https://virgool.ir/feed/@m_42784534خودشناسبی و رفتن به سفر درونfa2026-11-12 19:54:41https://files.virgool.ir/upload/users/4932693/avatar/dnku0M.pnghttps://virgool.ir/@m_42784534https://virgool.ir/@m_42784534/من-و-زندگی-n1njp9jkrjc1من و زندگیمن و زندگی،سال‌هاست که در کنار هم راه می‌رویم؛او گاه دستم را می‌گیردو گاه مرا در میانه‌ی راه رها می‌کند.زندگی را آنگونه که بود نخواستم؛اما کم‌کم آموختمکه زندگی قرار نیست همیشه مطابق خواست من باشد.آمده است تا مرا از خودِ کوچک خویش بیرون بکشدو به وسعتی برساند که هنوز نمی‌شناسم.هر صبح که چشم می‌گشایم،جهان دوباره مرا به خویش فرامی‌خواند؛به کوچه‌های نرفته،به آدم‌های ندیده،به رؤیاهایی که هنوز در دل من نفس می‌کشند.من از زندگی آموخته‌امکه هیچ بهاری برای همیشه نمی‌ماندو هیچ شبی نیز ابدی نیست.آنچه می‌آید، رفتنی‌ستو آنچه می‌رود، گاه در هیئت خاطرهتا ابد در ما باقی می‌ماند.پس دیگر از رفتن‌ها نمی‌هراسم؛که فهمیده‌امزندگی، هنرِ دل کندن استبی‌آنکه دل از عشق بکنیم.من و زندگیاکنون با هم صلح کرده‌ایم؛او هرچه را که باید، از من می‌گیردو من هرچه را که می‌ماند،با تمام جانم دوست می‌دارم.و شاید معنای زندگی همین باشد:آمدن، دیدن، دوست داشتن،از دست دادن، آموختنو دوباره برخاستن؛با دلی که اگرچه شکسته است،سایه گرد هنوز برای دوست داشتن جا دارد.سایه گردسایه گردSun, 13 Sep 2026 15:58:30 +0330https://virgool.ir/@m_42784534/عشق-gkpa7sad11k5کاش می‌شد در عشق زندگی کرد؛نه فقط گاهی عاشق شد،که هر نفس را با عشق دم زدو هر لحظه را به زیباییِ دوست داشتن آراست.کاش می‌شد بی‌نقاب بود،بی‌هیچ شخصیتِ ساختگی،بی‌هیچ دیوار و فاصله‌ای؛فقط خودت باشیو دلی کودکانه،دلی که هنوز عشق را بلد است،دلی که جز دوست داشتن نمی‌داند،دلی که برای زیباییِ دلِ دیگری می‌تپدو از شکفتنِ او، بی‌آنکه سهمی بخواهد، شاد می‌شود.کاش می‌فهمیدیمعشق، عشق می‌آفریند؛عشق گرفتنی نیست،عشق دادنی‌ست.بسترِ روییدنِ عشق،خودِ عشق است؛هرچه بیشتر ببخشی،ریشه‌هایش عمیق‌تر می‌شودو هرچه بی‌منت‌تر دوست بداری،آسمانِ دلت روشن‌تر.شاید راز عشق همین باشد؛که دیگری را برای خود نخواهی،بلکه بخواهی در کنار توخودِ حقیقی‌اش را زندگی کند.عشق، مالکیت نیست؛آزادی‌ست.عشق، طلبکار شدن نیست؛بخشیدن است.عشق، ترس از رفتن نیست؛اعتماد به حضوری‌ستکه حتی اگر دستت را رها کند،اثرِ بودنش در جانت باقی می‌ماند.کاش یاد می‌گرفتیمبه جای آنکه از دیگری عشق طلب کنیم،خودمان سرچشمه‌ی عشق باشیم؛که وقتی دل، به نورِ عشق روشن شد،دیگر برای روشن ماندنبه چراغِ دیگری محتاج نیست.و شاید آن روز بفهمیمعشق واقعی،جایی آغاز می‌شودکه «من» آرام‌آرام خاموش می‌شودو «تو» نیز از میان می‌رود؛آنجا که فقط «عشق» می‌ماند...بی‌نام، بی‌ادعا، بی‌مرز؛و آدمی در آغوشِ آن حقیقتِ بی‌کرانبه خویشتنِ گمشده‌اش بازمی‌گردد.آنجا دیگر عاشق و معشوقی نیست؛یک دل استو دریایی از عشقکه هر دو رادر خود به وحدت می‌رساند.ساعت 7 صبح 1405/6/14سایه گردسایه گردThu, 10 Sep 2026 09:55:48 +0330https://virgool.ir/@m_42784534/سالک-luuv2eh82t1eسالک واقعی کسی نیست که مدام تجربه‌های عجیب‌تری پیدا می‌کند؛ کسی است که هر روز اندکی از دروغ، ترس، خودبینی و وابستگی او کم می‌شود و به همان اندازه بر صداقت، آزادی، محبت و آگاهی او افزوده می‌شود.سایه گردسایه گردThu, 10 Sep 2026 09:34:12 +0330