43263184/بدرود-تا-مونیخ-zhvgn19gihqr</link><description>(نوشته ایی برای جاسپر)از سری نوشته های : بدرود تا مونیخقلبم نمیتپید ...تکه سنگی بی جان بود ، اگر هم می تپید فقط به شوق دیدن تو بوددر بین چمنزار ها زیر نور طلایی خورشید تو را می‌دیدمآنقدر که از شوق قلبم می ایستادچشم در چشمان سبزت حلقه میزدم و نگاهم را ثانیه ایی از نگاهت که خودش کتابِ شعری بود جدا نمی‌کردمموهای خرماییت زیر نور طلایی خورشید چه زیبا میشدند ...و باد بوسه ایی آرام به صورتت میزد ، بدون هیچ محاکمه ایی تو را میبوسیدجوری که ما در نگاه یکدیگر غرق شده بودیم تایتانیک در اقیانوس غرق نشده بود ..کلمه ایی برای وصف این لحظه پیدا نمیشد به همین خاطر بود که سکوت اختیار کرده بودیم دستانت را به دستانم میدهی و مرا در آغوش میکشی ..آه که چه لحظه ی قشنگیستقلبم در کنار قلبم تو دیگر چه چیز کم دارد؟؟میدانی لحظه ها تمام میشوند و دیگر هرگز بر نمیگردنداصلا برای همین است که دوربین اختراع کردنداما این صحنه تمام نمیشددر مترو ، در پارک، در خیابان با من بودچون لحظه نبود..یک فکر بود ، یک رویا:)این که در کنارت باشم تو را ببینم و ببوسم وهم بود وهم خیالی بیش نبود..از روزهایی مثل امروز که تک تک کیلومتر های بینمون رو حس میکنم متنفرمو شاید این تمام چیزی بود که می‌توانستیم باشیم داستانی نصفه اشک های شبانه و جمله ایی ناتمام همیشه برات دعا میکنم و امیدوارم در هر دو جهان سالم و شاد باشیپس هر سری بعد از تمام شدن فکر و خیالاتم با تو میگویمبدرود تا مونیخ..:)</description><category>نیوشا ایزدیار</category><author>نیوشا ایزدیار</author><pubDate>Fri, 20 Jun 2025 23:36:26 +0330</pubDate></item></channel></rss>