https://virgool.ir/feed/@m_42820718روزنامه نگاری میخوانم و احوالاتم را، میان کلمات میابم.fa2026-11-11 20:33:10https://files.virgool.ir/upload/users/1070810/avatar/e5emnY.jpeghttps://virgool.ir/@m_42820718https://virgool.ir/@m_42820718/محاصره-w1mvovbir1zkگاهی اوقات شرایط را نمی شود از خود جدا کرد. انگار که چنگال های تیزش را در بدن آدمیزاد فرو کرده باشد و با هر تلاش برای رهایی، نه تنها از تو جدا نمی شود، بلکه چنگال های تیزش تا اعماق وجودت را می درد و پاره میکند و تو را وادار به تسلیم و سکوت میکند. سکوتی که تسکین نیست، رهایی نیست و حتی قلب را از دچار بودن نجات نمی دهد.این سکوت حتی برگ برنده را به احدی اهدا نمی کند و تنها، فردی را در کثافت بیشتر غرق و دیگری را ذره ذره آب می کند. میدانی، مصداق در کثافت غرق شدن را میبینم! (این نبرد از سر آگاهی و دانستن است)دلم رفتن می خواهد اما، گنجشکی در دامان خود دارم که برای اینکه بال و پرش شکسته شود هنوز بسیار کوچک است (برای من او همیشه کوچک است.) من در نیمه های غرق شدن خودم را پیدا کردم، نجات دادم و دانه ی امیدی را در دلم کاشتم. من دلم میخواست یک سال موثر را تجربه کنم. یک سال خود را در آغوش گیرم و به خود افتخار کنم. حالا یک ماه از آن یک سال میگذرد و من برای گنجشک خود بیشتر میترسم، برای تمام حس هایش خود را مسؤل میدانم و خویشتن را در پستوی سکوت بیشتر حبس کرده ام. آگاهم که این گنجشک من بزرگ می شود، بال در می اورد و غوغایی بپا می کند. غوغایی که حسرت عمر در حال گذر من است. من به شکل خود تلاش کردم، ترس هایم را به میدان انداختم اما شاید او بعد از یک سرباز شکست خورده، پیروز میدان شود و آن روزی که چشم از دنیا فرو بسته ام، نوازشی بر قلب سنگ خاک گرفته ام کند و مرا بوسه ای زند و بگوید :"تمام شد."من در گوشه ای از تاریکی، جایی که چشمانم عقربه ها را دنبال میکند تا بلکه خستگی را در آغوش بکشد، میدانم که باید از میدان عقب کشم. البته که من چند وقتی است، دست از این ماجرا شسته ام، اما گنجشک من هنوز خیلی کوچک است. من همچنان باید برایش پناهگاه باشم، پناهگاهی که هر لحظه از من سراغ نتیجه ی نبرد گیرد و بداند که حتما حقیقت را می شنود، و اما این سکوتی که من را محاصره کرده، انزجار و تنفر از آدمیزاد را خوب به من آموخت. کاش میشد قلبی که میتپد و سینه ای که با هر نفس تیر میکشد را از جاکند، تا بلکه چند روزی آرام گیرد این میدان سوت و کور یک طرفه.#عین.نونatynilatynilThu, 19 Aug 2021 00:23:49 +0430https://virgool.ir/@m_42820718/خلأ-stm4ibhvnaxtهیچ حسی، از دل من به او، نه در حال رویش استنه پژمردگی،ثابت و درمانده،چیزی مثل یک تناقضکه وقتی سخن بگوید و بشنوم:لبخندی از جان برآید ک منشا آن را ندانم.اماسکوتش:رود طغیانی دلم رانوازش می‌کند، و شاید، کمی خیال آن حس درونی‌امرا می‌نوازد که این همان چیزی‌است که شاملو از آن سخن می‌گفت و به آن مغرور بود.من در این حس‌های گوناگون الاکلنگی، قد کشیدم، بلند شدم، خودم را بر سر میوه‌های شاخه برگی رساندم، که هرکدامش مزه‌ای داشت، اما انگار این درختی که مرا به بلندای خود رسانده بود، میوه‌هایش برایم آن‌قدر، به اندازه‌ی آن چیزی که من برایش دویده بودم، نه زیبا بود و نه خوشایند.آن چیزی ک من برایش جان در میان گذاشتم و دویدم تا فریادش زنم، در نقطه‌ی بالایی از سطح زمین نبود، آن چیزی فراتر از اجرام آسمانی بود. چیزی در میان ابرها انتظار من برای صحبت‌هایش، شیرین، زیبا، خریدار تنهایی‌های دلم بود! ولی...دهان باز کرد و کم‌کم دیگر دلم می‌خواست تنها در دل من بماند، بدون کلام. سکوت کند و بگذارد در سکوت محض همین‌گونه بی‌تابیش را کنم ولی هیچ‌چیز نگوید، انگار میوه‌هایش طعم گذر زمان می‌دادند.این‌بار نوبت سرزنش است. سرزنش خود، سرزنش نفسِ درمانده‌ام در میان این پارادوکس محض.این‌بار باید فرمانش دهم: «برای چندمین بار از میان سال‌هایی ک عقلِ سنت رسیده، دیگر دست از خرج کردن احساست بکش.»این‌بار باید چنان تربیت شود که منتظر بماند و دوباره روحش را صیقل دهد، تا خودش را با تمام وجودش برای خریدار حسش بغل کند و بنوازد.#عین.نونatynilatynilSun, 08 Aug 2021 00:30:21 +0430https://virgool.ir/@m_42820718/قهوه-ای-که-تمامی-نداشت-hypdgnch9gxg"به همه ی انان که شبیه تو هستند محتاجم!" روی شیشه‌ی کافی شاپ، چشمک میزد. درست جایی که روی یک صندلی بلند، پشت میز چوبی، رو به خیابان نشسته بودم، و صورتم با هر چشمکش هاله هایی از رنگ قرمز به خود میگرفت. قطرههای باران بر روی شیشه غلت میخوردند."شماره ی 79، یه لَته با َدنیش شاتوت" سوییچ ماشین و وسایلم را روی میز گذاشتم و به سمت صندوق رفتم: "برای منه،ممنون."نمیدانم چه اصراری بود که هربار روی این صندلی بلندها بشینم! قهوهام را روی میز گذاشتم و با تلاش فراوان خودم را جمع و جور کردم و تازه جایم مشخص شد. دقیقا کنار در بودم و نظاره گر رفت و آمد دیگران. هربار که در باز میشد و زنگوله به صدا در میامد، پاهایم یخ میکردند. جوراب شلواری نازکی به پا داشتم. با دنبالهی مانتوام پاهایم را پوشاندم تا کمتر سردشان شود. شانه هایم را عقب دادم، پا روی پا انداختم، دستانم را دور لیوان قهوهام حلقه کردم و به صورتم نزدیکش کردم، انگار من بودم و سرمایی که هرازگاه، بدنم را میلرزاند.با قهوه ام! و گوش هایی که گوش سپرده بودند به اهنگ بیکلامی که همچون صدای خروشان دریا بود و گویی بر امواج پر تلاطم دریا،ریتم گرفته. گذر افراد را نمیدیدم، انگار برایم در ان لحظه اتفاق پرمعنایی نبود. همه چیز شده بود ان یک جمله: "به همه ی انان که شبیه تو هستند محتاجم."در ذهنم دنبال افراد میگشتم. حتی اسمشان را برای خود مرور میکردم، اما حتی دریغ از یک خاصیت انسانی که در افراد پیدا کنم و با خود بگویم:" اره به همشون که شبیه توان نیاز دارم، اصلا همشون باید این شکلی باشن، همهها، همه!"صدای زنگولهای که از در اویزان شده بود، من را به خود اورد. مردی قد بلند، چهارشونه، با کاپشن چرمی که خیس اب بود وارد شد. کف دستانش را به یکدیگر مالید و به سمت صندوق رفت. جرعهای از قهوهام نوشیدم و درچشم بر هم زدنی،صندلی خالی کنارم را پرکرد. سرم را بالا بردم، لبخندی زدم و کمی صندلیم را به طرف خالی، با صدای جیغ صندلی که همراهیاش کرد،هدایت کردم. دست چپش را جلوی سینهاش روی میز گذاشت و برای خودش تکیه گاهی ایجاد کرد، کمی شکر به قهوهاش اضافه کرد و همینکه سرش را بالا اورد، کمی مکث کرد. نگاهش را دنبال کردم، بر صورت او هم هالهای قرمز رنگ چشمک میزد. زیر لب با صدایی ارام زمزمه کرد:"به همه ی انان که شبیه تو هستند محتاجم!"اخرین تکه ی دنیش شاتوت را مزه کردم، دفترم را از کیفم دراوردم و روی میز گذاشتم، اما هر چه گشتم ته تهای کیفم یک خودکار هم پیدا نشد. ضربه ای به پیشانیم زدم:"اه گذاشته بودمش رو میزما" اما انگار یه نمه بلند حرف زده بودم. اقایی که بغلم نشسته بود یه خودکار بیک ابی از جیبش دراورد و گذاشت کنار دفترم.از خجالت اب شده بودم:"شرمنده، خیلی لطف کردین""دشمنتون شرمنده" جرعهای از قهوه اش سر کشید." اهل نوشتن هستین نه؟" نمیدانم این قهوهاش چرا تمام نمیشد ان وقت من قهوه ی دومم جرعه های اخرش بود. "گاها برا دل خودم یه چیزاییی مینویسم. از ادما، از چیزهایی که میخونم و غرقم میکنن." یکم سبک سنگین کردم که حرفم را بزنم یا نه. اخرش برگشتم گفتم:" بنظرتون ادم ممکنه به چه کسی همیشه محتاج باشه؟ بعد دلشم بخواد همه شبیه اون باشن؟"خنده ی کوتاهی کرد:"تو این نوشتهی رو شیشه غرق شدین نه؟" دوباره نگاهش را به شیشه انداخت:"به همهی انان که شبیه تو هستند محتاجم!... نمی دونم اما بنظرم هیچ کس شبیه کس دیگهای نیست. انگار هرکس یه ویژگی مشخص برا خودش داره. اما دیدی یه ادمی ممکنه اینقدر برای تو بزرگ باشه، که با خودت بگی: کاش همه ادما این شکلی بودن!منظو.."سریع حرفی که به ذهنم امد را به زبان اوردم:"اما باز بنظرم اون همهای که قرار شبیهش باشن، دلت میخواد خلاصه بشن توی همون یه کلمه ی «تو». شاید طوری که اون ادم توی همه ی اون لحظههایی که نیاز داری پیشت باشه."در تمام مدت با همان لبخند کوتاه جمع نشدهاش نگاهم میکرد:"یبار یجا شنیدم که کلمه ها انرژی دارن، هرکس ممکنه یه چیزی براش تعبیر کنه. قصه ی این جمله هم، انگار از این قراره. برای هرکسی جز به جزعش فرق داره. حتی ادمای مهم زندگی افرادم یکی نیستن، که اگرم باشن ویژگی به چشم اومدشون یکی نیس." با سر تاکیدی کردم و دوباره چشم به شیشه دوختم. وسایلم را تند تند جمع کردم با خود گفتم" شاید بتونم تا قبل از اینکه بارون بند بیاد یکمی قدم بزنم."از صندلی پایین امدم، به صندلیاش نزدیک شدم و خودکار را به سمتش گرفتم:" هم از حرفا، هم از به امانت سپردنتون ممنونم.انگار بین این حرفا از غرق شدن نجات پیدا کردم." خودکار را گرفت و بدون اینکه چیزی بگویم به سمت صندوق رفتم:"میشه برای اون اقا که اونجا نشستن، یه دنیش به حساب من بذارین؟" اینطوری حس کردم شاید کمی از لطفش را جبران کرده باشم. صدای زنگوله، خبر از رفتنم میداد.بین ادمایی که چتر بدست تند تند میرفتن که خیس نشوند، خود را ارام ترین احساس کردم.درست مثل ادمی که احتیاج و کم کاستی اش را میداند، ولی تنها دلش به بودن ادمی خوش است، که میداند جلوی خطایش را میگیرد . نمی توانستم ان جملهی قرمز رنگ را کامل کنم. اما لمسش میکردم، من به همهی انهایی که شبیه تو هستند محتاجم، همهی انانی که در تو خلاصه می شوند، و به تک تک لحظاتی که میدانم تو میتوانی دستم را بگیری محتاجم! من به همهی انان که شبیه تو هستند محتاجم، اما محتاج بودن من به تو داستانش فرق میکند،گویی در کلام نمیگنجد، اما من لمسش میکنم. به قولش، انقدری کلمات بار دارند، که حتی اگر بخواهم برایت توضیحش دهم، تفسیرش کنم، تو انچه در دل من میگذرد را در نخواهی یافت. انگار همین کافی است که میدانم من به تو، و هرانچه در "تو" بگنجد نیازمندم.#عین.نونatynilatynilTue, 27 Jul 2021 13:29:09 +0430https://virgool.ir/@m_42820718/جنوب-rnkkqrqejq1k«دروغ گفتند که آفتاب همه‌جا سرخ است»آفتاب دلش سرخ بود، گداخته و آتش گرفته از همسری که به قول خودش رفته بود دنبال زن‌های قرتی. نگران دختر هجده‌ساله‌اش که امسال کنکور دارد. زنی سی‌و‌هفت ساله اما از پشت «بُرقَع»، تفاوتی با یک دختر بیست‌ و خرده‌ای ساله نداشت.می‌گفت: زندگی کن خاله.«دروغ گفتند که آسْمان همه‌جا آبی است.»چشمانش آسمانی صاف بود. مثل دریای پشت سرش آرام. آنقدر آرام که دلهره‌ی درونش موجی نبود که به من برخورد کند و کنارش دریا را طغیانی.*زن:کسی که حتی بشکند هم خودش را حفظ می‌کند. می‌بینی؟! داشت به زندگی ادامه می‌داد. امیدوار و با عشق، برای پاره‌های وجودش. پشت آن برقع که او را از آفتاب محافظت می‌کرد، چشمانی بودند که در لحظه زندگی می‌کردند. خود را می‌ساختند. خود را محتاج کسی دیگر نمی‌دیدند. و قدرت جنس مونث را به رخ دیو شکسته‌ی درونش می‌کشیدند.خویشتن را روی پای خود علم کرده بود. کلماتی مثل ضعیفه و زنیکه را برای خویشتن دفن کرده بود. او نه عنوان فردی مطلقه روی پیشانی‌اش برچسب بود نه یک زن خیانت دیده.«شهناز» با شور موسیقیایی هیبتش، روحش، حنا را در دست من می‌کاشت و دریا را به رقص وادار می‌کرد. ساحل جزیره‌ی ناز، مونس قصه‌های بی‌ناز شهناز شده بود. دل را با خویشتن وصلت داده بود.#عین.نونatynilatynilSun, 25 Jul 2021 19:00:13 +0430