https://virgool.ir/feed/@m_40236724fa2026-11-12 00:42:57https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_40236724https://virgool.ir/@m_40236724/هیپی-w2u4xpfqxzfmاگر روزی بیدار بشم و ببینم که تبدیل به یک سوسک گنده شدم، نرگس بازهم من رو دوست خواهد داشت؟!چوبی که چند ساعت توی دستم نگه داشته بودم رو سمت احمد پرتاب کردم تا توجهش رو جلب کنم: «نمیدونم چطور میتونی به این هیپی ها اعتماد کنی؟ چطور از کسی که نمیشناسی...»برگشت نرگس باعث نیمه تموم موندن حرفم شد؛ اما گمون میکنم که احمد فهمید چی میخواستم بهش بگم و اینکه منظورم چیه.نرگس آدم کمالگرایی بود و اینکه روی محیط اطرافش کنترل داشته باشه رو دوست داشت. همیشه توی رژیم بود و روی زبان بدنش، تک تک واژه هایی که به زبون میاورد و حتی نگاه هاش تسلط داشت. هیچ کاری رو بدون دلیل و منطق انجام نمیداد. هیچ کار بیهوده و اشتباهی ازش سر نمیزد. یه قدیس واقعی بود. قبلا هم بهش گفته بودم که باید این واژه رو روی پیشونیش تتو کنه که باعث خندش شد. نرگس واقعا خنده های قشنگی داشت. آواز سنتی میخوند و گیتار و سه تار میزد. خیلی راحت با طبیعت یکی میشد و اون رو عاشقانه دوست داشت. از وقتی به جزیره رسیده بودیم، انگار نرگس بخشی از جزیره بود. یه قطعه از کوه الهه ی نمک یا یه بخش از ساحل نقره ای جزیره که توی شب برق میزد و این حس رو بهت میداد که انگار داری به یه صندوق پر از الماس نگاه میکنی. پا برهنه روی شن های ساحل راه میرفت و آواز های قدیمی جنوبی رو برای خودش میخوند. من از قبل از شروع سفرمون نگران وقتی بودم که مجبورم نرگس رو از دریا جدا کنم. نرگس هر چند ماه یکبار نیاز به دریا پیدا میکرد؛ اینجوری که اگه سریع دریا نمیرفت مریض میشد و چند روز خونه نشین؛ و هروقت هم مجبور میشد از دریا دل بکنه، بازهم مریض و افسرده میشد.من به احمد نگاه میکردم و احمد به من. میدونستم شاید حالش خوب نباشه، میخواستم برم پیشش اما نمیتونستم؛ شاید هم نمیخواستم.احمد همیشه کسی بود که هرکسی که اون رو میدید، تحسینش میکرد. شخصیت پخته و بزرگ منش و قابل اعتمادی داشت. نه فحش میداد و نه مست میکرد، پنج تا زبان میدونست و از 20 سالگی روی پای خودش ایستاده بود و با اینکه هنوز توی دهه ی سوم زندگیش بود به جایی رسید که خیلی ها حتی تا آخر عمرشون هم بهش نمیرسن. قابل اعتماد ترین فردی بود که میشد شناخت. آدم معنوی بود و میشد باهاش ساعت های زیادی در مورد موضوعات فلسفی یا دینی صحبت کنی و لذت ببری. اما وقتی کنار احمد باشی زندگی سخت میشه. چون تو با احمد مقایسه خواهی شد؛ استعداد هات با استعداد های اون مقایسه میشن، حرکاتت با حرکت های اون و طرز فکرت با طرز فکرش. و در همه ی این زمینه ها مطمئنا تو اونی خواهی بود که جا میمونه و کم میاره و پایین کشیده میشه. اگه توی اتاقی تو و احمد هستی، قطعا تو نفر دوم خواهی بود؛ در بهترین حالت.بیرون دره ی مجسمه ها کمپ و آتیش مختصری روشن کردیم و دورش جمع شده بودیم. همه توی فکرها یا احساساتشون غرق بودن و از اون جایی که فکرها صدا ندارن فقط صدای گیتار آرمان شنیده میشد.محبوبه یه دفترچه داشت که توش شعر مینوشت. بعضی هاشون مال خودش بودن و بعضی ها شعرهای شاعرایی که دوستشون داشت. لباس هایی با الیاف طبیعی و رنگرزی گیاهی میپوشید. موهاش رو سه شاخه میبافت و با کش های کوچیک می بست. نقاشی میکشید و همیشه بوی چمن تازه بارون خورده میداد. اونم مثل نرگس کفش هاشو در آورده بود. یه پا بند صدفی که از زنای محلی خرید رو دو روز تمام بود از پاش درش نیاورده بود. انگار از توی یه نقاشی قدیمی از کوچه پس کوچه های پاریس قرن 18 بیرون کشیدنش. چوبی که سمت احمد پرت کرده بودم رو برداشت و روی احمد رو با یه پتو قدیمی پوشوند. چوب رو دوباره بهم داد: «کی گفته اونا هیپی بودن؟ تو تاحالا یه هیپیه واقعی ندیدی که فکر میکنی اونا هیپی بودن. من یه زمانی یه هیپی میشناختم. اونقدرها مرد درست کار و با اخلاقی نبود اما ثروت مند بود. دوست داشت مارو دور آتیش جمع و برامون داستان قلب هایی که زمانی شکسته رو تعریف کنه، از سبک زندگیش متنفر بود اما نمیخواست تغییرش بده. یادمه که یک بار پرسیدم چرا از اینجا نمیره، اگه از این نوع زندگی راضی نیست و اونقدری هم ثروت داره که هرجایی دیگه ای که میخواد هر نوع زندگی دیگه ای میخواد رو داشته باشه، سکوت طولانی کرد و به آتیش خیره شد. آتیشمون داشت خاموش میشد. هیپیی که میشناختم کاپشنشو در آورد و انداخت تو آتیش.»بعد از تموم شدن داستانش، محبوبه برگشت و به من نگاه کرد. چوب رو دوباره ازم گرفت و کتش رو درآورد و روی چوب آویزون کرد و چوب و کت رو هردو باهم توی آتیش انداخت و به سمت داخل دره رفت و توی تاریکی گم شد.نرگس داشت به داستان مجبوبه گوش میداد. بعد از اینکه محبوبه رفت، دفترچه ی شعرش رو برداشت و نگاهش کرد، ازش پرسیدم چی نوشته؟ خوند:«در اتاق زنان می آیند و می روند و از میکل آنژ سخن می رانند»فاطمه سیدیفاطمه سیدیSun, 26 Feb 2023 00:39:01 +0330https://virgool.ir/@m_40236724/صمیمیت-pmo1yyfpcixtزن فاکتور خریدی که دو روز پیش از فروشگاه _وابسطه به شرکتی که مرد توش کار میکرد_ کرده بودن با ماشین حسابی که از توی وسایل پسر دبیرستانیش پیدا کرده بود رو برداشته بود و توی نور کم پذیرایی درحالی که چشماشو ریز کرده بود مشغول وارد کردن عدد ها و قیمت های خریدهاشون توی ماشین حساب بود.مرد درحالی که دستاشو با شلوارش خشک میکرد کنار زن روی بالشش، توی جای همیشگیش_جلوی تلوزیون_ لم داد. از توی فلاسک چای پررنگی برای خودش ریخت که داغ نبود و دیگه بخاری ازش بلند نمیشد؛ مرد سریع قندشو توی چاییش زد و اونو هورت کشید. کنترل تلوزیون رو از جلوی زنش با پاش به طرف خودش کشید و یکی از شبکه های همیشه اخبار رو آورد. بعد از چند ثانیه نگاهشو از تلوزیون گرفت و به زنش داد:«الآن فکر میکنی از کامپیوتر دقیق تر حساب میکنی؟!»زن هیچ واکنشی نشون نداد؛ انگار که چیزی نشنیده و مخاطب کسی قرار نگرفته. به حساب و کتابش ادامه داد.هیچ حرفی بینشون رد و بدل نمیشد. تنها صدای گوینده اخبار و تیک تیک ریز ماشین حساب بعد از هربار فشرده شدن عددی.زن یکم مکث کرد؛ ماشین حساب رو به چشم هاش نزدیک تر کرد و بعد با شک عقب برد:«وای نگاه کن، شکلات هفتاد تومنی رو هفتادو هفت تومن حساب کرد! چقدر این فروشگاه گرون فروشه! مثلا قراره برای ما ارزون تر بیوفته و به ما تخفیف بده، تخفیف که نمیده هیچ گرون ترهم میفروشه. وای عجب کلاه بزرگی سرمون رفت... اگه از مغازه ی شوهرخواهرم خرید میکردیم الان اینجوری نمیشد. دیگه پامو توی فروشگاهشون نمیزارم. اصلا برای چی باید از اینجا خرید کنیم که اینجوری کلاه بزارن سرمون؟ سر گنج که ننشستیم! از این به بعد هرچی خواستیم به خواهرم میگم از مغازشون بیاره. اینجوری خیلی ارزون تر درمیاد.»واین دفعه مرد بود که واکنشی نشون نداد. انگار که چیزی نشنیده و مخاطب کسی قرار نگرفته؛ به تلوزیون تماشا کردن ادامه داد.بازهم صدای تلوزیون، خمیازه کشیدن مرد، شکسته شدن قلنج انگشت های زن، تنها صداهایی بود که شنیده میشد.مرد: اگه ناهارت آمادست، غذای منو بکش.زن: صبر نمیکنی بچه ها بیان باهم غذا بخوریم؟مرد: نه خیلی گشنمه. تو صبر کن با بچه ها بخور.زن: منکه برای کبدم بده اصلا نمیخورم. الان میارم برات.زن درحال بلند شدن پرسید:«همینجا میخوری؟»مرد: آره. همین جا جلوی تلوزیون خوبه.فاطمه سیدیفاطمه سیدیSat, 11 Feb 2023 14:47:30 +0330https://virgool.ir/@m_40236724/صمیمیت-ipjfri4ynn8qزن فاکتور خریدی که دو روز پیش از فروشگاه _وابسطه به شرکتی که مرد توش کار میکرد_ کرده بودن با ماشین حسابی که از توی وسایل پسر دبیرستانیش پیدا کرده بود رو برداشته بود و توی نور کم پذیرایی درحالی که چشماشو ریز کرده بود مشغول وارد کردن عدد ها و قیمت های خریدهاشون توی ماشین حساب بود.مرد درحالی که دستاشو با شلوارش خشک میکرد کنار زن روی بالشش، توی جای همیشگیش_جلوی تلوزیون_ لم داد. از توی فلاسک چای پررنگی برای خودش ریخت که داغ نبود و دیگه بخاری ازش بلند نمیشد؛ مرد سریع قندشو توی چاییش زد و اونو هورت کشید. کنترل تلوزیون رو از جلوی زنش با پاش به طرف خودش کشید و یکی از شبکه های همیشه اخبار رو آورد. بعد از چند ثانیه نگاهشو از تلوزیون گرفت و به زنش داد:«الآن فکر میکنی از کامپیوتر دقیق تر حساب میکنی؟!»زن هیچ واکنشی نشون نداد؛ انگار که چیزی نشنیده و مخاطب کسی قرار نگرفته. به حساب و کتابش ادامه داد.هیچ حرفی بینشون رد و بدل نمیشد. تنها صدای گوینده اخبار و تیک تیک ریز ماشین حساب بعد از هربار فشرده شدن عددی.زن یکم مکث کرد؛ ماشین حساب رو به چشم هاش نزدیک تر کرد و بعد با شک عقب برد:«وای نگاه کن، شکلات هفتاد تومنی رو هفتادو هفت تومن حساب کرد! چقدر این فروشگاه گرون فروشه! مثلا قراره برای ما ارزون تر بیوفته و به ما تخفیف بده، تخفیف که نمیده هیچ گرون ترهم میفروشه. وای عجب کلاه بزرگی سرمون رفت... اگه از مغازه ی شوهرخواهرم خرید میکردیم الان اینجوری نمیشد. دیگه پامو توی فروشگاهشون نمیزارم. اصلا برای چی باید از اینجا خرید کنیم که اینجوری کلاه بزارن سرمون؟ سر گنج که ننشستیم! از این به بعد هرچی خواستیم به خواهرم میگم از مغازشون بیاره. اینجوری خیلی ارزون تر درمیاد.»واین دفعه مرد بود که واکنشی نشون نداد. انگار که چیزی نشنیده و مخاطب کسی قرار نگرفته؛ به تلوزیون تماشا کردن ادامه داد.بازهم صدای تلوزیون، خمیازه کشیدن مرد، شکسته شدن قلنج انگشت های زن، تنها صداهایی بود که شنیده میشد.مرد: اگه ناهارت آمادست، غذای منو بکش.زن: صبر نمیکنی بچه ها بیان باهم غذا بخوریم؟مرد: نه خیلی گشنمه. تو صبر کن با بچه ها بخور.زن: منکه برای کبدم بده اصلا نمیخورم. الان میارم برات.زن درحال بلند شدن پرسید:«همینجا میخوری؟»مرد: آره. همین جا جلوی تلوزیون خوبه.فاطمه سیدیفاطمه سیدیSat, 11 Feb 2023 14:44:34 +0330https://virgool.ir/@m_40236724/راهب-چینی-gcydwvbvz2pyپریا سردرگم بود. بعد از ناکامی های عشقی اخیرش با پسر هایی که میتونست باهاشون خوشحال باشه، ازدواج کنن و با هم خونه ی کوچیکی تو یک روستای سرسبز بیرون از این شهر شلوغ و پر از سر و صدای ماشین بگیرن؛ و آخر شب های آخر هفته های خسته کننده ی سرد دی ماه، کنار هم درحالی که هر دوشون جوراب های پشمی گرم پوشیدن ، زیر یه پتوی کوچیک روی کاناپه ی راحت و ارزونشون مچاله بشن و توی سکوت یه فیلم درام با یه پایان شاد رو نگاه کنن. پریا شکست خورده بود. از کارش به خاطر بی تعهدی و تحویل ندادن به موقع پروژه هاش اخراج شده بود. پریا تنها بود. از گروه دوستانه ای که یه روز فکر میکرد چقدر بابت داشتنشون خوشبخته، فاصله گرفته بود؛ چون اونا درک نمیکردن. هیچیو درک نمیکردن.روزهای بهاری مشهد گرم و آلوده به صدای بوق ممتد ماشین های تک سر نشین و دود سیگار افسرده های احمق بود. برای همین مجبور شده بود قدم زدنش رو به شب ها موکول کنه. اما امروز عصر بارون مختصری گرفته بود و زمین هارو خیس کرده بود و بوی گل رو توی هوا پخش کرده بود که باعث میشد پریا دلش بخواد یه امروز رو بجای قدم زدن توی خونه بمونه و کتاب بخونه. اما ممکن نبود. باید میرفت بیرون. باید راه میرفت، چون اگه فقط یک ساعت دیگه توی خونه می موند و به صدای تفنگ در آوردن بچه های خواهرش گوش میداد، یا باباشو میدید که توی یک دقیقه بیست بار ادای مردن رو در میاره، عقلشو از دست میداد و یا سر باباش داد میزد یا سر بچه ها. و این چیزی نبود که برای وقار و متانت خانومانش که همه ازش تعریف میکردن خوب باشه.برای رسیدن به پارک مورد علاقش برای گردش هاش باید سوار اتوبوس میشد. به خاطر کوتاهی پای چپش از پای راستش موقع پیاده شدن از پله های بلند و تیز اتوبوس همیشه اذیت میشد. این بار هم شکل بد پله ها و عجله ی راننده برای حرکت کردن و پیری زیادی زنی که جلوتر از اون داشت پیاده میشد باعث شد تعادلش رو از دست بده و پاشو توی چاله ی آب بزاره. علاوه بر کفش و جورابش پاچه ی شلوارش هم خیس شد. باید با پدرش تماس میگرفت و میگفت که چه اتفاقی افتاده تا بیاد دنبالش. نمیتونست با کفش و جوراب خیس برگرده. اگه اینجوری آب چکون و خیس سوار اتوبوس میشد، بد جوری کثیف کاری به بار میاورد و زحمت کسی که مجبور میشد اونو تمیز کنه رو ده برابر میکرد. گرچه میدونست با توجه به مسافت بین خونه تا اونجا و با در نظر گرفتن ترافیک اون منطقه توی اون ساعت از شب پدرش دیر بهش میرسید و خب یکم وقت برای گشتن دنبال یه کفش مناسب تر _که تو این شرایط آب توشون نره و جوراباشو خیس نکنه_ داشت. از خیابون رد شد تا ویترین کفش فروشی ها رو نگاه کنه. اما بعد از چک کردن چند مغازه فهمید که اینجا نمیتونه کفش مناسب سلیقه شو پیدا کنه. اون بازار فقط به درد کسایی میخورد که مامانشون براشون لباس میخرید. اما اینجا یه مغازه ی عتیقه فروشی بود که پریا واقعا عاشقش بود. توی کوچه خلوتی بود و پریا گاهی از دور نگاهش میکرد اما هیچ وقت داخلش نرفته بود. هیچ وقت فرصتش رو نداشت. اما میدونست که اونجا حتما میتونه چیزی پیدا کنه که با سلیقش جور باشه. شاید یه مجسمه ی برنجی برای روی کتابخونش پیدا میکرد. از بین جمعیتی که منتظر باز شدن یه مغازه ی تخفیف دار بودن، به سختی رد شد و خودشو به کوچه ای که مغازه ی عتیقه فروشی توش بود رسوند. نسبت به بقیه ی اون منطقه هم خلوت تر بود و هم تاریک تر. غیر از عتیقه فروشی یه مغازه ی کتاب فروشی اونجا بود و یه مغازه ی لباس زنونه که لباس هاش فقط به درد مسافر های زمانی که از دهه پنجاه ممکن بود بیان اونجا، میخورد. خوشحال وارد کوچه شد اما دید عتیقه فروشی بسته ست. نا امید شد و میخواست برگرده که چشمش به مجسمه یک راهب چینی افتاد که در حال ذن بود. با وجود اینکه داخل مغازه تاریک بود اما راهب نزدیک در شیشه ای مغازه بود و انعکاس نور های بیرون اونو تقریبا واضح و قابل دیدن میکردن.جای اون راهب بودن چه حسی میتونست داشته باشه؟ شاید اگه میرفت چین میتونست مثل این راهب آرامش پیدا کنه. میتونست دو سال وقت بزاره و زبان چینی یاد بگیره. اون آلمانی و روسی یادگرفته بود؛ مگه چینی چقدر سخت میتونست باشه؟ میتونست موهاشو بتراشه و نگران اینکه کچلی بهش نیاد نباشه. توی آرامش و سکوت زندگی کنه و با طبیعت یکی بشه. دیگه نه خبری از آلودگی هوا بود و نه صدای ماشین ها. دیگه مجبور نبود برای به اتوبوس رسیدن بدوعه و یه اسپری آسم مسخره رو همه جا دنبال خودش بکشونه.اسمش رو هم عوض میکرد. شاید حتی میتونست دستش رو دراز کنه و پوستی که روی صورتش بود رو برداره. اونوقت چهره ی واقعیش پیدا میشد. و بالاخره خودش رو نشون میداد. یه دختر زیبا و لاغر که توسط تمام پسرها و مردهایی که اونو رها کرده بودن دوست داشته میشد. اون روز دختر خجالتی درونش اون رو ترک میکرد و پریا بالاخره میتونست وسط یه خیابون شلوغ برقصه. شایر روزی می رسید که دیگه فکر نمیکرد مجبوره خودش رو پشت لباس های گشاد با رنگ های خنثی و یا پشت سکوتش پنهان کنه. فقط باید دو سال وقت میذاشت و چینی یاد میگرفت.مشغول تبدیل شدن به دختر ایده آل خودش بود که یکی بهش سلام داد. برگشت و دید یکی از پسرهایی که باهاش دانشگاه میرفته پشت سرش ایستاده و بهش لبخند میزنه. یادش اومد که چقدر مهربون بوده و اینکه چطور همه میگفتن آرامش بخشه و با همه _حتی کسایی که به سختی میشناخته و یا حتی اصلا نمیشناخته_ با محبت و احترام رفتار میکرده. یادش اومد که یکبار وقتی دست هاش پر از وسیله بوده اون در کلاس رو براش باز کرده با اینکه کلاس خودش نبوده.لبخندی به پسر زد و برگشت. از جلوی مغازه ی کتاب فروشی رد شد، از پسر دور شد و از کوچه بیرون رفت. دوباره به سختی خودشو از بین جمعیت منتظر برای باز شدن مغازه ی تخفیف دار بیرون کشید و توی ایستگاه اتوبوس ایستاد.فاطمه سیدیفاطمه سیدیSat, 11 Feb 2023 14:28:32 +0330https://virgool.ir/@m_40236724/راهب-چینی-e1nyzjyt8tsvپریا سردرگم بود. بعد از ناکامی های عشقی اخیرش با پسر هایی که میتونست باهاشون خوشحال باشه، ازدواج کنن و با هم خونه ی کوچیکی تو یک روستای سرسبز بیرون از این شهر شلوغ و پر از سر و صدای ماشین بگیرن؛ و آخر شب های آخر هفته های خسته کننده ی سرد دی ماه، کنار هم درحالی که هر دوشون جوراب های پشمی گرم پوشیدن ، زیر یه پتوی کوچیک روی کاناپه ی راحت و ارزونشون مچاله بشن و توی سکوت یه فیلم درام با یه پایان شاد رو نگاه کنن. پریا شکست خورده بود. از کارش به خاطر بی تعهدی و تحویل ندادن به موقع پروژه هاش اخراج شده بود. پریا تنها بود. از گروه دوستانه ای که یه روز فکر میکرد چقدر بابت داشتنشون خوشبخته، فاصله گرفته بود؛ چون اونا درک نمیکردن. هیچیو درک نمیکردن.روزهای بهاری مشهد گرم و آلوده به صدای بوق ممتد ماشین های تک سر نشین و دود سیگار افسرده های احمق بود. برای همین مجبور شده بود قدم زدنش رو به شب ها موکول کنه. اما امروز عصر بارون مختصری گرفته بود و زمین هارو خیس کرده بود و بوی گل رو توی هوا پخش کرده بود که باعث میشد پریا دلش بخواد یه امروز رو بجای قدم زدن توی خونه بمونه و کتاب بخونه. اما ممکن نبود. باید میرفت بیرون. باید راه میرفت، چون اگه فقط یک ساعت دیگه توی خونه می موند و به صدای تفنگ در آوردن بچه های خواهرش گوش میداد، یا باباشو میدید که توی یک دقیقه بیست بار ادای مردن رو در میاره، عقلشو از دست میداد و یا سر باباش داد میزد یا سر بچه ها. و این چیزی نبود که برای وقار و متانت خانومانش که همه ازش تعریف میکردن خوب باشه.برای رسیدن به پارک مورد علاقش برای گردش هاش باید سوار اتوبوس میشد. به خاطر کوتاهی پای چپش از پای راستش موقع پیاده شدن از پله های بلند و تیز اتوبوس همیشه اذیت میشد. این بار هم شکل بد پله ها و عجله ی راننده برای حرکت کردن و پیری زیادی زنی که جلوتر از اون داشت پیاده میشد باعث شد تعادلش رو از دست بده و پاشو توی چاله ی آب بزاره. علاوه بر کفش و جورابش پاچه ی شلوارش هم خیس شد. باید با پدرش تماس میگرفت و میگفت که چه اتفاقی افتاده تا بیاد دنبالش. نمیتونست با کفش و جوراب خیس برگرده. اگه اینجوری آب چکون و خیس سوار اتوبوس میشد، بد جوری کثیف کاری به بار میاورد و زحمت کسی که مجبور میشد اونو تمیز کنه رو ده برابر میکرد. گرچه میدونست با توجه به مسافت بین خونه تا اونجا و با در نظر گرفتن ترافیک اون منطقه توی اون ساعت از شب پدرش دیر بهش میرسید و خب یکم وقت برای گشتن دنبال یه کفش مناسب تر _که تو این شرایط آب توشون نره و جوراباشو خیس نکنه_ داشت. از خیابون رد شد تا ویترین کفش فروشی ها رو نگاه کنه. اما بعد از چک کردن چند مغازه فهمید که اینجا نمیتونه کفش مناسب سلیقه شو پیدا کنه. اون بازار فقط به درد کسایی میخورد که مامانشون براشون لباس میخرید. اما اینجا یه مغازه ی عتیقه فروشی بود که پریا واقعا عاشقش بود. توی کوچه خلوتی بود و پریا گاهی از دور نگاهش میکرد اما هیچ وقت داخلش نرفته بود. هیچ وقت فرصتش رو نداشت. اما میدونست که اونجا حتما میتونه چیزی پیدا کنه که با سلیقش جور باشه. شاید یه مجسمه ی برنجی برای روی کتابخونش پیدا میکرد. از بین جمعیتی که منتظر باز شدن یه مغازه ی تخفیف دار بودن، به سختی رد شد و خودشو به کوچه ای که مغازه ی عتیقه فروشی توش بود رسوند. نسبت به بقیه ی اون منطقه هم خلوت تر بود و هم تاریک تر. غیر از عتیقه فروشی یه مغازه ی کتاب فروشی اونجا بود و یه مغازه ی لباس زنونه که لباس هاش فقط به درد مسافر های زمانی که از دهه پنجاه ممکن بود بیان اونجا، میخورد. خوشحال وارد کوچه شد اما دید عتیقه فروشی بسته ست. نا امید شد و میخواست برگرده که چشمش به مجسمه یک راهب چینی افتاد که در حال ذن بود. با وجود اینکه داخل مغازه تاریک بود اما راهب نزدیک در شیشه ای مغازه بود و انعکاس نور های بیرون اونو تقریبا واضح و قابل دیدن میکردن.جای اون راهب بودن چه حسی میتونست داشته باشه؟ شاید اگه میرفت چین میتونست مثل این راهب آرامش پیدا کنه. میتونست دو سال وقت بزاره و زبان چینی یاد بگیره. اون آلمانی و روسی یادگرفته بود؛ مگه چینی چقدر سخت میتونست باشه؟ میتونست موهاشو بتراشه و نگران اینکه کچلی بهش نیاد نباشه. توی آرامش و سکوت زندگی کنه و با طبیعت یکی بشه. دیگه نه خبری از آلودگی هوا بود و نه صدای ماشین ها. دیگه مجبور نبود برای به اتوبوس رسیدن بدوعه و یه اسپری آسم مسخره رو همه جا دنبال خودش بکشونه.اسمش رو هم عوض میکرد. شاید حتی میتونست دستش رو دراز کنه و پوستی که روی صورتش بود رو برداره. اونوقت چهره ی واقعیش پیدا میشد. و بالاخره خودش رو نشون میداد. یه دختر زیبا و لاغر که توسط تمام پسرها و مردهایی که اونو رها کرده بودن دوست داشته میشد. اون روز دختر خجالتی درونش اون رو ترک میکرد و پریا بالاخره میتونست وسط یه خیابون شلوغ برقصه. شایر روزی می رسید که دیگه فکر نمیکرد مجبوره خودش رو پشت لباس های گشاد با رنگ های خنثی و یا پشت سکوتش پنهان کنه. فقط باید دو سال وقت میذاشت و چینی یاد میگرفت.مشغول تبدیل شدن به دختر ایده آل خودش بود که یکی بهش سلام داد. برگشت و دید یکی از پسرهایی که باهاش دانشگاه میرفته پشت سرش ایستاده و بهش لبخند میزنه. یادش اومد که چقدر مهربون بوده و اینکه چطور همه میگفتن آرامش بخشه و با همه _حتی کسایی که به سختی میشناخته و یا حتی اصلا نمیشناخته_ با محبت و احترام رفتار میکرده. یادش اومد که یکبار وقتی دست هاش پر از وسیله بوده اون در کلاس رو براش باز کرده با اینکه کلاس خودش نبوده.لبخندی به پسر زد و برگشت. از جلوی مغازه ی کتاب فروشی رد شد، از پسر دور شد و از کوچه بیرون رفت. دوباره به سختی خودشو از بین جمعیت منتظر برای باز شدن مغازه ی تخفیف دار بیرون کشید و توی ایستگاه اتوبوس ایستاد.فاطمه سیدیفاطمه سیدیSat, 11 Feb 2023 14:18:39 +0330