https://virgool.ir/feed/@m_43210671fa2026-11-11 14:44:16https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_43210671https://virgool.ir/@m_43210671/آن-خاطره-خاک-خورده-r4gzdszafw9hصحبت از کوچه بود و جوی آب؛ صحبت از مهر و صفایی که انگار خیلی وقت است دیگر نیست. ناخودآگاه در میان هیاهو و دغدغه‌های فکری‌ام، به دنبال خاطره‌ای خاک‌خورده می‌گشتم؛ خاطره‌ای که با یاد کوچه و جویبار تلنگری خورده، گرد و غبارش فرو ریخته و صحنه‌هایش در پستوی خیالاتِ بهم‌ریخته‌ام، مثل نوری از پس پنجره‌ای غبارگرفته پوسیده‌وار می‌درخشید.​پنجره باز شد و من بودم و آن کوچه و جویبار؛ و دخترانی با خنده‌های سرخوشانه بر لب جوی که دستی به آب می‌زدند و گاهی از سر مزاح به روی هم می‌پاشیدند. عبورم از آن کوچه، هم‌زمان با پچ‌پچ‌ها و خنده‌های دختران و نگاه‌های دزدکی‌مان، شوری در دل و شرمی در نگاهم انداخت؛ انگار متهمی بودم در محکمه‌ی چشمانشان. البته پربیراه هم نبود؛ مردمک چشمانم لرزان و گریزان در جستجوی آشنایی می‌گشت که دیدارش تمنای وجودم بود.​ناگاه تلاقی دو نگاه آشنا، چون جرقه‌ای رعدگون، تمام وجودم را بی‌حس کرد و در آنی، حس شکفتنی تازه در درونم موج زد. بی‌اختیار قدم‌هایم حرکت می‌کردند، اما روح و جانم در تصادف آن نگاه جا مانده بود. نمی‌دانم چند لحظه یا چند قدم گذشت که یک‌آن، تکانشی سخت همه چیز را دگرگون کرد! دیگر نه آن تمنا، نه آن نگاه و نه آن شکفتن، اثری در وجودم نداشتند؛ تنها ثمری از درد، تاریکی مطلقی را به چشمانم تحمیل کرده بود. همه‌جا تار بود و نقطه‌هایی روشن پیش چشمانم سوسو می‌زدند که ناگهان صدای قهقهه‌ی بلند دختران، تمام رشته‌های هوش جمعو حواسم را جمع کرد...محمد رضا جعفریمحمد رضا جعفریSat, 01 Aug 2026 19:20:26 +0330