https://virgool.ir/feed/@m_40178374هرچیز در جای خودش خواستنی ست. من از‌ کجا جدایم که اینگونه ام برای خویش؟fa2026-11-12 10:42:34https://files.virgool.ir/upload/users/4576792/avatar/rImwVo.jpghttps://virgool.ir/@m_40178374https://virgool.ir/SaintGeorge/نمیدانم-ihittuw7eeteWherever I go, I end up nowhereگاهی دلم می‌خواهد بلیتی بخرم به مقصدی که وجود ندارد.به هیچ‌جا.نمی‌دانم آنجا کجاست، یا اصلاً «آنجا» معنایی دارد وقتی قرار نیست به آن برسم.فقط سوار شوم، از پنجره بیرون را نگاه کنم و برای مدتی ندانم قرار است چه اتفاقی بیفتد.مدتی است از رفتن به جاهایی که باید برسم، خسته‌ام.از اینکه هر قدم باید مرا به چیزی نزدیک‌تر کند؛ به موفقیت، آرامش، آینده، نسخه‌ی بهتری از خودم.انگار حرکت کردن به‌تنهایی کافی نیست و هر راهی باید توجیهی داشته باشد.اما اگر مقصدی که انتخاب کرده‌ایم، فقط برای فرار از بی‌مقصدی بوده باشد چه؟اگر سال‌ها دویده‌ایم، فقط چون ایستادن ما را مجبور می‌کرد به مسیری که آمده‌ایم نگاه کنیم چه؟شاید تمام زندگی، تلاشی برای تبدیل «نمی‌دانم» به «می‌دانم» است.باید بدانیم چه می‌خواهیم، کجا می‌رویم، چه کسی می‌شویم و چرا این مسیر را انتخاب کرده‌ایم.اما چرا «نمی‌دانم» را نشانه‌ی گم‌شدن می‌دانیم؟چرا «می‌دانم» را، بدون اینکه بپرسیم از کجا می‌دانیم، حقیقت فرض می‌کنیم؟شاید ندانستن همیشه یک خلأ نیست؛ شاید گاهی تنها چیزی‌ست که هنوز دروغی درباره‌اش نگفته‌ایم.ما برای آینده نقشه می‌کشیم، برای زندگی هدف تعیین می‌کنیم و بعد تمام امروز را خرج رسیدن به فردایی می‌کنیم که هنوز وجود ندارد.اگر تمام انتخاب‌هایمان در نهایت برای فرار از نارضایتی باشند، چقدر از زندگی واقعاً انتخاب شده است؟اگر مقصدی که سال‌ها برایش جنگیده‌ایم، روزی برسد و بفهمیم اصلاً آن چیزی نبوده که می‌خواستیم، چه چیزی از این همه رفتن باقی می‌ماند؟و اگر هیچ مقصد نهایی‌ای وجود نداشته باشد، چرا باید از اینکه هنوز نرسیده‌ایم ناراحت باشیم؟حالا اگر این سؤال‌ها را از خودت بپرسی، چه جوابی داری؟آخرین باری که کاری را فقط چون واقعاً می‌خواستی انجام بدهی، نه چون قرار بود چیزی از آن به دست بیاوری، کی بود؟چند بار خواسته‌ای مسیر دیگری را انتخاب کنی و فقط به این دلیل نرفته‌ای که نمی‌دانستی به کجا می‌رسد؟اگر امروز می‌توانستی بدون ترس از قضاوت، بدون نیاز به توضیح دادن و بدون اینکه مجبور باشی آینده‌اش را تضمین کنی، یک راه را انتخاب کنی، کدام راه بود؟و اگر کسی را ببینی که تمام عمرش دقیقاً همان‌طور که می‌خواسته زندگی کرده، بی‌آنکه همیشه بداند قدم بعدی کجاست، چیزی در تو حسرت خواهد خورد؟یا شاید برعکس، از خودت بپرسی چرا این‌همه مدت فکر می‌کردی باید حتماً مقصدی وجود داشته باشد؟نمی‌دانم اگر چیزی برای به‌دست‌آوردن وجود نداشته باشد، هنوز هم می‌شود از رفتن لذت برد یا نه.نمی‌دانم اگر هیچ‌کس منتظر رسیدنمان نباشد، باز هم راه می‌افتیم؟شاید انسان آن‌قدر به «باید»ها عادت کرده که حتی آزادی هم برایش باید دلیلی داشته باشد.وقتی کاری را فقط برای خودمان انجام می‌دهیم، بی‌آنکه قرار باشد نتیجه‌ای داشته باشد یا کسی آن را ببیند، ناگهان احساس می‌کنیم چیزی کم است. انگار لذت بردن از مسیر، بدون اینکه به مقصدی مشروع ختم شود، برایمان کافی نیست و مدام دنبال توجیهی می‌گردیم تا به خودمان ثابت کنیم این رفتن بیهوده نیست.شاید برای همین است که تصور سفری به هیچ‌جا، هم آرامش‌بخش است و هم کمی ترسناک.اما اگر لازم نباشد هر چیزی را به معنا تبدیل کنیم چه؟اگر بعضی راه‌ها قرار نباشد چیزی به ما اضافه کنند چه؟اگر بتوانیم حرکت کنیم، بدون اینکه بدانیم چرا؟اگر بتوانیم بگوییم نمی‌دانم، بدون اینکه این جمله را شکست بدانیم؟شاید «هیچ‌جا» یک مقصد نباشد.شاید جایی باشد که برای چند لحظه، لازم نیست بدانیم کجا هستیم، چه می‌شویم و بعد از این چه خواهد شد.“If you don't know where you are going, any road will get you there.”— Lewis Carrollشاید تمام چیزی که از ما باقی می‌ماند، نه مقصدی که انتخاب کرده‌ایم، بلکه راهی باشد که جرئت کردیم در آن قدم بگذاریم.اگر ندانیم، چه؟اگر نرسیم، چه؟شاید مسئله این نیست که مقصدی نداریم؛ شاید فقط دیگر نمی‌خواهیم هر رفتنی را با رسیدن توجیه کنیم.نمی‌دانم.SAEEDSAEEDFri, 04 Sep 2026 21:01:11 +0330https://virgool.ir/@m_40178374/اولین-روز-بدون-هندزفری-jvzdxuhuil0xدیشب یک اشتباه کوچک کردم.هندزفری بی‌سیمم را پیش یک عزیزی جا گذاشتم.مشکل اینجاست که آن «عزیز» آن‌قدر از من دور است که تا یک هفته دیگر همدیگر را نمی‌بینیم.از همان لحظه فهمیدم بعضی اشتباه‌ها را زمان حل نمی‌کند؛ فقط تقویم.امروز تمام روز خانه بودم.از آن روزهایی که قرار است به کارهای پشت سیستمت برسی...قرار بود چند ویدیو آموزشی ببینم.یکی دو ایده را یادداشت کنم.چند ویس گوش بدم.ببینم دوستان چه ویدیوهایی فرستاده‌اند.وسطش هم چند قطعه موزیک پخش کنم تا مغزم یادش نرود هنوز انسانم.برنامه خیلی خوبی بود.تنها ایرادش این بود که شخصیت اصلی داستان حضور نداشت.هندزفری.وسیله‌ای که تا وقتی هست، هیچ‌کس به وجودش فکر نمی‌کند.و وقتی نیست، تازه می‌فهمی چقدر از زندگی را بی‌سروصدا اداره می‌کرده.امروز برای اولین بار فهمیدم هندزفری فقط صدا را منتقل نمی‌کنه.تمرکز را هم منتقل می‌کنه.حوصله را هم.انگیزه را هم.حتی شروع کردن کارها را.جالبه.گاهی کل اختلاف بین «الان انجامش می‌دهم» و «بی‌خیال، بعداً» فقط دو تکه پلاستیک کوچکه.خواستم ویدیو آموزشی ببینم.دو دقیقه بعد خودم را در حال خواندن نظرات زیر ویدیو پیدا کردم.خواستم موزیک پخش کنم.بعد یادم آمد صدای بلندگو بیشتر شبیه اعلامیه عمومیه تا موسیقی.خواستم ویس‌ها را گوش بدهم.ترجیح دادم دوستان فعلاً در همان حالت «خوانده نشده» به زندگی ادامه بدهند.ویدیوهای ارسالی هم همان‌طور صف کشیده بودند.مثل پرونده‌هایی روی میز یک کارمند که همه می‌دانند امروز قرار نیست بررسی شوند.در طول روز چند بار ناخودآگاه دست بردم سمت کیس محافظ.بعد یادم اومد قرار نیست معجزه‌ای رخ بده.این حرکت بیشتر شبیه کسی بود که هر پنج دقیقه یخچال را باز می‌کنه، با اینکه می‌دونه چیز جدیدی داخلش سبز نشده.وسط روز هم برق دو ساعت قطع شد.نکته جالب این نبود که برق رفت.نکته جالب این بود که امروز جهان انگار تصمیم گرفته بود با همه ابزارهایی که معمولاً به آن‌ها تکیه می‌کنم، مرخصی هماهنگ برود.هوا هم آن‌قدر گرم بود که حتی زمان هم انگار با سرعت کمتری حرکت می‌کرد.عجیبه.گاهی نه حوصله کمه، نه وقت.همه‌چیز سر جاشه.فقط یک قطعه کوچک گم شده.و همان قطعه کوچک، دومینوی کل روز را به هم می‌زنه.شاید به همین دلیل است که آدم‌ها هیچ‌وقت قدر چیزهای بزرگ را نمی‌فهمند.این چیزهای کوچک‌اند که بی‌سر و صدا ستون‌های زندگی را نگه می‌دارند.عینک.شارژر.کلید.رمز وای‌فای.و برای من...هندزفری.در نهایت هیچ فاجعه‌ای رخ نداد.دنیا همچنان به چرخشش ادامه داد.ویدیوها فرار نکردند.ویس‌ها پیر نشدند.موزیک‌ها قهر نکردند.دوستان همچنان مشغول ارسال محتوایی بودند که احتمالاً خودشان هم کامل ندیده بودند.ولی امروز یک درس جالب داشت.اینکه گاهی پیش نرفتن کارها، نتیجه تنبلی نیست.نتیجه غیبت یک وسیله کوچکه که ایقدر بهش عادت کردی، دیگر متوجه حضورش نمی‌شی.تا روزی که نباشه.و تازه بفهمی بعضی ستون‌های زندگی، اونایی نیستن که دیده می‌شوند؛آن‌هایی هستند که وقتی نیستند، تازه همه‌چیز کمی کج می‌ایسته.SAEEDSAEEDTue, 14 Jul 2026 01:06:46 +0330