https://virgool.ir/feed/@m_42770279برای بقا در صنعت کار میکنم ,ولی برای روحم مینویسم.fa2026-11-10 21:13:28https://files.virgool.ir/upload/users/1250079/avatar/fjuC4X.jpghttps://virgool.ir/@m_42770279https://virgool.ir/@m_42770279/هم-زیستیِ-اضداد-qseds8vf4x3pدرونم سرشار از تضاد و پارادوکس است.غمگینم و شکرگزار؛ خوشحالم و ناراضی؛ دلگرمم و دلگیر؛ پرشورم و سرد. گاهی احساس می‌کنم هدفی روشن دارم و گاهی در میان انبوهی از سؤال‌ها و تردیدها گم می‌شوم.نمی‌دانم کدام‌یک از این احساسات، حقیقتِ من است و کدام‌یک انعکاس شرایطی است که در آن زندگی می‌کنم.آیا این آشفتگی از درون من سرچشمه می‌گیرد یا جهان بیرون آن‌قدر متناقض و بی‌ثبات شده که آرام‌آرام تضادهایش را به درون من نیز منتقل کرده است؟عجیب است؛ می‌توانم هم‌زمان از زندگی سپاسگزار باشم و از آن خسته، به آینده امیدوار باشم و از آمدنش بترسم، آدم‌ها را دوست داشته باشم و از انسان بودنشان ناامید شوم.انگار هیچ احساسی در من به‌تنهایی زندگی نمی‌کند. هر شادی، سایه‌ای از اندوه دارد و هر امید، گوشه‌ای از ترس را با خود حمل می‌کند.شاید انسان همین باشد؛ مجموعه‌ای از تناقض‌ها که مدام تلاش می‌کند برای خودش تعریفی پیدا کند.اما من هنوز نمی‌دانم این همه تضاد، انعکاس پیچیدگیِ وجود من است یا تصویری از جهانی که دیگر نمی‌توانم آن را ساده و یک‌دست ببینم.فقط می‌دانم این روزها درونم شبیه چهارراهی است که هیچ‌کدام از مسیرهایش به سکون نمی‌رسند.Aida GAida GSat, 31 Oct 2026 11:36:00 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/کدام-مقصد-ofhqxpqm6zujهمیشه این حس مبهم همراهم بود که «از دنیا عقب مانده‌ام». مدام در حال دویدن، تقلا کردن و عجله برای رسیدن بودم. گمان می‌کردم اگر فقط کمی تندتر بدوم، اگر به فلان هدف و نقطه برسم، بالاخره می‌توانم نفس راحتی بکشم.اما در اوج این درگیرودار، ناگهان متوقف شدم. متوجه شدم آن‌قدر نگاهم به افق‌های دور و اهداف بعدی دوخته شده بود که زیبایی‌ها، درس‌ها و جریان زندهٔ خودِ مسیر را به کلی نادیده گرفته بودم؛ نه لذتی می‌بردم و نه طعم لحظه را می‌چشیدم.همان‌جا بود که به یک حقیقت ساده اما تکان‌دهنده رسیدم: شاید اصلاً مقصدی در کار نیست.تمام زندگی در همین گام‌هایی خلاصه می‌شود که برمی‌داریم، در همین مسیر جاری. شاید به این خاطر که ما یاد نگرفته‌ایم از روندِ ساختن و رشد کردن لذت ببریم، و خوشبختی را به روزی موکول کرده‌ایم که چک‌لیست اهدافمان تیک بخورد؛ غافل از اینکه خط پایانِ این بازی، با هر گام ما عقب‌تر می‌رود.Aida GAida GMon, 28 Sep 2026 16:06:02 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/چه-هیولاهایی-هستیم-kicyocyp3r6tخیلی از آدم‌ها دلم را گرفته‌اند.حتی وقتی کسی می‌میرد، باز هم بعضی‌ها به جای اینکه از نبودنش بگویند، حساب می‌کنند که بودنش چه سودی برایشان داشت و نبودنش چه چیزی را از دوششان برداشت.اگر بودنش برایشان ضرر داشت، می‌گویند: «خوب شد که مرد.»و اگر سودی داشت، تازه می‌گویند: «حیف شد.»انگار ارزش یک انسان را هم باید با میزان فایده‌ای که برای دیگران داشته اندازه گرفت.گاهی فکر می‌کنم من واقعاً آدم این دوران نیستم.این همه پستی، این همه بی‌رحمی و این همه بی‌تفاوتی همیشه وجود داشته؟ یا ما واقعاً تغییر کرده‌ایم؟شاید انسان‌ها از گذشته هم همین‌قدر بی‌رحم بوده‌اند، اما دست‌کم مجبور بودند کمی مهربانی را تظاهر کنند. شاید مجبور بودند برای حفظ ظاهر، برای آبرو، برای اخلاق، برای قضاوت دیگران، نقاب‌هایی به صورت بزنند.اما امروز انگار خیلی از نقاب‌ها افتاده‌اند.دیگر خیلی‌ها حتی زحمت تظاهر کردن هم به خودشان نمی‌دهند.بی‌رحمی را با افتخار نشان می‌دهند، بی‌تفاوتی را عقلانیت می‌نامند و گاهی سنگدلی را نشانه‌ی قدرت می‌دانند.و من مانده‌ام و یک سؤال که هر روز بیشتر در ذهنم بزرگ می‌شود:آیا انسان‌ها همیشه همین بوده‌اند؟آیا این همه تاریکی از ابتدا در وجود ما بوده و فقط منتظر فرصتی برای آشکار شدن بوده است؟آیا مهربانی چیزی واقعی در انسان است، یا فقط نقابی است که تا زمانی که به آن نیاز داریم بر چهره می‌گذاریم؟گاهی از خودمان می‌ترسم.از اینکه ببینم چقدر راحت می‌توانیم به رنج دیگری عادت کنیم.چقدر راحت می‌توانیم مرگ یک انسان را به یک حساب ساده‌ی سود و زیان تبدیل کنیم.چقدر راحت می‌توانیم کسی را دوست داشته باشیم تا وقتی که برایمان مفید است.و چقدر سریع می‌توانیم از کنار درد دیگری عبور کنیم، فقط چون درد او، درد ما نیست.شاید هیولاها موجوداتی افسانه‌ای نباشند.شاید هیولا همان انسانی باشد که کم‌کم توان دیدن رنج دیگری را از دست داده است؛ همان انسانی که روزی گریه می‌کرد، اما آن‌قدر به دیدن درد عادت کرد که دیگر چیزی درونش تکان نمی‌خورد.و ترسناک‌تر از همه این است که شاید هیولا شدن، ناگهانی اتفاق نمی‌افتد.شاید هر بار که نسبت به رنج کسی بی‌تفاوت می‌شویم، کمی از انسان بودنمان را جا می‌گذاریم.و حالا نمی‌دانم ما واقعاً چه هستیم.انسان؟قربانی؟نجات‌یافته؟یا هیولاهایی که هنوز گاهی، برای اینکه خودمان را انسان تصور کنیم، به مهربانی فکر می‌کنیم؟من فقط می‌دانم که از دیدن این همه سنگدلی خسته‌ام.و بیشتر از آن، از این می‌ترسم که روزی آن‌قدر به آن عادت کنم که دیگر دلم نگیرد.Aida GAida GSat, 05 Sep 2026 11:16:06 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/شاید-کسی-آرزوی-زندگی-تو-را-دارد-kithckonbwpiگاهی نگاهی به زندگی خودت می‌اندازی و فکر می‌کنی چیز زیادی برای دیدن ندارد.همان روزهای تکراری، همان خستگی‌ها، همان نگرانی‌ها، همان صبح‌هایی که با عجله شروع می‌شوند و شب‌هایی که با فکرهای تمام‌نشدنی به پایان می‌رسند.گاهی آن‌قدر به نداشته‌هایت خیره می‌شوی که داشته‌هایت دیگر به چشم نمی‌آیند.اما چیزی را نمی‌دانی.شاید جایی، کسی چشمش به زندگی توست.نه از روی حسادت؛ از روی آرزو.شاید کسی آرزو دارد یک روز صبح جای تو از خواب بیدار شود. آرزو دارد همان خانه‌ای را داشته باشد که تو هر روز با بی‌حوصلگی از آن بیرون می‌روی. شاید کسی برای داشتن شغلی که تو از آن خسته‌ای، سال‌ها تلاش کرده باشد. شاید کسی آرزوی داشتن خانواده‌ای را دارد که تو گاهی از حضورشان خسته می‌شوی.شاید کسی دلش می‌خواهد بتواند همان‌طور که تو راه می‌روی، راه برود.شاید کسی در گوشه‌ای از این شهر، برای داشتن چیزی دعا می‌کند که تو دیگر حتی متوجه داشتنش نیستی.و عجیب اینجاست که هیچ‌کدام از ما از این ماجرا خبر نداریم.ما معمولاً زندگی دیگران را از پشت پنجره‌ی آرزوهای خودمان نگاه می‌کنیم و زندگی خودمان را از پشت پنجره‌ی کمبودهایمان.برای همین، همیشه آن طرف خیابان زیباتر به نظر می‌رسد.همیشه تصور می‌کنیم اگر جای دیگری بودیم، اگر آدم دیگری بودیم، اگر خانواده‌ی دیگری داشتیم، اگر پول بیشتری داشتیم، اگر گذشته‌مان طور دیگری رقم می‌خورد، اگر آینده‌مان مطمئن‌تر بود، شاید بالاخره آرام می‌شدیم.اما شاید مسئله این نیست که زندگی ما به اندازه‌ی کافی خوب نیست.شاید مسئله این است که ما آن‌قدر به آن عادت کرده‌ایم که دیگر زیبایی‌هایش را نمی‌بینیم.شاید زندگی تو برای خودت عادی شده باشد، اما برای کسی دیگر، رؤیاست.البته این به معنای نادیده گرفتن رنج‌ها نیست. قرار نیست به خودمان بگوییم «دیگران شرایط بدتری دارند» و درد خودمان را انکار کنیم. رنج، رنج است؛ حتی اگر کسی در جایی آرزوی داشتن زندگی ما را داشته باشد.فقط شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم:اگر کسی می‌توانست فقط برای یک روز زندگی من را زندگی کند، کدام بخشش را بیشتر دوست داشت؟صبح‌هایی که بدون فکر از کنارشان می‌گذرم؟آدم‌هایی که حضورشان برایم عادی شده؟سلامتی‌ای که هر روز از کنار آن عبور می‌کنم؟فرصت‌هایی که به خاطر ترس ندیده‌ام؟یا همین زندگی ناقصی که مدام آرزو می‌کنم زندگی دیگری باشد؟شاید هیچ‌وقت جوابش را نفهمیم.چون ما هیچ‌وقت نمی‌دانیم چه کسی از دور به زندگی‌مان نگاه می‌کند و در دلش می‌گوید:«کاش من جای او بودم.»و شاید عجیب‌ترین بخش زندگی همین باشد؛اینکه ممکن است درست در همان لحظه‌ای که تو از زندگی خودت شکایت می‌کنی، کسی آرزو کند فقط یک روز از زندگی تو را داشته باشد.پس شاید گاهی، قبل از اینکه از زندگی‌مان فرار کنیم، باید یک لحظه بایستیم و نگاهش کنیم.نه برای اینکه قانع شویم همه‌چیز خوب است.فقط برای اینکه ببینیم شاید در میان تمام چیزهایی که نداریم، چیزهایی هم هست که سال‌هاست داریم و دیگر دیدنشان را فراموش کرده‌ایم.Aida GAida GSun, 09 Aug 2026 11:24:15 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/پیش-از-نخستین-گریه-x25m9gfxkc7tآن شب از شدت خستگی، به خوابی عمیق فرو رفت؛ خوابی آن‌قدر سنگین که انگار تمام اتصالش با جهان قطع شده بود.خواب عجیبی دید.خود را در رودخانه‌ای خروشان یافت. آب با خشمی مهارنشدنی او را با خود می‌برد. دست‌وپا می‌زد، نفسش به شماره افتاده بود و با تمام توان تلاش می‌کرد غرق نشود. ترس، تمام وجودش را فرا گرفته بود.ناگهان چیزی در ذهنش روشن شد.«من خوابم...»همان لحظه به یاد آورد که این تنها جسمش نیست که وجود دارد؛ اکنون روح اوست که در این مکان حضور دارد. اگر روح است، پس آب نمی‌تواند او را غرق کند.ترس آرام‌آرام از وجودش عقب نشست. دیگر تقلا نکرد. خود را به جریان آب سپرد.در همان لحظه، رودخانه آرام شد. آب زیر پایش شکل گرفت، قد کشید و به اسبی شفاف و روان تبدیل شد؛ اسبی که از جنس همان رودخانه بود. اسب او را بر پشت خود نشاند و بی‌آنکه قطره‌ای بر لباسش بنشیند، روی سطح آب به حرکت درآمد.دو سوی رودخانه، دو جهان کاملاً متفاوت گسترده شده بود.در یک سو، جنگلی عظیم قرار داشت؛ درختانی بلند، تنومند و کهنسال، آن‌چنان به هم تنیده بودند که نور خورشید به سختی از میان شاخه‌هایشان عبور می‌کرد. جنگل زیبا بود، باشکوه بود، اما سکوتش ترسناک بود؛ گویی سال‌ها بود که رنگ نور را به خود ندیده و طلسمی ناشناخته بر آن سایه انداخته بود.در سوی دیگر، دهکده‌ای کوچک و آرام دیده می‌شد.اسب کنار رودخانه ایستاد.نزدیک‌ترین خانه به آب، خانه‌ای ساده بود. زنی روی زمین نشسته بود و نوزادی بی‌جان را در آغوش گرفته بود. آن‌قدر محکم او را در آغوش می‌فشرد که گویی اگر رهایش کند، آخرین دلیل زنده بودنش را از دست خواهد داد.گریه می‌کرد؛ نه گریه‌ای که با اشک تمام شود، بلکه گریه‌ای که از عمق جان برمی‌خیزد و هیچ صدایی توان توصیفش را ندارد.مردی کنار او ایستاده بود. اندوه در تمام خطوط چهره‌اش موج می‌زد، اما با همان دل شکسته تلاش می‌کرد همسرش را آرام کند؛ تلاشی که خودش هم می‌دانست بی‌فایده است.او فقط نگاه می‌کرد.نمی‌فهمید چرا باید شاهد چنین صحنه‌ای باشد. چه نسبتی میان او و این خانواده وجود داشت؟در همین فکر بود که صدایی از اعماق رودخانه برخاست؛ نه صدایی که با گوش شنیده شود، بلکه صدایی که مستقیم در جانش طنین انداخت.«آن‌ها پدر و مادر تو بودند...»خشکش زد.صدا ادامه داد:«و آن نوزاد بی‌جان... تو بودی.»سکوت.«قرار بود در آغوش آن‌ها بزرگ شوی. اما سرنوشت مسیر دیگری را برگزید. روح تو باید به زمین می‌آمد، اما نه در آن خانه.»او چیزی نمی‌گفت. فقط گوش می‌داد.صدا دوباره ادامه داد:«ما تو را از آن‌ها گرفتیم و به خانواده‌ای دیگر سپردیم؛ همان خانواده‌ای که امروز آن‌ها را پدر و مادر خود می‌دانی. آن‌ها فرزندشان را از دست دادند، اما تو فرصت زندگی پیدا کردی.»رودخانه همچنان آرام جریان داشت.او به زن و مرد نگاه کرد؛ به اندوهی که هرگز پایان نمی‌یافت.در دلش سؤالی شکل گرفت؛ سؤالی که هیچ پاسخی برایش وجود نداشت.اگر زندگی من، ادامه‌ی ناتمام زندگی دیگری بوده باشد، پس من واقعاً متعلق به کدام خانه‌ام؟Aida GAida GMon, 20 Jul 2026 14:59:32 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/جنگیدن-برای-زندگی-remekn21mn3fگاهی فکر می‌کنم این دنیا بر چه اساسی بنا شده است؟چرا همیشه انگار همه‌چیز بر وفق مراد یک عده خاص پیش می‌رود؟یا شاید مسئله این نیست که دنیا برای بعضی‌ها ساخته شده؛ شاید بعضی آدم‌ها فقط بهتر بلدند از داشته‌هایشان استفاده کنند، بهتر بازی را می‌شناسند و بهتر از فرصت‌هایی که دارند بهره می‌برند.امروز با دنیای دیجیتال، انگار همه در یک مسابقه‌ی بی‌پایان گرفتار شده‌ایم؛ مسابقه‌ای برای دیده شدن، موفقیت، مقایسه کردن و عقب نماندن. گاهی احساس می‌کنم دیگر زندگی نمی‌کنیم، فقط در حال رقابت هستیم.البته ترس از آینده‌ی نامطمئن هم واقعی است. بعضی چیزها خارج از کنترل ما هستند و نمی‌توانیم همه‌چیز را با اراده و تلاش تغییر دهیم.گاهی به توصیه‌های نویسندگان و متفکران جهان نگاه می‌کنم؛ توصیه‌هایی که شاید برای شرایط زندگی آن‌ها درست باشد، اما همیشه با واقعیت زندگی ما همخوانی ندارد. آن‌ها در جهانی متفاوت رشد کرده‌اند؛ جهانی با دغدغه‌ها، فرصت‌ها و مشکلاتی متفاوت.شاید تفاوت فقط در امکانات نباشد؛ شاید در نوع جنگیدن برای بقا باشد. شاید بسیاری از کسانی که برای آرامش، رشد فردی و موفقیت می‌نویسند، مجبور نبوده‌اند هر روز برای ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی بجنگند.ما مسیر سخت‌تری آمده‌ایم؛ شاید قرن‌ها فشار، محدودیت و تجربه‌های تلخ، بخشی از نگاه امروز ما را ساخته است.و گاهی فقط به این فکر می‌کنم:آیا ما واقعاً عقب مانده‌ایم، یا فقط در مسیری دشوارتر، با بار سنگین‌تری از تاریخ، در حال ادامه دادن هستیم؟شاید ما فقط خسته‌ایم؛ خسته از جنگیدن، خسته از انتظار، خسته از تلاش برای ساختن آینده‌ای که همیشه کمی دورتر از دسترس به نظر می‌رسد.Aida GAida GTue, 14 Jul 2026 11:12:52 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/زخم-در-حال-ترمیم-rl2ndd5sf0n1از خواب پریدم. خواب آرامی نداشتم؛ کابوس می‌دیدم و ذهنم به‌شدت به‌هم ریخته بود.احساس می‌کنم هیچ کنترلی روی ذهنم ندارم. انگار چیزی درون من شروع به تخلیه شدن کرده است؛ تمام انرژی‌های منفی، تمام فشارها و تمام چیزهایی که مدت‌ها درونم جمع شده بودند، حالا راهی برای بیرون آمدن پیدا کرده‌اند.اما دردناک‌ترین بخش ماجرا همین است؛ من از این تخلیه شدن رنج می‌کشم.مثل زخمی که مدت‌ها پنهان مانده و حالا چرک و عفونت خود را بیرون می‌ریزد؛ شاید برای بهبود، اما همراه با درد.احساس می‌کنم چیزی درون روحم در حال تغییر است، اما خودِ این تغییر برایم سخت و فرساینده شده. نمی‌توانم توضیح بدهم چه اتفاقی برایم افتاده؛ فقط می‌دانم که ذهنم خسته است، روحم سنگین است و انگار بخشی از وجودم در حال عبور از یک مرحله‌ی سخت و ناشناخته است.Aida GAida GSun, 12 Jul 2026 15:47:00 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/میانِ-فهم-و-نفهمیدن-ih7rt0aj6cdsوقتی به عمق همه‌چیز نگاه می‌کنم، می‌بینم در عین بی‌مفهومی، پر از مفهوم است؛ در عین سطحی بودن، بسیار عمیق است. و من دیگر از این سردرگمی خسته شده‌ام.می‌ترسم، می‌حراسم، و گیج شده‌ام. نمی‌دانم چطور باید بفهمم. همه‌چیز برایم عجیب شده؛ پر از علامت سؤال، خسته‌کننده، جذاب، و در عین حال فرساینده.انگار در یک چرخه افتاده‌ام؛ چرخه‌ای از فهمیدن و نفهمیدن، نزدیک شدن و دور شدن، دیدن و ناتوانی در درک کردن.می‌دانی چه می‌گویم؟Aida GAida GSun, 21 Jun 2026 15:24:03 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/در-حاشیه-ی-یک-فراموشی-sznf4dkogdi4امروز کمی آرامم؛ در ظاهر شاید حتی بی‌حس شده‌ام.احساس می‌کنم مسکن خورده‌ام، اما نمی‌دانم چرا فکر می‌کنم نباید این‌طور باشم، با این حال هستم.از تاریخِ این دوره چگونه یاد خواهد شد؟آیا این‌که کسی در آینده دلش برای ما بسوزد، دردی از ما دوا می‌کند؟آیا این دوره هم مثل همه دوره‌ها به دست فراموشی سپرده می‌شود؟در این دوره دنبال عدالت می‌گردم، اما چیزی پیدا نمی‌کنم.انگار تمام خوبی‌ها قهر کرده‌اند و ما را تنها گذاشته‌اند، وسطِ تمام بدی‌ها، تا خودمان را نجات دهیم، یا بمیریم، یا شبیه آن‌ها شویم.اما اگر نجات پیدا کنیم، چه فایده‌ای دارد؟اگر بمیریم، چه؟من نمی‌توانم بفهمم، اما سعی می‌کنم تمام این بازی‌ها را درک کنم.اگر واقعاً ما بازیکن‌های یک داستان باشیم، که به قلم کسی آفریده شده‌ایم، و جایی از داستان گم شویم و نویسنده به شخصیت‌های دیگر بپردازد، آن‌وقت ما چه می‌شویم؟ما چه بودیم؟ ما چه شدیم؟Aida GAida GSat, 20 Jun 2026 11:58:37 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/تکرار-در-مه-jof7xnqtdlhgمدتی است حالم خوب نیست.نه از آن حال بدهایی که دلیل مشخصی دارند و می‌توان برایشان نامی پیدا کرد. نه غمی که بتوان آن را به یک اتفاق، یک آدم یا یک خاطره نسبت داد. چیزی عمیق‌تر در من جریان دارد؛ چیزی شبیه خستگیِ روح از تماشای جهان.احساس می‌کنم تمام دنیا یک بازی بزرگ است؛ بازی‌ای که در ظاهر آن‌قدر ساده است که همه گمان می‌کنند قواعدش را می‌دانند، اما هرچه بیشتر در آن زندگی می‌کنم، پیچیدگی‌اش بیشتر خودش را نشان می‌دهد. گاهی فکر می‌کنم زندگی چیزی جز چند قانون ساده نیست؛ به دنیا می‌آییم، دوست می‌داریم، می‌جنگیم، از دست می‌دهیم و می‌میریم. اما همین سادگی، چنان عمیق و بی‌رحم است که فهمیدنش از هر معمایی دشوارتر می‌شود.این روزها هرچه بیشتر به آدم‌ها نگاه می‌کنم، بیشتر احساس غربت می‌کنم. همه در حال دویدن‌اند؛ برای پول، موفقیت، امنیت، عشق، رؤیاها یا حتی فرار از ترس‌هایشان. اما در پایان، انگار همه به یک نقطه می‌رسیم؛ نقطه‌ای که در آن می‌فهمیم بسیاری از چیزهایی که برایشان جنگیده‌ایم، آن‌قدرها هم که تصور می‌کردیم پایدار نبوده‌اند.نمی‌دانم چرا، اما احساس می‌کنم در این بازی بسیار نابلدم. سال‌ها فکر می‌کردم اگر بیشتر بخوانم، بیشتر یاد بگیرم، بیشتر تجربه کنم، جهان را بهتر خواهم فهمید. اما حالا نتیجه برعکس شده است. هر کتابی که خواندم، هر داستانی که ترجمه کردم و هر تجربه‌ای که از سر گذراندم، به‌جای پاسخ، سؤال‌های بیشتری در من کاشت.گاهی حس می‌کنم قوانین این بازی را بلدم. می‌توانم حدس بزنم آدم‌ها چرا دروغ می‌گویند، چرا خیانت می‌کنند، چرا عاشق می‌شوند، چرا می‌ترسند و چرا رنج می‌کشند. اما درست در همان لحظه، متوجه می‌شوم که هیچ‌چیز نمی‌دانم. انگار تمام دانسته‌هایم تنها قطره‌ای است در برابر اقیانوسی که انتهایی ندارد.شاید دردناک‌ترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه هرچه آگاه‌تر می‌شوی، کمتر می‌توانی با قطعیت حرف بزنی. جهان از دور منظم و قابل فهم به نظر می‌رسد، اما وقتی نزدیک می‌شوی، همه‌چیز در مه فرو می‌رود.زمان می‌گذرد، تاریخ ورق می‌خورد و نسل‌ها یکی پس از دیگری می‌آیند و می‌روند؛ اما بازی، همان بازی است. تنها چهره‌ها عوض می‌شوند. همان آرزوها، همان ترس‌ها، همان جنگ‌ها، همان عشق‌ها و همان رنج‌ها، در لباسی تازه بازمی‌گردند. گویی تاریخ، بیش از آن‌که پیش برود، خود را تکرار می‌کند و انسان، با وجود تمام دانسته‌هایش، همچنان در حال زندگی کردنِ داستانی است که هزاران بار پیش از او روایت شده است.و من این روزها در همان مه ایستاده‌ام؛ نه آن‌قدر گم شده‌ام که راه را نبینم، نه آن‌قدر مطمئنم که بتوانم قدم بعدی را با یقین بردارم. فقط ایستاده‌ام و به این فکر می‌کنم که شاید بخش بزرگی از زندگی، نه در فهمیدن، بلکه در تحمل کردنِ نفهمیدن نهفته باشد.Aida GAida GWed, 17 Jun 2026 15:42:12 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/وقتی-چشم-ها-دیگر-مانند-گذشته-نمی-بینند-euni1mvdlbswامروز حال بدی ندارم. کمی پرانرژی‌ام، اما در عین حال، اندکی ناامید. این روزها پر از تضادم.من همیشه آدمی پر از امید، انرژی و خنده بودم. نمی‌دانم چه بر سرم آمده است. تغییرات چشمگیری در خلق‌وخویم احساس می‌کنم؛ کم‌حرف شده‌ام، گوشه‌گیر شده‌ام، غمگینم و مدام غصه می‌خورم.عجیب‌تر آن‌که دیگر فقط غصه‌ی خودم را نمی‌خورم؛ غصه‌ی مردم را می‌خورم، غصه‌ی هم‌نسل‌هایم را، و حتی غصه‌ی نسل‌هایی را که هنوز نیامده‌اند. انگار غمی بزرگ در دلم خانه کرده است.هر گوشه‌ی شهر را که نگاه می‌کنم، چیزی در دلم فرو می‌ریزد. چهره‌ها، خیابان‌ها، ساختمان‌ها و سکوت‌های میان آدم‌ها، همه برایم باری از اندوه را حمل می‌کنند. گویی جهان همان جهان سابق است، اما چشم‌های من دیگر مانند گذشته نمی‌بینند.نمی‌دانم این غم از کجا آمده است؛ تنها می‌دانم که آرام و بی‌صدا در من ریشه دوانده و حالا هر جا می‌روم، سایه‌اش را با خود حمل می‌کنم.Aida GAida GTue, 09 Jun 2026 15:40:38 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/اسمان-های-یهویی-auogky7fq32sعکسهایی یهویی از طبیعت اسمان وقتی توی مسیر رفت و امد به شرکت هستم اسمان دلبری میکنه منم از ذلبریاش عکس میگیرم تا به یادگار بمونه برام شایدعکسهایی یهویی از طبیعت اسمان وقتی توی مسیر رفت و امد به شرکت هستم اسمان دلبری میکنه منم از ذلبریاش عکس میگیرم تا به یادگار بمونه برام شایدAida GAida GSun, 31 May 2026 16:59:59 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/ما-که-بلد-نبودیم-راحت-زندگی-کنیم-lp4vwfbdiuvuدیشب خیلی عصبی بودم. از آن شب‌هایی که انگار هیچ‌چیز سر جای خودش نیست و ذهن مدام از فکری به فکر دیگر می‌پرد. من اصولاً عادت ندارم از مشکلاتم با کسی حرف بزنم؛ همیشه فکر کرده‌ام هر کسی بار خودش را دارد و دلیلی ندارد بار من را هم به دوش بکشد. شاید همین عادت باعث شده گاهی این‌قدر آشفته شوم. حتی اگر نوشته‌هایم را بخوانم، خودم هم می‌فهمم چقدر پراکنده‌اند؛ موضوع‌ها مدام عوض می‌شوند، چون ذهنم هم آرام نمی‌گیرد و هر لحظه درگیر فکر تازه‌ای می‌شود.گاهی با خودم می‌پرسم چرا باید زندگی در این دنیا تا این اندازه سخت به نظر برسد؟ چرا حتی وقتی اتفاق بدی نیفتاده، باز هم بلد نیستیم آسوده باشیم؟ انگار از همان اول یاد گرفته‌ایم همیشه کمی غمگین، کمی نگران و کمی دلخور زندگی کنیم؛ طوری که انگار سال‌هاست در یک عزاداری طولانی مانده‌ایم.از بچگی خیلی چیزها را اشتباه یاد گرفته‌ایم. یاد گرفته‌ایم کینه‌ها را نگه داریم، نبخشیم، و وقتی از کسی عصبانی می‌شویم زیر لب برایش آرزوی مرگ کنیم. انگار نفرین کردن و دل‌چرکین بودن بخشی از زبان روزمره‌مان شده است. کمتر کسی به ما یاد داد که رها کردن کینه هم یک جور نفس کشیدن است، که بخشیدن می‌تواند دل را سبک‌تر کند.به جایش، ترس را خوب یاد گرفتیم؛ ترس از آینده، ترس از فردا، ترس از تمام شدن چیزهایی که برای زندگی لازم داریم. حتی گاهی ترس از تمام شدن آب، از کم شدن نعمت‌ها، از روزهایی که شاید سخت‌تر از امروز باشند. این ترس‌ها آرام‌آرام در ذهنمان خانه کردند و بزرگ شدند.کنار آن‌ها، کینه‌ها هم جا گرفتند. کینه‌هایی کوچک که کم‌کم بزرگ شدند و جایی در دل باز کردند. آن‌قدر که گاهی احساس می‌کنم دهانمان پر شده از ترس و دل‌هایمان پر شده از کینه. انگار سال‌ها تمرین کرده‌ایم چگونه دلگیر بمانیم، چگونه از هم فاصله بگیریم، و چگونه سخت زندگی کنیم.اما گاهی با خودم فکر می‌کنم شاید زندگی قرار نبوده این‌قدر سنگین باشد. شاید اگر کمی از این ترس‌ها را زمین بگذاریم و کمی از این کینه‌ها را رها کنیم، جایی در دل‌مان برای آرامش هم باز شود. شاید آن وقت یاد بگیریم که زندگی فقط جنگیدن با ترس‌ها نیست؛ گاهی هم باید اجازه بدهیم کمی آرام‌تر، کمی مهربان‌تر از کنارمان عبور کند.Aida GAida GThu, 21 May 2026 13:10:47 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/تورِ-سفیدِ-آسمان-ljzz29xkezkyآسمان آن روز عجیب قشنگ بود. ابرها مثل تور نازکی روی خورشید کشیده شده بودند؛ لطیف و سبک، یک‌دست و کمی پف‌کرده. انگار کسی با حوصله، پرده‌ای ظریف از نور و بخار جلوی خورشید آویخته باشد. خورشید پشت آن تور نازک آرام گرفته بود، درست شبیه عروسی که لباس سفید و پرچینش را پوشیده و پشت حجابی لطیف ایستاده باشد.نور خورشید دیگر تیز و سوزان نبود؛ نرم و ملایم روی زمین می‌ریخت، مثل دستی که آرام روی شانه‌ات می‌نشیند. همه‌چیز در روشنایی سفیدی غرق شده بود؛ نوری که نه چشم را می‌زد و نه دل را خسته می‌کرد. انگار آسمان تصمیم گرفته بود برای چند لحظه هم که شده، دنیا را آرام‌تر نشان بدهد.ابرها بی‌صدا حرکت می‌کردند و گاهی لایه‌هایشان کمی کنار می‌رفت و بعد دوباره روی هم می‌نشستند. خورشید پشت آن‌ها بازی می‌کرد؛ گاهی روشن‌تر می‌شد و گاهی در میان سفیدی ابرها محوتر. اما هر بار که از پشت آن تورهای ابری سرک می‌کشید، نورش مهربان‌تر از قبل به زمین می‌رسید.نمی‌دانم چرا، اما حس می‌کردم خود خورشید هم از این لباسی که آسمان برایش دوخته بود خوشحال است؛ لباسی از ابرهای سفید، سبک و نرم، که با هر نسیم آرامی تکان می‌خورد و نورش را زیباتر از همیشه نشان می‌داد.:::Aida GAida GWed, 20 May 2026 08:50:09 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/سادگی-ضعف-این-روزهای-دنیاست-jj09vnctkeqx.از تمام ضربه‌هایی که خوردمو تمام حرص‌هایی که در خودم ریختم، فقط چون بلد نبودم مثل بقیه باشم.همه یاد گرفته‌اند چطور حرف بزنند،چطور نقش بازی کنند،چطور آدم‌ها را نگه دارندو هم‌زمان نابودشان کنند.همه بلدند.جز من.من هنوز هر چیزی را همان‌طور که هست می‌گویم،همان‌طور که حس می‌کنم.و دقیقاً همین،بیشتر از هر چیزی دارد به من آسیب می‌زند.دنیا عجیب شده؛آدم‌ها پیچیده شده‌اند،احساس‌ها حسابگر شده‌اند،و من هر روز بیشتر می‌فهممسادگی توی این دنیانوعی ضعف حساب می‌شود.Aida GAida GFri, 15 May 2026 20:40:11 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/آدمها-زخم-های-همیشگی-q20w8chffxc8عجیب است، آدم‌ها هیچ شناختی از یکدیگر ندارند، اما برای هم نسخه می‌پیچند، آن‌هم از نوع دلخواه خودشان. قوانینی غیراخلاقی را تحت عنوان اخلاق به هم دیکته می‌کنند. مثلاً می‌گویند: “محبت نکن، چون دیگران جنبه‌اش را ندارند.” این در حالی است که خودشان از درون، ظرفیت پذیرش محبت یا حتی احترام را ندارند. این نسخه‌ها را تمام آدم‌هایی که سرشار از کمبودند، برای همه می‌پیچند؛ نسخه‌هایی که بیشتر از آنکه راهگشا باشد، دست‌وپاگیر است.من از تمام آدم‌های اطرافم، تنها به کتاب پناه می‌برم. دنیایی که در آن نه آزار و اذیتی هست، نه زخم‌زبان و زخم رفتاری. گویی آدم‌ها اینجا فقط برای زخم‌زدن خلق شده‌اند.نمی‌دانم، شاید من هم یکی از همین آدم‌ها باشم؛ شاید ناخواسته زخمی برای دیگران. اما چیزی که یقین دارم، این است که از آدم‌ها بیزار شده‌ام. از تمام رفتارها، از تمام آنچه در این زمانه می‌بینم. دلم می‌خواهد فریاد بزنم و بگویم: “خودتان باشید! کافی است خوب باشید، آرام باشید، مهربان باشید! چرا این‌قدر حسادت و خشم و کینه چشمانتان را پر کرده است؟”Aida GAida GTue, 12 May 2026 17:01:37 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/تلاش-برای-بقا-fujaguxjponfبالاخره مجوز چاپ کتابمو گرفتم و دارم تمام تلاشمو میکنم که به م‌فقیتهای بیشتر برسم اما گاهی جبر جغرافیایی تمام انگیزه و ذوق و استعدادتو نابود میکنه و تو فقط مجبوری برای بقا تلاش کنی و هیچ جایی برای لستعداد و رشد و تکامل شخصیتت نداری پ این غم انگیزترین داستان زنده بودنه…..Aida GAida GMon, 11 May 2026 23:12:19 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/نقاشی-طبیعت-pi9jo5uoux8iصبح………..نقاشی خدا طبیعت پنهان شده در دل شهر در دل غم اندوه عزا دلتنگی دوری بی عدالتی نابرابری بی عدالتی بی عدالتی خستگی ناامیدی اینده ای محو و مبهم غم غم و غم وغمم……طلوع خورشید…………..شروع زندگی…………….شروع روز…………………شانس دوباره………………زندگی زندگی.Aida GAida GTue, 17 Feb 2026 21:22:29 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/خواب-آلودگی-زیرِ-فشارِ-ظلم-zeyvzjkaghokناامیدم، اما تهِ دلم امیدوارم.نمی‌دانم؛ سرحالم، اما بی‌انرژی‌ام، پرانرژی‌ام، غمگینم و شاد.می‌فهمی حال مرا؟انگار همه‌چیز هم‌زمان در من اتفاق می‌افتد؛ تضادی آرام، شلوغیِ خاموشی که نمی‌توانم برایش اسمی پیدا کنم.میان چند قطب از درونم گیر کرده‌ام؛ کشیده می‌شوم، بی‌آن‌که بدانم به کدام سو.احساس خواب‌آلودگی دارم، نه از خستگی، بلکه از فشار ظلم؛ فشاری که روی ذهن می‌نشیند و آدم را کند می‌کند، مثل مهی که آرام‌آرام روی فکر می‌خزد........Aida GAida GSat, 14 Feb 2026 10:04:16 +0330https://virgool.ir/@m_42770279/اندوهِ-پیش-از-عدالت-vnp5zptpu9twنمی‌توانم بفهمم چرا ظلم همیشه اول پیروز می‌شود. کلی مظلوم از بین می‌روند تا بعد، نور پیروز شود.الان غمی در دلم هست که نمی‌توانم توضیحش بدهم؛ اما شرمسارم، شرمنده‌ام، خجالت‌زده‌ام.کلی سؤال در ذهنم هست: واقعاً بعد از بین رفتن مظلوم، چه دردی دوا می‌شود؟ زجر کشیدنِ ظالم چه چیزی را جبران می‌کند؟کاش از اول، ظالمی نباشد که مظلومی از بین برود، دل‌ها خون شود.ظالم باید از بین برود، اما در نهایت، تهِ دلِ ما، غمِ از دست دادنِ گل‌هایمان، نازنین‌هایمان، دوا نمی‌شود. این غم تا آخرین لحظه‌ی زندگی با من هست.فقط امیدوارم دیگر ظالمی از بین برود، پیش از آن‌که مظلوم دیگری از بین برود.Aida GAida GThu, 12 Feb 2026 10:09:14 +0330