https://virgool.ir/feed/@m_42682547fa2026-11-11 03:13:35https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_42682547https://virgool.ir/@m_42682547/پرواز-بدون-بال-om2douftffepاوایل مهر ماه بود. بوی مدرسه باز به مشامم می رسید. برای من بوی خوبی نبود. بوی خستگی ، درد، رنج و زحمت...آدمی نبودم به درس و مدرسه علاقه ای داشته باشم. دوست داشتم واسه خودم زندگی کنم آذادانه و بدون ناراحتی و زحمت... دوست داشتم بدون آدما زندگی کنم. از همه چیز و همه کس بیزار بودم. خلاصه من همیشه اینطوری بودم، افسرده ، خشن، سرد و مغرور... هیچ کس دوستم نداشت، تنها کسی که مرا می خواست مادرم بود و دگر هیچ کس. روز اول مدرسه طبق عادت سالانه یه گوشه ای از مدرسه را پاتوق خودم گرفتم و تمام کلافگی و خستگی هایم را آنجا با تنهایی به سر می بردم. هر روز با کلی خستگی سر کلاس ها حاضر میشدم و هر روز به اجبار به مدرسه میرفتم.من تصمیم خودم را گرفته بودم تصمیم گرفته بودم برای همیشه  تنها باشم و تا ابد در جستو جوی این تنهایی راهی شوم. کسی را دوست نداشتم و از آدما متنفر بودم.روز ها میگذشت و من با کلافگی، خستگی و اجبار به زندگی ادامه می دادم. امروز خودش را می دیدم و فردا تکرارش... هفته اول مدرسه بود. مثل همیشه صبحانه نخورده و بی حوصله سر کلاس حاضر شدم. معلم ادبیات که وارد کلاس شد همه به احترامش بلند شدیم. کلاس درس را با یک شعر زیبا شروع کرد. این شعر را زیر لب با معلم زمزمه میکردم درست همان شعری بود که پدرم قبل از مرگش درخواست کرد برایش بخوانم  آری همان شعر آقای رودکی بود. با خواندن این شعر کمی سر حال شدم به چشمان معلم که نگاه میکردم چشمان مهربانانه اش میدرخشید.بعد از اتمام شعر معلم اولین سوالی که پرسید گفت:_بچه ها چه کسی میداند این شعر اثر کیست؟  هر یک از بچه ها حدسی زدند اما هیچکدام نبود. من میدانستم! میدانستم این شعر اثر کیست؟ اما چون آدمی خجالتی و آرام و بی حوصله ای بودم می ترسیدم که حرف بزنم! با صدایی لرزان و آرام زیر لب گفتم:_  ر... رودکیمعلم گفت چی پسرم؟ تو میدانی اثر کیست؟همه ی بچه ها بهم خندیدن و یکی از آنها به من رو کرد و با حالتی تمسخر آمیز گفت این حتی این اسم خودشم نمیدونه چه برسه به شاعر؟همه بچه خندیدن ، منم آرام و بی صدا سرم را دوباره روی میز گذاشتم. معلم نزدیکم شد. دستی به شانه ام کشید و با لحنی مهربانانه گفت:_ پسرم، تکرار کن، چرا میترسی؟ تو میدانی این شعر اثر کیست؟ یک لحظه به خودم آمدم و برای اولین بار سکوتم را شکستم و گفتم:_بله، میدانم ! این شعر آقای رودکی هستش. این شعر، شعر مورد علاقه ی پدرم بود. پدرم دقایق آخر مرگش درخواست خواندن این شعر را ازم کرد چشمانم را بستم و اشک را مهمان چشمانم کردم و شعر را خواندم درست مثل آخرین خدا حافظی با پدرم؛هرکه نیاموخت از گذشت روزگارنیز نیاموزد زهیچ آموزگارتا جهان بود از سر مردم فرازکس نبود از راز دانش بی نیازمردمان بخرد اندر هر زمانراز دانش را به هر گونه زبانگرد کردند و گرامی داشتندتا به سنگ اندر همی بنگاشتنددانش اندر دل چراغ روشن استوز همه بد بر تن تو جوشن استچشمانم را که باز کردم تمام کلاس بهم زل زده بودند. اشک همچون باران از چشمانم می چکید...معلم گفت:عالی بود. آفرین! خیلی قشنگ خواندی پسر...راستش خودمم تعجب میکردم. برای اولین بار در کلاس حرفی زدم، توانستم کاری انجام دهم.زنگ تفریح همان جای همیشگی ام نشسته بودم و غرق در افکار خودم بودم که دستی را روی شانه ام حس کردم. با مهربانانه بهم گفت: _ تو پسر باهوشی هستی!ولی هنگام سخن گفتنت چیز های زیادی را کشف کردم. لال شده بودم. فقط نگاهش میکردم و هیچی نمی گفتم.بهم گفت:_ خیلی خوب، چیزی نگو، ولی فردا یک برنامه ای برایت دارم. این حرف را زد و رفت. آن روز کلا هواسم به این حرفش بود! یعنی چه برنامه ای واسم داره؟ بعد مدرسه  وقتی به خانه رفتم کلا از معلممون برای مادرم گفتم و کلی ازش تعریف کردم. مادرم خیلی تعجب میکرد! اولین باری بود که برایش از مدرسه و معلمانم برایش تعریف میکردم. اما این آقای مهربان واقعا تعریفی بود.صبح آن روز یعنی روز سه شنبه که به مدرسه رفتم هی منتظر بودم معلم ادبیات بیاید.  آن روز کلا منتظرش بودم ولی سراغمو نگرفت. دیگر بی خیال  به سمت کلاس حرکت کردم.داشتم وارد کلاس میشدم که یک دفعه پشت سرم کسی صدایم می زد، سرم را برگرداندم،آری خودش بود،همان آقای مهربان! آرام آرام به سمتش قدم برداشتم و با لحنی  آرام بهش سلام کردم. بهم گفت دنبالم بیا...دنبالش تا دم در کتابخانه رفتم. با هم وارد کتابخانه شدیم به یه چیزی حالت یه تابلو با پارچه ای بنفش رنگ اشاره کرد و بهم گفت: پارچه را بردار، ذوق کرده بودم که بفهمم چیه؟! پارچه را برداشتم یک آیینه بود! با حالتی تمسخر خنده م گرفت. گفتم :_ء، آقا این چیه؟نزدیکم شد و من را روبه آینه قرار داد و بهم گفت؛ _در آیینه چی و چه کسی میبینی برایم بگو؛خیلی عجیب بود!نمیدانستم منظورش چی هست اما حس عجیبی داشتم و وقتی رو به آینه کردم و به خودم خیره شدم یک سری رفتار ها و شخصیت های عجیبی را میدیدم و همان لحظه بود کهسرم را بلند کردم و سکوتم را شکستم.آنچە در دل داشتم و گفتم؛صدام میلرزید باز دوباره اشکم آمد...آقا من یک آدم مغرور میبینم آدم بی حوصله ای که هیچ کسی دوستش ندارد. من یه آدم تنهای بی کسی می بینم که با  تنهایی خودش با هزاران نفر زندگی میکند. به خدا این زیادی آدم بدی نیست شاید اگر کسی را داشت باهاش حرف بزند،درد دل کند اینقدر بی احساس و خسته نبود. شاید اگر کسی دوستش می داشت اینطوری نبود که همه مسخره اش کنند. من  آدم بدی  نیستم. من به درس علاقه دارم،  من دوست دادم آدم خوبی باشم، منم جوونم و کلی آرزو دارم... اما این هارا  به چه کسی بگوم؟ و چه کسی را متوجه خودم کنم؟نمی دانم چرا حوصله ی هیچ جمعی را ندارم شاید دارم اما استعدادش را ندارم،چرا هرچه به مردم نزدیک میشوم بیشتر تنها میشوم؟ چرا آدما به جای درک کردن ترکت میکنند و تو را مسخره میکنند؟اشک همچو باران از چشمانم جاری میشد  و همچنین این سخنان را ادامه میدادم...معلم نزدیکم شد و بغلم کرد  اشک هایم را پاک کرد و یه چیزی داد دستم و بهم گفت بشکن!یه نگاهی بهش انداختم و گفتم چیو استاد؟بهم گفت:_ نترس، تنبیه نمی شوی آینه را بشکن و  تکه هاشو جمع کن و دوباره بسازش!میدانم سختە، مثل اول نمیشه اما میشه دوبارە درستش کرد، من درک میکنم آدما از تو بدشان می آید و هی به تو خشتی پرتاب میکنند تا جلوی آرزو هایت را بگیرند اما با خشت هایی که بهت پرتاب می کنن یه برج بساز! برجی از جنس موفقیت،امید،مهربانی و عشق...میدانم چه شب ها را با گریه سپری کردی و صبح با خنده ادامه دادی، میدانم زمین خوردی و نا امیدی، اما این فکر که منتظر کسی باشی تا دستت را بگیرد و بلندت کند اشتباست. فکر کن اگر همینطوری بنشینی چیزی تغیر نمی کند.برو جلو پسر، ناخدای قایق خودت شو، راهت را تنها به سوی  آب های آذاد  بکش... تغیر کن! از این به بعد لازم نیست به بد بودنت ادامه بدی،از خواب جهالت بیدار شو تا آرزو هایت سهم کسی دیگری نشده!   معلم به سمت پنجره رفت و پنجره را باز کرد. بهم گفت:_ نور آفتاب را میبینی؟ آفتاب به گیاهی میتابد که سر از خاک در آوره باشد. سر از خاک بیرون بیار تا نور خورشید سهم تو هم شود. این همه زیبایی جهان همینطوری اتفاق نیفتاده!من، تو ، جوانانی همچون تو خالق آنها هستن! گیج شده بودم همینطوری به زمین زل زده بودم،بدون هیچ کلامی از کتابخانه خارج شدم. لال شده بودم. خشکم زده بود بدون اینکه به کسی چیزی بگویم از مدرسه هم رفتم. آن روز خیلی عجیب بود برایم. به سمت خانه به راه افتادم وقتی به خانه رسیدم مستقیم سمت اتاقم رفتم.دلم میخواست تنها باشم .بغض گلویم را گرفته بود. با صدای بلند گریه میکردم عین بچه یتیم ها...چند روزی از اتاقم بیرون نرفتم با کسی هم میل سخن نداشتم. میخواستم خودم را از اول بسازم، میخواستم آن گیاهی شوم که آفتاب بهش میتابد،مادرم از شدت نگرانی پشت در اتاق میماند و صدایم میزد اما من انگار در دنیای دیگری بودم و غرق در فکر و خیال...دو روزی گذشت و منی که بال های زخمی ام را با سخنان معلمم مرهم دادە بودم و دیگر وقتش رسیدە بود...بعد از مدتی به قول معلم ادبیاتمون که بهم گفت سر از خواب جهالت بردار، از خواب جهالت پریده بودم. به درس  هایم خیلی خوب میرسیدم دیگر آن آدم سابق نبودم شاگرد اول کلاس نه، ولی خوب از آن صفری که قرار بود سقوط کند پروازی را آغاز کردم. آن سال را با سالی متفاوت گذراندم.سالی پر از موفقیت و شادمانی...سال ها میگذشت و آدمی کن از انسان ها دور میشد الان باهاشون حال میکنه میبینه میخندە زندگی میکنە.. من هر روز حرف های معلمم را مرور می کردم. یک روز برای مادرم، یک روز برای دانش آموزانم و امروز دارم برای دخترم تعریف میکنم.اما کاش زنده بود و دوباره و دوباره استادم میشد. استاد زندگی ام...آن روز پنجشنبه متنی را  با خوش خطی روی کاغذی نوشتم:و با دخترم سر خاک معلمم رفتیم.کاغذ را گذاشتم و آن را خواندم:انسان های خوب مثل قاب عطر خالی میمانند. درسته تمام شده اند اما بوی خوبشان همیشه باقیست...و  بعد آن شعر اولین روز کلاس را خواندم؛هرکه ناموخت از گذشت روزگارنیز ناموزد زهیچ آموزگار...آری آن شعر موفقیت زندگی من!گاهی یه آدم هایی، یه کلمه هایی موجب تغیر وجود یه آدم میشود.سعی کنیم واژه های خوبی به کار ببریم...✍ ندا قادری ندا قادریندا قادریWed, 04 Jun 2025 22:05:47 +0330