نوشته های Alex Michelson

در جست و جوی آرامش

Alex Michelson — Sat, 01 Aug 2026 18:22:13 +0330

*سفر به درون دفترچه*الکس تصمیمش را گرفت و دست الکسیس را محکم گرفت.هر دوی انها روی میز و بالای دفترچه ايستاده بودند ناگهان دفترچه شروع به درخشیدن کرد و نور هایی شبیه به شفق قطبی از آن بیرون امد و دور تا دور انها چرخید.الکسیس با هیجان ، انگار که به معجزه ایی نگاه می‌کند:<< آماده ایی؟ این تنها راهیه که واقا میتونی لمسش کنی. >>الکس نفسش را در سینه حبس کرد. ترس همیشگی اش، ان دیواری که دور خودش کشیده بود، میخواست او را عقب نگه دارد. اما وقتی به الکسیس نگاه کرد که با چشمانی درخشان به شفق های قطبی اطرافشان خیره شده بود، چیزی در وجودش تکان خورد.او به ارامی دستش را جلو برد و به غبار ستاره ایی دست زد.ناگهان، همه چیز چرخید.کف اتاق ناپدید شد. انها در فضایی قرار داشتند که نه بالا داشت و نه پایین.همه جا پر از رنگ های نیلی، ابی و طلایی بود. آنها روی سطحی ایستاده بودند که شبیه به ابر ها بود. خیلی نرم و پفکی.الکس سرش را بالا گرفت و چشمانش گرد شد.ستاره ها انقدر نزدیک بودند که انگار میشد با دست انها را چید.الکس با صدایی لرزان گفت:<<این .... این همونجاییه که همیشه تصور میکردم.اونقدر بزرگ و بی انتهاست که هیچکس نمیتونه توش احساس تنهایی کنه. >>الکسیس در حالی که به سمت لبه ی ابر می دوید، موهای بلندش در نسیمی که بوی کهکشان می داد، رقصان بود. او ایستاد و دستهایش را برای اسمان باز کرد و با لبخندی شیطنت امیز گفت:<<شاید چون خودت خالقشی!>>الکس با هیجانی که در چشمانش موج می زد بلند می خندید و می گفت :<< آرههههه ! من خالقشم !هاهاهاهاهاهاها!>>الکسیس به دوردست اشاره کرد؛جایی که شهری از نور محض روی تکه ایی ابر عظیم بنا شده بود. برج هایی بلند که از ستاره های دنباله دار ساخته شده بودند ، تا بی کران بالا می‌رفتند.الکس لبخندی شیطنت امیز با قیافه ایی جدی به خود گرفت و گفت :<< بزن بریم !>>این اولین باری بود که الکس حس خنده های واقعی را پس از چند سال تجربه می کرد. او واقا هیجان زده بود.اما ناگهان ترسی وجود الکس را گرفت. او ایستاد. لبخندش محو شد.الکسیس که متوجه شد او ایستاده رو به الکس با قیافه ایی متعجب ایستاد و گفت :<< هی چیزی شده ؟ >>الکس به ابر های زیر پایشان نگاه می کرد و با صدایی که به سختی شنیده می شد گفت :<< میترسم. >>الکسیس : << چی ؟ >>اینبار الکس بلند تر گفت :<< الکسیس من واقا میترسم !اگه همه چیز بدتر بشه چی ؟میترسم اگه این سکوت و بشکنم دیگه هیچی مثل قبل نشه. اگه .... >>الکسیس وسط حرفش پرید و با قیافه ایی جدی و ملایم به آرامی چانه الکس را بالا گرفت و گفت : منم نمیدونم. ولی تا وقتی که امتحانش نکنیم نمیدونیم چی میشه !قلبت بهت چی میگه ؟ >>الکس به صورت الکسیس و ستاره های اطرافشان نگاه میکرد به موهای الکسیس که نسیمی ملایم و لذتبخش انها را تکان می داد.الکس گفت :<< قلبم خیلی هیجان زده است و با تمام وجودش اینجا رو میخواد ! ولی یه ترسی مدام داره من و نگه میداره. >>الکسیس :<< الکس گاهی وقتا برای اینکه بتونی زندگی کنی و از اینکه زندگی می کنی لذت ببری باید به ندای قلبت گوش بدی.هیچکس نمیدونه ته این زندگی چی میشه یا قراره چطوری تموم بشه. تنها کاری که میتونی بکنی اینه که به بهترین نحو بگذرونیش طوری که پشیمون نشی !من نمیگم زندگیتو بزار کنار و فقط توی رمان هات زندگی کن. نه. ولی آدما گاهی وقتا هم به استراحت احتیاج دارن تا دچار فرسودگی روحی نشن. به خودت نگاه کن.الان که میخندی خیلی زیبا به نظر می‌رسی.فکر میکنی چرا ؟ چون خنده های واقعیت دارن بر می‌گردن.اگه نظر من و میخوای هیچ چیز نباید مثل قبل بمونه.حالا بهم بگو میخوای به ترست گوش بدی یا ندای قلبت ؟ >>الکس چشمهایش را به چشم های درخشان الکسیس دوخت.ترس هنوز مثل یک سایه ی سیاه پشت گردنش بود ، اما ندای قلبش ، بلند تر و شفاف تر از هر وقت دیگری فریاد میزد.آن لبخند محوی که روی لب هایش نشست ، دیگر از جنس آن لبخند های مصنوعی نبود ؛ این لبخند، بوی شروع یک طوفان را می داد.در مرز میان بی کرانگی ستاره ها و شکوه شهر نور ، ایستادند. رو به روی آنها دروازه ایی عظیم از جنس پرتو های متراکم درخشان خودنمایی میکرد.سلام دوستان !امیدوارم از این پارت هم لذت برده باشید بابت هفته پیش متاسفم سرم خیلی شلوغ بود ><

در جست و جوی آرامش

Alex Michelson — Sat, 18 Jul 2026 21:23:33 +0330

*تصمیمات مهم*خورشید با بی رحمی از لای پرده های اتاقش میتابید.الکس با سردردی مبهم و طعم گس دهانش بیدار شد ، اولین چیزی که حس کرد ، سنگینی کتاب های روی میز بود ، اما وقتی که نگاهش به دفترچه افتاد ، خون در رگهایش یخ زد ؛ دفتر چه باز بود.او تمام ان روز را مثل روز های قبل گذراند.در مدرسه لبخند های مصنوعی اش کش میامدند و میشکستند.همکلاسی ها از کنارش رد میشدند و او طبق معمول ، فقط با سر جواب میداد.مادرش هنگام شام گفت : << الکس ؟ چرا رنگت پریده ؟ حتما زیاد درس میخونی. بیخیال میگذره. >>الکس سرش را تکان داد << اره ،میگذره. >>او تمام طول روز به ان چشم های درخشان فکر کرده بود. ایا فقط یک رویا بود ؟ یا یک خطای دید ناشی از کم خوابی ؟وقتی الکس به اتاقش برگشت ، در را قفل کرد و پشت به در تکیه داد و نفس عمیقی کشید.نگاهش ناخودآگاه به سمت میز تحریر کشیده شد ؛ دفترچه ، همانطور که از دیشب ، از لحظه ایی که الکس غش کرده بود باز مانده بود و روی میز خودنمایی میکرد. الکس به سمت میز رفت تا ان را ببندد ، اما قبل از اینکه دستش به لبه ی کاغذ ها برسد ، صدایی از فضای اتاق برخواست. صدایی که از دل سایه ها میامد.الکسیس انجا بود. اینبار ، نه از داخل دفتر ، بلکه تکیه داده به کمد لباس های مرتب الکس.او با لبخندی جذاب و در حالی که به عکس های قدیمی روی میز نگاه میکرد گفت :<< دیشب خوب خوابیدی ؟ >>الکس که خشکش زده بود و قلبش به قفسه سینه اش میکوبید ولی مثل همیشه هیچ احساسی از چهره اش مشخص نبود حتی ذره ایی ترس نیز دیده نمی شد و همان لبخن. امن و همیشگی که دنیا را دور نگه میداشت.با همان حالت رو به الکسیس چرخید و گفت :<< ببخشید ؟ >>الکسیس نگاهش را از روی عکس های قدیمی روی میز برداشت و به الکس خیره شد به ان لبخند مصنوعی که اگر کس دیگری جز الکسیس ان را میدید متوجه مصنوعی بودنش نمیشد.لبخند الکسیس محو شد و به الکس گفت :<< وقتی بچه بودی خنده هات واقعی تر به نظر میرسیدن!>>الکس انگار که سیلی خورده باشد ، دستش را روی صورتش برد. لبخندش مانند شیشه ایی که بشکند چند تکه شد. اخمی که سالها زیر پوستش پنهان بود ، جایگزینش شد.الکس :<< اه، خدایا ! تو فقط یه خیالی نباید زیاد بزرگت کنم !>>الکسیس با قدم هایی ارام به سمت او امد ، بازوی الکس را گرفت و او را به سمت اینه قدی گوشه اتاق چرخاند الکسیس در گوش الکس زمزمه کرد:<< به نظرت کدوممون واقعی تره ؟ منی که اینجا وایسادم و دارم حقیقت و میگم ، یا تویی که حتی یه ترک دیوار هم دروغ میگی ؟الکس به تصویر خود در اینه خیره شد ؛ چهره ایی خسته با چشمانی که فریاد میزدند : << دیگه کافیهههه>>الکس دیگر نتوانست طاقت بیاورد. الکس با صورتس بیحال و در حالی که انگار الکسیس حرف مزخرفی زده رو به الکسیس با پوزخندی درست مانند سدی که بشکند گفت :<< واقا فکر میکنی کسی هست که حرفای من و درک کنه ؟کسی که من و اونطوری که هستم بپذیره و درک کنه ؟بزار یه چیزی رو بهت بگم ...>>او قدمی به جلو برداشت ، رو به الکسیس ادامه داد.<< میتونی امتحان کنی ، شاید وقتی که تظاهر به پولداری کنی مردم برات شایعه درست کنن که تو یه بچه مایه داری یا اگه تظاهر به بی تفاوتی بکنی اونها فکر کنن که تو یه ادم سرد و بی احساسی که به هیچ چیز و هیچ کس اهمیت نمیدی ولی به نظرت اگه ناخواسته به خاطر سختی ها و بدبختی هایی که توی زندگی کشیدی یهویی گریه ات بگیره چی ؟چشمان الکس در نور کم اتاق میدرخشید ، پر از دردی قدیمی که انگار هرگز التیام نیافته بود.الکس : << فکر میکنی اونها تورو فرد قوی ای میدونن که خیلی چیزا رو تحمل کردی ؟!میخوای بدونی جوابش چیه ؟ جوابش نههههه! نههههههه! اونها تورو بازنده خطاب میکنن، بهت میگن ضعیف و احمقی که تحمل یکم سختی و نداره !تمام چیزی که بهش فکر میکنن اینه که تمام درد هات فیک و ساختگی ان !بهت میگن که ما ام این مراحل و گذروندیم تو خیلی لوسی که اینطوری شدی.در صورتی که نمیدونن ادما مثل هم نیستن ! هرکس ظرفیتی برای درد کشیدن دارههههه!اونها نمیفهمن و هیچوقت نمیتونن درک کنن که بعضی وقت ها ، قوی بودن یعنی همین .... >>بغض در گلویش گیر کرده بود و صدایش میلرزید ولی ادامه داد.:<< یعنی همین که لبخند بزنی ، حتی وقتی که دلت میخواد از ته دلت فریاد بکشی !یعنی همین که ساکت بمونی اونم زمانیکه کلمات توی گلوت گیر کردن و دارن خفه ات میکنن که بیان بیرون !میخوای بدونی چراااا؟!چون میدونی اگه این ماسک لعنتی و خنده های فیکتو نگه نداری یا ساکت نمونی آخرش یا قضاوتت میکنن یا یه دعوایی به پا میشه که تو انرژی ادامه دادنشو نداری !>>الکسیس با نگاهی که انگار تک تک کلماتش را می‌فهمید، به او گوش داد.هیچ قضاوتی در نگاهش نبود ؛ فقط آرامش و درک بود.وقتی الکس ساکت شد ، سنگینی عجیبی از روی سینه اش برداشته شده بود.الکسیس لبخندی زد ، لبخندی که اینبار گرم و صادقانه بود.الکسیس :<< الان چه حسی داری ؟ >>الکس با تعجب به الکسیس نگاه کرد و بعد از مکث کوتاهی گفت:<< به طرز عجیبی حس خوبی دارم ! احساس سبکی میکنم ! >>الکسیس الکسیس با لبخندی آرام و شیطنت بار رو به روی الکس ایستاد و گفت :<< این حس میتونه حتی بهترم بشه ! فقط کافی وارد ماجراجویی های خودت بشی !>>الکسیس با یک حرکت روی میز بالای دفترچه ایستاد و دستش را به سمت الکس دراز کرد.الکس دو دل بود و افکارش مانند برق و باد در ذهنش می گذشتند.خب!خب!امیدوارم از این پارت لذت برده باشید.تا هفته بعد مراقب رویاهاتون باشید.^^

در جست و جوی آرامش

Alex Michelson — Sat, 11 Jul 2026 15:35:39 +0330

*دفترچه جادویی* الکس نگاهش به دفترچه افتاد برای یک لحظه حس کرد که دفترچه کمی تکان خورد. الکس:<< حتما خیلی خسته ام. >>ناگهان دفترچه باز شد و جوهر سیاه و ضخیم روی صفحه ، حالتی متراکم و نامتعادل داشت. جوهر شروع به چکیدن به سمت بالا کرد. تاریکی در اتاق جمع شد و سپس از هم شکافت. از درون آن شکاف سیاه رنگ ، موجودی خارج شد. این خروج پر شور کمی آشفته بود ، مانند سایه ایی که ناگهان شکل گرفته باشد. موهای بلند ، مواج و سیاه و چشمانی که به طرز پرشوری روشن بودند. این تجلی ، انرژی خام و جستجوگر الکس را داشت ، بدون ذره ایی از خستگی اش. الکس که از فرط خستگی نیمه بیدار بود ، با دیدن این صحنه غافلگیر و متحیر شد. الکسیس در حالی که موهای بلندش را به دورش می‌چرخاند گفت :<< هوفف! بالاخره! میدونی چقدر اون تو تنگ و تاریک بود ؟ >> الکس با چشمهای نیمه باز و گیج دستش را روی پیشانی اش می‌کشد و می‌گوید:<< ای...این یه شوخیه ؟ .... تو دیگه کی هستی ؟ تو الان از داخل دفترم اومدی بیرون ؟ ای....این غیر ممکنه !>>الکسیس می‌خندد و یک قدم نزدیک تر میشود و تا چیزی می‌خواهد بگوید ناگهان الکس از هوش می‌رود نه به خاطر شوک وارد شده بلکه به خاطر خستگی بیش از حد. الکسیس موهای الکس را نوازش می‌کند و می‌گوید:<< چند شبه که نخوابیدی ؟ >>آرام آرام با دستانش الکس را نوازش می‌کند و دستش را روی گودی های چشمانش می‌کشد. بعد الکس را روی دوش می‌گذارد و آن را روی تخت می‌خواباند و نفس نفس زنان می‌گوید:<< بهش نمیخوره ولی واقا سنگینه!>>منتظر پارت جدید باشید باییی^^

در جست و جوی آرامش

Alex Michelson — Sat, 04 Jul 2026 12:41:13 +0330

* زخم های پنهان *سه روز گذشت اما دیگر خبری از نور ها و نوشته های سحر آمیز نبود. الکس دیگر بیخیال شده بود و خود را با فکر اینکه به دلیل بی‌خوابی توهم زده متقاعد کرد و پشت میز نشست و دفتر به اصلاح سحر آمیزش را کنار زد و کتاب درسی اش را باز کرد و شروع به درس خواندن کرد. او در سکوت خانه و در حالی که همه خواب بودند. در حال درس خواندن بود، نه به خاطر اینکه خسته نبود اتفاقا برعکس او خیلی خسته بود اما افکار پریشانش به او اجازه خوابیدن نمی‌دادند. افکار مزاحم همیشه در کمین بودند گاهی طوری به او حمله ور می‌شدند که تمام بدنش به صورت ناگهانی گر می‌گرفت و نمی‌توانست نفس بکشد اما هیچکس جز خود و خدایش این موضوع را نمی‌دانست. این اتفاقات از سن کم آغاز شده بود. آسیب هایی که دیده بود و آسیب هایی که به دلیل قوانین سخت خانواده مجبور بود به اطرافیانش وارد کند ، مثل قطع ارتباط ناگهانی با دوستانش در سن ۱۱ سالگی طوری که دوستش بانی اشک می‌ریخت ولی با اینحال این یک قانون بود و او نمی‌توانست از آن سرپیچی کند. هر وقت که به گذشته فکر می‌کرد تنها چیزی که به ذهنش می رسید این بود << چرا پدر و مادرم باید چیز هایی که دوست دارم را نابود کنند؟>>آن شب بعد از قطع ارتباط با بانی در دل سیاهی شب نمی‌توانست اشک هایش را کنترل کند. این چیزی نبود که او می‌خواست این خیلی واضح بود ولی الکس در بچگی و در همان شب پر از غم متوجه چیزی شد آن هم این بود :<< هیچ چیز و هیچ کس ماندگار نخواهد بود و همه چیز و همه کس گذرا است. >>بنابراین تصمیم گرفت آن الکس ضعیف را از درون بکشد و اینگونه بود که الکسی جدید متولد شد. الکسی که از روابط صمیمی دوری می‌کرد و تمام روابطش درسی بود ، آدمی مودب ولی سرد بود و گرمای همیشگیش را از دست داده بود و دیگر مثل قبل نبود از مکالمه های طولانی دوری میکرد و ترجیح میداد در سایه ها باشد. همیشه لبخندش را برای اینکه توجه کسی را به خودش جذب نکند حفظ می‌کرد.

در جست و جوی ارامش

Alex Michelson — Sat, 27 Jun 2026 23:50:49 +0330

*لبخند هایی که وزن دارند*الکس همیشه طوری رفتار می‌کرد که انگار از زندگی راضیست - همیشه لبخند روی لب ، شوخی به موقع و لحن خوشایند در جمع.اما هیچ کدام از آن خنده ها واقا به چشم های خسته اش نمی‌رسیدند.الکس از بچگی یاد گرفته بود چطور شنیده نشدن را تحمل کند.پدر و مادرش آدم های مهربونی بودند ولی گاهی بیش از حد نسبت به حرف ها و احساسات دخترشان بی توجه بودند.هر بار که الکس میخواست راجب احساساتش صحبت کند با جمله هایی مثل << غصه نخور>>، <<زیادی فکر میکنی >> یا << الان کار دارم >> ساکت میشد.همونجا یاد گرفت که سکوت،امن تر است.حالا که بزرگتر شده بود ، استاد ساختن این نقاب شده بود.در جمع ها ، وسط خنده ها ، به آرامی جمع را ترک می‌کرد، به بهانه تلفن ، دستشویی یا هوای تازه.گوشه های خلوت برای الکس مثل پناهگاه بودند ، جاهایی که مجبور به تظاهر نبود و همیشه یه نفر بود که از دور نگاهش می‌کرد!کیت !او هیچوقت جلو نیامده بود ولی نگاهش به دنبال الکس می چرخید.چیزی در الکس می‌دید که هیچکس قادر به دیدنش نبود. او میتوانست حس کند که این خنده ها واقعی نیستند. ولی چرا ؟ چرا یه نفر باید دائما تظاهر کند که حالش خوب است ؟الکس برای کیت مثل معمایی سخت و لذتبخش بود که دائما کیت را کنجکاو می‌کرد.کیت الکس رو دید که به هنگام خندیدن بچه ها داشت سعی می‌کرد به یک نحوی بی سر و صدا از جمع خارج شود هر چند که الکس توی این کار استاد بود و زمانی که الکس از جلوی کیت رد شد که از کلاس خارج شود لحظه ایی نگاه کیت و الکس به هم گره خورد الکس لبخند زد و کیت هم در جوابش لبخند کوتاهی زد.کیت در ذهن خود می‌گوید:<< باز داره میره یه گوشه‌ی خلوت پیدا کنه. >>بعد از چند دقیقه کیت از جمع خسته می‌شود و به حیاط میرود تا هوایی تازه کند و به صورت تصادفی ، زیر درختی در مدرسه الکس ر میبیند که تنها نشسته.هیچ لبخندی در کار نیست. فقط یک چهره ی خسته و بی صدا که به آسمان خیره شده.لحظه ایی کیت ناخواسته میخواست نزدیک بشود ، ولی ایستاد ، فقط نگاه کرد.در ذهن خود گفت:<< یعنی وقتی که نمیخندی اینشکلی میشی ؟ کدومش خود واقعیتی ؟ شاید هر دوش.ولی در هر صورت خیلی خوشگل و آروم به نظر می‌رسی !یعنی این قیافه آروم توی اعماق وجودت هم وجود داره ؟وقتی که عصبانی میشی چه شکلی میشی ؟رگهای زیر چشمت مثل رعد و برق می‌مونن ، اون ابرو های منظم و موهای کوتاهت ....خیلی عجیبه یعنی نمیشه دقیق فهمید که چطور آدمی هستی و این من و بیشتر کنجکاو و هیجان زده میکنه ! >>زنگ به صدا در آمد و کیت از جا پرید و سرش را برگرداند.- آه خدایا کی میخواد این زنگ و بگذرونه ؟نگاهش دوباره به سمت الکس چرخید._ هوم ؟چرا حس میکنم الکس مضطرب به نظر میاد ؟چی شد ؟الان ...... الان دفترچه اش درخشید ؟کیت سمت الکس رفت.کمی رنگش پریده بود.الکس دفتر را زیر کاپشنش گذاشته بود و سعی کرد تنفسش را تنظیم کند.اما درست زمانی که در حال برگشت به کلاس بود. کیت جلوی راهش ایستاد.کیت نگاه خاصش را داشت ، نگاهی که انگار زیر پوست لبخند را می‌دید.کیت :<< الکس ، خوبی ؟ >>برای کس دیگری شاید یک سوال ساده بود ، ولی برای الکس مثل ضربه ایی وسط سینه اش بود.آن کلمات برای از کسانی که حسشان واقعی بود ، بیش از هر چیز دیگری ناراحتش می‌کرد، چون نمی دانست چگونه باید جواب چنین کسانی را بدهد.برای یک لحظه نفسش برید. نتوانست لبخندش را تنظیم کند.ولی سریع خودش را جمع و جور کرد ، گوشه ی لبش را بالا برد و دوباره نقابش را بر صورت گذاشت.الکس :<< اره. البته ، فقط یکم خسته ام .... شاید ... ولی خب دیگه باید بریم سر کلاس هاها، اگه دیر کنیم معلم پوست از سرمون میکنه ، هاها. >>کیت لبخند محوی زد و تا زمانی که الکس می رفت نگاه کیت به همان چهره خسته بود.یه چیزی در درون کیت میگفت لبخند های کیت از روی عادت نیستند بلکه دفاعی هستند.اما با اینحال کیت هنوز هم به نور درخشانی که مانند شفق قطبی زیبا بود فکر می‌کرد همان نوری که از دفتر الکس می‌آمد اول با خودش گفت حتما خیالاتی شده ، اما بعد از دیدن قیافه و رفتار عجیب الکس با خود گفت :<< حتما کاسه ایی زیر نیم کاسه است.الکس تو واقا آدم پر رمز و رازی هستی ولی من بالاخره همه چیز رو راجبش میفهمم ! >>سلام سلامامیدوارم حالتون خوب باشه.🤗بابت هفته پیش متاسفم.به خاطر همین این هفته یه پارت هدیه هم میزارم !🫡بایییی👋

در جست و جوی ارامش

Alex Michelson — Sat, 13 Jun 2026 17:42:46 +0330

الکس باید خود را جمع و جور می‌کرد. نور سبز زمردی و آبی یخچالی در عرض چند ثانیه فروکش کرد، انگار هرگز وجود نداشته است. تنها چیزی که باقی ماند ، گرمای غیر طبیعی دفترچه یادداشت بود. او دفترچه را با حرکتی سریع و عصبی از روی زمین برداشت؛ انگار یک جسم ممنوعه را از زمین بر می‌دارد. دفتر را زیر کاپشنش پنهان کرد ، درست در جایی که ضربان قلبش نامنظم شده بود. مسیر خانه هیچ فرقی نکرده بود. همان پیاده رو های بتنی ، همان بوی دود اگزوز ، همان سایه های کشیده عصر گاهی. اما اکنون برای الکس ، همه چیز تحت یک لایه شفاف بعد از کشف قرار داشت. بالاخره به خانه رسید. مادر پرسید :<< روزت چطور بود، عزیزم ؟>> الکس با لبخندی که اینبار کمی بیش از حد طبیعی به نظر می‌رسید، پاسخ داد :<< خوب بود ، اممم .... میدونی من یکم خسته ام باید برم بخوابم. >>مادر : << بیشتر از یک ساعت نخواب تا بتونی به درس هات رسیدگی کنی. >>الکس با لبخند گفت :<< بله ، مامان. >>سریعا به اتاقش رفت. در را قفل کرد ، حرکتی که به ندرت انجام می‌داد. نگاهی به اینه انداخت ؛ چشمان قهوه ای سوخته اش کمی گشاد شده بودند. او واقا خوب نبود. او در حال فروپاشی درونی یک نظم بود. نوشتن در سکوت مطلق ساعت ۱۰ شب. بعد از شام و انجام تکالیف ، او پشت میز تحریر نشست. لامپ کوچک بالای سرش نوری زرد و مصنوعی می‌تاباند، در تضاد کامل با نور خالص و جادویی ظهر. او دفترچه را از داخل کمدش که همیشه آن راقفل می‌کرد زیرا دفترچه اش را در آن نگهداری می‌کرد بیرون آورد. کاغذ ها لمس شگفت انگیزی داشتند ؛ کمی زبر تر ، کمی براق تر از قبل. او دفترچه را باز کرد. صفحات را یکی پس از دیگری ورق میزد سپس به صفحه گسست رسید ؛ جایی که نور شفق قطبی اثر خود را گذاشته بود. در آن نقطه ، جوهر نوشته های قبلی اش به طرز عجیبی تغییر کرده بود ، خطوطی که او با مداد معمولی کشیده بود ، اکنون با جوهر سیاه و ضخیمی پر شده بودند که انگار از عمق زمین تراشیده شده است. سپس نوشته ایی جدید ، که او اطمینان داشت قبلا آنجا نبوده است ، ظاهر شد. جوهر هنوز کمی مرطوب به نظر می‌رسید:تو در تکرار خودت حبس شده ایی. این زندان را می‌شناسم. تو آن را با صبر و لبخند ساخته ایی. اما اکنون زمان آن است که یاد بگیری کالبد تکرار را بشکافی. الکس دستش را دراز کرد ، نوک انگشتش را به آرامی روی کلمه تکرار کشید. حس کرد نوک انگشتش گرم شده است. خیلی واقعی تر از آن به نظر می‌رسید که یک توهم باشد. او با وجود احساس ترس ، یک حس آشنای هیجان را تجربه کرد ؛ همان هیجانی که در تصور لمس اندام های داخلی داشت ، اما این بار واقعی تر و هیجان انگیز تر بود. او مدادش را برداشت. زیر آن نوشته مرموز نوشت : << اما چگونه ؟>>بلافاصله، قبل از آنکه مدادش را بردارد ، جوهر پاسخ از هیچ جا جوشید و زیر سوال او نمایان شد:حالا به من نشان بده که چطور آن دندان قروچه پشت لبخندت را میتوانی به یک سلاح تبدیل کنی. الکس به این فکر کرد که اگر این دفترچه واقا قدرت دارد ، شاید بتواند به او کمک کند تا از این زندگی یکنواخت و خسته کننده خلاص شود. او با یک تصمیم قاطع دفترچه را بست. سلام رفقا ! امیدوارم از این قسمت هم لذت برده باشید. به نظرتون چه اتفاقاتی در انتظار الکسه ؟ منتظر نظراتتون هستم. تا شنبه آینده مراقب رویاهاتون باشید. 😁

در جست وجوی آرامش

Alex Michelson — Sun, 07 Jun 2026 13:32:20 +0330

*جذابیتی که باید پنهان شود *در راهروها ، الکس آهنربای نامرئی بود. بعضی از دختر ها علاقه زیادی به آشنایی و صحبت کردن با او داشتند ، اما الکس با نهایت احتیاط فاصله را حفظ می‌کرد.الکس نزدیک شدن دیگران را فقط دو حالت می‌دانست.یک : اینکه آنها می‌خواهند به او نزدیک شوند و شخصیتش را برانداز کنند و سپس تصمیم بگیرند که چطوری او را قضاوت کنند.دو : اینکه فقط با او دوست شوند ، که در این حالت الکس ترجیح میداد فاصله خود را حفظ کند چرا که دوستی با دیگران و صحبت کردن با آنها واقا حوصله سر بر و انرژی بر است. چه فایده ایی دارد با کسانی که هیچگاه قرار نیست درکت کنند هم صحبت شوی ؟هنگامی که در یک گروه درسی مجبور شد با دختری صمیمی تر از حد معمول همکاری کند ، او فشار بیشتری برای حفظ لبخند و رفتار مؤدبانه احساس کرد.<< الکس نظرت در مورد این بخش تحلیلی چیه؟>>الکس به آرامی سرش را بلند کرد. لبخند مؤدبانه ایی زد. او طوری جواب میداد که هم قانع کننده باشد و هم بحث را خاتمه دهد.<< من تمام نکات اصلی رو توی یادداشت هام نوشتم. فکر می‌کنم اگه از صفحه ۴۱ شروع کنید متوجه مسیری که باید طی کنید ، میشید. >>پاسخی کوتاه ، دقیق و بدون هیچ دعوت برای ادامه مکالمه.الکس می‌دانست که این رفتار ممکن است برای دیگران خشک یا حتی مغرورانه به نظر برسد ، اما این تنها راهی بود که می‌توانست از فرورفتن در روابط عاطفی یا درگیری های بی پایان جلوگیری کند.او باید صبور می‌بود، زیرا شورش آشکار ممنوع بود ؛ همه درگیری ها باید به صورت ذهنی ، در ساعات خلوت ، در اتاق و دفترش صورت می‌گرفت.*زنگ زیست شناسی : آرامش در اناتومی *زنگ زیست شناسی فرا رسید. در حالی که معلم با صدای خسته کننده درباره تقسیم سلولی صحبت می‌کرد، الکس نگاهش را به میز تشریح دوخت. یک مدل ساختگی از تنه انسان ، باز و برهنه ، روی میز قرار داشت.الکس به اناتومی خیره شد. او به لایه هایی فکر کرد که باید کنار زده می شد : پوست ، چربی و سپس آن ساختار منسجم و در عین حال ارگانیک.در ذهنش او نه به مرگ بلکه به نظم درونی می‌نگریست.تصویری واضح در ذهنش شکل گرفت : دست های او با همان دقت مکانیکی که با کارد پنیر را روی نان می‌گذاشت، در حال برداشتن آرام و دقیق روده های یک انسان است ، اینکه چقدر آن روده ها می‌توانند گرم و نرم باشند ، اینکه چقدر می‌تواند حس خوبی داشته باشد.آیا این راجب سایر اعضای بدن نیز صدق می‌کرد؟آیا لمس کردن قلب نیز می‌توانست آنقدر آرامش بخش باشد ؟این افکار و تخیلات شاید برای دیگران تهوع آور باشد ، اما برای الکس ، این تصویر ، تصویری از آرامش نهایی بود.هیچ تظاهری ، هیچ لبخندی ، هیچکس او را قضاوت نمی‌کرد ، فقط او و نظمی بی حد و مرز از بافت و ساختار.این افکار تضاد میان << الکس مورد علاقه همه>> و << الکس درون>> را به اوج می‌رساند.با به گوش رسیدن زنگ کر کننده تفریح الکس به طور ناگهانی از افکار خود بیرون کشیده شد.حیات مدرسه ، جایی که باید انرژی اش را نشان می‌داد ، تبدیل به یک زندان باز شده بود.او به سایه درخت پناه برد و ماسک خنده را کنار زد و به آسمان آبی خیره شد و نفس عمیقی کشید.ناگهان ، سکوت محیطی با ارتعاشی عمیق شکسته شد.هوا نه بنفش بلکه به رنگی خیره کننده آراسته شد : سبز زمردی درخشان در هم آمیخته با آبی آسمانی، مانند شفق قطبی که از آسمان به زمین کشیده شده باشد.یک رشته از آن نور سبز آبی کهکشانی ، مستقیما به سمت دفتر یادداشت های شبانه اش که روی زمین بود ، خم شد. الکس پلک نزد. در اعماق وجودش این رنگ و این الگو ، به جای ترس ، حس شناخت عمیقی را بیدار کرد.این همان مکانی بود که در تمام روزهای پر فشار و سخت و کسل کننده خود به آن فرار کرده بود.خب!خب!به نظرتون چه اتفاقاتی در راهه ؟به نظرتون قراره زندگی الکس متحول بشه ؟یا اینکه این فقط یه توهم بوده ؟نظراتتون و کامنت کنید تا پارت های بیشتری در هفته بزارم.راز های بیشتری در راهه ......تا شنبه هفته بعد 😁

در جست و جوی آرامش

Alex Michelson — Sat, 06 Jun 2026 21:49:40 +0330

ساعت دقیق ۵:۳۰ صبح صدای زنگ هشدار، یک صوت الکترونیکی بی هدف بود که برای بیدار ‌کردن یک ماشین طراحی شده بود ، نه یک انسان. الکس فورا چشم باز کرد.دیگر نیازی به فکر کردن نبود ؛ بیدار شدن او عملکردی بود که در طول سال ها تمرین شده بود. او برخواست. موهای مشکی کوتاه و پسرانه اش ، که برای برخی نماد استقلال بود ، برای او فقط یک مانع کمتر در مسیر صبحگاهی محسوب می‌شد. در چشمان قهوه ای سوخته مایل به سیاهش ، هیچ هیجانی دیده نمی شد ، فقط یک انباشتگی طولانی از روز هایی که شبیه به هم بودند. مسواک زدن ، شانزده حرکت دایره ایی برای هر ربع دهان. فرایندی که نباید هیچ سوالی در آن وجود داشته باشد. این مکانیکی بودن ، تنها راه او برای کنترل آشفتگی درونی اش بود ؛ اگر هر کاری را دقیقا طبق برنامه انجام دهد ، شاید ذهن آشفته اش نیز آرام بگیرد. در آشپزخانه، مادر با نگرانی به او نگاه می‌کرد، شاید به دنبال نشانی از خستگی یا شورش. الکس بلافاصله لبخندش را فعال کرد. این لبخند ، یک ابزار دفاعی بود ؛ لبخندی که می‌گفت:<< من خوبم! هیچ چیز غیر عادی ایی نیست.>>او پشت میز غذاخوری نشست. تلویزیونی که از روی کانال اخبار جلو یا عقب تر نمی رفت و روی آن کانال ثابت بود و پدری که هر وقت خانه بود چشمانش را از روی آن برنمی‌داشت و تنها زمانی که می‌خواست بخوابد آن را رها می‌کرد. کسی چه می‌داند شاید سر کارش هم این کار را ادامه می‌داد. به هر حال آن تلویزیون و اخبار ها نماد دغدغه های واقعی و دنیای بیرون بود، چیز هایی که به الکس ارتباطی نداشت. << صبح به خیر عزیزم >> مادر در حالی که دنبال نشانه ایی برای غر زدن باشد این را گفت. ولی از آنجایی که الکس حوصله و انرژی ایی برای بحث نداشت، او باید لبخندش را تنظیم می‌کرد؛ لبخندی کوچک ، مؤدبانه و ثابت که هیچکس را کنجکاو نکند. این لبخند ماسکی بود که برای عبور بی دردسر از کنار دیگران لازم بود << صبح بخیر مامان ، بابا >>صدایش نرم و کنترل شده بود. پدر بدون اینکه چشمانش را از روی تلویزیون بردارد گفت :<< صبح بخیر عزیزم ، صبحانه ات رو کامل بخور. >> او لقمه اول نان و پنیر را برداشت. جویدن سخت بود ، در ذهنش پاسخ ها تند و افکار انتقادی اش علیه این روتین اجباری ، سیلان داشت. اما لب هایش بسته بود و لبخندش پا برجا. انگار که غذا از هوا ساخته شده باشد ، با هر لقمه احساس فشار بیشتری می کرد. این صبحانه ها ، نه برای تغذیه ، بلکه برای اطمینان از زنده بودن و سر پا بودن در مسیر مدرسه بودند. او با لبخند کوچک همیشگی اش، با حرکتی آهسته لقمه دوم را نیز به زحمت فرو داد. << خیلی کم صبحانه میخوری! اگه اینطوری ادامه بدی نمراتت از قبل هم بدتر میشن و...>>بله باز شروع شد غر غر های مادرانه الکس با همان لبخند آرامش بخش که چیزی بیش از ماسکی تو خالی نبود رو به مادرش گفت :<< اوه ، مامان فکر نکنم وقت داشته باشم باید برم سرویس منتظرمه.>>سپس سریعا بلند شد و کیف سنگینش را که همانند کوهی عظیم بود بر دوش گذاشت. مادر با عجله لقمه هایی را که آماده کرده بود در پلاستیک گذاشت و تا خواست چیزی بگوید الکس گفت : << بله. بله. میدونم. چون صبحونه کم خوردم اینا رو توی مسیر میخورم. >>آخرین نگاهش به والدینش، لبخندی مجددا تنظیم شده بود. << فعلا. >>در خیابان هوا هنوز سرد و مرطوب بود. الکس دستش را در کیف برد و لقمه ها را در سطل آشغال سر کوچه انداخت. به قدری از خوردن صبحانه حالش بد بود که حالت تهوع داشت ، ولی آنقدری نبود که منجر به استفراغ شود. سرویس مدرسه با همان رنگ سبز همیشگی منتظر ایستاده بود. وقتی وارد شد ، صدای خنده و هیاهوی نوجوانان به صورت موجب به او برخورد کرد. او به دنبال خالی ترین صندلی رفت ، معمولا اولین ردیف کنار پنجره. او سریع نشست و پنجره را کمی پایین کشید فقط برای دریافت یک جریان هوای تازه که بتواند بوی عطر های شیرین و تند حال به هم زن و کیک های صبحانه دیگران را از ریه هایش دور کند. دیگران درمورد آخر هفته ، لباس های جدید یا خانواده و تفریحات آخر هفته صحبت می‌کردند. او به بیرون خیره شد. ساختمان ها ، ماشین ها ، درختان ؛ همه چیز در حال حرکت بودند و آسمانی ابی که اگر هیاهوی بچه ها می‌گذاشت آرامش بخش بود. در طول مسیر ، هیچ کلمه ایی بر زبانش جاری نشد. اگر کسی ناچار بود نظرش را در مورد یک موضوع گروهی بپرسد ، نگاهش را به سمت او می‌چرخاند، در این لحظات الکس چاره ایی نداشت جز اینکه برگردد ، لبخندی کوچک و بی حس بزند و با یک کلمه بسیار کوتاه پاسخ دهد ، چون بر قراری ارتباط عمیق تر ، نیازمند انرژی ای بود که او از صبح زود صرف حفظ کردن اجزای روز مره اش کرده بود.

در جست و جوی ارامش

Alex Michelson — Sun, 31 May 2026 13:23:37 +0330

خلاصه دختری ۱۶ ساله که در زندگی یکنواخت و پر فشار زندگی در حال غرق شدن است آیا از این فشار ها و بی خوابی ها جان سالم به در خواهد برد. الکسیس دختری که قیافه ای شبیه به الکس دارد با چشمانی درخشان و پر انرژی در تضاد با الکس که از نوشته های الکس بیرون آمده نوشته هایی که الکس در زمان های پرفشار و بی خوابی هایش نوشته. الکس آخرین باری که از ته دل خندیده را نمی‌تواند به یاد بیاورد. آیا الکس از این زندگی مکانیکی و فشار ها می‌تواند خلاص شود ؟ آیا الکس از این زندگی یکنواخت خارج می‌شود یا نه آیا کسی هست

در جست و جوی آرامش

Alex Michelson — Sat, 30 May 2026 22:21:00 +0330

مقدمه زنگ هشدار گوشی درست ساعت ۵:۳۰ صبح در اتاق پیچید. صدایی تیز و بی رحم که نه بیدار می‌کرد،نه آرام می گذشت. چراغ های شهر هنوز خاموش بودند و تنها نور آبی صفحه موبایل روی صورتش افتاد ؛ صورتی خسته با سایه های بنفش زیر چشم ، رگه هایی که از شب های طولانی و بی خوابی های مکرر جا مانده بود. او آرام چشمانش را باز کرد ، نه از سر انگیزه ، بلکه از عادت. همه چیز مثل دیروز بود ، مثل هفته پیش ، مثل تمام روز های تکراری عمرش. دفتر های درسی روی میز پخش بودند ، خط خورده ، پر از یادداشت های شتاب زده ، و در گوشه ایی همان دفتری که با نوشته های تخیلی اش پر شده بود ، تنها چیزی که هنوز به او حس زنده بودن می داد یکی آن نوشته ها بودند و دیگری کتاب هایی که خیلی وقت بود آنها را باز نکرده بود. می پرسید چرا ؟ زیرا هر وقت میخواست که به سمت آنها برود پدر و مادرش فقط او را سرزنش می کردند و می‌گفتند:<< اگه وقت داری به درس هات رسیدگی کن. >>انگار که آنها هیچوقت تلاش های الکس را نمی‌دیدند او بدون هیچگونه تفریحی مانند یک ربات به درس خواندن ادامه می‌داد. هر چند او با این همه تلاش و فشار باز هم به خود گوشزد می‌کرد که تلاش هایش کافی نیستند و باید بیشتر سعی کند. تنها وقتی شب می شد می‌توانست خود واقعیش باشد و به خاطر بی خوابی هایش ، شب ها تمام فشار های روانی را روی دفترش پیاده می‌کرد ، بلکه بتواند کمی بخوابد و در آرامش باشد. البته اگر کابوس های شبانه او را رها می‌کردند. پارسال ، اوضاعش بهتر بود ؛ نمره های عالی ، گاهی تحسین پدر و مادر و یا معلم ها. اما از زمانی که به دبیرستان آمده، چیزی درونش خاموش شده. درس ها سخت تر شده اند ، فشار ها بیشتر ، ولی برای او فرقی ندارد چون پارسال هم همین بود : خواندن های بی وقفه ، خستگی و بی خوابی هایی که فقط از حجم درس نمی آمدند. از فکر ها ، از خانه ، از جامعه ایی که مدام چیزی از اون میخواست. در مدرسه لبخند می‌زند و همیشه همان چهره آرام و مودب را دارد ، همان نگاه کنترل شده ایی که هیچکس نپرسد چقدر خسته ایی. ارتباط بر قرار کردن و توضیح دادن برایش مثل دوییدن در هوای سنگین است. هر کلمه انرژی ای را می‌بلعد و هر خنده بخشی از او را می سوزاند. تنها جایی که خودش است ، همین اتاق نیمه تاریک اوست. جایی که با نوشتن فرار می‌کند، با خیال هایی که هر چند کوتاه ، شبیه رهایی اند. اما ساعت روی دیوار جلو می‌رود. زنگ فردا هم در راه است. و او می‌داند باز باید از نو بیدار شود ، نقابش را بر چهره بگذارد و تکرار را ادامه دهد.