https://virgool.ir/feed/@m_40595455fa2026-11-12 04:30:29https://files.virgool.ir/upload/users/693146/avatar/dnNMqP.jpeghttps://virgool.ir/@m_40595455https://virgool.ir/@m_40595455/تلنگر-orlzupgsne5qصدای ضربه خوردن لباس ها به جداره ی ماشین لباسشویی هر ازگاهی باعث می شود که سکوت آشپزخانه از هم پاشیده شود، و تمرکز من در خواندن کتابی که در دست دارم برهم بریزد. ذهنم درگیر سوالی می شود که جوابش را می دانم اما نمی توانم خودم را با آن قناعت بدهم. از جایم بلند می شوم. سبد خالی لباس را بر می دارم و می خواهم بروم هشداری که از تمیز شدن لباس ها به گوشم رسید راخاموش کنم و انتظار لباس ها را برای بیرون آمدن از دایره ی چرخشی به پایان برسانم. درِ لباسشویی را باز می کنم لباس ها را تند تند، نم آلود روی هم می اندازم و ناگهان نظرم به پیراهن سپیدی که همیشه گل سر سبد پیراهن هایم بود، جلب می شود. دوباره از سبد بیرون می آورمش با دقت بیشتری نظاره اش می کنم. مطمعن می شوم که همان پیراهن دوست داشتنی ام است. از چرایی ماجرا که چطور با لباس های رنگی یکجا شده چشم پوشی می کنم. چرا که من خودم را می شناسم خیلی وقت شده که حواس پرتی گرفته ام. خودم را می خواهم دلداری بدهم که عیبی ندارد اتفاق است و برای افتادن هر لحظه در کمین! اما ته ذهنم به تلنگری که بعد از رنگی شدن سپیدی پیراهن بر من وارد شد عجب می گویم. رابطه ی مستقیم بین لباس های رنگی و افکار منفی!اینکه افکار منفی و سمی درست مثل همین لباس های رنگی هستند و روح پاک مثل پیراهن سپید!هر قدر که افکار منفی بر وجود آدم چیره شود، پاکیزگی روح ضعیف تر و ناپاک تر می شود. لباس سپید با لباس رنگی با بی پروایی یکجا شد و تاوانش چیزی جز رنگ شدن نبود و مطمعنن برای دوباره سپید شدن علاجی هم نخواهد داشت، اما برای روح پاکی که در مجاورت افکار منفی قرار می گیرد به حتم علاجی هست و آن هم دوری و بی اعتنایی!.به وقت ۱۲ فروردین ۱۴۰۰ماریا صفویماریا صفویFri, 02 Apr 2021 00:26:48 +0430https://virgool.ir/@m_40595455/چیزی-که-منجر-شد-من-خودم-شوم-esgf2pmcto2fزیبایی صورتم به قدری نبود که بتوانم به آن افتخار کنم و نه به اندازه ای که از آن انکار کنم.اما از وقتی کمی جوان تر شدم و به خودم آمدم احساس کردم اگر زنانگی من به زیبایی صورتم نیست پس موهای سیاه و زاغی دارم که اگر بیشتر  بهشان برسم و بیشتر آب و روغن شان کنم شاید آن وقت زیبایی ظاهری ام راضی ام کند!این شد که فکر کوتاهی موهایم را کنار گذاشتم! از آن اندیشه سال ها گذشت  و موهایم به قدری بلند شدند که دیگر خودم هم در جمع و جور کردنشان  مشکل داشتم و برای شانه زدن شان گاها از  همسرم، نیز کمک می گرفتم.  موهایم بلند شده بودند، اما هنوز هم حال خوبی که دنبالش بودم را نیافته بودم آن زمان تازه فهمیدم چیزی که من به دنبالش هستم نه در ظاهرم که باید در وجودم پنهان باشد و برای آشکار کردنش باید به خود می آمدم. باید می فهمیدم سایه ای از من که در خودِ من پنهان است و من سالها ندیدمش چیست و چطور این میل به دیده شدنِ خودم، توسط خودم را ارضا می کند.پس سراغ کارهای فنی زنانه ای رفتم که اکثر زن ها در آن دست داشتند اما من در انجام شان ناتوان بودم! خواستم آشپزی را به حد کمال برسانم، پس رفتم سراغ کانال های آشپزی و آن قدر کیک و شیرینی و غذاهای متنوع را دنبال کردم که بلاخره از ته همه ی آن زحماتم توانستم در پختن شیرینی دنمارکی در بین خانواده ی کوچک خودم برای خود، نامی بکشم!اما نه، این هم تمام آن چیزی که می خواستم نبود! پس مدتی از شیرینی پزی دست کشیدم و شروع کردم به خیاطی و روزهایم  را در این دست و آن دست کردن نخ و سوزن و پارچه و طراحی لباس برای عروسک های دخترم گذراندم، که البته این کار بیشتر از هر سرگرمی دیگری برایم ملال آور بود. خیلی زود دانستم اگر خیاطی را پیش بگیرم نه من از این حرفه خیری می بینم و نه آن پارچه های بی زبانی که قرار بود زیر قیچی های خشن و ناشیانه ی من تکه تکه شوند، خیری می بینند! این شد که با دنیای زیبای خیاطی هم خداحافظی کردم.در کشاگیر همین برو بیا ها با خودم بودم که یک روز خیلی اتفاقی به یک نوشته ای از نویسنده ی محبوبم سر خوردم . وقتی یک نوشته ی کوتاه آن قدر به دلم می نشست پس چرا باید در خواندن کتابش تنبلی می کردم. این شد که شبانه چندین کتاب برای خودم از سایت های مختلف اینترنتی سفارش دادم و در این بین هر روز در اینترنت برای نوشتن بهتر و خواندن کتاب های متنوع، پیگیر موضوعاتی برای رشد در این زمینه بودم که اتفاقی با کلاس های نویسندگی آشنا شدم!آشنایی با کلاس های نویسندگی همانا و دنبال اشتیاق خود رفتن همانا!همین بود؛ تمام آن چیزی که من می خواستم؛ حتا بیشتر از آن! خواندن و خواندن و نوشتن!بلاخره من راهم را پیدا کردم و زیبایی ظاهری فقط بهانه ای بود که من بتوانم خودم را از بین نوشته های خودم بیرون بکشم!!.به وقت ۱۰ فروردین ۱۴۰۰ ماریا صفویماریا صفویWed, 31 Mar 2021 02:07:52 +0430https://virgool.ir/@m_40595455/این-کافی-نیست-vp9qxwye0wogناکافی بودن همه ی آن چیزی است که آدم می خواهد نباشد. اغلب ما آدم ها میل به کافی بودن و دوست داشته شدن از جانب آدم هایی که با آن ها در تعاملیم، داریم! به شخصه خود من هیچ کسی در اطرافم نیست که احساس کنم این آدم خواهان ناکافی بودن و اینست که دیگران دوستش نداشته باشند.همه می خواهند به حد کمال دوست داشته شدن یا دوست داشتن برسند؛ فرقی هم ندارد از پدر و مادر گرفته تا فرزند و همسر و همسایه و دوست و آشنا! شاید گاهی احساس کنیم کارهایی که می کنیم مربوط خودمان است و اگر دیگران دوست نداشتند به ما ربطی ندارد و حتا زیر لب با خود بگوییم: (من کار خودم را می کنم) ولی در واقع آن حس جاه طلبی در دوست داشته شدن در وجودمان موج می زند! و این یک امر طبیعی ست!اما داد از روزی که آدم خودش برای خودش ناکافی باشد، آن وقت است که اگر بر هر دری هم بزند، بِرویش بسته و هر راهی که برود نقطه ی پایانی ندارد.. آن وقت است که حتا اگر ساعت ها در مورد کاری که به آن عشق می ورزی بنشینی و بنویسی و کاغذ ها سیاه کنی باز هم برای خودت کافی نیستی و باز احساس کم بودن را در جایی گوشه ای و لحظه ای احساس می کنی.. این است حس زمخت ناکافی بودن...به وقت ۹ فروردین ۱۴۰۰ماریا صفویماریا صفویMon, 29 Mar 2021 13:50:40 +0430https://virgool.ir/@m_40595455/آرامشِ-نوشتن-xiay9ka0pij3هر بار که روزها می میرند؛و شب ها پر هیاهو می شوند!و آیینه ها بی تصویر!من پایِ قلمم را درست بر ردِپایی از واژه ها می مانم و در پی دنیایی می شوم که در آن روزها نفس دارندو شب ها سکوتو آیینه ها تصویر زندگی!!۸ فروردین ۱۴۰۰ماریا صفویماریا صفویSun, 28 Mar 2021 22:20:18 +0430https://virgool.ir/@m_40595455/انگیزه-yd9nr70hzqydاین چند روز به شدت درگیر تفکیک خودِخانه دارم از خودِ نویسنده ام بودم!البته به این نتیجه رسیدم که من به شدت از خودِ نویسنده ام نسبت به خودِ خانه دارم دلگیرم. از اینکه گاهی تا سر حد جنون شوق نوشتن دارد و گاهی هم مثل این چند روزِ اخیر قفلِ قفل می شود و به هر دری که می زنم انگیزه ی نوشتنش نمی آید، دل آزارم!جای شُکرش باقی ست که همین چند ساعت پیش با دیدن مدرس و هم گروهی ها، شرمنده شد ، کمی به خود آمد و از بحث های رد و بدل شده، باز شور نوشتن گرفت. من هم از فرصت پیش آمده استفاده کردم و به محض اتمام کلاس لبتاب را باز کردم و به تمام نوشته هایی که این چند روز در ذهن ماریای نویسنده زندانی شده بودند و فرصت بیرون آمدن نداشتند، اجازه ی خروج دادم.. ۵فروردین ۱۴۰۰ماریا صفویماریا صفویThu, 25 Mar 2021 18:25:07 +0430https://virgool.ir/@m_40595455/خاطرات-شیرین-و-عکس-های-غمگین-uo2qfpzpeldfنمی دانم بهای این عکس گرفتن های این روزهای ما چه چیزی است؟ قرار است چه جایزه ای را از کدام برند یا از کدام شرکت خاص هدیه بگیریم که تمام لحظات خوب حال را داریم قربانی این شکارچی عصر حاضرمی کنیم؟عزیزی آلبوم عکس قدیمی را به یاد گذشته های دور ورق زد و تصاویری را برایم ارسال کرد؛ با دیدن اولین عکس حالم چنان خراب شد که آرزو کردم کاش هرگز جادویی به نام دوربین کشف نمی شد تا این قدر با احساسات ما در تاریخ های مختلف بازی نمیشد! آدم مگر چقدر می تواند توانایی کنترل احساساتش را داشته باشد؟آه پدر و مادرم، برادرانم و خواهرانم!وقتی به کودکی ام می اندیشم دلم می خواهد آن ها را با همان ظرافت و نازکی پوست ها و شادابی لبخندشان ببینم! دیدن چروک های صورت، سپیدی موها و لرزش صداهاشان گلویم را به لرزه در می آورد و احساس خفگی ای به من دست می دهد که هرگز مثلش را تجربه نکردم! آه می کشم و می خواهم خودم را با جمله ی یادش بخیر فریب بدهم چرا که می دانم آن لحظاتی که ثبت دوربین شد شاید بخیر بود اما دیدن این تصاویر جز به حسرت خوردن گذشته خیر دیگری ندارد.. دوباره آه می کشم و از خدا سپاسگزار می شوم به خاطر شنیدن دوباره ی همین صداهای لرزان، به خاطر فرصت لمس دوباره ی عزیزانی که به من ارزانی داشت..۱۶ اسفند ۹۹ماریا صفویماریا صفویSun, 07 Mar 2021 02:36:03 +0330https://virgool.ir/@m_40595455/صبح-جمعه-و-هزار-و-یک-کار-نکرده-j6ugwupgbgbsاز صبح که از خواب برخاستم انگار تمام کارها مثل کلاف سردرگمی بودند که یک آدم با حوصله می خواست تا این کلاف را سرنخ کند. نزدیک سال تحویل است و این نکته درست نقطه ی عطف بهانه ی من شده که همه ی کارها و تنبلی هایم را بگذارم به پای خانه تکانی ! و هر بار این جمله را باخودم تکرار کنم(بلاخره که خونه تکونی میکنم)!و اینگونه می شود که کار روی کار تلنبار می شود و تنبلی با چشم سفیدی کامل آدم را حصار می کند. اما نمی دانم یکباره چه شد و نشد که در اوج تنبلی سر و کله ی جنم زنانه ام پیدا شد و تمام کارهایی که این چند روز به تعویق افتاده بود را ، یک ضرب تمام کرد و این منِ کار به فردا موکول کن را، حسابی شگفت زده کرد. البته بدا بر جنبه ی منفی مسئله که این جَنَم زنانه خساراتی هم در پی داشت ؛ که در پیچیدگی کارها و خستگی هایم امروز حتا نتواستم یک کلمه بنویسم و بدتر اینکه نتوانستم حتا یک خط کتاب بخوانم!۱۵ اسفند ۹۹ماریا صفویماریا صفویSat, 06 Mar 2021 02:45:06 +0330