<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های فاطمه توکلی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_42330064</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 11:32:38</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>فاطمه توکلی</title><link>https://virgool.ir/@m_42330064</link></image><item><title>روایتی نه چندان دور</title><link>https://virgool.ir/@m_42330064/روایتی-نه-چندان-دور-odlgtugpx8mk</link><description>برمیگردد به بیشتر از ده سال پیش...وقتی در اردوی بازدید دانش آموزی هفته ی مشاغل، نیاز به تلفن همراه دوربین دار داشتم، و نداشتم.نم نم شروع به پس انداز کردم و البته هنوز نمیدانستم که باید قید چند بستنی شکلاتی و شیرین عسل را بزنم.آن روز ها نوکیا e71 یلی بود برای خودش. شاخ بازار بود و در رقابت سرسختانه با گوشی های آیفون اپل. مخصوصا با آن قلم با کلاس جذابش و حافظه داخلی 110‪ مگابایتی و بلوتوث لعنتیِ پر قدرتش و علاوه بر دوربین سه مگاپیکسلی، برگ ریزان ترین ویژگی اش قابلیت شکاندن گردو بود.بله عرض میکردم هرچقدر بستنی شکلاتی و شیرین عسل نخوردم، نشد که نشد..لاجرم دست به دامان پدر شدیم که ایشان هم معتقد بودند:اصلا محصل را چه به گوشی! لابد میخواهی بجای درس بنشینی با همکلاسی هایت اس ام اس بازی کنی و فیلم و آهنگ بلوتوث کنید و ازین قرتی بازی‌ها..لازم نکرده. بشین درست را بخوان بلکه کاره ای بشوی و این خزعبلات از سرت بیرون کن. و خلاصه تا چند سال من ماندم آه و حسرت.. امروز که داشتم برای سومین بار به دانش اموزانم تاکید میکردم که بجای ولگردی در سوشال مدیا، محتواهایی که برایشان آپلود کرده ام را با دقت ببینند، پدر درحالی که از بالای عینک دوربینش، آخرین ویدیوی یوتیوبر معروفی که به تازگی سابسکرایبش کرده بود را میدید، افاضه فرمود:زیاد به طفل معصوم ها سخت نگیر باباجان، هرچیزی جای خودش، بگذارکمی راحت باشند..#روایتگرباش</description><category>فاطمه توکلی</category><author>فاطمه توکلی</author><pubDate>Wed, 30 Dec 2020 00:59:20 +0330</pubDate></item></channel></rss>