https://virgool.ir/feed/@m_41674797اتاقِ من، تنها؛ و عکس‌های قدیم. و کتاب، بی‌که بگسلد...fa2026-11-11 07:59:46https://files.virgool.ir/upload/users/3296525/avatar/ssraK1.jpghttps://virgool.ir/@m_41674797https://virgool.ir/@m_41674797/inure-h9ngk9sne4gsInure: خو گرفتن به چیزی ناخوشاینداو قرار است عادت کنداین درد از تحمل من دور استاو قرار است به «او» عادت کند او به «او» ـی که دیگر «ما» نیست عادت خواهد کرد کاش کاش کاش این کلمات اراجیفی بیش نبودنداو به کوچه ی جدیدش خو می‌گیرد و به عطر آن گل‌های دیگر عادت می‌کنداو به نبود من هم عادت خواهد کرد؛ چون این منم که به او احتیاج داشتم. او به راحتی می‌تواند اشتیاقش را به من از دست بدهد اما من...او به نبود من هم عادت خواهد کرد؛ همانطور که به نبود لواشک و بستنی سنتی عادت کردنه؛ من نمیتوانم اینگونه بی‌رحم باشممن هیچگاه نخواهم توانست جای خالی انعکاس تصویرش را در شیشه‌ی ماشین تحمل کنم؛ نمی‌توانم آن آهنگ را گوش دهم و با چشمان تار به گوشه ی پیاده رو نخورممن هیچوقت به آن اشک گوشه‌ی صفحه ی آخر شب های روشن که بوی تو را می‌دهد عادت نخواهم کرد؛ یا به آن پلی لیست که هر آهنگش طیفی از دلتنگی است. غمت تا آخر عمر مرا در انزوا زجرکش خواهد کرد.آراد کلانتریآراد کلانتریSun, 25 Aug 2024 20:27:38 +0330https://virgool.ir/@m_41674797/به-دلقکت-بخند-عزیزم-vtwgca3kwm7rهمیشه خودم را یک پیراهن چهل تکه تصور می‌کردم؛ از آنها که یک تکه‌اش از چین آمده و تکه‌ی کناری‌اش از لباس های قدیمی پدربزرگ هاست. نمایشگاهی بی انتها از سلیقه ها و رفتار هایی که گویی هر کدام از جهانی آمده‌اند. اما میان این حجم از تنوع، اطرافیانم به طور معمول من را دلقک جمع می‌خوانند؛ البته حق هم دارند. من هم یادم نمی‌آید در جمعی بیشتر وقتم را صرف خنداندن خودم و دیگران نکرده باشم؛ میان کارهای زیادی که می‌توانم حرفه‌ای یا مبتدی آنها را انجام دهم. اگر به عقب برگردم هم این تصویر از خودم را تغییر نمی‌دهم؛ حتی دوست دارم این تمرین را بیشتر ادامه دهم؛ تمرین خنداندن؛ خنداندن او.آنقدر در جمع های مختلف می‌گویم و می‌خندانم تا روزی بتوانم به پیش او بروم. می‌خواهم به جای آن چشم غرّه هایش، روزی یک لبخند - هر چقدر هم که می‌خواهد کمرنگ باشد - روی صورتش بنشانم. می‌خواهم روزی رو در رویش بنشینم تا من بگویم و او بخندد، و من بگویم و او بخندد و همچنان که نشسته است به دورش بگردم و رقصان برایش بخوانم که«به من بخند عزیزم، کنارم بمان بذار بهم بخندی، به سر تا پام اگه نمیشه باشم یه همدم براتبهم بخند تا بشم یه شوخی سر رات...»آراد کلانتریآراد کلانتریSat, 06 Jul 2024 23:14:01 +0330https://virgool.ir/@m_41674797/بهاریه-pj3kegi6w1nuدر این نوشته برخی ترکیب‌واژه ها ساخته‌ی خودم هستند و کاربرد معمول ندارد.***بهار زیباست؛بهار برای گل‌های تازه نفس آن دشت بکر دوریا برای آن دوربین آنالوگ خاک خورده روی طاقچه زیباست.اما بهار همدم خوبی برای انسان نیست؛حداقل برای من نیست.بله؛ تمام بهاریه‌ها جز خوش خیالی های پوچ و بی معنی نیست.بهار برای دلم که از شیرینم هم تلخ زبانی دیده‌ام دلبان خوبی نخواهد بود.بهاری که رخ‌تاب آن دلبر جان‌آرای من را به صورتم نمی‌تاباند برای من عزیز نیست.بهاری که تنها می‌تواند بیم‌زار دروغ‌آگین اطرافم را با گل‌های زیباده تزئین کند، لایق بهاریه‌های حافظ و سعدی نیست.شادی را مدت‌هاست ندیده‌ام و انتظار دیدنش را هم پس از این ندارم؛ اما بهار حتی شادی خیالی را هم برای ذهن وهم‌پرست من متبادر نخواهد کرد.بهار، عقل مرگ‌آلود امّیدبند مرا بشارتی نخواهد دادو برای روح دردپرورم مرهمی نخواهد آورد.نه؛ بهار هم‌سوگ خوبی برای من نخواهد بود.آراد کلانتریآراد کلانتریSat, 08 Jun 2024 14:31:10 +0330https://virgool.ir/@m_41674797/پاشو-مرد-qqsb0jgvqsowروایتی از یک سوته دل در آستانه‌ی سی سالگی******نیم ساعتی است که روی مبل دراز کشیده شده ام، حس مرده ای را دارم که نفرین گور به گور شدنش تحقق یافته؛ عکس آن دختر جوان هنوز در تلفن همراهم باز است.نیکا؟ فکر می کنم اسمش نیکا بود. هنوز باورم نمی شود که چطور بدین سان به مریم می مانست. عجیب تر از آن، نوای لطیف «چیزی شده پدرجان؟» بود که از لبانش جاری شد. شاید این حرف – پدرجان – را به خاطر موهای سفید روی سرم گفته بود. البته حرفش ناراحت کننده نبود؛ وقتی خودم، خود را مرده می دانم چرا از پیر خطاب شدنم محزون شوم؟ شاید فکر خوبی نبود که درخواست کنم عکسی از او داشته باشم؛ اما چه کار کنم؟ این روزها تنها دیدن چهره ی مریم از پس پلکان خیسم را می خواستم. تهمت‌های بی‌جای فانیان اطرافم در سر می‌پیچد؛ گرچه اهمیت ندارند اما جای جایِ ذهنم را اشغال کرده‌اند.می گویند «طلاقِت به خاطر اینه که تو جوونی ازدواج کردی»؛ البته به نظر اصلاً جوان نمی آمدم؛ و قطعاً عشق من به مریم فارغ از هر آز و هوس متعلق به یک جوان فانی بود و حتی بالاتر از جهان فانی . می گویند «پیری زودرست به خاطر این کاغذ پاره هاست»؛ آخر چه هم صحبتی بی آزار تر از کتاب؟ هرگاه حوصله‌ی او را دارم با من سخن می‌راند و هروقت شوق پند در سر ندارم آن را بدون تعارف پس می زنم. چه بسا اگر دوستی صمیمی داشتم با او نیز این طور راحت نبودم. به راستی اگر مریم دلیل زندگی ام نبود، پس چه بود؟ که اکنون من بی او یک وصله ی ناجور مبلی کهنه بیش نیستم. متاسفانه اکنون برای خودکشی زیادی عاقل هستم وگرنه اینگونه بی دلیل به عهد این عهد پایبند نمی ماندم. باری این موضوع هم وجود دارد که چندان با منطق من سازگار نیست که با دست زدن به خودکشی، مشتاقانه به سمت پوچی روانه شوم. با این که کنون باورم به سیاهی دنیای بعد از مرگ است، اما این از باورم به رنگ سبز لجنی این دنیا نمی کاهد؛ دنیایی که می گویند غایت آن عشق است و عشقی که غایت آن مریم من است و مریمی که اکنون با بی رحمی ترکم کرده است؛ البته از روز اول ذره ای رحم در چشمانش نداشت ولی امیدواری سبز چشم من می گفت که می توانم او را رام کنم. اکنون آن عشق خبیث تنها مرا بیشتر به این جهان که پر از لجن -های روییده از رنج است فرو برده. مدتی است که فردی ناآشنا در گوشم طبل تغییر می کوبد و لباس تنگ دگرگونی را به زور بر تنم می برد. پنداری می خواهد هشدار دهد که وضعیت چنین نمی ماند؛ اما هنوز نمی دانم که آیا فردا روز بهتری است و قرار است درد این روز ها را تبدیل به یاد شیرین ایام شباب کند یا نه.ساعت 5 عصر است؛ تقریبا همان ساعتی که این افکار مشوش هر روزه مهمان ناخوانده ی ذهن بیمارم می شوند؛ البته عقلانی نیست که مهمان هر روز را - آنهم وقتی ساعتی معین برای مزاحمت انتخاب کرده- مهمان ناخوانده نامید.دیگر وقتش است که از این افکار بِرَهم و دستی بر سر و روی خانه ی ماتم زده‌ام بکشم؛ تازه یادم افتاد که پدر خبر داده برادرم از خارج آمده و قرار است پس فردا به خانه ی ما بیایند. اگر نخواهم به دید بدبین خودم به امروز نگاه کنم، روزی بود که کمتر آن را در این روزهای پیشین دیده بودم. به یاد آوردن تجدید دیدار با خانواده ام بیش از آنچه فکر می کردم خوشحالم کرد. ذهن بی قرارم دوباره مرا به 15 سالگی می برد؛ به یاد وقتی که به خانواده ام اعتنا نمی کردم. انگار این افکار قرار نیست مرا به همین حال خوش تازه از راه رسیده رها کنند. دیگر لبخند روی صورتم را می توانم احساس کنم؛ چند روزی با همان‌هایی که از من اند و همانهایی که من از آنها هستم؛ دیگر از این دنیا چه می خواهم؟تلفن پدر و مادرم در دسترس نیست و شماره‌ی برادرم را ندارد. در زندگی اندک مواقعی نگران می‌شوم ولی اکنون حس ناجوری به دلم چنگ می‌زند. معمولاً نگرانی‌هایم بی‌جا نیست ولی اکنون از ته دل می‌خواهم که در اشتباه باشم. شاید نادیده گرفتن این حس بهترین تصمیم است. امیدوارم باشد.نگاهم به نوار کاستی می‌افتد که نشانی صاحبش را گم کرده ام. نمی دانم چرا سراغش هم نیامده است. به هر حال؛ کاری را می کنم که با همه ی نوار کاست هایی که کار ترمیم شان انجام شده میکنم. فرفره های نوار به چرخش در می آیند؛ به نظر مردی دلش گرفته؛ اما انگار دوستان رقیق القلبی دارد:"پاشو بابا خودتو لوس نکن پاشو؛ مثلا تولدته ها"            انگار آن مرد هم چون من دچار بحرانی بوده. دوستانش به طرز بامزه ای شروع کردند به خواندن دسته جمعی سنتی شعر حافظ کردند"♪دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور...  دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور♪"آراد کلانتریآراد کلانتریTue, 04 Jun 2024 21:08:45 +0330https://virgool.ir/@m_41674797/داستانک-پانزده-سالگی-جویا-qfzs46q3vqewفقط دو دقیقه... اگر فقط دو دقیقه از تردیدم می‌کاستم، قبل از رسیدن مادرم به خانه به اندازه ی کافی خون از دست داده بودم و الآن مجبور نبودم این آدم ها را تحمل کنم که اکنون فقط به خاطر خوردن کیک تولدم که به خیال خودشان خوش یمن بود و سفارش محصولاتشان به پدر تاجرم به این خانه آمده بودند.از میان تمام دور و بری هایم انگار تنها شمع های کیک تولدم با من همدرد هستند؛ این را از روی آتش روی سرشان فهمیدم. البته آنها هم چندی پیش خاموش شدند.نگاهم را به بالا انداختم. عمه ام راجع به عادات عجیب شوهر جدیدش که اکنون اینجا نیامده بود صحبت می کرد. صحبتش برایم جالب نبود.کیک مدام به من زل می‌زد؛ آن عدد 15 بزرگنه؛ 15 سال خیلی کم است مطمئنم بیش از 15 سال است که جویای معنای این زندگی بی معنا هستمو اکنون آنقدر در این راه قدم زدم که به دره رسیدم و سقوط کردم صدایی درونم میگوید که دره ی اصلی با من فاصله‌ی زیادی دارد و این چاه جز ژرفایی عمیق ولی کوچک در مقایسه با آن تباهی بزرگ نیست.البته نمی توان نام این چاله ها که از 5 سالگی مدام در راه مهمان من هستند را مزاحم گذاشت چون قصه باید مراحمی هم داشته باشد و الان گزینه ای جز همین چاله ها نیست. دلیل من برای خودکشی نکردن دوباره همین است؛ تلاش برای لذت بردن از دردهایم - ولی به امید روزی بهتر.كم كم 18 سالگی راهی از افق به چشمم پیدا می‌کند؛ در صورتی که برایش آماده نیستم و تنها برنامه ام برای آن سن به قول بقیه «مهم» این است که اسمم را عوض کنم تا اولا بقیه جو جو صدایم نکنند و دوما معلوم شود که ابدا جویای چیزی نیستم.احساس سردرد دارم و شاید هم کمی غم. به ایوان که می رسم یک پاکت سیگار براق از تمام گل‌های پژمرده در ایوان بیشتر خودنمایی می کند. خب... یکبار که ضرر نداردتنها قسمت سختش روشنش کردنش بود. آنقدر هم که می‌گفتند چیز خاصی نیست. البته بعد از تمام شدن نخ کمی احساس سبکی به بدنم داد، ولی خیلی هم دوام نداشتنخ دوم را هم روشن کردم شوهر عمه ی جدیدم با سلام وارد ایوان شد. نه فرصتی برای قایم کردن سیگار داشتم و نه می‌توانستم سرفه‌ام را هنگام سلام کردن قورت دهم. پس بی‌تفاوت یک پک دیگر هم زدم؛او هم لبخندی زد و رفت.بو بر تنم نشسته بود به همه گفتم سرم درد میکند و تا آخر شب در ایوان نشستم.سومین نخ را به نیت آخرین اول به هوا تعارف کردم و از او صدا آمد: «ممنون خودم کربن دی اکسید دارم!»آراد کلانتریآراد کلانتریآراد کلانتریFri, 31 May 2024 23:29:43 +0330