https://virgool.ir/feed/@m_42667600✍️fa2026-11-10 16:26:33https://files.virgool.ir/upload/users/4364211/avatar/O1LxdG.jpghttps://virgool.ir/@m_42667600https://virgool.ir/@m_42667600/دایه-بخش-هفتم-pik27a1igkbzاین بخش رو امروز نوشتم، آخرین بخش از داستان.ژاکلین یک مدت گوشه گیر شده بود و بی حساب در خودش فرو می رفت و خیلی کم صحبت می کرد و گاهی از خواب با حالتی هولناک بیدار می شد انگار مریض شده باشد. او دیگر رمقی برایش نمانده بود و آن دختر سابق نبود. گویا پیری زودرس گرفته بود و نیمی از موهایش نیز در حال سپید شدن بود. نمی دانم چرا اما افسرده شده بود و مدام در حال فکر بود.او یک شب خوابید و دیگر برنخواست هر چقدر صدایش کردیم دیگر جواب نداد. جسد سرد او روی تخت افتاده بود و چشم هایش به سقف خیره شده بود.دایه با لباسی سراسر سیاه از اتاق بیرون آمد به من خیره شد و با بغضی چشمانش را بست و دیوانه وار گریست و مرا در آغوش کشید.وقتی که داشتیم ژاکلین را دفن می کردیم هوا سرد، تیره و تاریک بود او مثل گلی که پژمرده باشد برای همیشه به خواب رفته بود. روی جسم بی جان ژاکلین خیمه زدم و جای موهایش را بوسیدم. کسی جز من و دایه کلارا در خاکسپاری اش حضور نداشت. تازه یادم آمد که او جز ما کسی را نداشت. کاش می شد یک بار دیگر فقط ببینمش. ژاکلین مرا تنها گذاشت و من با این مصیبت می دانم هر روز پیرتر و عاجز تر خواهم گشت. دایه کلارا موی خود را بر آشفت و دیوانه وار گریست.حس سردی در فضای اتاق ها جریان داشت باورش کمی سخت می نمود که ژاکلین برای همیشه از کنار ما پر کشیده است. از این اتاق به آن اتاق می رفتیم و گاهی فکر می کردیم ژاکلین هنوز در خانه است.دایه یک شب مرا فرا خواند و با کتاب هایی که روی هم چیده بود به من نگریست. دایه بعد به سمت پنجره رفت پشتش را به من کرد و به دور دست نگاه می کرد. با حسی غریب گفت:"باید ببخشید انگار من برای این خانه و تو شوم بودم افسوس کارن کاش من به جای ژاکلین مرده بودم کاش او زنده بود و من می دانستم که شما با یک دیگر خوشبخت هستید آن دختر بیچاره حقش نبود کاش من به جای او زندگی ام پایان می یافت او هنوز خیلی جوان بود کارن باید مرا برای تمامی کارهایی که کردم ببخشی"به سمتم آمد و دستانش را دور گردنم آویخت. با بغض و عشوه ای جنون آمیز گفت:"کارن کاش من بتوانم جای ژاکلین را برایت بگیرم بگذار ژاکلین خوشحال باشد بداند تو حالا فقط مرا داری می خواهم بداند کلارا هنوز دوستت دارد"با بغضی کودکانه و لبریز از اندوه گفتم."دایه کلارا...""می خواهی بگویی من هم دوستت دارم؟ مگر‌‌ نه کارن تو را به خدا بگو"با حسی آمیخته با درد و فغان لب گشودم."دایه کلارا..."دایه با بغض و چشمانی پر از اشک ادامه داد."لعنت به تو و آبا و اجدادات چرا هیچگاه با من راحت نبودی؟ کارن بگو، بگو، جان بِکَن بگو که دوستم داری بگو که دایه ات را دوست داری"چشمانم‌ را کاملأ بستم و لب هایم را باز کردم."دایه کلارا دوستت دارم"سیلی محکم و دردناکی در گوشم نهاد و شوریده حال مرا در آغوش کشید و موهایم را در مشت هایش فشرد."پایان"hamed-rahmanihamed-rahmaniFri, 06 Nov 2026 20:21:05 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/دایه-بخش-هفتم-cb2f5xkvwggcدایه کلارا موهایش را مثل طناب بافته بود و رژ روی لب هایش معلوم‌ می شد و هر بار می خواست طوری نشان بدهد که من این چیزها را تماشا کنم. فردای روز بعد دوباره یکی در‌‌ را با مشت تند تند می کوبید دایه کلارا در اتاقش بود که به یک باره از اتاق بیرون آمد. ژاکلین پشت در بود و همان لحظه که دیدمش از هوش رفت و روی دست هایم فرود آمد. او را روی صندلی نشاندم دایه کلارا با سرعت از پله ها پایین آمد و متاثرانه پرسید. "دخترم چه شده است ؟ چه بلایی سرت آمده ؟" "بانو کلارا بانو کلا..."و دوباره از هوش رفت و چشم هایش بسته شد ژاکلین بعد از چند لحظه دوباره با نفسی که در سینه اش گیر کرده بود به هوش آمد به چهره‌ی هر دوی ما نگریست و بعد با حق حق به گریه افتاد صورتش را از ما پنهان ساخت دخترک بیچاره اصلأ حال و روز خوبی نداشت و ما را با این حال آشفته اش برانگیخته بود.بالاخره به حرف آمد و این طور حرف هایش را شروع کرد "دایه کلارا پدرم می خواهد مرا به اصرار شوهر بدهد اما من اصلأ از آن مرد خوشم نمی آید و دوستش ندارم لطفأ کمکم کنید لطفأ هر چه به پدرم گفتم او متوجه نمی شود و مرغش یک پا دارد بانو کلارا من نمی دانم چطور باید این را به او بفهمانم" دایه کلارا از این حرف های ژاکلین بسیار ناراحت و اندوهگین شد و با عصبانیت گفت : "چطور این پدر تو می خواهد با تصمیمی سبک سرانه و خود سر دست به چنین کاری بزند مگر این پدر تو عقل از سرش رفته است ؟! من نمی گذارم چنین اتفاقی بیافتد"ژاکلین احساساتی شد و از دایه کلارا تشکر کرد و دامنش را بوسید. بعد از آن روز ژاکلین زیاد به خانه ی ما رفت و آمد داشت و دایه کلارا با او در اتاق صحبت می کرد. همه چیز را فهمیدم دایه کلارا قصدش جدی بود از اینکه می خواست من و ژاکلین با یک دیگر ازدواج کنیم.در تمام مدت به این فکر بودم چطور باید به چشم های این دختر معصوم بنگرم گاهاً با خودم می گفتم مگر همین را نمی خواستی ؟ این دختر شیرین ، دلربا ، متین ، با وقار ، زیبا همه چیز در یک قدمی تو قرار دارد. راحت می توانی قلبش را تصاحب کنی این ها کلمات و جملات رقت انگیزی بود که در سرم می گذشت و چیزهایی که وجدانم می گفت این بود که چطور تو دلت می آید مثل یک آدم آهنی برخورد کنی و هیچ احساسی در مورد این صحبت ها نداشته باشی دلم می خواست به دایه کلارا می گفتم این دختر چه گناهی کرده است که باید در ازدواج خود تصمیمش را کسی دیگر به عهده بگیرد این ها حرف هایی از روی اجبار هستند که ما می خواهیم او را تن به ازدواجی اجباری در آوریم. اوایل شب بود ژاکلین در یکی از اتاق ها خوابیده بود به اتاق دایه کلارا رفتم همه چیز را به او گفتم دایه با حرف های من مخالف بود و از آنجا این جملات را بر زبانم جاری ساختم."شما آدم را در عمل انجام شده قرار می دهید و از هر گونه اشتباهاتتان نیز پشیمان نمی شوید دایه کلارا من نمی خواهم ژاکلین فردا با دست شما رو به من بیاورد و مجبور باشد به من عشق بورزد و مثل درباریان با من رفتار به عمل بیاورد دایه کلارا لطفأ از تصمیمتان رو برگردانید"دایه کلارا همان طور که به من می نگریست مصمم گفت: "پسرک بیچاره به من حق بده نگران آینده ی تو باشم پیش خودت چه فکر کرده ای ؟ مگر من جز اینکه خوش بختی تو را می خواهم چیز دیگری در سرم دارم نه این ها همه به خاطره خود تو است""دایه کلارا" "دیگر هیچی نگو"با هر دلایلی نتوانستم جلوی این تصمیمات دایه کلارا را بگیرم و فقط یک کلمه حرفش بود یا ازدواج با ژاکلین یا دیگر به اینجا تعلق نخواهی داشت. به اتاق ژاکلین هنوز خوابش نبرده بود روی تخت نشسته بود آرام در را گشودم با دیدن من خودش را روی تخت عقب کشید"شما هستید؟به چشم هایم خیره شد دلم می‌خواست این را از زبان خودش بشنوم. کنار او نشستم لبخندی زد. "ژاکلین""هوم بگویید می شنوم" با کمی تامل حرف هایم را شروع کردم."ژاکلین فکر نکنی من از اینکه بخواهم تو را بیازارم می خواهم با تو ازدواج کنم یک ازدواج درست و قانونی و دلم نمی خواهد تو نصیب مردی فاسد شوی و با تو رفتاری ناشایست داشته باشد من همیشه در دلم به تو علاقه داشتم و آن را به تو نشان می دادم ژاکلین تو باید این را متوجه شده باشی اما ژاکلین هرگز نتوانستم به گفتن این مطلب برای تو خودم را آماده بسازم" "کارن من نمی دانم چه بگویم اما این را بدان خیلی احساس خوبی دارم چطور باید حرفم را به تو بگویم آن طور که خودت به من گفتی من نیز این احساس را به تو داشتم اما هرگز لب نگشودم چرا که دلم نمی خواست بگویی این دختر با آن قد کوتاه و صورت ککی آویزان من شده است" "نه این طور نیست ژاکلین هرگز چنین فکری در مورد تو نداشتم تو همیشه برای من لایق احترام بودی ژاکلین من می روم تو بخواب"دستم‌ را گرفت مرا به سمت خودش کشید و آرام دم گوشم گفت:"فکر می کنی بدون تو خوابم می برد ؟‌"با صورت کوچک و چشمان گرد نگاهم می کرد و مثل دختر بچه ها با دستان کوچکش ردایم را محکم گرفته بود. ژاکلین مثل گل های بهاری که تازه در دشت ها جوانه می زنند در نگاهش آهنگی جریان داشت او با آن حیای دخترانه اش زیر لب گفت: "دوستت دارم؛ دوستت دارم"به این ترتیب من با ژاکلین ازدواج کردم او همان دختر ماه نشان و زیبا رویی بود که تمام عشقم را جان نثار او کرده بودم. ژاکلین هر گاه که موجب خندیدنش می شدم می گفت: "از دست تو..." این یعنی ژاکلین عاشقم بود! او بعضی از شب ها موهایش را با کش می بست جامه ای شبیه ملکه ها می پوشید شمع روشن می کرد کتاب به دست می گرفت چشمانش را می بست بعد لای یکی از صفحه های کتاب را اتفاقی باز می کرد با حالتی اصرار آمیز به من می نگریست و شعر می خواند و گاها تار بر می داشت و با آن دست های کوچکش شروع به تار زدن می کرد آنقدر که حتی زمزمه می کرد و اشک می ریخت.دایه کلارا در کنار ما جملاتی مختصر می گفت و بیشتر وقت خودش را به ما نشان نمی داد. "پایان بخش هفتم"hamed-rahmanihamed-rahmaniFri, 06 Nov 2026 19:42:48 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/دایه-بخش-ششم-gb9ecyvxohkyساعت ۸ و ربع بود قبل از من بیدار شده بود با یک دامن کوتاه و پیراهنی سفید و بلند در کنار تختم نشسته بود و به من می نگریستدست روی شکم خود گذاشت و محکم پوست شکم خود را چلانید و با صدایی بلند گفت :"کارن ... کارن ... احساس می کنم هیولایی در شکمم زندگی می کند دوست دارم شکمم را بدرم مثلأ با یک دشنه کارن چطور می بینی ؟! تو با نظر من هم عقیده هستی ؟!"من که از تعجب دهانم باز مانده بود گفتم :"دایه شما حالتان خوب نیست من شما را به اتاق خواهم برد بیایید برویم دایه کلارا"دستم را پس زد و با عصبانیت گفت:"پسر خل و چل ، کودن ، احمق ، بیچاره... ناگهان به گریه افتاد و ادامه داد"کارن من چرا این طور شده ام احساس می کنم چیزی در شکمم وجود دارد که تکان می خورد تو فکر می کنی من... کارن... کارن"_دایه کلارا در خانه ای که بودید چیزی میل کردید ؟ ممکن است خورد و خوراکتان به هم خورده باشد یا دلپیچه گرفته باشید یا..."_یا اینکه چی کارن نه کارن دلپیچه نیست درد هم ندارم شکمم سفت می شود مثل سنگ و دوست دارم آن را پاره کنم"یک آن از دهانش خون آمد و روی زمین ولو شد هر چه صدایش می زدم چیزی نمی شنید چشمانش بسته شد به اتاق خواب بردمش و با پارچه ای خون را از دهانش پاک کردم بعد از چند دقیقه به هوش آمد با صدایی بسیار آرام گفت:"کارن جان من حالم خوب است نگران نباش من مریض شده ام فقط همین چیزی نیست کارن باز هم خوابم می آید خوابم می آید نمی توانم بیدار بمانم نمی توانم..."چشم های خواب آلودش بسته شد این احساس بغرنج و ملال از غم و اندوه آشفته ام ساخته بود.به اتاق برگشتم به خود آمدم که دیدم دقایقی گذشته است به پذیرایی رفتم دایه کلارا از خواب برخاسته بود و روی صندلی چوبی نشسته بود و در حال نوشیدن قهوه بود و خیلی آرام و متین گفت :"خیلی دلم هوس خامه کرده است"یادم آمد که یک جعبه خامه در کابینت بود برای دایه کلارا آوردم_چیزی نگفت و مثل بچه های ده دوازده ساله به جان خامه های نرم و کاکائویی افتاد روی صندلی چوبی نشستم به دایه کلارا نگریستم.یک آن کاغذی در دستش را روی میز گذاشت و رو به روی من گرفت و گفت:"این کار کیست؟ چه کسی نقاشی تو را کشیده است؟"قلبم تند تند می زد و داشتم به دایه نگاه می کردم آن نقاشی ژاکلین بود که در دست دایه کلارا قرار داشت_ دایه کاملیا این نقاشی... چطور بگویم...""کارن تفره نرو بگو کار کی بوده نکند کار ژاکلین بوده هان؟""هوم دایه..."میان حرفم دوید و گفت:"آن دختر بی چشم و رو پیش خودش چه فکری کرده است با آن صورت کک مکی اش !"با لب هایی آویخته ادامه داد"مگر نمی داند کارن فقط مال من است مگر این را نمی داند که اگر بخواهد به احساسات تو دست درازی کند طرف حسابش من خواهم بود"این را گفت و بعد کاغذ را در مشت هایش مچاله کرد قهوه را تا نصفه خورد و بعد مثل دیوانه ها به سمت من آمد و دماغم را با دو انگشت سبابه اش گرفت و کشید."دایه جان دارید چه کار می کنید؟"چیزی نگفت خندید و بعد به اتاق رفت.باری فردای روز بعد با حالتی موقرانه در آشپزخانه حضور داشت و دوباره صدایم زد."کارن""بله دایه کلارا""فهمیدم""چه چیزی را دایه جان""درد سفت شدن شکمم‌‌‌ را می گویم فهمیدم""خب چی دایه کلارا؟""معجون""معجون؟!""بله معجون من یواشکی رفتم و چند بار از آن نوشیدم طعم گَسی داشت از همان به بعد احساس دهن درگی‌‌ داشتم و شکمم سفت می شد حالت خواب نیز به من دست می داد و همه وقت خواب آلوده بودم ساخته دست یک پیرزن بود صورتی چروکیده داشت یکی از چشم هایش لوچ بود و هر بار به دیدن آن مرد و شوهر می آمد انگار که ساحره بود""حتمأ مصموم شده اید ، الآن حالتان خوب است الآن چطورید دایه کلارا؟""بله کارن جان اما خواب آلود هستم نمی توانم جلویش را بگیرم"در آن هنگام صدای سوت سمار را می شنیدم که بخارش فضای آشپزخانه را پر کرده بود دایه کلارا مثل قدیم الایام با عجله با گوشه ی پیراهنش دسته ی قوری چینی را گرفت و در فنجان مخصوص خودش چای ریخت البته برای او این کار جزوی از عادات روزانه اش به حساب می آمد کلارا در گذشته عاشق شعر بود اشعار ، نبوغ ، تبلور ، آیینه ، موسیقی... اما تمام این ها برای او رنگ باخته بود و آن گونه اشیا های حاضر در چشمانش سبکی خاکستری و کهنه می آمدند.در آن ساعت از روز همه چیز جوی آرام داشت دایه کلارا پاهایش را روی هم نهاده بود و داشت مطالعه می کرد و هر صفحه فنجان را سر می کشید. نگاهم کرد و تا خواست دوباره چیزی بگوید صدای کوبیده شدن درب به گوش رسید یک آن ناگهان دایه کلارا با نگرانی برخواست و پشتم قایم شد‌ و گفت :"کارن آمدند آن ها به دنبالم آمدند ، محض رضای خدا کارن کاری انجام بده کارن اگر آن ها باشند... کارن باید فرار کنم کارن""دایه جان لطفأ نگران نباشید بگذارید ببینم کیست"دایه کلارا پشت سرم قایم شده بود و نیمی از صورتش را در کنارم نمایان ساخته بوددر را آرام باز کردم ابتدا کسی را ندیدم صدایی آرام سلام گفت به پایین خیره شدم مردی کوتاه قد با لبخند و چهره ای بشاش پشت در بود لباسی مجلل و براق که از خودش بزرگ تر بود به تن داشت و کیفی چرم به گردنش آویخته بود با همان چهره مسرور به حرف آمد و گفت :"آقای کارن ؟"با کمی تلنگر پاسخ دادم"بله خودم هستم ! چه کاری از دستم بر می آید؟""نامه ای از کیف در آورد و به من داد و بعد کالسکه چی در را برایش باز کرد و سوار کالسکه شد و از آنجا دور شدند.وقتی در را بستم و برگشتم دایه کلارا روی صندلی چوبی نشسته بود و مثل عروسک کوکی انگشت اشاره اش را به سمت من دراز کرده بود و با یک دست روی شکم خود را نگه داشته و بدون توقف قهقهانه می خندید بعد از چند لحظه گفت :"چقدر ترسیده بودی کارن آخ که چقدر با مزه و خنده دار شده بودی باید خودت را در این حال می دیدی""من ؟ با من هستید؟ دایه کلارا""بله تو ، با تو هستم ، فکر می کردی کی پشت در باشد کارن؟""لطفأ خواهش می کنم بس کنید دایه کلارا""خب کارن جان نامه را بخوان شاید از معشوقه ات باشد"دوباره خندید.روی نامه چیزی نوشته نشده بود وقتی پاکت را باز کردم نامه ای با خطی کوچک با دقت نوشته شده بود."با سلام خدمت آقای کارن من یکی‌ از دوستان عموی شما هستم به اطلاع شما خواهم رساند عموی شما طی مدتی است ناپدید شده است و کسی از او خبر ندارد اگر این نامه به دست شما رسید و از عمویتان اطلاعی داشتید به آدرس زیر برای من بفرستید و حتمأ بگویید از طرف خانم مراغه ای امیدوارم عموی محترمه شما زودتر پیدا شوند..."مات و متحیر ماندم."نامه از طرف کیست؟ چرا این طور به من می نگری با تو هستم کارن!"دایه کلارا با کنجکاوی نامه را از دستم ربود. او نیز بعد از خواندن نامه به فکر فرو رفت."نمی دانم دایه کاملیا تا چه حد این حرف صحت داشته باشد اما امیدوارم که هر چه زودتر پیدایش شود""امیدوارم کارن جان"روزی دیگر به خانه ی عموی کوچکم در شهر رفتم. از آشنایانی که عمو در شهر داشت آدرس خانه اش را گرفتم به سختی پیدایش کردم خانه ای دو طبقه و آجری بود دو عدد پنجره بیشتر نداشت اما بزرگ بود تقريبأ قدیمی اما از آن خانه ها که بوی خاطرات تلخ و شیرین از آن می دمد هر چقدر پشت در منتظر ماندم کسی در را باز نکرد از یکی از همسایه ها نیز پرسیدم خانمی با لباسی موجه بود که پاسخی واضح به من نداد.بعد از چند دقیقه عمو در را باز کرد و بدون هیچ حرفی اشاره کرد تا داخل بروم ، چیزی که مرا برانگیخت آن قیافه ی محزون و موهای ژولیده و قهوه ای روشن عمو بود بعد از آن به اطراف نگاه کرد و بعد در را با قفل بست."سلام عمو جان حالتان خوب است ؟ همه دنبال شما می گردند فکر می کنند گم شده اید من نیز خیلی نگران شما شدم دلیل پنهان شدنتان چیست؟!"روی صندلی ساکت نشسته بود و یکی از دستانش را روی میز نهاد. داخل خانه ساکت ، تاریک ، نمکین ، و سرد بود بعد به سمت پنجره خیره شد و لام تا کام حرفی نمی زد.با اخمی بر صورت یک کلمه گفت :"بنشین"روی مبلی که در پذیرایی وجود داشت نشستم و به عمو نگاه می کردم از پنجره به بیرون می نگریست ، هیچ گاه نگاهی به من نیانداخت او بدون هیچ احساسی گفت :"چه می خواهی از من ؟ برای چه به اینجا آمدی ؟ تو دیگر از جان من چه می خواهی ؟..با توام.. کارن.. از اینجا برو در این بیتوته چیزی گیر تو نمی آید زندگی من پر از سایه است پر از شبح و انسان هایی که می خواهند از یک دیگر باج بگیرند، وقتی عاشق می شوی تازه می فهمی چقدر ظعیفی و دلت می خواهد فقط او باشد این را من نمی گویم فلاسفه فیلسوف ها می گویند گرکوک ، افلاطون ، شوپنهاور ... و با عصبانیت سرم داد کشید و گفت :"مگر با تو نیستم برو از اینجا پسرک... تا دیروز از دایه جانت شیر می خوردی حالا اینجایی آمدی که چه؟"و بعد عصبانیتش فرو کش کرد و گفت :"عذر می خواهم کارن من حالم خوب نیست ، دچار شده ام به تنهایی ، و در غربتی پناه یافته ام و هرگاه سوز سرمای خیالاتم مرا منجمد می سازد"من با آن مظلومیت بی حد و مرز به عمو گفتم :"عمو جان فکر می کنم بیش از اندازه در لاک تنهایی و مفاهیم هایی فرو رفته اید شما که خودتان درس خوانده اید دانشگاه رفته اید من به عنوان برادرزاده کوچک تان از شما می خواهم کمی به خودتان بیاید این گونه فرو می پاشید و همه چیز به ظرر شما تمام می شود"عمو با حالی از پریشانی و افسردگی مزمن نگاهم داشتعمو جان برای شما خبر مهم و خوش حال کننده ای دارم .."با نگاهی متاسرانه به سمتم برگشت و گفت :"چه خبر مهمی از همه چیز بریده ام می‌بینی که پیر شده ام به تباهی رسیده ام همه چیز برای من پر از تلقین است"نامه را به عمو دادم با همان حال نامه را خواند و بعد گفت :"این زن ، این زن ، این زن""این زن چه عمو جان ؟ او چه کار کرده؟ او کیست؟""او کسی است که می خواهد با او ازدواج کنم کارن من او را دوست دارم من از کار اخراج شده ام ، کارن او چند بار به اینجا آمده ، نمی دانی چقدر زن مهربانی است ، همیشه از تو برای او گفته ام ، اما می دانی من لیاقت این عشق او را ندارم من مردی نیستم که او به جستجویش است کارن تمام دقایق را به او فکر می کنم اما نمی خواهم نمی خواهم آینده ای کور در انتظارش باشد من از همه چیز می ترسم""چرا این طور فکر می کنید عمو جان شما تازه جوان هستید اصلأ خودتان بیاندیشید این نامه را که خواندید ببینید این زن چقدر با ذوق برای شما نوشته است اما چرا واقعأ دنبال چنین خانمی نمی روید و آن را به اینجا نمی آورید قول می دهم به شما که این زن می تواند زندگی شما را متحول بسازد درنگ نکنید عمو جان این بهترین موقعیت است تا کی می خواهید درگیر خودتان را متهم کنید و بگویید چرا و به چه دلیل این طور خود را از همه پنهان ساخته اید""نمی دانم واقعأ نمی دانم چرا؟"او روی زمین نشست و سرش را به زیر افکند و به فکر رفته بود."عمو جان شما تا به الآن مجرد ماندید ، اما این خیلی خوب است که با این زن رابطه درست کردید اما خب چرا با او ازدواج نمی کنید اگر می دانید که واقعأ دوستتان دارد این روزها کسی که واقعأ عاشق کسی باشد بسیار نایاب است و باید قدر دان چنین شخصی بود"بعد از چند لحظه فریاد زد و نامه را بر روی قلب خود گرفت فشرد و گفت :"من چرا این جا پنهان شده ام چرا باید خودم را از چشم همه دور بدارم کارن خوب شد که به اینجا آمدی کارن تو فرشته ی نجات من هستی کارن اصلأ می خواهم جار بزنم همین فردا با او ازدواج می کنم یا نه همین امروز... می خواهم همه ی دنیا بدانند ما عاشق یکدیگر هستیم کارن، کارن""عمو جان خیلی خوش حالم که این تصمیم را گرفته اید به مبارکی و میمنت"عمو مرا در آغوش خود فشرد و بعد مشتاقانه و با بی قراری به دیدار معشوقه اش شتافت و در حالیکه در کالسکه نشسته بود سرش را از پنجره کالسکه بیرون آورد با شوری وصف نشدنی گفت:"کارن جانم کارن از آمدنت سپاسگذارم به امید دیدار حتمأ دوباره به سراغم بیا راستی دایه کلارا را هم با خودت بیاور"به خانه برگشتم تمام ماجرا‌ را برای دایه کلارا گفتم و او با دقت گوش می داد و هم نظرش را ادا می کرد و از اینکه من بانی عمو شده ام خوش حال و مسرور گشت.پایان بخش ششمhamed-rahmanihamed-rahmaniFri, 06 Nov 2026 13:31:55 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/دایه-بخش-پنجم-tzeao14vnzekروی تخت دراز کشیدم در خیالم با خود خلوت کرده بودم و در ذهنم آن روز را مرور می کردم...کتابی که دایه کلارا برایم گذاشته بود را می خواندم چند صفحه ای خواندم پلک هایم سنگین شد صدای کلارا بود از راهرو صدایم می زد صدا آهسته و عمیق بود_کارن... کارن بیداری؟ کارن بیا اینجا می خواهم چیزی به تو بگویم کارنبا حالتی وهم آلود از خواب برخواستم در خواب و بیداری بودم با بغض گفتم"کلارا اینجایی ؟"پا برهنه به سمت اتاق کلارا دویدم در را با شتاب باز کردم هیچ کس در اتاق نبود کشوی اتاقش نیمه باز بود پاکت های نامه داخل کشو روی زمین پخش و پلا شده بودند یکی از نامه ها را خواندم متوجه شدم که آن نامه ها را دایه کلارا برای معشوقه ای می نوشته. بغضم شکست و اشک هایم دوباره روی گونه هایم ریخت این جملات را تشدید بار گفتم"کلارا این بی انصافی است با تو هستم پست فطرت می دانی این بی انصافی است تو به من دروغ گفتی مرا فریب دادی چقدر بی حیا هستی کلارا اگر بودی شاید گونه ای دیگر با تو صحبت می کردم"به زمین خیره شده بودم و شبیه دیوانه ای که فنا شده باشد.صبح روز بعد در آشپزخانه نشسته بودم حال خوبی نداشتم و سراسر اندوهی بودم که مرا در خود می خورد. چای ریختم اما آنقدر می ایستادم تا سرد شود و بعد هم وقتی لب به فنجان می زدم نمی توانستم چای بنوشم. شبیه آدم هایی که از سرداب بیرون بیایند بودم.ژاکلین بدون سر و صدا آمد لباسی یکسره پوشیده بود با دلهره نگاهم کرد حرف های زیادی پشت نگاهش قایم کرده بود آرام سلام کرد و دیگر حرفی نزد دامنش را با دستانش بلند کرد و سریع پله ها را بالا رفت به دنبالش رفتمکنار پنجره بود چمدانش را برداشت می خواست برود صورتش را از من پنهان ساخت"ژاکلین می توانم بپرسم چه شده است؟"حرفی نزد و چمدان را برداشت جلوی درب ایستاده بودمبا بغض به چشمانم نگریست متوجه‌ی چیزی شدم که قلبم را فشرد."چرا گونه ات کبود است؟ کار پدرت بوده ؟"قلبش مانند قناری به دام افتاده ای می تپید، اشک هایش فرو ریخت و بر زمین نشست و با بغضی‌ کودکانه گفت:"خواهش می کنم بگذارید بروم پدرم دیشب مرا به باد کتک گرفت لطفأ قربان پدرم گفت به شما بگویم اگر بار دیگر به اینجا بیایم او مرا به دار خواهد آویخت خواهش می کنم بگذارید بروم قربان التماس می کنم"بازوهای نرم و نحیفش را گرفتم."ژاکلین بگو به من تو را به خدا تو به خاطره من کتک خورده ای ؟ می خواهی بیایم... بگو ببینم...نه چرا آخر من..."خودش را کنار کشید و گفت:"من نمی توانم به اینجا بیایم من باید بروم""آه نه راحت باش ژاکلین نمی دانستم این اتفاق برای تو خواهد افتاد وگرنه... الان پدرت کجاست؟""خانه است قربان و گفت تا نیایی من نیز به معدن نمی روم""پس باید حتمأ بروی""هوم"چمدان را برای ژاکلین تا نزدیک خانه ی آن ها بردم و او با عجله چمدان را گرفت و با لکنت زبان گفت:"قرببان تا هممین جا بسس است من دیگر خوددم می‌ روم"او به آرامی دور شد و رفت مدت طولانی گذشت اما دیگر ندیدمش.اوایل بهار بود باد می وزید درخت ها از میوه ها کمر خم کرده بودند شکوفه هاشان صورتی و پر نشاط بود همه جا جاری از رنگ سبز بود زنبور ها برای گردافشانی شهد گل ها را می مکیدند و پرندگان در قعر آسمان به پرواز در آمده بودند دایه کلارا به خانه بازگشت، بله دایه کلارا سرخورده آمده بود با کالسکه ای آمد که کالسکه چی اش صورتش را زیر پوشیه پنهان کرده بود شبیه افرادی که بخواهند ناشناس بمانند و کسی متوجه آن ها نشود با خودم گفتم چقدر آن انسان به من نزدیک است دایه کلارا چند سکه در دستان پیرمرد کالسکه چی نهاد و بعد کالسکه چی با سرعت دور شد و در مه محو گشت.انتظارش را نداشتم دایه دوباره به خانه بازگردد تمام کینه های گذشته از او را در دلم نگه داشته بودم و دلم می خواست تلافی اش را سرش در بیاورم اما از یک طرف نمی توانستم اذابش را بنگرم و این طور احساس کردم که او به من نیاز دارد این لحظات نفس گیر و دیدار دوباره با دایه کلارا درامی شکوهمند از من ساخته بوددرب را آرام باز کرد نیمی از صورتش را از لای در نشان داد مثل خزان رنگ از رویش پریده بود با پاهایی برهنه به سمت من دوید چیزی نمی گفت و با چشمانی نیمه باز به من نگریست زیر چشم هایش گودی افتاده بود من به کل مات و مبهوت بود دایه کلارا لباسی سراسر سفید به تن داشت که یک ربان صورتی به آن وصل بود در آغوشم مثل عنکبوتی افکنده شد سرش را روی سینه ام قرار داد و دستانش را روی شانه هایم آویخت و اشک هایش روی گونه های سردش فرو ریخت با صدای آرام گفت:"کارن""بله دایه کلارا""تو از دست من ناراحتی ؟ چند شب پیش تو را در خوابم دیدم""دایه جان چه شده است؟ چه اتفاقی برایتان افتاده؟"کارن من گناهکارم"دایه کلارا در حالت عادی نبود و انگار داشت هزیان می گفت."دایه کلارا شما باید استراحت کنید"در حالیکه به من آویخته شده بود او را به اتاقش بردمروی تخت دراز کشید و گفت:"می خواهم بخوابم کارن خیلی خوابم می آید ، خوابم می آید. اَه کارن لطفأ پرده ها را بکش نور اذیتم می کند"پرده ها را کشیدم و چشمانش بسته شد دستم را در میان دست خود فشرد و در همان حالت به خواب رفت.نمی دانستم چرا این قدر با ملاحظه با او رفتار کردم کلارایی که رفته بود و با ترحم و بی اعتنا نسبت به من مرا ترک گفته بود حالا که آمده بود یک پا غلام حلقه به گوش او شده بودم به گذشته فکر می کردم به تمام آن اتفاقات بین من و دایه این تصاویر بر ذهن من نقش بسته شده بود.نمی دانستم چه اتفاقی برای دایه کلارا رخ داده است و آن دختر زیبای مسحور کننده چطور این قدر پریشان است اما در دلم می گفتم چه خوب که به اشتباهش پی برده استنیمه های شب بیدار شد انگار کابوسی او را از خواب رهانیده باشد به اتاق دایه که رسیدم دایه در رختخواب مات و مبهوت به سمت من خیره شد مرا در آغوش گرفت و با غلیانی از اندوه به چشمانم می نگریست. در چشمانش اشک می لغزید و مثل ستاره می درخشید فضای اتاق تاریک بود و شمعی که روشن کرده بودم روی میز نصفی از آن آب شده بود گویی همه چیز کنایه از حال دایه کلارا داشت چند بار خواست حرف بزند اما بغض این اجازه را به او نمی داد و هر گاه با تنش بیشتری به گریه می افتاد. تار موهای نازک و انبوهش روی چشم هایش ریخت با صدایی لرزان گفت:"کارن نمی دانی بر من چه گذشته است و کجا که نبوده ام اما می خواهم با دقت به حرف های دایه کلارا گوش بسپاری کارن بابت تمام سهل انگاری ها و رفتار ملامت آمیزم با تو عذرخواهی می کنم لطفأ عذرم را بپذیر کارن"(خواستم چیزی بگویم) انگشت اشاره اش را روی لب هایم نهاد و گفت:"چیزی نگو کارن به من گوش بده _من فریب یک تبهکار را خوردم کارن با آن آقا ازدواج نکردم او مرا به خانه ی خود برد ابتدا این طور فکر می کردم که قصد ازدواج با من را دارد اما چیزی نگذشت که از تمام ماجرا بو بردم من کنیز او و همسرش شدم کارن نمی دانی خیلی دردناک بود آن جوان بی وجدان و بی حیا حتی خواست به من نزدیکی کند و چند بار به پاهایش افتادم گریستم و زانو زدم اما نتیجه ای نداشت او مثل ابلیس هر بار بر سر من فرود می آمد نمی دانم باید چه بگویم کارن اما آن مرد بول هوس و هوس ران هر بار با درندگی به سمتم می غرید و مثل هیولایی آب از دهانش می چکید و اگر می دید گریه می کنم به هر کاری دست می زد دلش هیچ رحمی نداشت این چند ماه به همه چیز کفر گفتم به در و دیوار حتی به خودم کارن همسر آن موجود پست و نادان هم شبیه عفریته ای بود که دور و بر من چرخ می زد و با کلمات تند و توهین آمیزش مرا کوچک می شمارد فلان فلان شده دستور می داد می گفت پاشویه می خواهم و من بالافاصله پاهایش را در آب ولرم می شستم پر افاده دستور می داد لباس هایم را اتو کن ، ظرف های غذا را بشور ، گرد خانه را بگیر ، چای درست کن ، و بعد از همه ی این کارها عیب و ایراد گرفتن هایش صبرم را لبریز کرده بود کارن تمام این کارها را از ترس آن بی شرم ها انجام می دادم ببخش پر گویی می کنم کارن"آهی کشیدم و با حسی از نفرت گفتم:"نه دایه کلارا من سر تا پا گوش هستم لطفأ ادامه بدهید""حتی به فکر فرار افتادم یکی دو بار خواستم از آن جهنم بگریزم اما خدمتکار دیگرشان که مردی چاق و خیکی بود پیدایم کرد و با تمسخر و گردن کلفتی مرا دوباره بازگرداند و پاداشی به او دادند انگار مرا گروگان گرفته باشند و بخواهند تمام عمر به خدمتگذاری برایشان بپردازم این اواخر جر و بحث میان زن و شوهر به پا خواست و کارشان به شکستن بشقاب ، لیوان ، رسید و از آن زمان دیگر به من کاری نداشتند فقط..."دایه ناگهان سرفه اش گرفت و سرش را پایین انداخت و گفت:"کارن می توانی یک جرعه آب به من بدهی""بله دایه کلارا الان برایتان خواهم آورد"لیوان را از آب پر ساختم و برای دایه کلارا بردم با فکر کردن به اتفاقات تلخ و ناگذیری که دایه برایم تعریف کرده بود از خود بی خود شده بودم و حال و هوایی اندوهگین داشتم. دست هایش می لرزید لیوان آب را گرفت جرعه ای نوشید مرا رو به روی خود نشاند دستانم را می فشرد و چشمانش دو دو می‌زد انگار بخواهد اشک بریزد دوباره لب هایش را تر ساخت و شروع به ادامه ی شرح داستانش کرد."کجا بودیم کارن؟""داشتید از بحث و جدل میان آن زن و شوهر می گفتید""بله کارن درست است همان جا بودیم، این زن و شوهر زشت خو و بیمار اواخر جدا می خوابیدند و با کلمات رکیک یک دیگر را صدا می زدند یک بار زن آن مرد خبیث با او درگیر شد و خانه را ترک گفت و مرد آن شب در اتاقش خوابیده بود طبق معمول دیر به خواب می رفت اما آن شب به خوابی مطلق رفته بود، ساعت تیک تاک می کرد و من هم خوابم نمی برد، خدمتکار دیگرش نیز سر ساعت هفت به خانه ی خود می رفت، در آن شب تیره و تاریک که ماه زیر ابرهای سیاه پنهان شده بود از پنجره به علفزارهای سبز می نگریستم به باد که علف های هرز را نوازش می داد کتاب کوچکی برای خواندن در دست گرفته بودم به صفحه ای از کتاب رسیدم یک آن سایه ای روی دیوار راهروی دو اتاق حواسم را به خود پرت ساخت اولش خواستم چیزی بگویم اما زبانم بند آمده بود و نمی دانستم آن شخص کیست ! از ترس می لرزیدم به فکرم افتاد که زیر تخت قایم شوم زیر تخت خواب رفتم انگشت شصتم را در دهانم گذاشتم و با دندان فشار دادم تا صدایم در نیاید نفس در سینه حبس کردم صدای پای شخصی را می شنیدم که به اتاق مرد رفت فقط توانستم کفش هایش را ببینم کفش چرم و قهوه ای شکلاتی و تیره رنگ پوشیده بود بعد از چند دقیقه با شتاب از خانه بیرون رفت ساعت را نگاه کردم ساعت درست سه صبح بود وقتی به اتاق مرد رسیدم صدایش زدم اما جوابی نشنیدم روی تخت آرام خوابیده بود با دست تکانش دادم اما باز هیچ عکس العملی نشان نداد"دایه با حالتی که در خلسه فرو رفته بود به چشمانم نگریست و گفت:"او مُرده بود... نفس نمی کشید، بسیار هراسیده بودم، از اتاق بیرون رفتم و با عجله پولی را که زیر بالشتم پنهان کرده بودم را برداشتم و از آن جا فرار کردم کارن فقط می دویدم در علفزار بلند، نفس نفس می زدم از علفزار گذشتم و صبح زود در میان راه پشت یک باغ بزرگ که یک خانه ی کوچک در انتهای باغ بود پیرمردی در کالسکه را دیدم که خواب بود بیدارش کردم و بعد تمام پولم را نشانش دادم تا مرا به اینجا برساند اولش ترسید و بعد قبول کرد. این تمام ماجرای من بود. کارن... کارن با تو هستم... چرا چیزی نمی گویی؟...نکند... نکند تو حرفم را باور نمی کنی؟ نکند فکر می کنی من مرد را کشته باشم کارن...کارن من این کار را نکردم قسم می خورم...کارن باور کن من قاتل نیستم".به چشمان دایه کلارا خیره شده بودم و با حالتی آرام گفتم:"_نه... هوم... باور می کنم... من می دانم شما دست به چنین جنایت تبحر آفرینی نمی زنید""کارن تو فکر می کنی همسر آن مرد فکر می کند من او را کشته ام ؟ چطور باید با این مسئله کنار بیایم ؟ چگونه باید خودم را پنهان بسازم ؟ آن ها هر کجا باشند من را پیدا می کنند؟ کارن بسیار خسته ام دلم می خواهد...""دایه این طور که معلوم است ممکن است قاتل سرنخی بر جا گذاشته باشد و دیر یا زود پیدایش کنند و به سزای عملش برسد شما که این کار را نکرده اید نگرانی شما بی دلیل است""کارن فقط تو این را می گویی اما ممکن است همسرش چیز دیگری در سرش باشد و بعد همه ی انگشت ها روی من گماشته شود و فکر کنند من دست به چنین حماقتی زده ام ! اگر این طور بشود...""نه فکر نمی کنم دایه کلارا این فکر های بیهوده را از سرتان بیرون کنید نگذارید روحتان با این تصورات آسیب ببیند"سریع کنار پنجره رفت و پرده را کنار زد و با اظطراب گفت:"نکند تعقیبم کرده باشند کارن من خیلی می ترسم همه اش فکر می کنم ممکن است مثل جلادها بیایند بالای سرم و مرا سلاخی ام کنند""بس کنید خواهش می کنم اگر بخواهید این طور فکر کنید همه چیز را از دست می دهید البته شما این جا جایتان امن است پس چرا به دلتان بد راه می دهید؟"دست روی گونه هایم کشید و با بغض و مهربانی بی مانندی لب به سخن باز کرد."کارن جان من خوب من عزیزک من تو بسیار جوان باهوش و باشخصیتی هستی‌ هر چند می دانی من دایه ی خوبی برای تو نبوده ام اما باز طرف مرا گرفته ای نمی دانم چطور باید جلوی تو سر راست کنم من لیاقت این همه لطف و تقدیر از تو را ندارم چقدر در مقابل تو حقیر و ناچیزم کارن""دایه جانم شما نیز در بزرگ کردن من نقش داشته اید نمی توانم این را انکار کنم دایه کلارا من... خیلی خب دایه کلارا بخوابید به صبح دیگر چیزی نمانده است"دایه کلارا روی تخت رفت و بعد چشمانش را بست و با صدایی نیمه هوشیار گفت:‌"شب به خیر کارن.""شب به خیر دایه کلارا"ملافه را روی دایه کلارا کشیدم و او مثل یک کودک زود خوابش برد و موهایش نیمی از صورتش را در بر گرفته بود.پایان بخش پنجمhamed-rahmanihamed-rahmaniThu, 05 Nov 2026 19:54:20 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/دایهبخش-چهارم-uqtnaw0lvkkkفردای آن روز از قرار معلوم معشوقه دایه جلوی درب منتظر بود و دایه کلارا نیمی از وسایلش را برداشت و با لباسی شیک در حال رفتن شد در آن وقت با نگاهی طولانی به سمتم آمد و گفت : "کارن من قرار است ازدواج کنم خواستم که تو در جریان باشی و آمادگی این مقدمات را داشته باشی که رنجیده نشوی و بدانی که حق و حقوق زنانگی من است دیروز هم به تو گفتم کارن جان مرا ببخش من فقط مجبورم خودت می دانی نمی توانم تا آخر عمر مجرد باشم باید روزی این اتفاق می افتاد حالا می روم"مثل باروت منفجر شدم و اشک هایم یکی پس از دیگری روان شد دایه کلارا گریه هایم را دید و لحظه ای ثابت نگریست و لغزش اشک را در چشمانش دیدم اما به رویش نیاورد و لبخندی زد دستانش را روی گونه ام قرار داد و گفت:"پسرکم چرا گریه می کنی من که برای همیشه نمی روم هر گاه به تو سر می زنم"می لرزیدم و گفتم_دایه کلارا لطفأ ؛ دایه کلارا خواهش می کنم..._کارن تو را به خدا گریه نکن قول می دهم زود بر می گردمدایه کلارا معشوقه اش صدایش کرد"خب کارن من باید بروم در نبود دایه مراقب خودت باش" دستش را از دستم رها کرد کاملأ زانو زدم کلارا رفت شانه به شانه روی کالسکه کنار معشوقه اش نشسته بود و حتی دیگر باز نگشت تا نگاهم کند به تماشایش نشستم تمام غم های جهان در دلم فرو ریخت. دایه کلارا رفت و دیگر خبری از او نداشتم منتظر بودم تا نامه ای بفرستد اما نامه ای هم نفرستاد نمی دانستم چطور باید آن روزهای سیاه را تامل می کردم همه جا کلارا را می‌ دیدم در همه ی‌ اتاق ها صدایش را می شنیدم همه اش در ذهنم بود خنده ها ، خاطره ها ، و حرف ها همه چیز را پیش من جا گذاشته بود و همه ی آن حرکاتش جلوی چشم هایم بود هرگز نمی توانستم آن ها را فراموش کنم. ژاکلین فردایش در حیاط ایستاده بود لباسی که پیش خدمت ها می پوشند به تن داشت نیمی سیاه ، نیمی سفید ، با یک کلاه که آشپزها به سر دارند با دیدن من به حرف آمد با چهره ای محجوب لب به سخن باز کرد"سلام قربان شنیدم بانو کلارا رفته اند خواستم اگر قابل بدانید من در نبودشان اینجا در یکی از اتاق ها بمانم زیرا بانو کلارا گفتند که...""سلام ژاکلین..هوم.. با تصمیم خودت آمدی یا..._نه قربان بانو کلارا به من گفتند مگر‌ چیزی درباره من به شما نگفتند! "نه ژاکلین دایه چیزی به من نگفت""پس می گذارید اینجا بمانم قربان"نمی دانستم چه بگویم اما نمی توانستم در برابر آن چشم های معصوم و خالی از گناه مقاومت کنم."بله می توانی مشگلی پیش نمی آید بمانی ژاکلین""از شما سپاسگذارم خیلی متشکرم قربان""نه نیازی به تشکر نیست این جا مثل خانه ی تو است""قربان زبانم لال اتفاقی برایتان افتاده است آخر بی حال به نظر می رسید""نه چیزی نیست کلارا.. وای نه.. ژاکلین !"نیم چه خنده ای روی لب هاش نشست و سرش را مثل لاک پشت به داخل فرو برد "در ضمن قربان من شب ها قولش را نمی دهم بمانم چون باید به خانه بازگردم و به پدرم برسم""من نمی خواهم خللی در کارهایت بیافتد ژاکلین هرگاه خواستی می توانی بروی" چمدانش سنگین بود و با دو تا دست هایش آن را حمل می کرد. "پس این چمدان را برای چه آوردی ؟"ابتدا سکوت کرد و در ادامه گفت : "خودم هم نمی دانم قربان"چمدان را از ژاکلین گرفتم اول مانع شد و ممانعت کرد اما نمی توانستم ببینم دخترک بیچاره می‌ خواهد تمام پله ها این چمدان را حمل بکند.از پله ها بالا رفتم ، چمدان را به کنج اتاق دایه کلارا بردم وقتی به آن جا رسیدم ، هنوز باورم نمی شد دایه مرا ترک کرده است. ژاکلین وارد اتاق شد نگاهی به زیر و بم اتاق انداخت چهار گوشه اتاق را قدم زد و متاسرانه گفت: "اینجا بوی کلارا را می دهد مگر نه قربان ؟"چمدان را گذاشتم و از اتاق بیرون آمدم سریعاً پشت سرم دوید و گفت:"قربان ببخشید ...من شما را ناراحت کردم" به طرفش برگشتم و گفتم:"نه ژاکلین مهم نیست"ژاکلین موهای ابریشم وار داشت موهایش را روی شانه هایش می ریخت چشمانش مثل پر کلاغ ها سیاه و خالص بود، محو چشم های سیاه غلیظش می شدم و انگار جادویی در چشمانش نهفته بود صورتش گرد و پیشانی اش بلند بود او هر بار می خندید چشم های بادامی اش بسته می شد.ژاکلین نقاشی دوست داشت و هر گاه کاغذی را بر می داشت و روی آن نقاشی می کشید یک بار از من خواست تا صورتم را طراحی کند خیلی هیجان داشتم ببینم چطور صورتم‌ را ترسیم خواهد کرد این را از او پذیرفتم بعد با ظرافتی عجیب دست به کار شد یک کاغذ سفید و یک مداد طراحی آورد شروع به خط زدن کرد هر گاه با دقت به صورتم می نگریست و بعد مداد را روی کاغذ سُر می دادتا چند دقیقه گذشت ژاکلین با لبخندی پر از احساس گفت: "حالا چشمانتان را ببندید""چشمانم را بستم صدای قدم هایش را شنیدم که آهسته به طرفم می آمد"_حالا چشم هایتان را باز کنیدچشمانم‌ را باز کردم نیمی از صورتم را روی کاغذ دیدم؛ آخ که چقدر خوب این دختر نقاشی می کشید تمام آن سایه روشن ها ، ابعاد صورتم و همه را به دقت روی کاغذ ریخته بود موها ، چشم ها ، دماغ ، گونه همه چیز واقعی به نظر می رسید "خیلی خیلی خوب شده است ژاکلین باورم نمی شود استعداد شگرفی در نقاشی داری چرا در کلاس های نقاشی شرکت نمی کنی؟ یا در مدرسه؟" "استدعا دارم قربان این نظر لطف شماست می دانید از رقابت خوشم می آید اما..." "اما چی کلارا.. وای بر من شرم باد"ریز ریز خنده ای زد و گفت:"گویا این اسم ورد زبانتان شده است البته قربان من ناراحت نمی شوم""نه ژاکلین عذر می خواهم""گویا حواستان پیش بانو کلارا است""نمی دانم، خب داشتی می گفتی" "چی داشتم می گفتم قربان؟""داشتی می گفتی که... آهان.. یادم آمد داشتی می گفتیم که به کلاس نقاشی بروی درست گفتم""بله قربان باید فکر کنم" دیگر چیزی نگفت سرش را پایین انداخت و دوباره مشغول طراحی شد یک لیوان قهوه درست کرد داغ بود برای من نیز ریخت روی میز گذاشت مداد را گرفت و با حوصله کارش را ادامه داد.چند دقیقه بعد کش و قوسی به خود داد و گفت: "وای حوصله ام سر رفت من به حیاط می روم تا کمی قدم بزنم" چند لحظه نگذشت که ناگهان صدای جیغ از بیرون شنیدم! به سمت در ورودی خودم را رساندم ژاکلین در را باز کرد در حالیکه یک گربه در آغوش خود گرفته بود و سرش را با دست های کوچکش نوازش می داد با لبخندی لبریز از شادی و گونه ای صورتی و احساساتی شده به طرف من آمد "می بینید قربان چه حیوان کوچولو و با نمکی پیدا کرده ام این گربه در تراس بود که جلویم سبز شد اولش ترسیدم اما بعد فهمیدم یک گربه است و نزدیک بود این گربه ی کوچولو را زیر پاهایم بگیرم من خیلی به گربه ها علاقه مندم آن ها موجودات کوچک و جالبی هستند که آدم دلش می خواهد آن ها را بگیری و فشارشان بدهی" "ژاکلین ترساندی ام خیال کردم اتفاقی برایت افتاده است"قیافه اش مظلوم شد و گفت:"آه نه قربان متاسفم که شما را ترساندم من حالم خوب است""اگر دوست داری می توانی نگهش داری اما خیلی باید مراقب این بچه گربه باشی""واقعأ قربان یعنی می شود""بله ژاکلین چرا که نشود""ممنون از لطف شما شما به این گربه نگاه کنید ببینید چقدر پشمالو و خپل و صورتش کلوچه ای است" "بسیار زیباست ژاکلین فقط خیلی کوچک است احتمالأ مادرش نگرانش شده باشد این طور نیست؟!"_آه بله قربان کمی مکث کرد و گفت :"پس می گذارمش همان جا که بود شاید مادرش بیاید او را ببرد""من هم این طور فکر می کنم"هوا تاریک شده بود و ژاکلین هراسان گفت : "وای قربان باید به خانه بروم اگر پدرم بیاید من نباشم اوضاع خیلی بد می شود"م"ن با تو تا خانه تان می آیم کلارا هوا تاریک شده است مناسب برای خانوم جوانی مثل تو نیست""قربان ! باز هم ؟!"دیگر نمی دانستم چه بگویم از شدت شرم دهانم بسته شد و صورتم مثل انار رسیده سرخ شد و نمی دانستم چقدر باید این اسم کلارا را می گفتم و آن دختر بیچاره این طور فکر کند که من از قصد این نام را به زبان می آورم و می خواهم بی دلیل او را به تمسخر بگیرم باید این اسم را فراموش می کردم.به راه افتادیم ژاکلین مثل دختر بچه ها می دوید تا دور تر می رفت و دوباره می آمد و به من نزدیک می شد. در نیمه راه در میان درخت ها صدایی شنیدیم ژاکلین ترسید دستش را در دستم فشرد و به من چسبید چشمانش را به من دوخت سرش تا شانه ام می رسید با آن نگاه خجالتی و سیمای کودکانه اش به من نگریست. یک روباه بود پشت درخت ها بچه روباهی که چشمانش در تاریکی می درخشید ژاکلین وقتی روباه را دید دلش آرام گرفت روباه نگاهی از دور به ما افکند بعد پاورچین دوید و رفت.ژاکلین به حرف آمد و گفت : قربان شما از‌ روباها خوشتان می آید "روباه ها؟ روباها حیواناتی وحشی هستند اما به نظرم آن ها بیشتر عمر خود را در تنهایی می گذرانند""چطور فکر می کنید آن ها تنها باشند یعنی...""هوم یعنی من این طور فکر می کنم روباها حیواناتی غمگین باشند هر چند همه می گویند آن ها پر از فریب هستند""چه قدر جالب قربان !""البته ژاکلین شاید نیز حیله گر باشند اما این را انسان ها به آن ها نسبت داده اند !"ژاکلین با انگشت اشاره خانه شان را نشانم داد یک کلبه چوبی بود و یک تاب کهنه اما زیبا جلوی خانه به درخت بسته شده بود از روشن بودن چراغ داخل کلبه فهمیدم پدر ژاکلین به خانه آمده است ژاکلین یک آن گفت: "قربان شما بروید لطفأ اگر پدرم شما را با من ببیند نمی دانید چه الم شنگه ای به پا خواهد کرد و حتی نمی دانم چه بلایی سرمان در بیاورد قربان لطفأ بروید" "نگران نباش من می روم مراقب خودت باش"ژاکلین لبخندی زد و به سمت خانه رفت طوری می دوید که انگار داشت لی لی بازی می کرد گویا دخترک بسیار خوش حال بود.شب که به خانه رسیدم حیاط خانه شکل گورستانی پر از قبر و ادراک سرد بود سکوتی سنگین همه جا حاکم بود به اتاق خودم رفتم و بعد از آن هر کاری می کردم نمی توانستم بخوابم و جلوی خودم را بگیرم یک چیزی مرا به طرف اتاق دایه کلارا هل می داد و حس مبهم و تهوع آفرینی در سالن و راهروی اتاق ها جریان داشت.پایان بخش چهارم hamed-rahmanihamed-rahmaniThu, 05 Nov 2026 11:27:39 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/دایه-بخش-سوم-fhdsqawfdv7gدر نیمی از شب ها دور میز شام می نشستیم و در تاريکی تمام به چشمانم خیره می شد و آن گونه خمار آلود با نگاهش مرا برانداز می ساخت هر زمان که دلم می خواست چیزی بگویم او با مهربانی و لطافت می گفت :"عزیزم چیزی می خوای بگویی"روی میز شام آب جو می نوشید و بعد از آن مست و بی اراده می گشت و آهسته و کشیده کلمات را بر زبان می آورد. وسط کلماتش سک سکه می زد و من نیز درکش می کردم از تمام جهات نمی خواستم دایه کلارا صدمه ببیند. بر می خواست و نمی توانست درست قدم بردارد و من احتیاط گونه می گفتم"دایه جان می خواهی کمکت بکنم""نه نه اصلأ نزدیک من نشو"و من نیز آشفته روی میز به فکر می رفتم نمی خواستم صدمه ای به احساسات دایه کلارا وارد بسازم با من رفتاری ترحم انگیز دارد به شدت دلخور بودم و احساس پوچی و تنهایی می کردم. یک شب مهمانی بزرگی تدارک دید که هیچ وقت از یادم نخواهد رفت تشکیلات فراوان چید به خیاط خانه رفت و پارچه ای گران قیمت داد تا برایش یک لباسی یک سره و با کیفیت درست کنند دو آشپز به خدمت گرفت تا در آشپز خانه زیرزمین چند نوع غذاهای ایونی را برای مهمانان درست کنند آن روز خبر این مهمانی در همه جا پیچیده بود دعوت شده گان زنان مولف و مردان تکلم زبان و از درباریان بودند.لباسش را یکی از خدمتگذاران برایش آورد و سرا پا با شوقی وصف نشدنی لباس را به تن کرد و جلوی آیینه چرخی زد و خودش را می نگریست دایه در این لباس شبیه دختر های عالی رتبه شده بود گوشه ای از لباسش را گرفت و شبیه پروانه به رقص در آمد و آوازی زیر لب زمزمه می کرد شب فرا رسید مهمان ها به خانه ما آمدند و هر کدامشان به نحوه ای خاص دست در دست معشوقه ی خود تشریف فرما می شدند دایه از من خواسته بود تا وقتی نگفته از اتاق بیرون نروم و موقع صرف شام خودش صدایم می کند. بعد از ورود مهمان ها تمام مدت در تاریکی تنها در گوشه ای از اتاق ناخن هایم را می جویدم از اینکه چطور قرار است جلوی این همه آدم نمایان شوم استرس داشتم و مظطرب بودم یک بند مثل آدم های بی قرار در اتاق به قدم زدن می پرداختم در آن لحظه دایه کلارا وارد اتاق شد و چشمانش به من خیره ماند مثل افسونگرها به من می نگریست زیر لب گفت:"چقدر بزرگ شده ای"و لبخندی روی لب هایش جاری شد بلافاصله لباسی را روی تخت گذاشت."این لباس را بپوش من پشت در می مانم هر وقت به تن کردی بگو داخل می شوم"لباس را پوشیدم انگار دایه کلارا اندازه تنم را می دانست."دایه جان لباس را پوشیدم می توانید داخل شوید"دایه کلارا وارد شد لحظه ای سکوت کرد و سپس کراوات را برداشت و برایم بست دست های ظریفش را احساس می کردم کراوات را به گردنم آویخت و به سمتش برگشتم خدمتکار دایه کلارا را صدا زد."بانو کلارا کجا هستید ؟همه منتظر شما هستند ؟"با عجله خود را دوباره در آیینه برانداز کرد."خیلی خب هر وقت به خدمتکار گفتم تو می آیی"در دلم می گفتم انگار قرار است اتفاق بدی رخ بدهد به ساعت روی دیوار خیره مانده بودم تیک تاک ، تیک تاک هر لحظه بیشتر استرس می گرفتم صدای حرف های مهمانان از سالن به گوشم می رسید البته زیاد واضح نبود صدای قهقهه و صدای خوردن لیوان ها به یکدیگر را می شنیدم یک مرتبه بدون آن که متوجه شوم خدمتکار پشت در گفت:"پسرم بانو گفتند به شما بگویم می توانید به سالن مهمانان بروید"در راهرو رفتم پیرزن خدمتکار با قدم های آهسته و کوتاه پشت سرم می آمد به سالن رسیدم و از پله ها پایین رفتم با دیدن من همه ی مهمان ها از جا برخواستند و نگاه‌شان به سمت من چرخید دایه کلارا اولین کسی بود که با دیدن من به وجد آمده بود و با آن چشم های آبی رنگ به من می نگریست او نیز ایستاد و با صدای بلند و کشیده گفت: "این هم از مهمان جوان ما مهمانان در گوشی با یک دیگر به صحبت پرداختند دایه کلارا که متوجه این موضوع شد به آن ها با ترحم نگاه انداخت و سپس دستانش را به اشاره به سمت من گرداند."کارن جان بنشین"دو دختر کوچک که دوقلو بودند موهایشان بلند و به ابریشم می ماند در کنار زن و مردی نسبتأ جوان حضور داشتند لباس هایشان از حریر بود و دو بال سفید داشت مثل فرشتگانی بودند که در آن محفل در حال رفت و آمد باشند آن دختران کوچک در آنجا به شعر خوانی پرداختند صدایشان باعث می شد همه ی ما سکوت کنیم و به آن صدای دو نفره و یک زمان بی مثال گوش فرا دهیم و ما همه آن خواهران کوچک زیبا را تشویقشان کردیم واقعأ که بی نهایت زیبا بود. موقع صرف شام روی میز انواع دسر ها ، دیس های برنج ، سبزیجات ، سالاد ها قرار داشت من رو به روی دایه و دایه رو به رویم نشسته بود و از مهمانان خواست مشغول صرف شام شوند یکی از آقایان که پاپیون زده بود صورتش را به سمت دایه چرخاند و گفت:"نمی خواهید این جوان را به ما معرفی کنید ؟دایه صدایش را صاف کرد و با غروری گفت:"ایشان پسر بانو کارن هستند"همه دست از غذا کشیدن برداشتند و زیر لب چیزی گفتند که قابل فهم نبود به دایه کلارا بسیار برخورده بود و یک آن گفت:"چه می گویید بلند بگویید ما هم بشنویم"یکی از خانم ها صورتش سرخ شد و گفت:"خیلی وقت ها پیش می گفتند این جوان را شما به اسارت گرفته اید و اجازه کاری را به او نمی دهید و این چطور ممکن است ؟ آیا این حرف ها کذب بوده ؟یکی دیگر از آقایان گفت:"ما که شنیدیم یتیم است و بردگی شما را می کند و حتی شنیدیم بیرون از اینجا را ندیده است"دایه از عصبانیت ایستاد و دستانش را روی میز کوبید و با صدای بلند گفت:"چطور شما جرات میکنید جلوی من این حرف ها را بر زبان بیاورید آیا از گفته تان شرم نمی کنید این صحبت ها را به میان می آورید شما این جوان را اینجا سر حال و قبراق می بینید چطور این قدر وقیحانه یاوه گویی می کنید"دایه با کمی مکث دوباره ادامه داد و با نفرت تمام گفت:"زود باشید از خانه ما گورتان را گم کنید زود باشید همین حالا به شما اخطار می دهم تا چند لحظه دیگر قیافه های نحستان‌ را نبینم"همگی برخواستند مردی با کج خلقی گفت:"از اولش آمدن ما به اینجا اشتباه بود بیاید برویم"با لب هایی آویزان کت ها و وسایل شان را برداشتند و بدون سر و صدا منزل ما را ترک کردند دایه کلارا دستانش را روی شقیقه اش قرار داده بود نگاهی زیرکانه به من انداخت و به چشمانم خیره شد آرام شروع به حرف زدن کرد"می بینی چطور ...‌"نفسی کشید حرفش را عوض کرد"برو بخواب"از آن به بعد شرمی در صورتش دیده می شد و با من رفتارش به مراتب بهتر شد.یکی از خدمتکارهای دایه کلارا کسالت داشت کارش به دارو خوردن و تیمارستان کشیده شده بود ؛ دایه نیز تصمیم گرفته بود تا خدمتکاری جوان بگیرد از بین دخترانی که برای پذیرش آمدند یکی از آن ها مورد تمجید و تعریف دایه قرار گرفت دختری نوجوان بود به اسم ژاکلین.دایه بعضی اوقات سر به سر دخترک نوجوان می گذاشت و سوال هایی در مورد شوهر ، ازدواج ، بچه از او می پرسید ژاکلین لپ هایش گل می انداخت و شرمسار می گشتدایه ژاکلین را بسیار دوست می داشت از ژاکلین می خواست تا با ما شام میل کند ژاکیلن هر بار با من برخورد داشت دست پا چه برخورد می کرد انگار که می خواست چیزی بگوید اما حرفش را قورت بدهد و چیزی نگویدیک بار چشمانش را بسته بود و آواز می خواند صدای زیبایی داشت صدای نازکش در کل خانه پیچیده بود که گوش انسان را نوازش می داد آفتاب به نیمی از صورتش نور می پاشید و موهای عروسک خود را نوازش می داد ژاکلین دختر کوچولوی زیبایی بود که فقط پانزده سالش بود نمی توانستم تامل کنم او این طور غمگین است و مادرش در بستر بیماری جان می دهد کاملأ می فهمیدم چه روزهای تلخی را دارد پشت سر می گذارد کاش می شد دیگر چنین دخترانی را نبینم که در خانه های شبیه قصر پیش خدمت هستند و از صبح تا شب کمر خم نمی کنند و به کار برای انسان های ثروتمند می پردازند.دایه گاهی اوقات رفتارش مشمئز کننده بود اما به هر حال نه آن طور که بخواهد دخترکی معصوم و ظریف را به زیر کلمات رکیک بگیرد و سرش داد و غال کند و او را بیازارد. ژاکلین دخترک احساساتی ای بود هر گاه چشمانش سو سو می زد و انگار که زیر چشمانش پف کرده باشد در دلم می گفتم.. می نگری دخترک بی گناه شب پیش به خاطره سرنوشت بد و اتفاقات تلخ در زندگی به گریه افتاده است و حتمأ بالشتش خویس می شود و با بغض می خوابد این ها مرا می رنجاند ژاکلین به طوری عجیب پاک و معصوم بود.گاهی وقت ها می دیدم دایه در کنار ژاکلین نشسته است و خیلی آهسته با هم‌ صحبت می کنند نمی دانم چه حرف هایی با هم می زدند اما از شکل و شمایل صورتشان متوجه می شدم حرف هایشان از چیزهایی مثل عشق ، زندگی ، و شاید چیزهای خصوصی تر که آن ها دوست داشتند راجع به آن صحبت کنند باشد. ژاکیلن در یک صبح لباسی سراسر سیاه پوشیده بود از طرز برخورد و ساکت و سرد بودنش فهمیدم مادرش فوت کرده است این اتفاق او را به دختری تنها تر و غمگین تر تبدیل کرد. دایه کلارا مراسمی گرفت و ژاکلین را در آغوش خود به گرمی می فشرد.بعد از آن هر بار دست به هر کاری می زدم تا موجب شادی کوچکی برای ژاکلین بگردم و بتوانم لحظه ای او را مثل عابد ها و عارف ها به آرامش برسانم توانستم چند کتاب به او هدیه بدهم تا هر گاه تسلی بخش او بشود ، با او قدم می زدم و از او درخواست می کردم تا دوباره نزد من بیاید. چند روز بعد دایه کلارا از من درخواست کرد تا به همراه او به جایی بروم و می خواهد فقط تنها نباشد این را قبول کردم و بعد از آن با کالسکه ای به سمت یک مکان دور رفتیم. حومه ای دور از آبادی که در آن خانه های بسیار کمی بود و بیشتر آن ها سقفشان فرو ریخته بود کالسکه چی با دستور دایه کلارا ایستاد و از کالسکه پیاده شدیم به یک خانه ی قدیمی و کهنه رسیدیم خانه ای کوچک و نیمه خراب بود دایه کلارا در را که باز کرد پیرمردی از آن بیرون آمد با بطری شرابی که در دست داشت نگاهش را به ما افکند چند کبوتر از قفسه ای بیرون آمدند و از در به بیرون پرواز کردند پیرمرد بینی اش انحراف داشت و یکی از چشم هایش سفید بود و چند تا از دندان هایش ریخته بودند.دایه کلارا با دیدن پیرمرد با عصبانیت گفت :"پیرمرد باز هم که مستی مگر نگفتم دست از این الواتی ها بردار اصلأ متوجه می شی؟ اصلأ مشکلی ندارد هر چقدر می خواهی به این کارها بپرداز تا جانت در بیاید"پیرمرد چیزی نگفت و احساس سرخوشی داشت شروع به آواز خواندن کرد و دور من چرخ می زد و بعد با لحنی عامیانه گفت :"کلارا این همان جوانی است که قرار است با شما ازدواج کند ؟ خیلی بچه است ؟ می خواهید سرپرستی اش را بر عهده بگیرید یا می خواهید بچه بزرگ کنید"و بعد خنده سر داد. با این حرف ها غبطه خوردم و دایه به من نگریست و با دست پاچگی حرف را عوض کرد پیرمرد با این پا و آن پا از خانه بیرون رفتبه سمت دایه برگشتم و گفتم :"دایه جان این پیرمرد چه می گوید؟ لطفأ از شما استدعا دارم دایه پیرمرد این جوانی که از او صحبت کرد چه کسی است دایه جان، دایه چرا چیزی به من نگفتید..."دایه با رنگی از رو پریده به سمتم برگشت و گفت :"کارن جان همه چیز را برای تو خواهم گفت فقط صبر کن تا به خانه برویم""دایه جان لطفأ همین جا به من بگویید""کارن خوب می دانی من یک روز بالاخره باید از تو جدا شوم، کارن این کار من حماقت نیست من از همه چیز برای تو گذشتم، می دانم دایه ی بدجنسی بودم می دانم اما کارن قول بده اگر نبودم مراقب خودت باشی"_دایه جان من بدون شما...حرفم‌ را برید و گفت :"کارن الان وقتش نیست صحبت می کنیم"بعد به سراغ جعبه ای رفت که زیر میز کهنه ای قرار داشت روی جعبه گرد و خاک پوشیده شده بود گرد و خاک را تکاند و بعد قفلش را با یک کلید کوچک طلایی رنگ باز کرد و بعد نگاهی به آن انداخت و دوباره درش را بست.از آنجا خارج شدیم و سوار بر کالسکه شدیم تا خانه هیچ حرفی نزدیم آنقدر دلم گرفته بود که می خواستم گریه کنم سپس اشک هایم جاری شد و دایه دستش را لای موهایم برد و من با بغض بیشتری گریستم.پایان بخش سومhamed-rahmanihamed-rahmaniWed, 04 Nov 2026 23:50:23 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/دایه-بخش-دوم-hel9vmr3wyf0کلارا در تابستان همیشه به جنگل می رفت و با سبدی پر از تمشک های وحشی بر می گشت ، لباس هاش را اتو می کشید و در جا لباسی می آویخت ، به چشمه می رفت و کوزه ها را پر از آب می ساخت ، روی دست هایش حنا می کشید و زیبایی اش فراتر می گشت. کارهایی نیز به من سپرده بود تا برایش انجام بدهم نامه ها را برایش تمبر می زدم ، در آخور برای اسب ها علوفه می گذاشتم ، یال هاشان را می بافتم و برای آن ها اسم می گذاشتم ، و حتی کلارا باور داشت من می توانم اسب های سرکش دور‌ و اطراف را رام کنم کلارا سواری را دوست داشت اسب را برایش زین می ساختم.روز ها و شب ها این طور سپری شد من کم کم بزرگ تر شدم و کلارا سنش بالاتر رفت اما هنوز همان قدر جوان و زیبا و متحیر کننده بود وقتی حتی بزرگ تر شده بودم هنوز عادت داشتم سینه های کلارا را در دستانم بگیرم و بخوابم اما کلارا می گفت:"تو دیگر بزرگ شده ای این کار بسیار زشت است"بعد از مدتی توانستم بر خودم غلبه کنم و دیگر هیچ وقت سمت سینه هاش نرفتم. بعد ها این را متوجه شدم کلارا دختر بود و اصلأ شیر نداشت.شبی شیهه اسب ها به گوشم آمد از خواب جستم فانوس را برداشتم سریع به بیرون رفتم هوا تاریک بود چیزی دیده نمی شد کلارا در خواب بود شاید هم سر و صدای اسب ها او را نیز بیداره کرده بود به استبل اسب ها رفتم اما چیزی که دیدم شاید بسیار خنده دار می آمد موش ها در میان استبل دَوَران می کردند این موش ها باعث ترساندن اسب ها شده بودند.صدای باز شدن پنجره را شنیدم"کارن چیزی شده است ؟ چه بلایی سر این زبان بسته ها آمده است؟""نه دایه کلارا اتفاقی نیافتاده است""پس این صدای اسب ها برای چیست؟""آنها فقط موش دیده اند""موش؟""بله دایه کلارا"صدای بسته شدن پنجره آمد کلارا خیالش راحت شداما یک بار برای همیشه دایه کلارا بدون اینکه به من بگوید همه ی اسب ها را فروخت دایه کلارا بعد از آن از من عذرخواهی کرد. کلارا اخلاقش کمی تقییر کرده بود و دیگر آن قدر مهربانانه سخن نمی گفت و با من رفتاری رقت انگیز داشت باری احساس تنهایی و غم بار به خود داشتم و شب ها کابوس زنی شیطانی را می دیدم که به بسترم آمده است و می خواهد مرا به دام هوس بیاندازد شبی خوابم نمی برد و در رخت خوابم غلت می خوردم به سمت اتاق کلارا رفتم دوباره همان عادت کودکی را داشتم از لای در نگاه کردم کلارا بدون لباس بود نگاهش کردم و چشمانم برانگیخته شد لحظه ای نفسم را فرو بردم به اندام کلارا خیره گشتم وجودم سراسر آلوده به گناه شد موهای بور طلایی اش را در دستان خود گرفت و شانه زد لحظه ای به یک باره چشم های کلارا به سمتم جهید ابتدا ترسید و بعد ناگهان جیغی سر بر آورد به سرعت در را بستم و به سمت اتاقم دویدم کلارا پشت سرم فریادکنان چیز هایی گفت کارم بسیار اشتباه بود و بسیار خودخوری کردم.روز بعد عمویم پس از سفر کاری راهی خانه ما بود کلارا وقتی فهمید نزدم آمد و مرا به زانو نشاند و سپس روی تخت نشست و گفت:"اگر چیزی به عمویت بگویی می دانی که با تو چه کار خواهم کرد یا نه؟"کلارا منتظر پاسخ من بود و من سکوت کرده بودم این بار صدایش را در گلویش انداخت و گفت :"با توام احمق فهمیدی ؟!"با صدایی لرزان گفتم :"بله دایه کلارا فهمیدم"سر ساعت شام بود که عمو وارد شد و چمدانش را زمین گذاشت و مرا صدا زد وقتی مرا دید انگار که جسم دوباره ای گرفته باشد به سمتم آمد و مرا در آغوش فشرد."برادرزاده ی عزیزم چقدر خوش حالم که می بینمت چقدر بزرگ شده ای رحمت خدا بر او باد، مادرت را می گویم بسیار شبیه به او هستی" "هوم متشکرم من هم عمو جان از دیدار با شما مفتخرم""عمویم زد زیر خنده و هاها خندید"دایه کلارا با سبدی از سیب و انگور وارد شد سبد میوه را روی میز گذاشت و با احترام به عمو نزدیک شد و چشمانش را دمی از او نیافکند عمو سپس لب تر کرد"ببینم پس این ادب و احترام را این برادرزاده ی من از شما یاد گرفته است"کلارا با غروری سر راست کرد و گفت:"بله او را مثل فرزند خود می دانم.. خب عمو جان بفرمایید با کارن به گفتگو بپردازید من یک سری کار ها دارم انجام می دهم دوباره خدمت بزرگوارتان می رسم""بله بسیار خوش حال شدم"من و عمو از گذشته های دور گفتیم و عمو از چیزهایی که در گذشته داشت."پس از چند دقیقه دایه کلارا میز شام را چید و ما را صدا زد. دایه کلارا با نظمی خیره کننده شام را روی میز چیده بود و دستانش را به هم گرده زد. بعد از شام عمو از دایه کلارا تشکر به عمل آورد و چمدان را برداشت و این طور گفت:"برادرزاده ی عزیزم متاسف و متاثرم اما باید بروم چون همین الان یادم آمد فردا باید به خانه بروم و اگر نروم خب خودت زن عمویت را می شناسی البته نه تو زیاد ندیدی اش نمی دانی اگر به خانه نروم فکر می کند شب در مسافرخانه خوابیده ام"عمو از من و دایه کلارا خداحافظی کرد و رفت.دایه کلارا گاهی با من مهربان بود اما وقتی عصبانی می شد تبدیل به خشمگین ترین زنی می شد که دیده بودم اخم به چهره می آورد و به من ناسزا می گفت اما من همه ی این ها را تامل می کردم و در دلم دایه کلارا را ستایش می کردم. دایه کلارا معلم خصوصی برایم گرفت تا خواندن و نوشتن یاد بگیرم همه چیز سریع رخ داد و من توانستم به خوبی کلمات را حِجّی گفتم و آن ها را بخوانم.یک شب با فریاد از خواب برخواستم که دایه کلارا با شتاب در کنارم حاضر شد فانوسی که در دستانش بود را جلوی صورتم آورد وقتی به دایه کلارا نگریستم موهایش باز بود و لباس خواب بر تن داشت دایه کلارا به آرامی گفت :"چه شده است ؟ خواب بد دیده ای؟ نکند افسون شده ای؟"و من به گریه افتادمفانوس را آویزان کرد و در کنارم روی تخت خواب نشست"پسرکم مرا ببخش به خاطره این همه بدرفتاری با تو"ناگهان مرا در آغوش فشرد و زمزمه کنان حرف های محبت آمیزی می زد.دایه داشت گریه می کرد، دستانم را روی گونه هاش بردم و پاکشان کردم"لطفأ گریه نکنید دایه کلارا خواهش می کنم شما نباید گریه کنید""پسرکم چطور می‌توانم تو را برنجانم تو مثل پسر من هستی لطفأ مرا ببخش"و بعد آهسته فانوس را برداشت و شب به خیر گفت و رفت.پس از اینکه توانستم خوب بخوانم و بنویسم دایه کلارا برایم چند جلد کتاب می آورد تا به مطالعه شان بپردازم و تمام صفحه های کتاب بوی دستان دایه کلارا را می داد در آن دوران دایه کلارا هنوز شبیه آن دختر ده سال پیش بود و  همچنان زیبایی بی مجالش کم نشده بود البته بگویم دایه کلارا دیگر از من حجاب می گرفت و با آن چشمان درشت و نیلی گونش به من می نگریست و کلمات را شیوا و قصار بیان می کرد دایه کلارا دیگر آن دختر شیطان و بزله گو نبود و هر چه می گذشت دلم برای آن خندیدن ها و بازی ها و آن اداهایی که از خود در می آورد تنگ می شد.کلارا وسواسی شده بود و دلش می خواست بر همه چیز مدیریت داشته باشد چنان که هر وقت می دیدمش لباس هایش تمیز و شسته رُفته بود و موهایش را زنگوله ای می بست و خودش را در آیینه می نگریست. از این پس چیزی که در خانه ی ما اتفاق افتاد این بود که مردی که خود را معشوقه ی دایه کلارا می دانست به نزد دایه کلارا می آمد چند بار او را دیده بودم که در نزدیکی ما کشیک دایه را می کشید و عصایی به دستش داشت کمی چاق بود و موهای سرش نیز اندکی ریخته بود یک بار مجال صحبت با این شخص را داشتم او مرتب اسم کلارا را می گفت و یک بار آن ها را در کنار هم دیدم که دایه کلارا سرش را روی شانه ی آن مرد نهاده بود این حالت از دیدگاه من شبیه افرادی که یکدیگر را عاشقانه می خواهند را داشت.چند روز بعد درگیری شدیدی بین دایه کلارا و آن مرد ناشناس صورت گرفت دایه کلارا روی سرش فریاد کشید و مرد نیز عقب عقب می رفت تا اینکه بر زمین افتاد و دایه کلارا خم شد و صورتش را نزدیک صورت مرد کرد و با تهدید از او خواست تا آن جا را ترک کند وقتی دایه کلارا برگشت با خود این طور گفت:"مردک نادان خجالت نمی کشد زن دارد تازه بچه‌ نیز دارد حیای این مرد های لب گور رفته چه شده است ؟"نگاهش به من افتاد ساکت شد و چشمانش را رو به من بست و غیبش زد. شب های دیگر در اتاقش صدای موسیقی شنیده می شد صفحه ای روی گرامافون قرار می داد و معصومانه می گریست.دایه کلارا دیگر همیشه با من مثل غریبه ها رفتار می کرد انگار که فردی ناشناس باشم و او بخواهد از من دوری بجوید هر طور که می شد از جلوی چشمانش مرا محو می ساخت و اجتناب ناپذیر شده بود فکرش را نمی کردم دایه کلارا این طور پاسخ مرا بدهد تصورش برای من غیر قابل باور بود فقط موقع شام در شب ها می توانستم با او صحبت کنم و آن هم فقط در حد چند کلمه کوتاه بود. در طی ساعت های دیگر خود را از من پنهان می ساخت در ساعات روز در می زد و سینی غذا را پشت در می گذاشت و خودش از آن جا دور می شد نمی دانم چرا این طور با من رفتار می کرد!.پایان بخش دومhamed-rahmanihamed-rahmaniWed, 04 Nov 2026 17:15:37 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/دایه-بخش-اول-gnule3nkspytاین داستان کوتاه رو چند سال پیش نوشتم خواستم تو سایت ویرگول ♡ بزارم. البته به صورت چند بخش اینجا قرار می دم یکم طولانی هست.کلارا نوجوان که خدمتکار مادرم بود و بیشتر از او در داستانم برای شما خواهم نوشت. این شخصیت داستان من دختری بود زیبا ، مهربان ، با گیسوانی فراخ و چشمانی آبی و خالص. از این که بیشتر وقتم را با کلارا می گذراندم احساس خوبی داشتم. زیر اندازهای گران قیمت در خانه ی ما پهن بود، مجسمه هایی از انسان های بزرگ در سالن پزیرایی ما قرار داشت ، و کتاب های زیادی که مادرم جمع آوری کرده بود در قفسه ی کتابخانه قرار داشت. خانه ی ما بسیار بزرگ بود و آن طور که خیال می کردی داخلش گم می شدی زندگی ما بسیار آرام بود و همه چیز در دسترس ما قرار داشت پدرم را از کودکی ندیده بودم و تنها مادرم بود که چهره و تصویر او را در ذهن داشتم.همه ی ماجرای من به کلارا ختم می شود از وقتی که من او را دیدم همان طور جوان و شکیل مانده بود چند دختر نوجوان دیگر نیز در خانه ما نظافت چی بودند اما از میان آن ها کلارا مهربان تر و زیبا تر بود کلارا نیمه شب به کتاب خواندن می پرداخت و همیشه دوست داشت دستانش را زیر چانه اش بگذارد و مشغول کتاب خواندن شود طوری که مثلأ وقتی کتاب می خواند غرق در داستان می شد.مادرم در این مدت همیشه به من می پرداخت و اگر خودش نبود کلارا را موظف به انجام وظیفه هایش می کرد. عمویم می گفت؛ من کلارا را بیش از پیش می شناختم پدر و مادرش در یک کارخانه ی آرد گندم کار می کردند من از خیابان از یک پیرمرد برای خدمتکاری گرفتم و او توسط زنی شیر داده شد و بزرگ شده است پیرمرد و پیرزنی که از کلارا نگهداری می کرده اند این را می گفتند که پدر و مادر اصلیِ دخترکِ بیچاره بر اثر سانحه ای درگذشته اند عمویم از این موضوع هر بار آهی سر بر می آورد اما هرگز این مسئله را برای کلارا بازگو نکرد. روزی موهای بلند خود را بر روی چشم هایم ریختم و صورتم را پنهان ساختم به طرف در خروجی رفتم با لباسی سفید و بلند که برایم بسیار بزرگ بود و تا زیر پاهایم نیز می رسید تِلو تِلو می خوردم، اشتباهی وارد آشپز خانه شدم. کلارا به یک باره جلوی من سبز شد و گفت: "این روح کوچولو اینجا چه می کند ؟ آیا آمده دزدکی غذا بردارد ؟ یا دوست دارد خاله کلارا را بترساند؟"لبخند کودکانه ای روی لب هایم نشست کلارا این حرف ها را زد و بعدش با قلقلک مرا در آغوش خود گرفت و مرا در هوا چرخاند.وقتی موهایم از کنار چشم هایم کنار رفت صورت گل انداخته و لبخند فراخ کلارا را دیدم که در نگاهم می چرخید روی تخت مرا نشاند و در گوشم پِچ پِچ کنان گفت: "پسرکم چه می خواهی از کلارا؟ کلارا نوازشم کرد و با کمی مکث دوباره گفت:"خب با خاله دیگر کاری نداری؟ من امروز خیلی کار دارم اجازه می دهی کلارا به کارهایش برسد؟" سرم را تکان دادم و گفتم: بله به کارتان برسید. گونه ام را ویشگون گرفت و به سراغ سوپ درست کردن رفت.وقتی با بچه ها مشغول بازی کردن می شدم ، کلارا همیشه از دور حواسش به من بود ، اگر می دید لباس هایم گِلی شده اند آن ها را می‌ شست و به گره می بست ، کلارا خیلی حواسش به من بود‌ اگر می دید پستانک از دهانم افتاده آن را در دهانم قرار می داد. بیشتر وقت ها وقتی صبح بر می خواستم می دیدم جایم خویس است این اتفاق هر بار برای من می افتاد و کلارا موظف بود لباس خویس و رخت خواب و مُتَکا را بشوید از این کار دریغ نمی کرد و من سرم را پایین می‌انداختم اما کلارا با لحن مهربانش می گفت : "عیب ندارد پسرک گوگولی من ، همه‌ ی بچه ها وقتی کوچولو هستند جایشان را خویس می کنند."روزها به این مِنوال می گذشت تا اینکه مادرم به بیماری دچار شد و روز به روز در اثر این بیماری ظعیف تر از قبل می گشت و از جانش فقط استخوانش نمایان بود تبدیل به ریسی نازک شده بود و به سختی می توانست صحبت بکند. متاسفانه متخصص های پزشکی علاجی برای این بیماری نداشتند در تمام این مدت کلارا در خانه ما به خدمت گذاری می پرداخت و مادرم را تر و خشک می ساخت. شب ها وقتی می دید گرسنه ام به اتاقم می آمد مرا در آغوش خود می فشرد و نوک سینه های درشت و نرمش را در دهانم می گذاشت و به من شیر می داد آن گونه که پلک هایم سنگین می شد و به خواب می رفتم صبح ها که از خواب بر می خواستم وقتی کلارا را در کنارم نمی یافتم با بی تابیِ تمام و بی قراری از در می جَستم گریه کنان به سمت اتاق کلارا می دویدم تا کلارا را پیدا نمی کردم آرام نمی گرفتم کلارا هر جا که بود به سمتم می شتافت و مرا در آغوش خود پناه می داد با آن حرف های مهرجویانه اش مرا مفتون می ساخت. وقتی به صحرا می رفتیم اگر پاهایم درد می گرفت کلارا مرا بر کولش سوار می کرد و ترانه ای غمگین می خواند. مادرم در بیماری ناعلاجش جان سپرد همه می گفتند راحت شد طفلک مدت مدیدی به این بیماری دچار بود اشک هایم یکی پس از دیگری روی گونه هایم فرود می آمد و تمام این مدت کلارا مرا روی زانویش نشانده بود و موهایم را نوازش می داد همه ی آشنایان و اقوام از جاهای دور و نزدیک مُشَرَف به خانه ی ما شدند در جای جای خانه ایستادند در اتاق ها و سالن پذیرایی سکوت حکم فرما بود. آن روز باران تندی می بارید و آن ها با لباس های تیره و چترهای سیاه در آرامستان ایستاده بودند هر کدام از آن ها از دور به من می نگریستند انگار که به کودکی یتیم و سربار نگاه کنند به گَمان از این می ترسیدند که وظیفه نگهداری مرا به عهده بگیرند اما بعد از مرگ مادرم یکی از عمو هایم نامه ای نوشت و پای آن را امزاء زده بود و حق نگهداری از من را به کلارا سپرده بود.کلارا دایه‌ی من شد و حق سرپرستی مرا بر عهده داشت هرگز فکرش هم به سراغم نمی آمد این طور شود. مراسم تمام شد من و کلارا ماندیم، همه ی اقوام از کلارا خواستند که از تنها پسر بانو خوب نگهداری کند.بعد از دو هفته دایه کلارا هرزگاهی وقتی کار هایش تمام می شد به سراغم می آمد و با من قائم باشک بازی می کرد و می‌گفت:"کارن تو باید بروی قائم شوی تا کلارا پیدایت کند خب حالا زود باش برو"و من به سرعت می رفتم داخل کمد بزرگ که در اتاق قرار داشت. داخل آن قایم می شدم کمد تاریک بود در آن وقت بود که صدای پا شنیدم اما ناخودآگاه بسیار ترسیدم ناگهان در کمد باز شد و من هراسیدم و قلبم به شدت به طپش در آمده بود. کلارا با شادی و هیجان گفت:"آ.هان. گرفتمت پسرک"رنگ از رویم پریده بود کلارا با تعجب گفت :"چیزی شده قند عسلم چرا ترسیدی مگر لولو دیده ای" دستانم را گرفت و مرا به اتاق خواب برد و برایم کتاب داستان خواند کلارا خیلی خوب داستان گویی می کرد و مرا در آن کتاب داستان ها غرق می ساخت کتاب هایی از رمان های ایرانی و خارجی.. گاهی وقت ها به یاد مادرم می افتادم و با بغضی مُتَشَنِج به گریه می افتادم و بالشتکم خویس در اشک هایم می گشت. هیچ کسی در آن خانه زندگی نمی کرد به جز من و کلارا یک وقت هایی هم کلارا به سرش می زد و برایم از گذشته اش و اتفاقاتی که برایش افتاده بود تعریف می کرد کلارا وقتی می دید انگشتم را می مکم می گفت حتمأ گرسنه ای ؟! و آن وقت پیراهن گلدوزی شده اش را بالا می برد و سینه هاش را در دهانم قرار می داد و من محکم آن ها را در مشت کوچکم می گرفتم و با ولع می مکیدم.دایه کلارا از همه چیز من آگاه بود و تمام وقت به پخت و پز و کارِ خانه می پرداخت در این میان به کارهای شخصی خود نیز می رسید و برای خواهرش نامه می نوشت ، گلدان های خالی را از گِل پر می نمود ، لباس های کثیفش را می‌ شست و پهن می کرد ، با داس شاخه ی درختان را هَرَس می ساخت و..‌یک شب کلارا دیگر به بالین من نیامد هر چقدر منتظر ماندم خبری از او نشد تصمیم گرفتم خودم به سراغش بروم دوان دوان به سمت اتاق کلارا رفتم پشت در صدای حِق حِق شنیدم در را آهسته باز کردم و نیمه باز از لای در نگاه به کلارا انداختمکلارا داشت گریه می کرد پر سوز و تاب مثل یک دختر نوجوان که گریه هاش دل هر کسی را از پا در می آورد وقتی او مرا دید قیافه اش را از من دزدید.سریع اشک هایش را پاک کرد و به طرفم آمد با حِق حِقی که هنوز در گلویش بود گفت:"کارن مگر نگفتم از اتاقت خارج نشوی چه می خواهی ؟ بیا تا برویم تو را بخوابانم"دستانم را گرفت در نیمه راه در راهرو ایستاد مرا به سرعت در آغوش خود گرفت و با لب های لرزان مرا بوسید و شروع به گریه کردن کرد مانند ابری بهاری شده بود که بی وقفه می بارید و من نیز بغضم گرفت و اشک هایم روان شد و لباس کلارا را با دستان کوچکِ بسیار نحیفم گرفتم و فشردم.پایان بخش اول hamed-rahmanihamed-rahmaniWed, 04 Nov 2026 16:17:50 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/مروارید-goj7oqirkgmjخورشید داشت غروب می کرد مروارید در حال آماده کردن شام بود مروارید دختری نوجوان بود که موهای روشنِ گندمی داشت و کک و مک های ریز زیادی روی گونه اش بود. مادر مروارید سال ها پیش چشم از دنیا بر بسته بود و او حالا تنها با پدر خود زندگی می کرد. پدر مروارید مردی ماهیگیر بود که بیشتر وقت را در دریا می گذراند. پدر مروارید از دریا به اسکله آمد. او برای صید ماهی هر روز به دریا می رفت. ماهی ها که هر کدام سفید و درخشان بودند را به خریداران ماهی فروخت و به خانه رفت. مروارید با دیدن پدر لبخند زد و برای او شام کشید و روی میز قرار داد. پدر مروارید بسیار کم حرف بود و هر وقت به خانه می آمد مروارید تمام حرف های خود را که دلش می خواست بزند به پدرش می گفت."پدر امروز دخترکی دست فروش به اینجا آمد یک سبد تخم مرغ اردک داشت و می خواست همه را به من بفروشد وقتی پرسیدم از کجا آمدی گونه هایش مثل چی سرخ شد و هیچ نگفت"پدر مروارید لبخندی زد و بعد از شام به خواب فرو رفت. مروارید در پستوی خانه سرش را زیر دستان خود قرار داد و به دنیایی دیگر فکر می کرد. فردای روز بعد مروارید قبل از اینکه بیدار شود پدرش به دریا رفته بود. مروارید رخت خواب خود را جمع کرد و بعد موهایش را شانه کشید و لباسی نخی یکسره آبی رنگ به تن کرد که پاپیون سفیدی روی قسمت بالایی لباس قرار داشت. آن روز مروارید سوزان را دید سوزان زنی بود که یکم سنش بالا بود اما ازدواج نکرده بود و به پدر مروارید علاقه ی فراوانی داشت سوزان به همراه زنی که همراهش بود به سمت دریا می رفت. شب فرا رسیده بود و پدر مروارید هنوز به خانه بازنگشته بود. او با دلهره و بی قراری دوید و سریع خود را به کنار دریا رساند. او سوزان را دید که اشک در چشم هایش جمع شده بود سوزان به طرف مروارید آمد. پدر مروارید هیچ وقت دیگر برنگشت و چند روز بعد در یک شب بارانی مروارید خوابی دید پدرش را از دور در دریا دید که دارد به سمت ساحل می آید او پدرش را صدا می زد و به طرفش می دوید اما هر چقدر می دوید پدرش دور تر می شد و هرگز نمی توانست به او برسد به دریا افتاد و پدرش ناپدید شد مروارید با ناله ای از خواب بر خواست. با اشک هایی که ناخوداگاه از چشم های مروارید می آمد. در کنار دریا رفت و قایق را به دریا انداخت دریا مواج بود. او پارو را در دستان کوچک خود گرفت و با تمام توان پارو زد. چیزی نگذشت که فهمید از ساحل بسیار دور شده است سرش را به عقب چرخاند چیزی جز دریا نمی دید و ساحل دیگر محو شده بود روی قایق ایستاد و دستانش را کنار دهان خود گرفت و بلند فریاد می زد" پدر.. پدر.. پدر.."هوا در تاریکی مطلق قرار داشت باران شدید تر شده بود و باد و بوران قایق را هر دم به این طرف و آن طرف می کشاند. موج خشمگین دریا به تنه ی قایق بر می خورد و مروارید چوب قایق را محکم در دستان خود گرفته بود و داخل قایق در نیمی از آب فرو رفته بود.مروارید وقتی چشم های خود را باز کرد هوا روشن بود و آسمان صاف و آفتابی شده بود و پرندگان دریایی امواج صدایشان در دریا پخش می شد. مروارید دست خود را روی پیشانی خود گرفت و به دوردست خیره شد او چیزی جز آب نمی دید همه ی اطرافش را آب احاطه کرده بود. مروارید دوباره پارو را برداشت و شروع به پارو زدن کرد. صداهایی در گوش خود می شنید که به او می گفت پدرت اینجاست در قعر دریا و تو می توانی راحت پیدایش کنی و هر گاه ترسی او را فرا می گرفت و اینکه دیگر نتواند هرگز به خانه برگردد. همه ی امید او فقط یک قایق کوچک بود. دستانش را بالا گرفت و با گریه از خدا کمک خواست اشک هایش بند نمی آمد و از این همه غمزدگی گریه سر می داد. شب دریا دوباره طوفانی شد باران شدیدی می بارید موج بزرگی آمد و قایق را بلعید و قایق زیر و رو شد مروارید به زیر آب فرو رفت و آخرین لحظه لبه ی قایق را گرفت اما چشمانش به خواب رفت.پیرمرد و پیرزنی مسن در کنار کلبه ی چوبی در حال گفتگو بودند که آن ها با صحنه ای عجیب رو به رو شدند. پیرزن با تعجب و با صدای هراسناکی گفت:"آنجا را ببین.. آنجا.. آن.. یعنی درست می بینم.. او یک بچه است"پیرمرد حرف او را تکرار کرد."هوم.. بله خانوم.. یک بچه.."مروارید در کنار ساحل بی جان افتاده بود و هرگاه موج به بدنش می خورد. پیرزن و پیرمرد با سرعت به سمت مروارید دویدند و آن را به کلبه بردند مروارید بعد از چند دقیقه با حالتی بسیار آرام و گُنگ به هوش آمد چشم هایش را باز کرد. چهره‌ی پیرزن و پیرمردی را دید که با چشم های ریز و بادامی شکل به او خیره شده بودند. پیرزن با حالتی دلسوزانه مروارید را به آغوش کشید و به حرف آمد."بچه جان.. اینجا چه کار می کنی.. تو از کجا آمدی.. با یک قایق کوچک..چطور از دریا جان سالم به در بردی.."مروارید به آن ها نگاه می کرد و نمی توانست زبانشان را بفهمد و فقط می گفت پدر..پدر.آنها هم نمی توانستند زبان مروارید را متوجه شوند. مروارید چشم هایش را بست و دلش می خواست همه ی این ها یک خواب باشد. وقتی شب شد مروارید دوباره خواب پدرش را دید این بار خوابش این طور بود."مروارید خوابی؟ مروارید بیدار شو باید برویم"مروارید با حالت خواب آلودگی زبان باز کرد."بابا خودت هستی؟ تا به حال کجا بودی؟.. خیلی منتظرت ماندم نیامدی می شود بگویید چه شد؟!""هوم شب بسیار تلخی بود دریا مواج و نامطمئن بود دخترم.. طوفان آمد همه جا تاریک و سیاه بود موج بی رحم قایق ما را ربود و من و یکی از دوستانم نتوانستیم دیگر هرگز بازگردیم"پدر مروارید با لبخندی که گویی از جنون بود به مروارید نگریست و گفت:"مروارید جانم بگو چرا اینجا خوابیدی سردت است؟ مروارید بیا..بیا عجله کن بیا تا با هم به دریا برویم خیلی دوست داشتی با من به دریا سفر کنی مگر نه؟ مروارید بیا تا با هم به خانه برویم سوزان منتظر من است"پدر مروارید دست هایش را به سمت مروارید دراز کرد و به او نزدیک شد او را در آغوش گرفت و به سمت دریا رفت مروارید را سوار بر قایق کرد و دور و دورتر شدند.hamed-rahmanihamed-rahmaniWed, 04 Nov 2026 11:29:00 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/ویلهُلم-anz8mk6pdlshویلهلمآقای ویلهُلم چند سال بعد از جنگ جهانی دوم به خانه بازگشت. او بعد از آن یک خدمتکار خانم استخدام کرد. زنی به نام سارا که چشم های سیاهِ روشنی داشت و از زیبایی فراوانی برخوردار بود می توان گفت از دخترهای یتیم بود.آقای ویلهلم مردی تقريبأ قد بلند و چهارشانه بود که موهای تقريبأ طلایی داشت. ۲۱ اکتبر، ۱۹۴۹ بود من داستان آن روزهای آقای ویلهلم را برایتان می نویسم. ویلهلم در اتاق روی مبل مخملی نشسته بود. در چند بار به صدا در آمد. سارا پشت در بود." آقای ویلهلم؟ "" بله بفرمایید "سارا مثل روباهی پاورچین وارد شد و در اتاق روی مبل دیگری نشست ویلهلم عینک گردی روی چشم زده بود" اوه باز هم که مشغول کتاب خواندن هستید "" بله داستان جالبی دارد اما غم انگیز است "ویلهلم ناگهان کتاب را بست روی میز چوبی نهاد، ایستاد و به سمت پنجره رفت با کمی تاخیر گفت:" سارا امروز چند شنبه است؟ "" امروز ؟ امروز چهارشنبه است، منتظر کسی هستید؟ "" نه، فقط هوا امروز چرا انقدر تاریک است گویا می خواهد باران بگیرد "چهره ی زنی را دید که از دور به پنجره خیره شده بود کمی جا خورد بغضی او را فرا گرفت و پلکی زد زن دیگر آنجا نبود پرده را کشید و با اشاره به کتاب به سارا گفت:" این کتاب را خواندی ؟ "" نه فکر نمی کنم خوانده باشم چه کتابی است؟ "" کتاب خوبی است فقط نمی دانم چرا هر چه می خوانمش از خود بی خود می شوم و کم تر می خوابم "آقای ویلهلم آیینه ی کوچکی را برداشت و خودش را در آن شیشه ی شفاف کوچک نگاه کرد" سارا "" بله "" تو چرا نمی‌ روی کمی استراحت کنی، خیلی لاغر شدی "" می شود کتابتان را قرض بگیرم و موقع خواب بخوانمش "" حتمأ "ویلهلم کتاب را برداشت و به سارا داد سارا تعظیم کرد و کتاب را از دستان ویلهلم گرفتبعد از شام سارا به تخت رفت و خواندن کتاب را شروع کرد او ورق به ورق کتاب را خواند و کاملأ در جریان داستان بود در اواسط داستان کتاب را بست روی تخت نشست و بغض کرد با خودش گفت" نه دلم نمی خواهد ادامه اش را بخوانم چطور می شود انقدر خودخواه بود آن بیچاره سنی نداشت چطور توانستند تبرئه اش کنند و او را به زندان بی افکنند "سارا کتاب را باز کرد ادامه ی کتاب را خواند هوا تقريبأ داشت به طلوع آفتاب می رسید که سارا کتاب را تمام کرد وقتی به نقطه ی پایان رسید در حالیکه اشک می ریخت خوابش برد.نزدیک ظهر شد و سارا نفس نفس زنان از خواب پرید دور و برش را نگاه انداخت به پذیرایی رفت ویلهلم سرش را روی دستانش روی میز گذاشته بود او متوجه شد که ویلهلم در خواب دارد حرف می زند جلوتر رفت" از جان من چه می خواهی؟ "سرش را راست کرد و با حالتی گُنگ به سارا نگریست" می شود امروز بروم او منتظرم است دخترک تا به حال دلش هزار راه رفته است اگر بسته ای داری برایت می برم "سارا به حرف آمد" آقای ویهلم آقا آقا "سارا چند بار شانه ی ویلهلم را تکان داد اما ویلهلم هنوز در همان حال بود او یک باره با انفجاری که در گوش هایش رخ داد فریادی بلند کشید" نههههه،،، سارا سارا ببخشید باز خاطرات جنگ از سرم گذشت "به بیرون رفت. قدم می زد و دائم به دور و برش نگاه می انداخت انگار که کسی او را می پائید ناخن هایش را می مکید و انگار صدایی می شنید که کسی دیگر نمی شنید. سریع به داخل برگشت آرام به سارا نزدیک شد یکی از دست های سارا را گرفت و فشرد سارا هراسیده بود، ویلهلم با پا فشاری روی کلمات و لبخندی ژکوند روی لب این جملات را اضحار نمود." سارا من خود شیفته ام؟ درست است حالت از من به هم‌می‌خورد درست می گویم؟ "" نه آقا اصلأ این طور... "" هیشش به حرف هایم گوش بده سارا لطفأ ساکت باش نمی خواهم حرف بزنی نمی خواهم صدایت را بشنوم تو باعث می شوی مایوس بشوم و مرتب حرف هایم را تکرار کنم سارا چرا نمی‌ روی برای خودت خوش بگذرانی چرا مثل دختر های دیگر رفتار نمی کنی مگر تو چه چیز از بقیه کم داری سارا من آدم گَندی هستم و یک پست فطرت تمام عیارم من یک خائنم یک بزدل. مرتکب جنایات های فراوانی شده ام که اگر هر کدامشان را برایت تعریف کنم مو به تنت راست می شود سارا تو باید از اینجا بروی تنهایم بگذار سارا "ویلهلم با سماجت حرف می زد و بیشتر دست های سارا را فشار می داد." آقا چکار می کنید دستم درد گرفت لطفأ دستم‌ را رها کنید آقا با شما هستم "ویلهلم این بار با لب هایی افتاده و چشمانی پر از اشک ادامه داد" می بینی سارا تو از من بدت می آید تو از من نفرت داری چطور رویت می شود به چشم های من نگاه کنی همه ی آن ظاهرسازی های تو نشان دهنده این است که جلوی من آدم خوبی باشی اما تا رویم را آن طرف کنم مرا نگاهم نیز نمی کنی و با ترحمی ساده فقط از من عبور خواهی کرد سارا مگر نه؟ انگار هیچ جوابی نداری سارا می دانی دلم می خواهد گلوی نازکت را بگیرم و بچلانم"ویلهلم به صورت سارا نزدیک و نزدیک تر شد آنقدر نزدیک که می توانست قطرات اشکِ جمع شده در چشم های سارا را ببیند. ویلهلم دستش را شُل کرد به رو به رو خیره شد، سارا از جا جَست زد و گوشه ی اتاق بی حرکت ایستاد. با بغضی نهیب کشید" آقای ویلهلمممم "ویلهلم با تأخیری نفسی عمیق کشید و رو به سارا گفت :" هان! چرا آنجا ایستادی ترساندی ام "سارا متعجب به ویلهلم نگاه می کرد. آرام رو به روی او نشست. سرش پایین بود لبه ی دامنش را در دست گرفت و با آن بازی می کرد. در همان حال خیلی آرام و شمرده گفت :" آقای ویلهلم اگر می خواهید من برای همیشه از اینجا می روم شاید بودن من اینجا باعث رنجش خاطر شما می شود شما درست گفتید من نباید اینجا باشم حرفتان را می پذیرم "" چه می گویی ؟ از چی داری حرف می زنی ؟ کی بهت این حرف ها رو زده ؟ نه اصلأ دلم نمی خواهد تو نباشی چطور دلت می آید این حرف ها را بر لب بیاوری سارا "سارا با لکنتی که همراه با مکث زیاد بود گفت:" خودد...تان... مگر می شود یادتان نیاید همین چند لحظه پیش بود که هر چه دلتان خواست گفتید من از شما خیلی ترسیده بودم تا به حال این قدر عصبی ندیده بودمتان "ویلهلم با قهقه ای آرام خیلی سریع به گریه افتاد" سارا لطفأ این حرف ها که به تو می زنم را به کسی نگو سارا تو هم فکر می کنی من دیوانه ام؟ "" نه آقای ویلهلم نه فقط شما حالتان اصلأ خوب نیست "" سارا ساعت چند است ؟ "" چرا بحث را عوض می کنید، ساعت ده و بیست دقیقه از شب است آقای ویلهلم "سارا به اتاق رفت. ویلهلم هم‌‌ روی مبل خوابش برده بود. آن شب گذشت. چند روز بعد از آن ماجرا سارا تمام وسایلش را جمع کرد و بدون خداحافظی از پیش ویلهلم رفت. ویلهلم پشت پنجره با حالتی بر هم ریخته و غمگین بغض کرده بود. سارا بعد ها با پسری از خانواده ای مرفه ازدواج کرد زندگی خوبی تشکیل دادند. بعد ها یک روز اتفاقی ویلهلم را در گوشه و کناری توی خیابان دید. سارا به ویلهلم نگاه کرد. ویلهلم ساکت به او نگریست. سارا همه چیز را برای شوهرش تعریف کرد." آقای ویلهلم مرا می شناسید؟ "ویلهلم سکوت کرده بود می‌خواست چیزی بگوید که روی دلش سنگینی می کرد اما از گفتنش عاجز بود.سارا دور شد و وقتی داشت دور تر می شد ویلهلم نجوا کنان گفت :" سارا "سارا از چشمان ویلهلم محو شد. ویلهلم کودکی را دید که به او خیره شده است. با تمام دلمردگی لبخند زد. به خانه بازگشت. ویلهلم سارا را در اتاق دید که با موهای باز روی مبل نشسته و دارد کتاب می خواند.hamed-rahmanihamed-rahmaniWed, 21 Oct 2026 23:19:28 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/خاکستری-gml39ycmhesgمردی پیر که قامتش خمیده بود و چانه ای دراز داشت و همیشه جامه ای کهنه بر تن می پوشید در شهری که کسی را نداشت لحظه های خود را می گذراند او مثل یک روح بود که از مردم دوری می جست و به تنها ترین فرد تبدیل شده بود و در خانه ای که مال سالیان دور و دراز بود زندگی می کرد باید بدانید که ابتدای داستان را البته با اجازه از ایشان خواستم برایتان توضیح مختصری بدهم اما صبر کنید خودش می خواهد برایتان بگوید.هوم اِهه اوهو اِهم ببخشید من سرفه می کنم دوستان محترم و عزیزانم حالِ بنده این روزها اصلأ خوب نیست پزشک معالجم گفت به بیماری سِل مبتلا شده ام بسیار اندوهناک است نه! که فکر کنید هر روز جانتان مثل ریس لاغر می شود و دیگر هیچ چیز نمی تواند آدمی را خوش حال بسازد و به همه چیز کفر می گوید. اَه ای گربه های بیچاره! طفلکی های آواره هر شب زیر راه پله ی خانه می خوابند یک خواب آرام و دور از هر گونه مزاحمتی و صبح ها که از خواب بیدار می شوند کش و قوسی به اندام خود می دهند و موهاشان سیخ می ایستد. بله داشتم‌ می گفتم همین روزهاست که الوداع بگویم و از دنیا رخت ببندم هر روز دارم با درد زندگی می کنم مثل یک موش در فاضلاب؛ با لباس کثیف و پاره می خوابم با خرد و خوراکی ناسالم. از حسی که برایم شبیه ‌کندوی سیاهِ پر از زنبور است که وز وز زنبورها در ذهنم مدام در حال پخش است. تنها دوست هایم شپش های سرم هستند این موجودات کوچولو هر شب از لای موهایم قِل می خورند و روی بالش می افتند دنبال بیچاره ترین آدم روی زمین می گشتند خب خیالشان راحت است پیدایش کرده اند. تخت خوابم فنرش از کار افتاده است و مجبور هستم روی زمین بخوابم. شب ها به خواب می روم و همش از خواب بیدار می شوم و با چشم های بسته به پذیرایی می روم و همان جا روی کاناپه دراز می کشم و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده و باز به خواب می روم. خانه ای که داخلش زندگی ام را می گذرانم یک خانه ی قدیمی و نیمی از سقفش ترک برداشته است یک آیینه بزرگ رو به روی کمد لباس هایم است و پنجره ای تقريبأ کوچک که گاهی پرنده ای به شیشه ی آن می خورد و جان می دهد و می میرد گربه های شیطان نیز از فرصت استفاده می کنند و طعمه شان آماده از راه می رسد. بله دوستان من همین روزها است که خبر فوتم را بدهند و بگویند فلانی از دنیا رفت همین! و بعد چند بار با بیل روی من خاک بریزند. خب دیگر این است! در این اتاق تاریک و نمکین مانند آدم های مریض الحال و بیچاره فقط از فقدان باریک موهای یک انسان بیمار حرف می زنم. چندش آور است! اِهه اوهو اِهم سرفه های نکبت دست از سرم بر نمی دارند. تو ادامه بده من دیگر نمی توانم حرف بزنم.با کمال میل. او یک شب که فکر می کرد آخرین شب عمرش باشد دوستان نزدیکش به دیدارش آمدند. همه دور میز نشسته بودند. قاشق و چنگال و بشقاب های چینی روی میز قرار داشت. دستمال به گردن های خود آویخته بودند. از خورشت های مختلف و مرغ بریان گرفته تا دسر های خوشمزه که دهان مرد داستان ما را آب انداخته بود.هوم خیلی خب بس است.سه تن از دوستان من آن شب به خانه آمده بودند و یک مرد دیگر که نمی شناختمش نیز به جانب ما آمد و دور میز نشست. شب خوبی بود. همه چیز عادی بود. من حسابی خوابم می آمد آن ها با هر لقمه ای که می خوردند به من نگاه می کردند و موجی از کلمات را می شد در نگاهشان خواند. بعد از صرف شام آن ها به سخن با بنده پرداختند. یکیشان نیز خانومی موجه بود که بنده را رسد می کرد و در کنارش مردی بود که دائم با غذا ور می رفت و اصلأ خیال نمی کردی می خواهد آخر سر چه کار کند. مردی که نمی شناختمش صحبت را آغاز نمود دست ها را به هم زد و بعد شروع به حرف زدن کرد او مردی متشخص و قابل احترام بود اما نمی دانم چرا همه از این حرف های او ناراحت به نظر می آمدند گمانم که چیزی وجود داشت که من از آن بی خبر بودم. او این طور با آرامشی ابتدا به سخن در آمد."دوستان گرامی و محترم شاید باید ابتدا مهماندار این مکان به حرف در می آمد البته من از ایشان اجازه ی صحبت گرفتن را کردم ما این جا دور هم جمع شده ایم تا با یک دیگر به گفتگویی گرم بپردازیم و بعد هر کدام از محضر گرانقدر ایشان مرخص می شویم ما خیلی دلمان می خواست ایشان را از نزدیک زیارت کنیم"ساعت حول و حوش بامداد بود چند دقیقه ای گذشت مردی که ناشناس بود از من خواست تا مکالمه ای خصوصی داشته باشیم. او با چهره ای محفوظ به حیا و کمی اختلال در صحبت بیانش را شروع کرد."اینجا ببینید یک شراب چند صد ساله است می خواهم با هم آن را سر بکشیم می شود لیوانتان را جلو بیاورید البته شرمسارم قربان""عذر می خواهم من الکلی نیستم"او با نگاهی ترش و غصب آلود به سمت میز رفت و شراب را با یک زن که سرگرم میل کردن شام بود سر کشید.کجا رفتی؟ ادامه بده.اوه حتمأ پیرمرد با حالتی که انگار در آن دورهمی حضور ندارد و دید آخر کار همه با یک دیگر مراوده و خوش رویی دارند جز او صبرش به تنگ آمد و یک جا نشست و به فکر فرو رفت از این که می دید در میان آدم های دور و اطرافش این همه تنها است و کسی ام در کنار او نمی آید ناامید و ناتوان شده بود. پیرمرد دوباره...بس کن تو هم می خواهی به من بخندی و بگویی این پیرمرد شب ها خودش را خیس می کند یا اصلأ نمی تواند درست حسابی بخوابد. بله همین است من یک پیرمرد عاجز و درمانده ام که عمری است در مرداب سرد احساساتم گرفتار بوده ام. خوابم می آید می شود داستانت را تمام کنی.بله مهمان ها همه به خانه هاشان رفتند و پیرمرد...نه یک لحظه صبر کن بله من دوباره مثل یک پیرمرد از پا افتاده و افلیج به انتظار آن ها نخواهم نشست زیرا در کنارشان بودم اما انگار مرا نمی دیدند. خواستم بگویم تو هم یک خودخواهی از اینکه بند بند استخوانم را می لرزانی و ته دلت کیف می کنی از اینکه می خواهی هر چه زودتر مرا از بین ببری. شاید هم اشتباه می کنم فقط تو هستی که می توانی مرا آن طور که هستم بنویسی و به من روحی تازه ببخشی. من در رختخوابم چراغ ها خاموش است. دلم یک سیب می خواهد یک سیب برایم از درخت می چینی."اینجا درخت سیب... ندارد""نکند سیب در داستان مسخره ی تو ممنوعه است واقعأ که تو چطور... شب به خیر آقای‌ دیوانه"پیرمرد به خواب رفت و همه چیز را سر من خالی کرد او بسیار از دوستان و آشنایان خود نادیده گرفته شده بود. کاش می توانستم کلماتی را به کار ببرم تا بتوانم او را مجاب به این کنم که من می توانم او را از این حالت سرخوردگی در بیاورم."گوش می دم هااان! تو این جا کنار تخت خواب من چه کار می کنی؟"من خیلی زود می روم لطفأ نهراسید شما خواستید که اینجا باشم فقط برای چند لحظه ی کوتاه. خب این جملات من را اگر‌ می خواهید یادتان بماند. ظالمانه است که تو را به سیل کلمات آلوده بسپارند و اعتبار و شان و شخصیت شما را زیر پا له بسازند اما می دانید شما که برخوردار صحت عقل و خرد هستید نباید همه ی آدم‌ ها را با یک دیگر یک سان ببینید گاهی در آن ها انسان هایی پیدا می شوند که با دستی مهربانانه و احترامی والا به شما مهر بورزند‌ لازم به ذکر است بگویم آن نفرت ها که در خود جمع می کنید عاقبت روی سر خودتان آوار خواهد شد آن وقت چه می کنید. چاره ی کار این است کمی شکیبا باشید و به روزهای بعد و شب های بعد بیاندیشید."هوم خیلی خب این هم حرفیست کاملأ منطقی... شب به خیر جوان"شب تو نیز به خیر... به خانه برگشتم.hamed-rahmanihamed-rahmaniFri, 16 Oct 2026 23:38:03 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/موهام-رو-کوتاه-نمی-کنم-jydubqbvglv0من هیچ وقت موهام رو کوتاه نمی کنم!مدتی بود گوشه ی خونه نشسته بودم و کاملأ حس متفاوتی نسبت به دیگران داشتم از همه می ترسیدم و از همه چیز فرار می کردم دلم می خواست برم یه جایی و نباشم و ندونن کجام موهام بلند شده بود و تا نوک دماغم و می بوسید هی موهام اونا... شعر می گفتم و انگار که یه تار تو دستم گرفتم و شبیه این آدم هایِ تویِ مه خونه برای مردم که آب جو می نوشیدند و مست بودند تار می نواختم. دومین ماه از پاییز بود صبحِ زود بیدار شدم حالتی روانی و خیلی دشوار بهم دست داد برایِ چند لحظه خفه شده و با توهم گریه کردم اونطور که رستم با سوز و تابِ پدرانه برای سهراب اشک می ریخت. حرفهایی که با خودم می زدم و می دیدم چقدر با همه فاصله دارم این، این حرف ها بیشتر من و به سمت تنهایی می کشید. مامان یه بار وقتی خواب بودم با قیچی سلمونی امده بود بالای سرم و موهام و قیچی کرده بود. و من مثل یه بچه که همه چی شو ازش گرفته باشن گریه کردم بعد به موهام نگاهی اندوه بار انداختم و با کلماتی فلسفی گفتم:موهای قشنگ من شما را چه شده است! کجا رفته اید! لطفأ می شود برگردید سر جایتان! نکند از من دل سرد شده اید! می دانم! می دانم! من گناهکارم! من شما را کوتاه کرده ام اما دیگر هرگز کوتاهتان نخواهم کرد شما چقدر نجیب و مهربان هستید آخر می دانید اگر شما را کوتاه کنم او ناراحت می شود.مینوهمه چیز بر می گرده به اون روزهایی که وقتی من هنوز سنی نداشتم و تقريبأ بچه بودم اون روزها با دختری به نام مینو آشنا شده بودم دختری که پوستِ روشن و موهای بورِ بلندی داشت همیشه وقتی حرف می زد انگار همه چیز تو ثانیه می ایستاد و من غرق اون لبخند ها و حرف هایی که توشون ظرافت زیادی وجود داشت می شدم. من و مینو هر وقت که وقت گیر می آوردیم با هم حرف می زدیم و روزهای خیلی خوبی رو با هم گذروندیم. یه روز شنبه با مینو قرار داشتم اون با دوچرخه ی نقره ای فام رنگش همیشه به دیدنم می امد سر چهار راه یکی از خیابون های پر تردد بودم گفت بیا همونجا موهام و به دو طرف برده بودم تا بتونم جلومو ببینم این موها!. اونجا یه پیرمرد بود که فالوده می فروخت یکی برای خودم و یکی برای مینو. مینو با دوچرخه مثل یه باد تند از کنارم گذشت و صدای زنگ دوچرخه شو به صدا در آورد و مثل یه دختر لوس بلند خندید و این طور گفت: "سلوم پسق خوبی چطوقی!"یادم رفت بگم مینو مادرش اصلیتی فرانسوی داشت و پدرش ایرانی بود اون دختر خیلی باهوشی بود مادرش اما گاهی وقت ها اصلأ نمی تونست فارسی رو درست حرف بزنه. مینو هم بیشتر وقت ها بعضی از کلمات رو نمی تونست درست تلفظ کنه‌ مثلأ جای کلمه" ر " " ق " به کار می برد اما من تموم حرفاش و می تونستم کاملأ بفهمم. اون روز ما به باغ بزرگی رفتیم که خیلی زیبا آذین بندی شده بود انگار اون شب عروسی مجللی تو اون باغ سبز فراهم بود و دو تا عاشق و معشوق به هم می رسیدن. اون موقع فقط من و مینو چهارده سالمون بود مینو یه پیراهن آبی نفتی به تن داشت اون لحظه دستام و گرفت و با هم چرخیدیم مینو مثل باد موهاش تو هوا رها شد و از شادی لبریز بود. مینو مثل ملکه وار روی زمین نشست و من هم مثل یه سرباز بازنده کنارش نشستم. مینو سنجاق موهاش و برداشت و به موهام بست و محکم بغلم گرفت و با صدای خیلی آروم گفت: "دوستت داقم" و بعد داد زد و گفت: "دووستت داققم"مینو ازم خواست که هیچ وقت موهام و کوتاه نکنم. اون همیشه با موهام بازی می کرد و گاهی به شوخی موهام و می کشید.مینو می گفت وقتی بزرگ تر شدیم با هم به همه جا سفر می کنیم مثلأ باید یه سفر زیارتی به خراسان بریم و بعد به هندوستان مسجد تاج محل، بعد به بلخ، و بعد به تهران، لندن، مراکش، مادرید، پاریس... اون خیلی دوس داشت دور دنیا رو با هم بگردیم. همیشه دلم می گیره وقتی به یاد این حرفاش می افتم و دیونه وار گریه می کنم و همش با خودم می گفتم اون بره ی معصوم اون دخترک مهربون و بعد همه جا تاریک می شه.صبح فردای اون روز تلخ ترین اتفاق برای مینو رقم خورد چیزی که برای همیشه من و از دنیا و همه چیز رها کرد. مینو داشت با دوچرخه به مدرسه می رفت وقتی داشت از خیابون گذر می کرد بدون این که متوجه بشه یکی با ماشین با سرعت زیاد بهش می زنه... خبرِ تصادفش رو وقتی شنیدم که از خود بی خود شدم و همه چیز جلوی چشمام تار شد. با عجله به بیمارستان رفتم اون بی هوش روی تخت افتاده بود و اکسیژن مصنوعی بهش وصل بود یه طرف از سرش پانسمان بسته بودن و خون مال بود. اون روز بدون اختیار گریه کردم و پشت شیشه ی اتاقی که بستری بود دستم و محکم روی شیشه فشار می دادم. یک روز بعد به هوش امد به ملاقاتش رفتم وقتی من و دید به وجد امد و ضربان قلبش بالا رفت و دستش و لای موهام برد اونقدر محکم فشار داد که می تونستم ناخن های بلندش و توی سرم احساس کنم بغضی گلوش و گرفت و اشکش روی گونه هاش روان شد و زمزمه ای می کرد شبیه (امم امم) این بغض و صدا غمگین ترین چیزی بود که می شد شنید دلم می خواست حرف های بیشتری بزنه اما نمی تونست کلمه ای به زبان ببره. چیزی که بیشتر از همه من و خانواده شو ناراحت کرده بود این بود که مینو برای همیشه قطع نخاع شده بود و باید تا آخر عمر روی ویلچر می نشست. بعد از اون به خونه انتقالش دادن چند بار رفتم تا ببینمش اما مادرش می گفت مینو نمی تونه تو رو ببینه و هر بار بهونه ای می تراشید. نمی تونستم بفهمم که خود مینو این طور خواسته یا نه! یه روز یه نامه براش نوشتم و به مادرش گفتم این و بدید به مینو. "سلام مینوی عزیزم چرا نمی زاری به دیدنت بیام چرا خودت رو از من پنهان می ‌کنی و نمی زاری برای ثانیه ای چهره ی زیبای تو رو نگاه کنم تمومِ مدتی که تو رو ندیدم آشفته و پریشونم بزار برای چند لحظه هم که شده تو رو ببینمت مینوی مهربونِ من لطفأ بی قراری ام رو ببخش اما خودت می دونی چقدر بی تاب یک لحظه نگاه تو هستم لطفأ مینو جان بزار اندکی ببینمت و باهات صمیمانه چند دقیقه حرف بزنم" مینو بعد از اینکه نامه رو خوند در و با شدت زیاد باز کرد و همون طور که روی ویلچر بود نامه رو پاره کرد و تکه تکه های نامه رو روی سرم پاشید. من مثل یه روح سرد و بی حال زانو زده بودم و سرم پایین بود. اندکی بعد آسمون غرّید و بارون شدیدی گرفت. دیگه هیچ وقت نتونستم مجال دیدارش رو داشته باشم. آخرین بار که به اونجا رفتم یکی از همسایه هاش گفت اونا برای همیشه به فرانسه رفتن.الان مدت زیادی هست که ازش بی خبر هستم... خاطراتش همیشه باهام زندگی می کنه...من خیلی از وقت ها می بینمش و باهاش حرف می زنم. و ساعت ها بهش نگاه می کنم...من هیچوقت موهام رو کوتاه نمی کنم...hamed-rahmanihamed-rahmaniThu, 15 Oct 2026 20:47:23 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/طاعون-tl8yivpttopyطاعوندو روزی تقريبأ می شد که داشتم می لرزیدم و بدنم به رنگ کبود در امده بود و حسابی سردم می شد انگار که بخوام یخ بزنم، تموم پتو رو به دور خودم می پیچیدم و حاضر نبودم از زیر پتو در بیام. نمی تونستم به هیچی لب بزنم برای من شاید یه سرماخوردگی جزئی بود و این طور به نظر می امد دو روزی می شد این علائم ها خودشونو به من نشون داده بودن و من به این حال و روز افتاده بودم اصلأ حال و روز خوبی نداشتم نمی دونستم که می تونم تا بیمارستان برسم یا نه آیا دووم می آوردم! پالتوی خز داری پوشیدم ماسک زدم و از خونه حرکت کردم شب تاریکی بود خیابون خلوت و ساکت بود یه دختر که دفتر دستک دستش بود و لباسی یک دست به رنگ سرمه ای پوشیده بود بهم بر خورد کرد تموم کاغذهاش روی زمین پخش شد عذرخواهی کردم و سریع کاغذها رو باهاش جمع کردم و بهش دادم سریع از من فاصله گرفت و توی باریکه ی خیابون محو شد انگار داشت از چیزی فرار می کرد. به بیمارستان رسیدم مملو از بیمار بود ویزیت گرفتم و روی صندلی اتاق انتظار نشستم. یکی دو نفر با دیدن من از من فاصله گرفتن و جاشونو عوض کردن یک عده هم داشتن از بیماری طاعون توی روسیه حرف می زدن می گفتن این بیماری روسیه رو تو شوک قرار داده و عده ی زیادی قرنطینه شدن تا کی ممکنه این وضعیت ادامه داشته باشه کسی نمی دونه. با خودم گفتم نکنه من... ها نه غیر ممکنه. بالاخره نوبتم شد و داخل اتاق پزشک رفتم یه دختر خیلی نوجون بود که تازه انگار دکتر شده بود یا داشت دکتری می خوند!. روپوش سر تا سر سفید پوشیده بود موهاش بلوند بود و از زیر مقنعه چند تا از تارموهاش روی چشماش به حالت امواج موجگونه در امده بود. با صدای شیوایی گفت:"سلام آقا چی شده؟"با کمی مکث و سرفه گفتم"چند روزه حالم خوب نیست و بی حالم مدام احساس ظعف می کنم و انگار حس بی قراری هم دارم"از سر جاش بلند شد و به طرفم امد"بگو اَاا"دما سنج رو روی زبونم قرار داد و بعد از چند ثانیه برداشت و به بالا گرفت و نگاهش کرد و چشماش با تعجب درشت شد و بعد گفت:"خیلی خب، تب کردی این دارو ها رو برات می نویسم برو بگیر تا چند روز مراعات کن سوپ و مایعات بخور خوب می شی در ضمن به کسی نزدیک نشو واگیر داره اگه خوب نشدی باید بستری بشی هر چی زودتر"ازش تشکر کردم و نسخه رو برداشتم به داروخونه رفتم و اون داروها رو خریدم. به خونه رفتم و رنگ از روم پریده بود به آیینه که نگاه کردم لب هام سیاه و خشک شده بود حس بدی داشتم و انگار می خواستم از حال برم همه چیز دور سرم می چرخید این بیماری لعنتی داشت اذابم می داد. مادرم اون لحظه باهام تماس گرفت اون توی بیمارستانِ مرکز شهر شیفت بود."سلام حالت چطوره؟"نفسم تنگ شده بود و با سرفه ای کِش دار گفتم"اهوم آره حالم خوبه کی می یای خونه؟""چرا صدات گرفته؟ من شیفت شبم فردا صبح می رسم""هیچی نیست نگران نباش خوبم باشه""خب خیلی مراقب خودت باش"چشمام بسته شد و به خواب عمیقی رفتم و وقتی بیدار شدم دیدم صبح شده و ابرهای نیلی رنگ توی آسمون در حال حرکت بودن. صدای در باز شدن در امد مادرم داشت به طرفم می امد شاید برای نوازش دادن موهام یا دست دادن دستام با حالتی تدافعی به طرفش گرفتم و با عجله گفتم"نه خواهش می کنم نزدیک نیا""چی می گی چی شده""هیچی فقط یکم مریض شدم""خدای من چی؟!""رفتم دکتر حالا حالم خوبه"اون بعد از یه استراحت کوتاه با یکی از خانوم های همکارش داشت تلفنی حرف می زد اون زن داشت از بیماری طاعون می گفت حتی صبر نمی کرد تا آب دهنش و قورت بده و داشت مثل یه خبرنگار صبحت می کرد. در و رو به خودم بستم و بغضم گرفت و از فرط اندوه با تموم وجودم گریه کردم نمی خواستم باور کنم طاعونه حرصم گرفته بود از این همه سر و صدا توی ذهنم و حتی به این فکر می افتادم که یه طوری آروم و بی صدا به یه خواب طولانی مدت می رفتم. دیگه بدنم تاقت این بیماری سنگین رو نداشت روی تخت نشسته بودم که سرفه ام گرفت این بار شدید تر سرفه می کردم که ناگهان از دهانم چند قطره خون لَخت روی کف دستم پرت شد سیاه، کِدر، و سرد بود. مادرم دوباره به بیمارستان رفت مثل همه ی روزها و شب ها که باید می رفت و مشغول کار می شد. ساعت حدود هفت و نیم شب بود چند تا از قرص ها رو خوردم و بعد به خیابون رفتم یکم قدم زدم مثل یه مُرده پاهام رو روی زمین می سائیدم و دستام رو وا می دادم انگار که داشتم رقصِ طاعون می کردم و آهنگی کلاسیک توی گوشم زمزمه می شد که کسی نمی تونست جز خودم اون و بشنوه. به خونه رفتم. نیمه های شب لباس هام و در آوردم حسابی گرمم بود دراز کشیدم و تو اون موقع از شب یک فرد ناشناس توی تلگرام بهم پیام داد."سلام می تونم فردا ببینمت ؟""شما کی هستی؟""ببینیم‌ می شناسی""حالم خوب نیست گفتم کی هستی؟""وای نه! نکنه تو هم طاعون گرفتی؟""نه این طاعون نیست""خب فردا عصر می بینمت ساعت چهار و ربع جلوی سینما باش""هوم خب باشه"هوا تا حدودی سرد بود و شهر حس غربت عجیبی به آدم می بخشید جلوی سینما رفتم یه دختر با موهای کوتاه روی نیمکت نشسته بود ماسک زده بود و پشت ماسک نمی تونستم بشناسمش ماسکش و به آرومی برداشت و یه لبخند ریز زد و گونه هاش مثل توت فرنگی قرمز شد با صدای آرومی گفت می شناسی من و؟"عا آره"اون یکی از دخترهای دوست مادرم بود که حدود دو سالی می شد به شهر ما مهاجرت کرده بودن. اون با تقلایی که توی چشماش وجود داشت نزدیکم شد و صحبت شو شروع کرد‌"باید من و ببخشی تا اینجا آوردمت خواستم فقط ببینمت خیلی این روزها روزهای بدی هست متاسفانه من نمی تونم بهت دست بزنم"لرزشی توی صداش شکل گرفت اشکش جاری شد و با آستینش اشکش و پاک می کرد دوباره به صحبت در امد""نمی تونم چطور بگم من این مدت حالم اصلأ خوب نبود و تو بیمارستان بستری بودم تازه ترخیص شدم...باورش سخته اما من طاعون گرفته بودم"بعد با یه خداحافظی کوتاه دست تکون داد و با شتاب دور شد و رفت.به خونه برگشتم بارون ریزی در حال باریدن بود مادرم به خونه برگشت و این طور از من دعوت به عمل آورد تا کمی حرف بزنیم."سلام می شه بیای بشینی کمی حرف بزنیم""سلام آره حتمأ"دو تا قهوه ریخت و بهم خیره شد رو به روی هم نشسته بودیم حس بی نهایت استرس آوری داشتم"حالت خوبه؟ کمتر می ری بیرون به کتابخونه دیگه نرفتی؟""هوم آره من خوبم نه وقت نکردم دارم یه سری مطالعات انجام می دم""خب خوبه پس چرا رنگت پریده؟""نه چیزی نیست گفتم که خوبم""خوبه اما یه سوال می خوام بپرسم ازت""چه سوالی؟!""راستش و بهم می گی؟""هوم آره حتمأ""تو طاعون گرفتی؟""هاع؟‌""نشنیدی! گفتم طاعون!"ایستادم و تو چشم مادرم نگاه کردم لب هام جنبید اما نتونستم کلمه ای به زبون بیارم می خواستم برم بیرون تا کمی هوا عوض کنم جلوی در رفتم در و باز کردم دو نفر پشت در بودن یه خانوم و یه مرد با لباس یکسره سفید و مخصوص اون ها بدون توجه دستام و گرفتن خیلی بی حال بودم نتونستم مقاومت کنم ناگهان به پشت سرم نگاه کردم "نه، نه، لطفأ، من، طاعون، ندارم"مادرم بغض کرده بود و تو چشماش اشک موج می زد با اون نگاهِ مظلومانش دستش و به سمتم دراز کرد. به بیمارستان بردنم به بخش قرنطینه جایی که نمی تونستم چهره ی کسی رو ببینم. عجب فاجعه ای!. طاعون فراگیر شده بود جسد های زیادی از بیمارستان خارج شد و مرگ ده ها نفر بر اثر بیماری طاعون شکل گرفت بعضی از بیمارها بدنشون سیاه و کبود شده بود. رئیس جمهور برای تمومی مشاغل ها تعطیل رسمی اعلام کرد هیچگونه رفت و آمدی هم بین کشورها وجود نداشت. مادرم بعد از چند روز از پشت شیشه‌ ی اتاقِ قرنطینه امد و حالم و از پرستارها جویا شد. تو همون روزها خواب های عجیبی می دیدم مثلأ می دیدم توی خونه هستم و مادرم کنار تختم نشسته و سرش و کنار تختم گذاشته و خوابش برده بعد که بیدار می شدم می دیدم هنوز توی بیمارستانم. صدای پچ پچ پرستارها و صدای ریل نفربر ها که داشتن بیمارها رو از بخشی به بخش دیگه جا به جا می کردن. گاهی با خودم می گفتم طاعون می تونه یه اسم دیگه هم داشته باشه یه اسم به نام بوسه ی شیطان که آدم رو به مرگ نزدیک تر می کنه. حالم وقتی یکم بهتر شد از بیمارستان مرخص شدم. تو نیمه راه مادرم چیزی رو برام تعریف کرد از دختری گفت که چند هفته قبل دیده بودمش اون حالا مُرده بود این برام غیر قابل باور بود. افسردگی شدید گرفتم چند روزی فقط توی رخت خوابم بودم هیچی دیگه حالم و خوب نمی کرد سرفه هام هنوز ادامه داشت کاملأ حالم مساعد نشده بود حس بی رمق و رخوت انگیز همراهم بود تو تموم شبکه های تلویزیونی از طاعون حرف می زدن همه چیز توی تاریکی فرو رفته بود. همه جا با مقابله و رویارویی با طاعون گفتگو می کردن . مادرم هم رنگش زرد شده بود انگار اون هم...تو یه شب تو عالم خواب اون دختر که بر اثر طاعون مُرده بود رو دیدمش با همون لبخند تازه و زنده نگاهم می کرد تو یه دشتِ پر از گل های سفید و روشن که انگار یه داستان افسانه ای بود. نور آفتاب دامنه رو پر کرده بود و دخترک از دور به سمتم دوید و مثل ستاره ای به آغوشم پرتاب شد و حالا فقط بوی موهای مجعدش به مشامم می خورد. من خواب بودم! یا!. hamed-rahmanihamed-rahmaniSun, 11 Oct 2026 22:42:12 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/غریبه-sgqfu2evfutsمرد کیف چرمی دستش بود با یه لباس شیک و تر و تمیز سنش حدود چهل می زد یه عینک گرد روی چشماش بود که هر گاه اون و روی مرکز بینیش قرار می داد صورتش در هم رفته بود و چین و چروکی کنار لب هاش داشت. کنار مزارع ذرت نشسته بود و به دور دست نگاه می کرد چند مترسک با دست های باز و یک پا توی مزرعه ایستاده بودند. یه اتوموبیل قدیمی از کنارش رد شد کمی دور تر متوقف شد راننده دستش و از پنجره اتوموبیل بیرون آورد و تکون داد. مرد به سمت اتوموبیل رفت اما راننده وقتی چهره ی مرد رو دید بدون هیچ حرفی پاش و روی گاز گذاشت و با سرعت از اونجا دور شد. به یک خونه رسید که یه زن اونجا زندگی می کرد زن از لای پرده ی پنجره نگاهی به جاده انداخت و سریع پرده رو کشید. مرد خیال داشت به خونه نزدیک بشه زن در و باز کرد و بدش نمی امد از یه مهمون ناخونده پذیرایی کنه. مرد به داخل خونه رفت زن برای مرد یک فنجون قهوه آماده کرد و یک شکلات کاکائویی توی پیاله کنار فنجون جا داد. مرد با فنجون داشت بازی می کرد و دائم داخل قهوه نگاه می انداخت فنجون رو سر کشید. زن به صورت مرد خیره شده بود و با حرکت دستاش صحبت رو شروع کرد."اینجا خیلی وقته که آدمی رفت و آمد نمی کنه شما از کجا امدید از کدوم شهر هستید؟"مرد نگاهی مسمم به زن انداخت و با حالتی آروم و شبیه به پیرمردها گفت:"هوم بله من از یه جای دور شهری که شما اسمش رو نشنیدید حتی بگم نمی دونید کجاست""عا یعنی بله درست می فرمایید خیلی خب آقا من چند دقیقه دیگه شوهرم می یاد شما نباید اینجا باشید""چرا دعوتم کردید شما که من و نمی شناسید""آقای محترم من فقط خواستم کمی استراحت کنید حالا بهتره از اینجا برید""خیلی خب لطفأ نگران نباشید من نمی خوام اینجا بمونم"مرد به قاب عکس روی دیوار نگاهی کرد مرد و زنی تو عکس بودن با یه پسر بچه که لبخندی روی لب هاش جاری بود. به یه قاب عکس دیگه هم نگاهی سرسری انداخت اما نفهمید عکس کیه! عکس یه مرد بود که شبیه به نویسنده ها می امد. مرد از خونه بیرون رفت و به جاده برگشت. شب شد و تاریکی فرا رسید مرد جایی رو نداشت به مزرعه ذرت رفت و کنار پای یه مترسک دراز کشید کیف رو زیر سرش گذاشت و به خواب رفت. صبح با صدای خنده های چند تا بچه ی کوچیک از خواب پا شد دستش و روی چشماش گذاشت آفتاب توی صورتش نور می پاشید. مثل پیرمردها ایستاد و قوسی به کمرش داد و کیف رو برداشت از مزرعه خارج شد دو تا دختر بچه ی دوقلو رو دید که داشتن بازی می کردن. تو جاده دختر و پسری جوون سوار اتوموبیل نگه داشتند و با نگاهی مضحکانه گفتند:"آهای آقا کجا می ری می خوای برسونیمت""اگه تا یه مسافرخونه من و برسونید ممنون میشم""خیلی خب سوار شو"نیمه های راه دختر حالش به هم خورد و از اتوموبیل پیاده شدن پسر و دختر نگاهی به هم انداختن و بعد به مرد خیره شدن. رنگ و روی دختر پریده بود. مرد چیزی رو فهمید و حدس زد و با خودش گفت این دختر احتمالأ حامله هست. مرد تو یه مسافرخونه پیاده شد. به در نزدیک شد پشت در این طور نوشته بود:"اینجا تخلیه شده است و قرار است تبدیل به کافه شود"مرد به راه ادامه داد به یک روستای جنگ زده رسید که تموم خونه ها خراب شده بود مردمی رو دید که تو سکوتی مبهم داشتن دنبال خانواده هاشون زیر آوارها می گشتند. یه دختر بچه با بغضی تب آلود به مرد نزدیک شد و پاچه ی شلوارش رو گرفت و گفت:"آقا آقا بابام بابام داره می میره می شه لطفأ تا بهداری برسونیدش"مرد دنبال دختربچه رفت و دختر بچه همچنان داشت مرد به دنبال خودش می کشید به خونه ای خرابه رسیدن اونجا خونه‌ی دختربچه بود دختربچه کنار پدرش رفت و با بغضی به زبانی محلی صحبت کرد که مرد نمی تونست بفهمه چی می گه. مرد کیف‌ش رو به دختربچه داد و مرده زخمی که نمی تونست خوب نفس بکشه رو روی کولش انداخت و به بهداری داخل روستا برد. چند پرستار مداوا رو روی مرد زخمی انجام دادن. مرد کیف رو از دختربچه گرفت و موهاش و بوسید و از روستا خارج شد. hamed-rahmanihamed-rahmaniWed, 07 Oct 2026 11:32:33 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/دیوانگی-a3426zsfjrhhمن اون و نوشتم و بعد بهش دادم نمی دونم چیکارش کرد همون یک تیکه کاغذ آره همون که چند تا جوهر روش بود شاید گمش کرده من در جریان نیستم قصه ی دیگه ای انگار داره تعریف می کنه جلوم نشسته بود همون دختر بازیگوش چند سال پیش حالا راحت حرفش و می زد من هم روی صندلی توی اتاق بودم یک کلمه حرف نزدم فقط می خواستم چیزایی بشنوم که می دونستم این آخرین حرف از اون هست. یکم به پایین نگاه کرد چند بار تو همون حالت خندید انگار داشت به من می خندید چند بار بهش گفته بودم من آدم قبل نیستم و به کلی اون آدم دیگه گم شده کاغذه پیدا نشد منم درگیر بودم که شفاف بنویسم البته نوشته بودم‌. چند شب پیش دیدم داره گریه می کنه گریه هاش بوی خیانت می داد انگار که دلش برای کسی تنگ بشه به غیر من و من پشت در اتاق داشتم گریه می کردم اشک های شور رقیقم روی لب هام نشست سرد بود حس بدی داشتم. تو طول حرفام شاید این باید باشه که من می خواستم برگردم بهش اون شبیه مرغ های پر کنده گریه می کرد می گفت من که هستم هر چی باشه به روز نشد دیدم چشماش خیسه. چش بود! نمی دونم دلش تنگ بود! برای تو! نه نمی دونم نه! برای یکی دیگه! آره یه آدم که می یاد و بعد می فهمم اینا عاشق همن. من اینجا نقش سیاهی لشکر رو داشتم. ها ها ها ها. این طور می خندید و با ولع کلمات رو می مکید "من اون و دوس دارم آره تو تو برای من مهم نیستی"... افسرده شدم از بس که به این همه حرفاش فکر کردم مقصر کیه! اینجا! من یا اون! من رفتم پیشش و دستام و گذاشتم‌ لای دستاش دستام و پس زد و زیر لب چیزی گفت و با عصبانیت نگاهم کرد. بهش گفتم می شه کمی حرف بزنیم یکم خندید دوباره و بعد یه آدم غریبه از در وارد شد اون رفت بغلش کرد... از پنجره سقف خونه ها معلوم بود اون لحظه حال خوبی نداشتم به دور دست خیره شدم فضای خونه ها مه آلود بود. شب ها اون نگاه برق انداز چشمای سیاهِ این دخترک دیوانه به خوابم می یاد یکم از اون نوشتم آره تو همون کاغذ لبریز از جوهر، می شه همه شو برداشت کرد. باید برم اسب رو آماده کن قلاده، زین، نعل...نیمه ای از شب گذشته بود بیدار شد بهم چسبید آسمون فام گون مثل نقاشی ونگوک بود روی دستام چرت می زدم بهش گفته بودم می نویسم باور نمی کرد موشی از گوشه ی اتاق نگاهم کرد تار موهای نازک دماغش و تکون داد حالت پریشونی داشت با همون فین کردن روی زمین خزید و تو سوراخش رفت. انگار مریض شده بود. دخترک دیوانه رفت دوباره خودش و به خواب زد. جست و خیز کرد... "خوابم نمی بره". صبح از خواب پا شدم اون رفته بود. یه یادداشت گذاشته بود. "خواب بودی دلم نیومد بیدارت کنم صبحونت و بخور من معلوم نیست کی بیام". حسابی دلم می خواست با تموم وجودم گریه کنم و بزنم زیر آواز مثل یه مطرب که عاشق شده. هیچ وقت نیومد و نرسید و نشکفت حتی تو داستان های کوتاهِ من. دخترک سر از پا نمی شناخت وقتی بهش گفتم می تونه اونجا بمونه چی از یه خونه بهتر که توش همه چیز با تزئینات سر جاش چیده شده.بارون می باره! آره! صدای رعد! هوم! صدای غول آسایی هست. خیلی دنیا تاریک شده همه چی فرق کرده! چرا! می خواستم داستان بنویسم طومار نوشتم. گونه های سرخش و ببین سرخک گرفته! آره مریضه! این دختر اهل کجاست! همون که اولش گفتی! کدوم! چرنده! باید استراحت کنه مداوا انجام می شه. حالم خوب نیست! چرا! رعد و برق می زنه! می ترسی! نه! افسردگی گرفتم! همه افسرده هستن! چطور! نشون نمی دن! که این طور! آره! داستانم خراب شد! نه! دخترک چشماش روی هم گذاشت مثل یه فرشته ی معصوم خوابش برد. خوابش و فردا برام تعریف کرد! بگو! خواب دیده بود که روی تپه ای نشسته و کتابی دستش داره. اونجا از خواب بیدارش کردم. یه هو اخم کرد و گفت: " خواب دیدم روی تپه ای نشستم کتابی دستم بود چند تا خطش و خوندم "بگو که گرگ ها از گله نگهبانی می دهند". همین! نه! آره! موهات اذیتت نمی کنه! نه!...حداقل ببندش! نمی خوام!آی بارون بند امد! بیا بخواب بریم شاید توی خواب دنیای بهتری بی هیچ ذلتی ببینیم.hamed-rahmanihamed-rahmaniWed, 07 Oct 2026 01:16:12 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/به-چه-جرمی-di1nyrdgwlx0سلام به شما دوستان بزرگوار و عالی قدر اینجانب وظیفه دونستم که برای چند بند یا چند سطر جملاتی را عنوان کنم‌.(دوست عزیزی که بلاکم کردی نمی دونم به خاطر چی! داستان کوتاه من باعث شد شما بلاکم کنی! و یا چیزهایی که داخل داستان خاطرات من و رویا نوشته بودم باعث رنجیده خاطر شدن شما شده باشه نمی دونم باید چه کلماتی رو برای این اتفاق توصیف کنم. دلیل این که خواستم این مطلب رو بنویسم برای اینه که آیا این طور ما می گیم که توی نویسندگی آزادی نوشتن داریم! و می تونیم مسائل روز نویسندگی رو درک کنیم. دوست عزیز شما یک کامنت هم پای داستانم گذاشتید اما من نتونستم بخونمش و نیست. کاری ندارم دیگه اشکالی نداره فدای سرت. اینکه فقط خواستم بگم اگه نویسنده ای با شمّ خاص خودش و با دل و جرئت کافی ننویسه اون دیگه اسمش نمی تونه نویسنده باشه نوشتن برای من به معنای پرواز، جهیدن، و مَکیدن کلمات هستش........... هر کی توی دنیای نویسندگی یه طوری می نویسه یکی سعی داره نوشتش تاریک باشه و روانشناختی یا یکی هم با معنی و مفهومی رازآلود یا یکی یه طوری دیگه. یا نویسنده هایی بودن که شخصیت های زیادی نوشتن شخصیت هایی که توی ذهن افراد همیشه بوده و هست. ما می یایم پشت کیبورد شروع به نوشتن می کنیم و تو اون خیالات واهی پرسه می زنیم و کلماتی رو برای ارضای کامل داستان به کار می بریم. اگه نوشتن من و یا جملاتی که می نویسم بخواد حذف بشه یا به طوری باشه که نامرئی شده باشه دیگه چه به دردی می خوره و برای القای شخصیت دیگه چیزی باقی نمی مونه. شما ببینید که داستایسفکی به خاطره چی به سیبری تبعید شد یا چرا جملات صادق هدایت رو توی بعضی از انتشارات داخل ایران سانسور می کنن چرا و چرا و چراهای دیگه. ما باید یاد بگیریم که اصولی و منطقی رفتار کنیم. برای کسی که تو راه نویسندگی داره وقتش و می زاره و داره می نویسه به خاطره اینکه اون طوری دیگه می نویسه یا چیزای دیگه که وجود داره نخوایم طردش کنیم و همه چی و به یک دید نگاه کنیم. کسی که با وجد و علاقه می نویسه چیزی نمی تونه باعث متوقف شدنش بشه. ما چرا باید بخوایم این طور کلمات یا بوسیدن دو معشوق.. یا کلماتی که می تونن معنا های دیگه ای داشته باشند رو سرکوبش کنیم! زیرا باید بدونیم کلمات هرگز سرکوب نمی شن و بیدارن. بنده از تموم شما عذرخواهی می کنم نمی خواستم این مطلب رو اینجا توی سایت ویرگول بزارم. بابت نگاه‌ گرمتون ممنون. هر چی دوس داری بنویس وقتی ذهن اون فضا رو درست می کنه بنویسش تا بیشتر تو رو به جاهای اسرارآمیز ببره رها شده بنویس.hamed-rahmanihamed-rahmaniFri, 02 Oct 2026 20:18:44 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/خاطرات-من-و-رویا-lbnlpntca3daیه دورانی از گذشته ی من که همیشه با دایناسورهام بازی می کردم خیلی دوستشون داشتم و شب ها باهاشون می خوابیدم حدوداً چهارده سال و نیمیم بود بابام خیلی وقت سال پیش، مامانم و ترک کرده بود و من با مامانم زندگی می کردم یه خواهر ناتنی داشتم خواهر بزرگترم بود همیشه و همه جا مراقبم بود اون موهای بور و چشم های تیره رنگی داشت. بعدها اون ازدواج کرد و برای همیشه از پیشمون رفت یادم نمی ره وقتی که می خواست بره من و محکم تو بقلش گرفت و با احساسی عجیب من و بوسید این موضوع باعث شد که مامانم یه مدت فقط به فکر بره و بیشتر وقتشو برای من می زاشت. بعد از اون خواهرم با خونه تماس می گرفت و همیشه پشت تلفن صدای گریه هاشو می شنیدم نمی دونم از چی! و چرا! مامان هیچی و بهم نمی گفت وقتی می پرسیدم خواهرم کجاست چیکار می کنه اون سر بالا جواب می داد. خیلی از این ماجرا نگذشت که رویا خواهرم به خونمون امد خیلی لاغر و ظعیف شده بود من واقعأ نمی تونستم تشخیص بدم که اون خواهرم هست یا نه! بعدش متوجه شدم که شوهر رویا هر شب اون و کتکش می زده این دلیلی بود که خواهرم توی دادگاه جلوی همه به زبون آورد رویا حالا یه زن بیوه بود که بعد از کلی اشک ریختن توی حس و حال بدبخت گونه ی خودش به خونه پدری رو آورده بود. اون داشت گریه می کرد و من ساکت نگاهش می کردم. رویا چمدونش و روی میز گذاشت و زیپ چمدون رو باز کرد به فکر فرو رفت شونه هاش آویزون بود من نمی دونم چه حالی داشت شاید حال یه آدم که از همه چی زده شده و بخواد یه مدت طولانی تنهایی دور از همه چی و همه جا زندگی کنه. مادرم در حال رفت و آمد از آشپزخونه و حال بود و دائم از نجابت خواهرم و شوهر بی نزاکتش حرف می زد. خواهرم با یه حال عجیب و حسی ملامت آمیز محکم با دستاش گوش هاش و گرفت انگار که نیمی از وجودش داشت توی آتیش جلز و ولز می کرد. رویا اون روز به اتاق رفت و تا شب در رو به‌ روی خودش قفل کرد اون نمی خواست دیگه کسی و ببینه کل روز رو توی اتاق خودش و حبس کرده بود پاسی از شب بود که یواشکی از اتاقش امد بیرون و تو آشپزخونه داشت دنبال چیزی برای خوردن می گشت از لای در نگاهش می کردم اون خواهر همیشگی من نبود!چیزی که پیدا کرده بود چند تا دونه بیسکوئیت مادر بود اون همیشه چیزهای تُرد و دوست داشت. رویا توی کف آشپز خونه نشست و به در اتاق من خیره شد سرم و کنار دادم از کنار در و خودم و پشت در قائم کردم اما اون من و دیده بود متوجه شدم که از جاش پا شده و داره سمتِ اتاقم می یاد با نگاهی سرخورده امد پیشم، سرم پایین انداختم، پاهای برهنه‌ش از زیر دامن گلدار توریش معلوم بود رویا پشت در بود و با لحنی مهربون گفت:"هی نترس بیا بیرون کاریت ندارم"خیلی بی تحرک خودم و بهش نشون دادم من همیشه کند راه می رفتم و خیلی آروم حرف می زدم و کلمات رو شمرده شمرده می گفتم و خیلی از وقت ها برای همه حوصله سر بر می شدم هیچ دوستی نداشتم موهام اون موقع خیلی بلند شده بود و روی چشمام ریخته شده بود اونقدر که فقط تونستم لب های خواهرم و ببینم انگشت سبابه ش رو روی صورتم کشید لب های صورتی رنگ براقشو جنبوند و با حالت خاصی گفت:"خیلی بزرگ شدی آخرین بار که از خونه رفتم تو کوچولو بودی"بعد لبخندی ملیح زد و شب به خیر گفت. ساعت دهِ صبح بود که مادرم به اتاق خواهرم رفت و یکم‌ هیاهو به راه انداخت بعد انگار که هیچ حرفی نزده ساکت شد و از اتاق بیرون امد. خواهرم با یه تاپ که روش قلب های کوچیک بنفش و بقیه رنگش سفید بود بدون دامن روی میزِ صبحونه امد و خیلی خانومانه نشست خواهرم آشپزیش خیلی خوب بود همین که پاش و تو آشپزخونه گذاشت چند تا تخم مرغ توی ماهیتابه انداخت یه نیم روی دلچسبی درست کرده بود که هر کی و انگشت به دهن می زاشت. نون سنگگ و برداشت و لقمه ای برام گرفت رویا با مهری خواهرانه لقمه رو که روغنش داشت از انگشتش چکه می کرد به من داد سرم و مثل همیشه پایین انداخته بودم و تو همون حال لقمه ی نون رو از دستش گرفتم رویا بهم زل زده بود و نگاهم می کرد و چند تا شکلات تافی برداشت و باز کرد تا اینکه می خواست چای شو سر بکشه مامانم چشم غره به سمت خواهرم رفت و بهش گفت:" این چه وضعه لباس پوشیدنه جلوی برادرت خجالت بکش، حیا کن دختر "رویا چشم هاش و بست حالتی عصبی بهش دست داد با دندون قروچه گفت:" دست، از سرم، بردار مادر، فهمیدی! دست از، سرم بردار "چند لحظه سکوت توی پذیرایی حکم‌ فرما شد و مادرم دست از غرولندهای خودش برداشت. رویا بعد از صبحونه توی حیاط رفت و رو لبش آهنگی رو زمزمه می کرد. یه آهنگ غمگین با شعری سوزناک که انگار از یه خواننده ی پاپ بود اون لحظه ابرها تو آسمون به هم برخورد کردن و صاعقه ای رخ داد بارون شدیدی گرفت رویا دستاش و باز کرد و زیر بارون مثل پروانه ها می چرخید. بعد از قدم زدن به اتاق رفت کنار اتاقش رفتم و دو بار در زدم" کیه؟! " .. "هی! گفتم کیه!" .. "مامان تویی!"ناخوداگاه در و باز کرد"تویی چکار داری! برو بعد می یام پیشت الان یکم کار دارم"در رو به روی من بست پشت در اتاق خواهرم نشستم. بعد از چند دقیقه بیرون امد تا من و دید جا خورد و ترسید" خدا نگم چیکارت کنه چرا اینجا نشستی؟ ".. از سر جام پا شدم دستم و گرفت به اتاقم آورد من و و وقتی دایناسورهام و دید لبخند زد و گفت:"آخی تو هنوز با این ها بازی می کنی!""اوم"روی تخت خوابم نشست به اتاقم نگاه کرد و بعدش با یه خیال راحت دراز کشید دستاش و زیر سرش گذاشت و به فکر فرو رفت نمی دونستم اون لحظه داره به چی فکر می کنه اما هر چی بود انگار به یه آسمون آبی که مرغابی های مهاجر داشتن از ابرهای سفید عبور می کردن یا از یه رویا که هیچ وقت بهش نرسیده بود فکر می کرد. پا شد روی تخت نشست و با نگاهی معصومانه دستام و لمس کرد دستاش بزرگ تر از دستای من بود تو بقلش گرفت من و شروع کرد به نوازش دادن موهام و از ته دل آهی کشید و با بغض دخترونه ای گفت:"بمیرم برای دل مهربونت تو هم مثل منی چطور تونستم ازت جدا بشم""هوم ممنون""همیشه بهت فکر می کردم از مامان حالت و می پرسیدم من خواهر بدی بودم برات می دونم قبل از این بهت توجه نمی کردم من و ببخش گاهی وقت ها عصبی می شدم تند می رفتم تو رو احمق خطاب می کردم دست خودم نبود ولی همیشه از ته دلم دوسِت دارم"به یک باره به قعر چشمام نگاه کرد و با اندوه و شیدایی گفت:"نه بگو من چطور تونستم"نمی تونستم این همه بغض و گریه های پر سوز و گداز خواهرم رو ببینم اونجا نمی دونم چه احساسی داشتم فقط گونه شو بوسیدم. خواهرم با تعجب نگاهم کرد و دوباره گریه کرد.یه روز توی آشپزخونه مامانم با خواهرم رویا داشت صحبت می کرد و من داشتم روی میز با چند تا دونه مُهره ی شطرنج ور می رفتم این حرف ها گفتگوی مامانم با خواهرم هست که اینجا هر چقدر که تو ذهنم مونده از اون روز رو می نویسم."می خواستم اون و به آسایشگاه بفرستم""چی مامان آسایشگاه؟ دیگه این حرف و نزن باشه؟!""خب نه نه من دلم نمی یاد جگر گوشه مو و بفرستم آسایشگاه این و این زن های همسایه می گفتن منم از خودم بی خود می شدم و جوابشون رو می دادم سخت نیست نگه داشتنش فقط من نمی تونم درست حسابی به اون همه چی و بفهمونم""درسته اوتیسم داره اما من خودم هستم کمکش می کنم نیاز نیست انقدر نگرانش باشید""هوم خوبه راستی اون شوهرت اون مردِ... از جون ما چی می خواد چرا به اینجا زنگ می زنه مگه تو رو طلاقت نداده""چی؟ مامان چی می گی؟ مگه به اینجا زنگ زده چرا به من چیزی نگفتی؟"خواهرم به پزیرایی امد تلفن رو برداشت و شماره ای رو گرفت و تلفن شخص دیگه رفت روی پیغامگیر رویا با عصبانیتی غیرقابل کنترل که گویی تموم فشارهای روانی شو می خواست پای گوشی تلفن بیرون بریزه این طور گفت:"الو صدام و می شنوی الو ببین بی جا کردی که با این خونه تماس گرفتی برای بار آخرین بار بهت می گم ما دیگه از هم جدا شدیم دیگه نمی خوام ریختت و ببینم اگه به اینجا زنگ بزنی و مزاحم مادرم بشی من می دونم چیکار کنم دست از پا خطا کنی می یام و کاری می کنم مرغ های آسمون به حالت گریه کنن فهمیدی؟"تلفن و سر جاش گذاشت و ناگهان با بغضی تلخ به گریه افتاد مامانم کنارش رفت و رویا مامان رو محکم بغل گرفت. به من خیره شده بود و مثل چی اشک می ریخت.شب اون روز رویا تقريبأ کمی رژ به لب هاش زده بود لباس راحتی پوشید و روی کاناپه نشست کنارم نشست و دستش و لای موهام انداخت سرش و به سمتم آورد می خواست رو پیشونیم و ببوسه که سرم کمی راست کردم اون ناخودآگاه لب هام و بوسید. دستش روی دهانش گذاشت و با خجالت گفت:"وای نه ببخشید"لبخندی زد و بهم خیره شد. مامانم اون لحظه ی من و خواهرم رویا رو دید و گفت:"داری چکار کنی؟"خواهرم در حالیکه دست و پا شو گم کرده باشه ناخنش و مکید و با لکنت گفت:"هاان هیچچی داشتتم.. داشتم.. داشتتیم حرف می ی ی ی زدیم"رویا روزهای بعد به تئاتر رفت قبل از این هم چند بار بود که می خواست نمایشنامه ی خارجی رو بازی کنه یه نمایشنامه کوتاه بود که انگلیسی بود و فقط دو تا بازیگر داشت یه شخص مرد به نام ویلیام و یک شخص زن به نام الیزابت. نمایشنامه ی درام، دارک رمنس و عاشقانه ای بود رویا یه بار تو اتاقش وقتی زیاد تمرین کرده بود و نمایشنامه رو از بر بود من و دعوت کرد تا به اتاقش برم و وقتی داره اجرا می کنه تماشاش کنم. اون دستم و گرفت و به اتاقش برد روی تختش نشستم. اون لباسی که دخترهای انگلیسی دوران مارگارت رو پوشیده بود. لباسی با یک تاج که خواهرم تو این لباس و تاج خیلی زیبا و دیدنی شده بود. رویا نمایشن نامه رو که جلدی مقوایی داشت رو مرور کرد و پرده ی پنجره ی اتاقش و کشید همه جا تارریک بود و من فقط می تونستم خواهرم رو ببینم که با عشوه های محو انگیز رو به روم ایستاد. اون اجراش و با دیالوگ های آتیشن و پر از احساسش رو شروع کرد."الاحضرت بله با شما هستم، ویلیام عزیز چطور باید برای شما این سخنوری های بیش از حد تاثر انگیز را داشته باشم لطفأ، لطفأ از این دخترک حقیر و بدبخت که این احساس را نسبت به شما دارد و او را از این گناه عفو بفرمایید ویلیام عزیز تصورش را نمی کردم روزی بخواهم این سخنان پرت و پلا را به شما بزنم نه پرت و پلا نیست فقط من این گونه خیال می کنم که چیزهایی که الان به شما می گویم چیزهایی هزیان گونه است لطفأ لطفأ استدعا می کنم ویلیام عزیز من دخترکی نادان هستم به چشم های مسلوب من نگاه بیاندازید آه ویلیام به جان بی رمق و بی جان من نگاه بیاندازید ویلیام عزیز این دخترک بی نوا و دیوانه عاشق شده است خنده دار است مگر نه؟! نه نگویید که من می دانم شما را به پروردگار مرا سرزنش نکنید آخر، آخر، چطور باید من این سخنان را به شما می گفتم تلخ است ویلیام عزیز ببینید این دخترک عقلش را از دست داده است و می خواهد تا پای جان از شما بخواهد فقط او را دوست داشته باشید ویلیام عزیز ویلیام عزیز من بی نهایت زیر دست های شما کوچک و تحقیر شده ام آنگاه که برای شما به خدمتگذاری می پردازم خود را کوچک ترین انسان می بینم ویلیام عزیز من جسارت کردم می دانم اینجا اما این دخترک چطور باید این نگاه های مردانه ی شما را تامل کند آنگاه که دوست دارد به آغوش شما سپرده شود و این دخترک دیوانه از شما فقط نوازشی بخواهد و احساسی مطلوب و جانکاه. ویلیام عزیز روزهای زیادی است که این احساس ملامت آمیز را با خود به دنبال می کشم و هر شب به فکر شما به خواب می روم نه ویلیام عزیز شما باید عذرخواهی من را پذیرا باشید آه نمی دانید چقدر سخت است که در مقابل شما این طور سخنرانی کردن ویلیام عزیز ویلیام عزیز خیالتان آسوده این دخترک برای همیشه قلبش را نثار شما خواهد کرد فقط ویلیام عزیز خودتان می دانید این دخترک سر به هوا هر وقت که با شما دیدار می کند احساسی آشنا و لبریز از عشق را در خود احساس می کند شما بگویید این دخترک چگونه باید زیر بار این همه احساس غریب دوام بیاورد ویلیام عزیز ویلیام عزیز لطفأ لطفأ" خواهرم بعد از این اجرای لبریز از احساسش بهم چشم دوخت و با جسارتی غیر قابل انکار به روی صورتم خم شد و به صورتم هجوم آورد لب های داغش و روی لب های من قرار داد و خیلی بی صدا مکید. لحظه ای بعد به خودش امد و گفت: "نه، نه، نه من دارم چیکار می کنم نه من و ببخش نه من من، من و ببخش من زیادی تو نمایشنامه غرق شده بودم" روی گوشه ای از موهاش دست کشیدم و گفتم: "نه اشکالی نداره"من و مامانم این اجراش و توی تئاتر هم تماشا کردیم. اون بی حد و اندازه به نمایش جون می داد و تموم کلمات رو به خوبی ادا می کرد. رویا اون شب بعد از نمایش که سالن غرق تشویقی بی حد و حصر بود برام دست تکون داد و بوسه ای برای من و مامان فرستاد. به راستی که شب شکوهمندی بود. از چشم های زیباتون ممنونم♡hamed-rahmanihamed-rahmaniMon, 28 Sep 2026 17:10:55 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/برادر-unccnewiztgoمقدمه (این داستان کوتاه رو حدود دو سال پیش فکر ‌کنم نوشتم و چیزی که مو به تنم راست کرد این بود که وسط داستان نوشتم دو سال می گذره از نامه ای که می نویسم و حالا دو سال شده و دو سال گذشته خیلی دنیا عجیبه نمی دونم به هر حال اونقدر هم حضور ذهن ندارم. تقريبأ تو همچین روزهایی بود که نوشتمش. توی یادداشت های موبایلم مونده بود گفتم بزارمش توی سایت دوس داشتنی ویرگول. داستان کوتاهم در مورد برادر کوچیکتری هست که برای برادربزرگترش تو جنگ نامه می نویسه. اگر ایراداتی داشت ببخشید‌.)سلام برادر پایان روز های ماه تابستان است که این نامه را برای تو می نویسمش هر آنچه را که در این نامه قید کرده ام اظهارات من نسبت به تو و آنچه بر من گذشته است مطمئنم حالا می دانی من آدم سر به راهی ام شاید بگویی هنوز نادانم و خرده اندکی در کارهای شخصی خود ضعف دارم و در تصمیماتم دچار اختلال هستم و شاید هم این را بدانی تجرباتی که داشته ام توانست مرا عاقل تر کند از جای دوری با تو گفتگو خواهم کرد که نمی توانی بدانی کجا است حتمأ الان حدس می زنی روی آن میز قدیمیِ پدر که بر آن دفتر و دستک هایش را می چید باشم خیر برادر جان آن جا نیستم این بار در گوشه ای از اتاق قرار گرفته ام و همچنان که پنجره نور ماه را به داخل می تاباند و من این افق را نظاره گر هستم در این ادراک پیوسته با تنهایی می نویسم بسیار خوش حالم دوباره می توانم برای تو نامه ای را ارسال کنم هر وقت شروع به نوشتن می کنم روح تازه ای در جسم من به وجد می آید می دانی آن گاه که تسلیم عقاید خود شدم چقدر دردناک بود به خودم برگردانده شوم-هنوز که هنوز است باور های غلطی دارم نمی دانم چطور شد به این باورها رسیده ام برادر باید بیایم و با هم ملاقات مختصری داشته باشیم یک خوش و بش گرم بر سر میز رو در روی هم باشیم و یک دیگر را به چالش برانگیزیم راستی خیلی وقت است که با هم مچ نیانداخته ایم. برادر این روزها حال نافرمی دارم انگار که یک کولی هستم که هر جا که باشد خود را می گردانم و تکلفم را خوب سرانجام می بخشم-می دانی برادر اگر دیری نپائید و جنگ شد بیا تا با هم به جبهه ی نبرد برویم با کلاهای سبز و تفنگی بزرگ در دست با خیالی که فکر می کنیم دیگر هرگز به خانه بر نمی گردیم بجنگیم آن وقت که قلب هامان درست می تپد و همه چیز زنده به نظر می آید_دختری را که دوست داشتم را به یاد خواهم آورد به دویدن در میدان تیر خواهم پرداخت و مثل یک دیوانه که جاده را می کاود در جستجوی ابدیت خواهم رفت. وقتی که گفتم جنگ حتمأ صدای گُرّه بمب ها را می شنوی صدای غلتیدن فشنگ ها که از سینه ی تفنگ می افتد صدای موجی که مثل فرکانس رادیو داخل گوش هامان می پیچد_بگذار بگویم همچنان که برایت می نویسم کودکان آواره و بی خانمان زیادی را می بینم که در کنار مادرهاشان ایستاده اند. برادر اگر این بار یک دیگر را ملاقات کردیم لطفأ دست از آن عقایدی که داشتی بردار با صراحت کاملا قاطع با من به بحث می پرداختی و چشم در چشم من می گفتی ما انسان ها تشنه ی کشت و کشتاریم به دلیل این که زنده بمانیم اما تا کی برادر؟! خیال می کنی همه چیز ادامه پیدا خواهد کرد خب می دانم انسان ها مقاصد زیادی دارند و هر کدامشان برای خودشان و برای منافع هاشان می جنگند اما زندگی در همه گیری و روایت خطی از جنگ و مسلسل ها کشتار های وحشیانه آیا به کجا و کدامین شبحه خواهد رسید-باشد که کوله هامان را از جیره های مواد اولیه پر کنیم و به دور دست ها بپیماییم-چقدر خوب می شود زمانی که پای خلاصه ای از زندگی بمانیم و آن را در مغزمان بگنجانیم-برادر کنجکاو شدم بدانم چگونه اوقاتت را در شهر می گذرانی آیا پاکتِ نامه هایم را با لبخند می گشایی؟ یا آن را با صدای بلند یا آرام می خوانی و نه آیا هنوز مثل آن وقت که گروهبان بودی جدی هستی و یا همه چیز را به باد فراموشی سپرده ای خیالت با من است برادر روزهای زیادی گذشته است. اما من همچنان قدر دانستم که به یاد تو باشم و نامه ای برای تو بفرستم چنان چه نمی دانم کجا به سر می بری و این روزها مشغول چه کاری هستی برادر من دیگر مثل قبلأ هایم نیستم که بتوانم هر کسی را از کیش خود بدانم ممکن است یادت باشد زمانی که در دبیرستان بودم عاشق دختری به نام گُلی شده بودم که گیسوانش فراخ و بلند و چشم عسلی بود اما هرگز نشد احساسی را که به او داشتم را به گلی بگویم چقدر بیچاره و خرفت بودم که نمی توانستم به چشمان دختری که دوستش داشتم نگاه بیاندازم آن وقت که می خندید لپ هایش چال می افتاد و من غرق لبخند او و صدای سازمانندش می گشتم_ افسوس سال هاست که دیگر او را ندیده ام یادم است یک شب بارانی بود خوب به یاد دارم به راستی که شب دراماتیکی بود من کاملا سبک و بی وزن بودم در خانه شان را چند بار زدم و گلی وقتی در را گشود با چهره ای که مثل یک گل بشکافد لبخند زد من سلام گفتم و گلی نیز پاسخ داد چیزی نمی توانستیم بگوییم همه ی حرف هایمان در چشم های ساده مان بیداد می کرد با یک حالت ادای احترام باشکوه شاخه گلی آبی رنگ به سمتش دراز کردم و گلی شاخه گل و من را با هم به آغوش گرفت داخل که رفتم در کنار گُلی نشستم در دل تاریکی به چشمان سیاهش که کمی با درخششی همراه بود می نگریستم گلی روی میز شمع های زیادی روشن کرده بود انگار یک مراسم باشکوه و شاهانه باشد برادر ، گلی دختر بامزه ای بود هر وقت او را می دیدم دستانش را دور گردنم حلقه می کرد و با یک لبخند که انگار تمام شیطنتش را در آن پنهان می ساخت به من می نگریست او با تمام کسانی که دیده بودم طوری دیگر بود آن شب گلی از من پذیرایی کرد دستانم را گرفت و من را روی مبل نشاند و من مثل یک پسر خیلی با ادب که گویا پسر تیمسار باشم رفتار می کردم و او با عشق و علاقه و شاعرانگی با من سخن می گفت_ همه اش فکر می کردم یکی از خویشاوندان گلی از در می آید و من را با او می بیند_ گلی آن شب شامی که تدارک دیده بود بسیار رنگ و رو و بوی خوبی داشت یک نوع برنج دم کشیده و غیمه ای با گوشت بره که هر کسی را انگشت به دهن می گذاشت گلی بعد از شام با اصرار از من خواست که پیشش بمانم و من که  نمی توانستم این درخواست او را رد کنم این پیشنهادش را قبول کردم. وقتی خودش را در آغوشم لم داد بوی خوش موهایش قلبم را به تصرف گرفت ، دست هایش را در دستانم قفل کرد ، چشمان گیرایش را به چشمانم دوخت آن گاه که گرمای نفس هایش را احساس می کردم و لب هایش به لب هایم برخورد کرد دستانم را لای موهای افشانش بردم آناً صدای در خانه با شدت تمام باز گردید ما در اتاق بودیم صدای زنی آمد که به تندی گفت:گلی کجایی دختر منم و ناگهان صدا قطع شد صدای دویدن زنی را شنیدیم که با عجله می دوید و صدای بوم بوم پایش زمین را می لرزاند_ گلی با ترسی که او را فرا گرفته بود به من خیره شد خواستم چیزی بگویم گلی انگشت اشاره اش را روی لب هایم گذاشت_ صدای زن دوباره تکرار شد این بار با بی پروایی گفت:گلی کجای؟ خونه ای؟ بدو یه چیزی درست کن دارم از گشنگی می میرم_گلی با اشاره و لحنی آرام از من خواست تا سریع آن جا را ترک بکنم با نفسی که بر آوردم از او پرسیدم آن زن کیست؟ گلی دستانم را فشرد و گفت: خواهرم است او تازه از تهران بازگشته آن جا درس می خواند_ گلی با من برخاست به چشمان ذاغش چشم دوختم بخشش و عذر را در چشمانش می دیدم و من با یک بوسه از لپ های گلی در را گشودم تا نصفی از بدنم را از در بیرون نهادم ناگهان با خواهر گلی که هاج و واج به من می نگریست رو به رو شدم چشمانش پلک نمی زد به آهستگی سر تکان دادم من تا به حال خواهرش را ندیده بودم لباسی سبز مثل دانشجوهای افسری یا راحت تر بگویم مارکسیستی بر تن داشت خواهر گلی بی حرکت مثل مترسک سم وبک بی آن که چیزی بگوید به من خیره شده بود انگار چیزی بخواهد بگوید اما نتواند یا مثل این می ماند که من از کجا و چطور وارد خانه شده ام و حتمأ در دلش سودای گلی را می کشید پایم را که از در بیرون نهادم ناگهان صدای بلند خنده اش فضای خانه را پر کرده بود او غش و ظعف رفت و چنان بلند می خندید که تا خانه در گوش هایم مانده بود گویا خواهر گلی دخترک بیچاره را دیده است که با چه عشق و اهتزازی پشت سر من ایستاده بوده و نگاهم داشته است. بله برادر خب نمی دانم حالا گلی چه شده است چه اتفاقی برای او افتاده است اصلا اگر مرا ببینید مرا می شناسد نمی دانم احتمالأ ازدواج کرده است و صاحب دنگ خانه و تشکیلات مفصلی شده است یا پایش را روی هم لم داده و به کلفتش دستور می دهد نه برادر نه اشتباه می کنم گلی؟ نه! گلی چنین دختری نبوده و نیست می دانم او الان احتمالا درگیر دانشگاه یا مشغول کار آبرومندی است. سال های درازی است که با انسان های کمی مشاجره داشته ام نمی دانم ولی به نظرم تنهایی ام را بیشتر از آن اشخاصی دوست دارم که برای منافع شخصی خود به پیرامون من نزدیک می شوند و بعد که مرا برهنه و سراسیمه در عذاب دیدند از من مثل مرده ای که کفن پیچش کرده باشند عبور می کنند اما هر چه است تنهایی قدم می زنم این گونه فعل را به سر می گذارنم شکافی در ذهنم به وجود آمده گاهی سخنانم را رک و راحت می گویم گاهی در گفته هایم کند می شوم و چیزی را نمی توانم اثبات بکنم گاه کور می شوم گاه لال گویی که من سال هاست همه چیز را از یاد برده ام برادر تکرار می کنم علائم بیماری بدی در من دیده شده است آه برادر نمی خواستم بگویم و تو را ناراحتت کنم کینه ای در دلم از آدم ها بر جا مانده است که همه چیز را در نزدم مثل یک فرد بیدار اما بی روح تبدیل کرده در داخل خانه ای هستم که اتاقش بوی خاک می دهد و متکایی که دارم سرد است راستی شب ها نیز بی خواب شده ام. برادر همه چیز از تو را به باد فراموشی سپرده ام و خیال دارم تو نیز بدانی ما برادریم اینجا یک نفر هنوز تو را دوست می دارد. ولی برادر هرگز آن روز را که الکل خورده بودم و تو با عصبانیت با من رفتار کردی را فراموش نخواهم کرد البته شاید حق داشتی آخر من که فکر نمی کردم الکل باشد فکر می کردم آب است اصلأ دخیل نبود این نکته را بگویم به هر حال بگذریم-خیال می کنم آدمی مثل تو در درونم به من می گوید الکل می تواند جانم را بگیرد و مرا به آدمی بیگانه تبدیل بکند- برادر نامه هایم را بدون جواب نگذار آخر تا این وقت من برای تو ده ها نامه نوشته ام باید بدانم چرا جواب نمی دهی-نکند..نکند..تو..نه باور نمی کنم تو باید بازگردی_یادت می آید وقتی یونیفرم های نظامی را به تن کردیم اولین بار می گفتیم این لباسی است که باید تا آخر عمرمان به آن وفادار بمانیم باید رفتاری آمیخته با غرور و اطاعت طلبی از سسله مراتب خود می داشتیم من از صدای کودکان خشنود می گشتم آن ها آن زمان که پشت دیوار مدرسه هایی که حال خرابه اند و موشک ها روی آن ها ریخته شده است به بازی و آواز خواندن می پرداختند بگذار محترمانه بگویم برادر ما در جبهه های مشخصی به خدمت روانه شدیم که هر جا فرصتی داشتیم برای یک دیگر نامه بنویسیم من هر روز پوتین هایم را می پوشیدم و به جوخه می رفتم آنجا نگهبان هایی را می دیدم که مثل آدم فضایی ها لباس می پوشیدند و چهره خود را می پوشاندند-برادر دو سال است که دیگر خبری از تو ندارم و من به دیار بازگشته ام بگو چه شده است برایم بنویس بگو که حالت خوب است فقط کافیست همین را بگویی تا بدانم باز می توانم تو را ببینمت_ می دانی می خواهم فقط همین را بدانم بعد دیگر نامه ای نمی نویسم مگر می شود تو برادرت را از یاد برده باشی آه برادر چقدر تلخ است. این واژه ها را برایت کلمه به کلمه در نامه به کار می برم اگر اتفاقی افتاده است بگو تا به کمک تو بیایم از دوستان قدیمی ات سراغت را گرفتم اما آن ها هم مثل من خبری از تو ندارند شاید آن جا عاشق دختری از کشوری غریبه شده ای با او به تخت خواب رفته ای و حالا نیز که داری این نامه را می خوانی او نیز با تو به کلمات من بنگرد و لبخند زنان تو را تماشا کند-برادر اگر این طور باشد بسیار خوش حال می شوم اما این را بدان این آخرین بار است قلم در دست گرفته ام و روی خط کاغذها برای تو شفاف از همه چیز می نویسم-شاید نگرانی من بی دلیل است اصلا هم اهمیت نمی دهی و کلا نمی خواهی به اینجا بازگردی کسی چه می داند شاید این نامه به دست یک کودک برسد و او با این نامه موشکی درست بکند و آن را روی هوا رها سازد. این نیز ممکن است شتری نامه ام را در دهان بگیرد و فرض چیزی دیگر کند و آن را بجود یا در یک خیابان خویس از باران تند تمام نوشته هایم از بین برود و زیر لگد های عابران له شود_ یادت است برادر مادر همیشه وقتی از پدر می گفت مو به تن مان می ایستاد او مو به مو از پدر و خاطراتش می گفت پدر جنگ های زیادی را دیده است و تا آن وقت نیز در کنار مرز عراق مطالب زیادی را یاد گرفته بود از کمین گاه تا نبرد زمینی با دشمنانی که سودای تجاوز به سرزمین مان را به سر داشتند_برادر من دیگر با مادر مرافعه نمی کنم دختری را برایم زیر سر دارد که هرگاه نامش را به من می گوید تا من از او بپرسم چندان خوش اقبال نیستم خودت که می دانی ممکن است دخترک بی نوا از کله بزرگ من خوشش نیاید. برادر پائیز در راه است و من به سن بالاتر می روم غربتی عظیم کنار خودم احساس می کنم این طور فکر می کنم که هر چیزی مرا احاطه کرده است و هر چه بخواهد از من به عمل می آورد اما باید صبور باشم تا آن وقت که به دیدار تو می آیم_ می خواهم برایت کلماتی را بازگو کنم که شاید از شنیدنشان تو به خودت بیای شاید داری با ما لج می کنی و یا اصلا فقط نامه ها را می خوانی و آن ها را با بی خیالی روی میز کارت می گذاری شاید مامور بالارتبه ای شده ای و حال سربازها وقتی تو از کنارشان عبور می کنی به تو احترام می گذارند یا اصلا ممکن است دوباره از همه چیز دل کنده باشی. مدت زیادی است گرفتار توهم و هزیان گویی های بسیاری شده ام کاش می توانستم ذره ای تکاملم را نسبت به جهان و آن اتفاقاتی که دور و اطرافمان می افتد یکسان بسازم هر چقدر فکر می کنم خسته تر می شوم و به خوابی عمیق فرو می روم_ انسان هایی که با سیاست در کارهاشان و رفتارهاشان انسان را مجاب می کنند تا به آن ها بپیوندی و با آن ها به مقر کسانی بروی که هرگز خیالش را نیز نمی کردی آن ها را ببینی و به آن ها نزدیک شوی مقام های عالی رتبه که به تو به عنوان یک فقیر با جامه کهنه و مندرس می نگرند و پیش شان مثل یک سرباز وفادار حضور به عمل می آوری_می دانم برادر دنیا دایره ای است که ما در آن سازمان یافته ایم تا هر کدام زیر ممالکت خود به خیابان ها برویم و جوری در زمان اسکان گزینیم- خیال می کنم دستانم دارند چیزی که نمی خواهم را می نویسند آن ها مرا به صورتی دچار شک و تردید می کنند همیشه وقتی برای تو می نویسم انگار حسی که سرد مثل یک روز برفی باشد بر دستانم چیره می شود و تمام جان دادن هایم و جان کندن هایم را نمایان می سازد-یک آن به خود می آیم می بینم چقدر ساکتم و ملموس و دشوار لب به سخن باز می گشایم_چشمانم را می بندم خودم را دونده ای می بینم که در جاده ای بی انتها در حال دویدن هستم پاهایم ذوق رفتن دارند آنقدر که مثل روحی خیابان ها را به دنبال بدن نیمه جان خودش همه جا را جستجو بکند_برادر از اینکه بیش از حد برادر خطابت می کنم مرا ببخش من از این کلمه‌ی زیبا لذت می برم-یک بار برابر تو زانو خواهم زد و به تو احترام می گذارم باید بدانی من آن طور ویران شده و آسیب پذیر شده ام که از خود سلب اختیار کرده ام و به دنبال شور و حالی از تخیل های خود هستم از گفتارهای غیرعادی بیزار شده ام- شاید هم وقتی ببینمت بی اعتنا از کنارت عبور کنم و ساعت ها در کهولت ذهن بیمارم خودم را معاخضه کنم که چرا؟!_نه برادر نه من به استثنا تو را دوست خواهم داشت و هرگز چنین رفتاری ملامت آمیز و تکبرورزانه از خود نشان نخواهم داد_بسیار خب حالا باید بدانی من همان برادری هستم که میل به خسارت زدن به کسی را ندارم و بسیار ترحم آمیز رفتار می نمایم حال که پس از جنگ به خانه بازگشته ام نیز همین گونه ام ریش هایم را کوتاه نکرده ام مثل چگوارا لباس می پوشم و شجاعانه سخن می گویم_برادر نیمی از شب فرا رسیده است تندی کردن هایم را در کلماتم که گاهی باعث به روز کنش هایی می شود که در من رخنه می کند را ببخش بعضی وقت ها فکر می کنم ساکن هیچ کجا نیستم و اصلا وجود ندارم انگار که لبه ی پرتگاه بلندی باشم و زیر پایم ناگهان تهی شود و من مثل پری سبک از آن بالا سقوط کنم و لاشه ای از من فقط بر جای بماند و... آه برادر منصفانه نیست من به کراحت سخن گفتم اما آنچه می خواهم بگویم این است چگونه می شود انسان ها یک دیگر را لبریز از خودکفایی و ابتذال کنند من این چیزها را خسته کننده می بینم مثل اینکه پیرمردی سال ها به تنهایی سر کرده است و در واپسین عمر خود در کنار شومینه روی صندلی چوبی در حال اندیشیدن به گذشته های دور خود باشد و در آن حال و هوای عرفانی دار فانی را وداع می گوید. برادر سایه ات مستدام باد تو مثل یک افسر کارآمد خودت را برای ما نمایان ساختی_گاهی وقت ها فکر می کنم این نامه نوشتن ها بی فایده است من برای یک انسان خیالی نامه می نویسم اصلا تو کجا هستی ؟ در جبهه مقدم ، یا آن جا که شب و روزهایش یکی است و همه ی مردمش تنشان بوی گوشت گندیده می دهد آه برادر مریض شده ام بدن درد دارم آنقدر که گویی احساس این را دارم که بیماری بدخیمی گرفته ام و خیال می کنم زیاد زنده نمی مانم.hamed-rahmanihamed-rahmaniSat, 26 Sep 2026 18:05:29 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/نامشخص-ofo5zsxfumi4تموم کاغذهای روی میز رو خط خطی کرده‌بودم... نیمی از دفترم سیاه شده بود هر شب از افکارهام رو توی کاغذ می نوشتم... مثل یک روح بودم که از این عالم جدا شده و برای خودش تو یه عالم دیگه ای زندگی می کنه... دوست داشتم نامه بنویسم برای یک فرد خیالی که شاید جایی توی این دنیا داره زندگی می کنه! فقط فکر می کردم خیال باشه.من این کار و کردم... برای اون شخصیت خیالی نامه نوشتم. جواب نامه بعد از یک هفته امد نقطه ی تاریکی از زندگیم به حقیقت بیدار شد... یه نامه که خیلی کاغذش چروک بود سیاهی عظیمی به پوست سرم چسبید نامه رو باز کردم چیزی که نوشته بود نمی تونست از یه آدم معمولی باشه......پروانه ها از نو به پیله رفته اند همه پاییز را جشن می گیرند ولی برای من فضای بی رحمانه ی یک متروکه است یک کودک بی استخوانم که در زمان گم شده لحظه ی برخورد موج ها به هم است...زیر نامه آدرسی بود‌.. کمی ناخوانا .. انگار خواب بود.. به آدرس رفتم جایی دور با راهی پیچ در پیچ یه خونه اونجا بود یه خونه با پرده های سفید که خیلی کهنه به نظر می رسید. وقتی پشت در رسیدم ناخواسته در باز شد روی لبه ی در انگشت های ظریف دختری بود که فقط نیمی از صورتش معلوم بود نیمی دیگه از صورتش زیر موهاش پنهون بود."بیا تو""من شما رو می شناسم؟""نه""من اینجا...""ام.. بیا تو"چیزی انگار من و هُل داد به داخل پرت شدم اون برهنه بود روی مبل کوچیکی دور میز نشست قلبم تند تند می تپید جمعیتی از مورچه ها توی چشم هاش بودند؛ یک دونه بیسکوئیت برداشت زیر دندوناش صدای خرد شدنِ بیسکوئیت رو می تونستم بشنوم ساعتِ روی دیوار تیک تاک می کرد کنارش یه قابِ عکس بود از یه زن و مرد و دختری کوچیک."موهات زیباست""ممنون""اینجا تنها زندگی می کنی؟"چند بار با مشت روی سینه اش کوبید سرفه کرد..."نه با اون""کی؟!""اونجاست تو اتاق"بلند شد و به اتاق رفت دست دختربچه ای رو گرفته بود اون دختربچه خیلی شبیه ش بود انگار دوقلو بودند روی موهاش تِل آبی رنگِ زیبایی بود."اون نمی تونه حرف بزنه""چرا؟""اون... هیچی..."قطره ای سیاه از گوشه ی چشم های دختربچه ریخت عقربه ی ساعت ایستاد دختربچه مثل یک سرباز سلطنتی برگشت به اتاق رفت و در رو بست..."اون غریبه ها رو دوست نداره""من باید برم""تازه امدی کجا!""یکم حالم خوب نیست احساس می کنم می خوام از هوش برم""چی شده؟""هیچی""حداقل شام بمون""باشه خیلی خب...""می شنوی؟""چی و؟""این صدا رو؟""صدای چی؟!!!""خوب گوش بده صدای مکالمه ی یه زن و مرد که دارن صحبت می کنن""نه من چیزی نمی شنوم!""گوش بده..""چی می گن؟!""نمی دونم خیلی آرومه""نه نمی شنوم""آره... اون صدا دیگه نیست"لبخندی روی صورتش ظاهر شد موهای بلندش و کنار زد یکی از چشم هاش سفید بود لبخندش هنوز روی لب هاش بود کنارم ایستاد و به آغوشم ‌کشید لب هاش روی موهام فشار داد و خیلی آروم موهام و بوسید بغض کرده بود...صدای نفس هاش و می شنیدم... اشک های گرمش روی صورتش جریان گرفت اونقدر اشکش زیاد بود که موهام خیس شد دستاش روی سرم بود نوازشم می داد...ناگهان به اتاق رفت با اسلحه ای برگشت روی شقیقه ش گذاشت لبریز از بغضی سهمیگن بود...اولش برام مثل یه شوخی می امد."چیکار می کنی؟ با توام""نزدیک نیا""خیلی خب فقط...""می خوام به زندگیم پایان بدم""می شه لطفأ این کار و نکنی""همه از من بدشون می یاد""نه این طور نیست کافیه فقط به حرفام گوش بدی"انگشتش روی ماشه بود دستاش می لرزید"خواهش می کنم... تو نباید این کار و کنی..."به طرفش قدم برداشتم جیغ بلندی کشید بدنش مثل بید می لرزید"گفتم نزدیک نیا می فهمی؟!""باشه... باشه... خیلی خب فقط اون اسلحه رو بزار کنار خواهش می کنم ازت اگه می خوای من می مونم قول می دم بهت""دروغ می گی... همه تون دروغ می گید...""نه باور کن راست می گم ازت می خوام که از این کار مسخره دست برداری به هر کی که بهش ایمان داری"آهی بلند کشید"باشه..."اسلحه رو پایین آورد... توی یک لحظه دوباره اسلحه رو روی شقیقه اش ش گذاشت لوله ی باریک اسلحه رو توی جمجمه اش فشار می داد انگشتش روی ماشه بود ناگهان ماشه رو کشید... دختربچه از اتاق بیرون امد روی جنازه ی خونین دختر خیمه زد با نگاهی خلسه وار به من چشم دوخت عقربه ی ساعت به حرکت افتاداز خواب جَستم تارِ مویِ سیاهِ بلندی توی دستم بود.hamed-rahmanihamed-rahmaniThu, 24 Sep 2026 17:07:54 +0330https://virgool.ir/@m_42667600/رانده-شده-kgt1blhlkrb1یک ارباب سن و سال داری برده ای دست و پا کرده بود برای کار در خانه و امثال این چیزهای دیگر. دختری نوجوان که در خانه ی ارباب خود به امر بری پذیرفته شد دخترکی سفید روی و زیبا که موهای بلند خود را به دو جهت بافته شده روی دوش خود می افکند او همیشه جامه ای نخی به رنگ سبز کِدِر به تن می کرد. ارباب آدم گوشت تلخ و دم دمی مزاجی بود که از طرفی چندین برده ی دیگر را نپذیرفته و روی حساب یکی از بستگانش دختر نوجوان را پذیرفته بود.خانه ی ارباب در جایی دور افتاده قرار داشت که می توانست چند فرسخ راه باشد ارباب در یکی از شب های تابستانی کابوسی دید و از خواب جست همه جا در تاریکی مطلق فرو رفته بود برده اش را صدا زد برده خیلی زود خود را به جانب ارباب رساند."امر بفرمایید ارباب""چند شمع روشن کن اتاق خیلی تاریک است من هیچ جا را نمی بینم""این شمع ها خیلی زود تمام می شوند"نخ شمع ها را گرفت و با چوب کبریتی روشن کرد"ارباب من خیلی در کارهایم سست شده ام احساس می کنم سالیان سال است که می خواستم گور خود را بکنم""خب دیگر تو هم سنت بالا رفته کاریش هم نمی شود کرد"نور شمع به نیمی از صورت ارباب و برده اش روشنایی بخشید"ارباب بفرمایید"ارباب ناگذیر نگاهی به حاله ی نور شمع انداخت و سپس چشم روی هم نهاد، بلافاصله برده ی ارباب آهسته از اتاق خارج شد و در را بسیار آرام بست. شب بلندی بود که دخترک تا صبح در فکر بود و چشم روی هم ننهاد. ارباب در بسیاری از روزها به دیدار چند شخص که با آن ها روابط خوبی داشت می رفت و با آن ها نقل و قولی داشت. با چند شخص نیز از دوستانش صفا و صمیمیتی بیشتر به خرج نشان می داد اما او از درون از هم پاشیده بود و حوصله ای بسیار برای وقت گذرانی این چنینی نداشت.کابوس های ارباب تمامی نداشت و هر شب با پیشانی عرق کرده از خواب جست می زد‌. بسیار آشفته بود. دخترک برده وقتی ارباب او را فرا می خواند با نهایت الفت و مهربانی خود را به جانب ارباب می رساند. یک شب نیز از همان شب ها که ارباب از کابوسی دنباله دار فرار می کرد به بالین ارباب رفت و فانوس را در اتاق آویخت. ارباب به دخترک نوجوان می نگریست. حرفی می خواست از دهان خود بیرون بیاورد اما سردرگم بود او مدت ها بود رنگ هیچ خوشبختی و عشق را ندیده بود."می دانی...""امر ‌کنید ارباب احتمالأ چند روزی است که فکرتان مشغول است""نه هیچی نیست من فقط این کابوس را هر شب می بینم، لطفأ از من دور شو برو به اتاقت همین الان"دختر از حرف ارباب لحظه ای با خود به فکر رفت و بعد به اتاق خود برگشت او تا به حال چنین مردی ندیده بود. دستش را زیر سرش روی بالش گذاشت و تا چند ساعت به گذشته ی خود به سفری دور و دراز رفت. دختر مثل بره ای بغض کرد و شتابان ملافه را در مشت خود گرفت و روی صورت خود کشید و اشک ریزان به خواب رفت. ارباب صبح از برده اش خواست تا گرامافون را روشن کند او به موسیقی کلاسیک علاقه ی فراوانی داشت دخترک صفحه ای را انتخاب کرد و روی گرامافون گذاشت صدای موسیقی در سراسر خانه ی بزرگ ارباب پیچید صدای زن جوانی بود که برای معشوقه ی خود سروده بود.دخترک بی مهابا گریست نمی خواست اربابش ببیند که او دارد گریه می کند اما ارباب خیلی زود متوجه شد به چشم های نجیب و محجوب برده اش نگریست و از او دلیل گریه اش را پرسید. برده اندکی مکث کرد و حسی برای صحبت نداشت. دوباره پرسید دخترک معصوم هنوز هیچ نمی گفت و به چشم های درشت ارباب خیره شده بود. برای چندمین بار ارباب پرسشش را تکرار کرد و مشتی روی میز کوبید صورتش رنگ بر رفته بود و عصبی شد ایستاد و گفت:"مگر با تو نیستم چرا حرف نمی زنی با توام دخترکه..."" ارباب من...""گفتم بگو یا از اینجا گورت را گم کن"دخترک برده با حق حقی لبریز از غم این طور کلماتش را به ارباب گفت:"ارباب من، بستگانم را یک ماه پیش از دست دادم پدر و مادر و برادر کوچک ترم را... آن ها به قتل رسیدند من آن موقع خانه نبودم داشتم برای زنی پا به ماه کار می کردم"ارباب پشتش را به دخترک برده کرد و کنار پنجره ی تقريبأ کوچک آشپزخانه رفت و چند لحظه سکوت اختیار کرد و سپس با کلماتی به دختر برده گفت:"هوم چقدر تلخ! چرا این را زودتر نگفتی!""فکر می کردم شما می دانید""نه من از کجا باید می دانستم اصلأ خب هر طور شده باشد تو حالا اینجایی دلیلی ندارد به یادشان بیافتی آن ها دیگر زنده نخواهند شد"ارباب با حالتی سرد فنجان چای خود را سر کشید و بعد از آن کمی کره حیوانی با نان میل کرد. دخترک با دکمه های پیراهن بلند خود ور می رفت و دائم احساسات خود را سرکوب می نمود. انگار که حشرات موزی به جان نمورش افتاده اند و دارند مغزش را می جوند. ارباب بعد از آن سکسه ای بی وقفه دامن گیرش شد که تا چند ساعت او را آزار می داد. دخترک پیشنهادی داد و به اربابش گفت نفستان را حبس کنید و سپس بعد از چند ثانیه رها سازید ارباب این کار را طبق گفتار برده اش انجام داد اما باز سکسکه اش متوقف نشد تا زمانیکه خودش ناخواسته احساس کرد دیگر سکسکه نمی کند.ارباب بسیار دلش حمام آب گرم می خواست و دخترک برده برای او تشکیلاتی از آب گرم و داغ فراهم ساخت او به وان بزرگی داخل شد و نشست. دخترک برده در این حین به اتاق ارباب خود رفت کشوی کمد او را باز کرد و چند قطعه عکس قدیمی که در آن زنی جوانی بود را دید. زنی که موهایی بلند و بافته شده و لباسی فاخر و سراسر نخی به تن داشت عکس را در کشوی کوچک کمد گذاشت و در آن را بست. دخترک برده نگاهی به اطراف انداخت و بلافاصله به اتاق خود بازگشت. با خودش فکر می کرد ارباب چه زن جوان و خوش بر و رویی داشته است سرگذشت آن زن حالا چه شده؟ اصلأ او کجاست؟ چرا ارباب تنها زندگی می کند؟. به یک چشم بر هم زدن با نفرتی به تمام این فکرها که هیچ دخلی به او نداشت پایان داد.ارباب آن شب به قمارخانه رفت و در آنجا با جوانی آشنا شد آن ها با اینکه یک دیگر را تازه ملاقات کرده بودند با هم دیگر صمیمانه دوست شدند. ارباب شبی مرد جوان را به خانه اش دعوت کرد. جوان با دیدن دخترک نوجوان مات چشم های وحشی برده ی ارباب شد. او حسابی جا خورده بود او فکر می کرد که با یک دختر بی سر و پا سر و کار دارد آن چنان که در قمارخانه زن های بی عفت زیادی را به چشم دیده بود. شام آماده شد و دخترک برده میزی با خوشه های انگور و خورشت مرغ و برنج و نوشیدنی فراهم کرده بود در همان ابتدای غذا خوردن دخترک از نگاه های حیز مرد جوان به خود خروشید و میز شام را ترک کرد. ارباب تازه دستان خود را شسته بود وقتی دید برده اش ترش کرده است چیزی نگفت و او را به حال خود گذاشت. صدایی در ذهنش پدیدار می گشت که چرا باید عیاشانه مشغول خوردن تدارکات دخترک برده باشم و او با شکمی گرسنه شب را بگذراند. ارباب بعد از شام چشم هایش دائم به خواب می رفت و گویی که چند روز درست حسابی نخوابیده باشد او خودش را به اتاق رساند لباس هایش را در آورد و به روی تخت دراز کشید.مرد جوان قبل از اینکه خانه ی ارباب را ترک کند با فکری از وسوسه های شیطانی به اتاق دختر رفت دختر پشت به در خوابیده بود ابتدا فکر کرد ارباب است برای دلجویی آمده خودش را با حالتی به خواب زد مرد بل هوس روی تخت نشست و دستان دختر را لمس کرد دخترک برده به پشت برگشت او با دستانش صورت خود را پوشاند و جیغ بلندی سر بر آورد. مرد جوان در اتاق را باز کرد ارباب رو به رویش پشت در بود. ارباب دستانش را مشت کرد و فریاد زد."ای پست فطرت خائن""ققربان""گم شو از خانه ی من بیرون بی حیا مردک رزل"مرد جوان فلنگ را بست و هیچ وقت آنجا آفتابی نشد. سر شب ارباب برنج و کمی از خورشت را برای دخترک برده برد دختر جا خورد و روی زانو بر تخت نشست و با انگشت پاهای خود بازی می کرد و سر به زیر افکنده بود او با تعجب به ارباب نگاه کرد."ارباب شما آخر چرا لازم نبود برای من شام بگذارید من نمی دانم باید چه بگویم همه چیز سر آن...""من همه چیز را می دانم او یک ولگرد بود می خواستم به خانه ام راه بدهمش و شب را اینجا بگذراند این یک اشتباه بود زیرا نمی دانستم یک مریض الحال است""ارباب اگر شما نبودید شاید حالا من دیگر...""هیششش ساکت"ارباب دخترک برده را به آغوش خود کشید و موهایش را لمس کرد و نوازش داد بعد روی موهای طلایی رنگش را بوسید و با اندوهی گفت:"می دانی هر شب چه کابوسی می بینم؟"دخترک غبطه خورد و گفت:"نه ارباب نمی دانم چه کابوسی؟""تو کنجکاوی که بدانی درست می گویم؟""شما اختیار دارید ارباب بله من کنجکاوم بیش از حد"دخترک برده چشم هایش برق می زد اشک هایش را پاک کرد بشقاب برنج را پیش کشید قاشق و چنگال را همان جا روی تخت در دست خود گرفت و مشغول خوردن شد طوری که دو لپش پر شده بود در این حال ارباب برای دخترک داشت از سرگذشت خود می گفت."او... همسرم را می گویم هر شب به خواب من می آید... نمی دانم از جان من چه می خواهد گاهی فکر می کنم دیوانه شده ام ما یک زوج خوشبخت بودیم کاری به کسی نداشتیم و داشتیم زندگی مان را می کردیم نمی دانم چه شد که او به دلایلی نافرجام شد بیش از حد خودخواه شد و باعث شد هر شب ما با یک دیگر دعوا کنیم او... همسرم شبی خودش را با سم مسموم کرد و به زندگی خود پایان داد می دانی من هرگز خودم را نمی بخشم هرگز، او بسیار افسرده شده بود و شب ها خواب نداشت من گناهکارم"ارباب به چشم های دخترک برده نگاه کرد و با بغضی فرو خورده اتاق را ترک کرد. دخترک دیگر لب به غذا نزد و با احساسی غلضت آفرین بشقاب را روی میز گذاشت و به خواب رفت. چند روز بعد از این برای ارباب تلگرافی از شهر رسید که دخترک برده باید به خانه ای برود که در آن مردی با چند زن زندگی می کند ارباب نمی خواست دخترک برده را از دست بدهد زیرا او تنها کسی بود که می توانست به روح او التیام ببخشد. دو مرد با لباسی نظامی به خدمت ارباب آمدند و از او خواستند هر چه زودتر درخواست را قبول کند. او در را به روی آن ها بست و آن ها پشت در ارباب را تهدید کردند و از آنجا رفتند.دخترک برده با دامن خود ور می رفت و به چشمان ارباب نگاه می کرد هر چقدر می خواست چشم هایش را بدزدد موفق نمی شد ارباب به دخترک برده دستور داد که باید از آنجا فرار کند و به جایی دور برود ارباب مقداری پول به او داد و لباسی از همسر مرحوم خود برایش آماده کرد. ارباب نگاهی به او و سیمای زیبایش انداخت و سر تا پایش را کاملأ برانداز کرد. او لحظه ای صورت همسرش را به جای دخترک برده دید."خیلی خب آماده شو وقت تنگ است"ارباب بعد از چند لحظه ی کوتاه به اتاق دخترک برده رفت و با صحنه ای بغرنج و غمناک رو به رو شد دخترک نوجوان قبل از رفتن در خفا خود را با طناب به دار آویخته بود. ارباب پاهای دخترک برده را بوسید. بعد از آن اتفاق هولناک ارباب دیگر نمی توانست با کسی حرف بزند و صبح تا شب پرده ی خانه اش بسته بود. روزی به اتاق دخترک رفت و نامه ای زیر بالش دخترک پیدا کرد. نامه به این شرح بود:"ارباب من چند خط برای شما نوشتم البته باید ببخشید من سواد درست حسابی ندارم اگر غلت املایی در نامه بود عزر می خواهم اگر روزی این نامه به دست شما رسید بدانید من دیگر در این دنیا نیستم ارباب شما بسیار لطف گران بهایی به من کردید در طی این مدت به من جا و مکان دادید خورد و پوشاک مرا تامین ساختید من بسیار دخطرک سر به هوایی بودم از ختاهای من چشم بپوشید هر شب وقتی شما خواب بودید من نمی توانستم لحظه ای چشم روی هم بگذارم آنقدر احساس پوچی داشتم که هر لحظه آروزی مرگ می کردم ارباب جان شما مرد بزرگی هستید راستی من عکس همسرتان را دیدم ایشان بسیار جوان بودند همان طور که شما گفتید می دانم در بهشتی جاودان در خوابی آرام خفته است ارباب من دنیایم را تاریک می دیدم نه خودتان را سرزنش نکنید لطفأ خواهش می کنم من در جایی دور به بستگانم پیوسته ام"ارباب نامه را روی قلب خود فشرد و آهی از دل سر بر کشید و اینگونه با خود گفت:"من هرگز خودم را نمی بخشم"hamed-rahmanihamed-rahmaniThu, 17 Sep 2026 22:00:41 +0330