https://virgool.ir/feed/@m_42672732fa2026-11-12 12:35:01https://files.virgool.ir/upload/users/4356934/avatar/S4deXq.jpghttps://virgool.ir/@m_42672732https://virgool.ir/@m_42672732/سبز-نعنایی-tynwocxlpxfiتمام نوجوانی من در حسرت پاترول گذشت. من شیفته ی آن پنجره‌های چهارگوشِ دلباز، ابعادِ بدنه ی بزرگ، شاسیِ بلند و لاستیک های پهنش بودم. در آن زمان هیچ ماشینی، حتی به روز ترین و گران ترینشان، برایم به جذابیت پاترول نبود، طوری که اگر در جایی پاترول می دیدم، می ایستادم و آنقدر محو جبروتش می شدم تا در خَمِ کوچه خیابان گم شود، بعد با حسرت راهم را می گرفتم و می رفتم. این ماشین به قدری برایم قدر و اعتبار داشت که در اکثر مواقع، راننده اش هم با هر شکل و شمایل و خُلق و خویی برایم عزیز و محترم می شد. حتی وقتی فهمیدم ماشینِ پاترول تولید کشور ژاپن است، بی هیچ فکری، نسبت به ژاپن هم ارادت خاصی پیدا کردم!تعصبی که روی پاترول داشتم، گاهی مرا وا می داشت تا وسواس گونه و دقیق، سر تا پای صاحبِ هر ماشینِ پاترولی که می دیدم را برانداز کنم تا مطمئن شوم لااقل به لحاظ ظاهری لیاقتِ نشستن پشت فرمانِ چنین ماشینی را دارد یا نه، که یک وقت چنین ماشینِ زیبایی حیف نشده باشد!پدرم اما با خرید یک لندرور سبز رنگ، همه ی خیال و آرزویی که برای خرید و داشتن پاترول، از جانبش، در سرم می پروراندم را بر باد داد! آمدن لندرور به زندگی ما، برای من چیزی بود معادل یک شکست عاطفی عمیق. آن هم وقتی پدرم مدام توی سرِ پاترول می زد، برایش عیب های بی شمار می تراشید تا از صرافتش بیفتم و در عوض، از ویژگی های منحصر به فرد ماشین جدیدش می گفت. اینکه هم شاسیِ بلند دارد، هم مثل آب‌ خوردن از کوه و تپه بالا می‌رود و چه زمین گِلی باشد یا هوا بارانی، در همه حال ما را به مقصد می رساند!هیچکدام از تعاریف غلو آمیزش اما نتوانست دلم را با ماشین محبوبش صاف کند. سر ناسازگاری ام با آن لندرور، حتی وقتی که پدر در نقش سرویس مدرسه هر روز مرا می رساند و ظهر به دنبالم می آمد هم ادامه داشت. آن لندرور سبز آنقدر در چشمم بی ارج بود که همیشه از پدرم می خواستم با فاصله ای چند متری از درِ مدرسه بایستد تا همکلاسی هایم مرا با آن ماشین و رنگ تابلویش نبینند. پدرم اما چنان ماشینش را دوست می داشت و برای داشتنش کیفور بود که گوشه کنایه های من چندان رویش اثر بخش نبود و اکثر مواقع درست در مرکز توجهات می ایستاد تا پیاده یا سوارم کند. طوری که بعد از مدت کوتاهی، نه تنها دوستان و همکلاسی هایم، که همه ی بچه های مدرسه مان، پدرم را با ماشین لندرور سبزش می شناختند. حتی در مواقعی، یک تعداد از دوستانم با خوشحالی می آمدند و در قسمت عقبِ ماشین سوار می شدند و پدرم آن ها را هم به خانه شان می رساند.آن تکان دادن های بی موقعِ ماشین در گذر از چاله چوله ها، بالا پایین پریدن هایمان از روی صندلی های بلند و فنر مانندش در طول مسیر، حرکت مُهیج و تاب دارش در راستای خیابانِ شیب دار و پر از درختانِ سر به فلک کشیده و زیبای مدرسه، آن دور همی های چند نفره و کوچک مان در فضای عقبِ ماشین، همه بقدری برایمان لذت بخش بود که  صدای شادی و خنده مان که پدر صدای زندگی می دانست، تا رسیدن به مقصد و خانه هایمان ادامه داشت. در حالی که اکثر مواقع، آوازِ آغاسی، مرضیه، سوسن و ... از ضبط قدیمی اش بلند می شد و همراهی مان در خواندن‌، ولو به اشتباه، شادی و لذت مسیر را برایمان دو چندان می کرد.اولین جرقه های علاقه ام به آن لندرور سبز از همانجا و با همراه شدن دوستانم شکل گرفت. کم کم آوازه ی ماشین سبزمان و لحظات خوشی که در آن اتفاق می افتاد، طوری میان دیگر بچه های مدرسه پیچید، که گاهی سوار شدنِ من به آن ماشین را با حسرت نگاه می کردند. گاهی هم به بهانه های مختلف جلو می آمدند، طرح دوستی تازه ای را شکل می دادند تا بلکه بتوانند تا مسیری کوتاه سوارش شوند. به این ترتیب، دوست های جدیدی هم به واسطه اش، به دایره ی دوستانم اضافه شد و لندرور سبزِ نعنایی، بیاد ماندنی ترین خاطرات را، نه تنها برای من، که برای تعداد قابل توجهی از بچه های مدرسه مان رقم زد. در نهایت هم خود را به طرز عجیب و هوشمندانه ای، در چشمم، به اندازه ی ماشینِ پاترول که همیشه آرزویش را داشتم بالا کشید.#دنده عقب با اتو ابزاراسما سعیداسما سعیدMon, 24 Nov 2025 01:10:36 +0330